Opinions

De originele serie had kleine decors en kleurrijke poppen, wat als geheel best prikkelend én charmant was, maar ook zeer gezapig.Dat besef kwam pas op iets latere leeftijd. Maar de sterkste troef waren de stemacteurs die typerende uitspraken bij vele generaties in hun geheugen staan gegrift; hasjidikee, tututut, whooeehhh.... Meteen verschijnt bij het typen al een glimlach op mijn gezicht.

Deze bioscoopfilm is eigenlijk te beschouwen als een paar ouderwets aandoende losse afleveringen, met nieuwe technieken en wat moderne referenties, maar verder precies het gevoel oproept van de serie. De nieuwe stemacteurs doen weinig onder voor de originelen en zorgen voor evenveel plezier, althans in het begin als de typerende uitspraken weer even zo'n nostalgisch gevoel oproepen. Al snel komt het gezapige karakter weer om de hoek kijken... Om toch zeker te zijn heb ik een enkele aflevering van de serie teruggekeken, na de film te hebben gezien, en los van de charme van de poppen, die relatief interessanter zijn, zijn het enkel de stemacteurs die onderscheidend zijn en nog steeds even briljant werk verrichten. Korte fragmenten van stemacteurs, of een luisterverhaal, zijn nog steeds even genietbaar, maar de film of afleveringen van de oude serie werken niet meer echt.

Carlyle en Winston op hun best! Op zich een standaard verhaal wat op een zeer boeiende manier wordt verteld en laat zien hoe gangster hun leven leiden. Heb volgens mij ook nog nooit een gangster film gezien waarin een politiek tintje zit, wat de film nog beter maakt. 4 sterren

Sommige duiden de film ook aan al seen documentaire, waardoor je wellicht een verhaal verwacht. In de essentie is het gewoon een muziekfilm over de fado. Vooral bij mensen die leven voor bepaalde muziek is hun uitstraling en kracht uitermate fijn om ook visueel te zien. Bij sommige stukken is de act eromheen echter niet helemaal boeiend. Een groots minpunt was dat stuk met die Afrikaanse hiphop artiesten, wat compleet uit de toon valt. Hoe verzinnen ze dat soort stupide overlappingen toch!

Hetzelfde verhaal als bij Bowling For Colombine.Erg interressant gebracht met humor, maar die ook de ernst van de zaken in ziet.Dat er enkele sentimentele zaken in zitten, dat is niet meer dan begrijpelijk.De vrouw met het gezin, komt bv oversentimenteel over met veel acteerwerk.Tenminste zo lijkt het.Voor hetzelfde geld is het een vrouw die echt verdriet heeft maar met camera's dat beetje meer laat zien.Ik vind dit overigens niet storen.De goede, vlotte montage en het verhaal van Moore boeien.4.5 sterren

Deense familie films zijn vaak van goed niveau. Ook deze film bevat leuke, originele ideeën (de oven van de begrafenisondernemer!) en een zeer leuk cast. Bleubtreu als Spaanse geest, Thestrup als heerlijk begfrafenis ondernemer, en de kinderen doen het goed. Maar toch niet zo leuk als ik gehoopt had. 2.5 sterren

In hetzelfde jaar van de laatste Saint film (The Saint in Palm Srpings) bedacht men een ander karakter voor George Sanders te spelen, met in gedachten uiteraard weer een hele reeks. De Falcon reeks heeft naar alle waarschijnlijk dezelfde wisselvalligheden per deel. Dat kan je al inschatten na een enkele film als The Falcon Takes Over. Toch best leuke gevatte dialogen, goed gespeeld door Sanders en een verdere plezierige cast. Ook de (stock) muziek van Roy Webb is uitstekend, met opvallend dezelfde muziek als bij andere. Rarara. 2.5 sterren

In tegenstelling tot de Simon Templar reeks had George Sanders al minder snel meer zin als het aankwam op het spelen van Gay Lawrence aka The Falcon. Na 3 delen komt hij in dit vierde deel ziek op bed te liggen en neemt zijn broer Tom Lawrence de zaak over. De overbruggings film van Sanders naar Tom Conway dus. Deze hield het beduidend langer vol hield met hierna nog maar liefst 9 keer in de rol van The Falcon.

Leuke jaren 50 film et alles erop en eraan maar niet erg bijzonder. Muziek van Bernstein ondersteunt zowat haast elke scene in de film zonder dat dit gaat vervelen. 3 sterren

Waarom moest Shepard deze film maken? Het is een goed acteur, maar als regisseur en scriptschrijver van dit product bakt hij er niet veel van. Het script is ongeinspireerd en de film doet nogal geforceerd komisch aan. Lange heeft al sinds 1982 een relatie met Shepard, wat de reden was dat ze hier in zat. Al lijkt ze wel wat verdwaald in dit stukje cinema. Heb altijd al gevonden dat Lange de vrouwelijke Shepard was, en andersom. Zal daar vast niet de enige in zijn. Goed het is nooit saai, maar faalt in ooit echt leuk te worden. Goede muziek van The Red Clay Ramblers, een groep bestaande uit 4 Ry Cooder achtige mensen. 2 sterren

In tegenstelling tot het serieuze The Ring een stille film van Hitchcock met humor. Dat zou zoals ik gedacht had beter moeten werken. Helaas deed deze dat niet. 2 sterren

Kijkende naar het verhaal en het slechte drama, doet deze niet echt onder voor de eerste. Tweede niet gezien overigens. Heeft in zeker zin een kleine meerwaarde op groot scherm. De montage en het gezwiep met de camera was soms weer net iets te snel, maar nog acceptabel doorgaans. Fijne score van Brian Tyler ook. 3 sterren

Het gegeven van een iemand die ooit een revolverheld was maar dat heeft opgegeven is niet nieuw. Integendeel veel westerns gaan erover. Echter er zijn maar weinig westerns die een teruggetrokken held er een hele film over laten doen om weer naar de wapens te grijpen. Ford's karakter George Tempel is alleen net iets anders en was nooit een held. Wat volgt is een hele mooi, relatief simpel verhaal over iemand wiens identiteit stukje bij stukje duidelijk wordt tot aan de het korte geweldige duel. Veel in de film draait om de gevolgen van een iemands reputatie als de snelste in het land als het aankomt op schieten. Voor een western een ongekende sfeer ala The Naked Spur, oftewel veel diepgang en spektakel, al is dat laatste in The Fastest Gun Alive op een iets andere vorm aanwezig. 4.5 sterren

Wat Freud vooral zegt. De hele scene waarin Keach ''you can count on me'' blijft herhalen met de hysterieuze vrouw weet toch met gemak geloofwaardig te blijven. Ik hoor weleens dat mensen gelijk zo iets hebben van 'he bah zo''n typetje'. Hier totaal niet van toepassing. African Queen is natuurlijk een komische film doordat Huston daar wel die echte karikaturen in heeft zitten, dat het weer leuk wordt naar mijn idee.

Van de Turks-Italiaanse regisseur Ferzan Ozpetek (een verre filmneef van Almodovar, iemand?) zag ik eerder al La Finestra di Fronte. Waar die film de volledige speelduur hoogst melodramatisch is, maakt Le Fate gnoranti een integere start. Het is nog altijd erg Italiaans vanaf het begin, met dito muziek van Andrea Guerra, maar het drama beklijft. De verwantschap tussen de vrouw en de minnaar van haar omgekomen man is levensecht en raakt goed de emotionele snaar.

Helaas splitst het drama zich steeds meer toe op een boel andere karakters en hun persoonlijk drama, waardoor het meest belangrijke regelmatig opzij wordt geschoven. Zonde, want hier had heel wat meer in gezeten. Op basis van de circa eerste 50 minuten zouden 4 sterren niet hebben misstaan.

Ooit een op 35 mm de eerste drie korte films van Michael Dudok de Wit gezien en die ervaring is mij nog altijd zeer dierbaar.

Michael Dudok de Wit begon met Tom Sweep dat vooral conceptueel interessant was, maar met Le moine et le poisson kwam ineens zijn ware potentie naar boven. Niets had echter durven voorspellen dat zijn volgende korte animatie film, Father and Daughter, niet leunde op een gimmick, maar een melancholiek verhaal. De stijl van animatie is ten op zichtte van eerdere werken minder kleurrijk, maar de minimale lijnen blijven behouden.

In de animatie zijn vooral de typische Nederlandse omgeving, de bomen, de lucht en de manier van fietsen zeer treffend in beeld gebracht, maar ook de schaduwen zijn subliem. Het fietsen heb ik nimmer zo mooi gezien, al zijn er wel enkele Japanse animatoren die hier ook zeer kundig mee om kunnen springen.

Puur op de sobere, maar zeer aantrekkelijke manier van tekenen is deze korte film melancholiek. En dat werkt zeer treffend in combinatie met het verhaal vol ontroering, verdriet en verlangen. La Tortue Rouge, zijn eerste speelfilm, wist kundig de melancholiek van deze short en de levendigheid van de komische anderen te combineren, maar haalt niet het niveau van Father and Daughter.

En vreemd genoeg vond ik deze veel beter te pruimen dan de orginele Turbulence met die uberslechte rol van Liotta (als in acteerprestaties).

Slechts de laatste 5 minuten stoorde mij enorm, hiervoor was het prima te doen.Ook een aardige score van Don Davis 2.5 sterren

Wederom waren Jackie Chan,Sammo Hung Kam-Bo en Biao Yuen samen in een film te zien. De film barst van de gebruikelijke Hongkong humor, maar wordt gelukkig lang niet zo flauw als sommige andere films (Twinkle, Twinkle Lucky Stars, My Lucky Stars...) binnen dit genre. Denk hierbij aan verwarrende situaties, ''niet vechten, maar toch vechten'' scenes en wat romantische verwikkelingen.

Het aantal geslaagde, doch korte actiescènes zijn er in overvloed. Dit alles valt haast in het niets bij het meer dan uitstekend spektakel in de finale, waarin Benny Urquidez na Wheels on Meals nu' echt' kan schitteren. Het probleem is nog steeds dat men een keer of twee het gevecht met Chan onderbreekt, maar het is nog steeds ruimschoots de moeite waard. Ook komt de giechelende generaal uit Eastern Condors nog even in actie, maar het is een gemiste kans dat de makers hem niet meer betrokken bij de werkelijke gevechten.

Prima actiefilm.

Ik zag kort geleden Exotica weer eens, die zoals ik had verwacht beter was dan toen ik die jaren terug zag. Atom Egoyan spreekt mij enorm aan, dat bewijst ook Felicia's Journey.

Zeer kalm worden karakters verder uitgebouwd, met een steeds maar groeiende fascaniatie voor zowel Felicia als Hiltditch. En dat vind ik toch knap als je ziet dat Felicia een op zich niet al te bijster boeiend karakter is, iets wat Hilditchs absoluut wel is. De vele lange scenes zien er prachtige uit, vaak zowel visueel als muzikaal ontzettend mooi. Mychael Danna's score is briljant op bepaalde simpele fronten, evenals wat moeilijke zoals het ritme van een kopje thee brengen of een stukje rijden met ''uit de maat'' tromgeroffel. Ook een stel zeer mooie flashbacks. 4 sterren

Wederom weer een intrigerende film van De Palma. De laatste zoveel jaar ging hij wat meer op de ontypische tour (Mission To Mars, overigens ook totaal niet slecht). Snake Eyes bracht hem weer waar hij hoorde en voor het eerst met Sakamoto als componist. Met Femme Fatale weer de twee samen. Het eerste wat opvalt is gelijk hoe goed de muziek en de beelden wel niet samengaan, het vormde, hoe toepasselijk ook, een dromerige sfeer. Henry is eindelijk weer eens van de partij, Coyote viel mij eindelijk weer eens op. Van mij mogen dit soort films ieder jaar door de man worden geregisseerd. Trouwens: de deja
poster hoe mooi ook gebruikt zeg 4 sterren

Ferrari een lang uitgerekt, soms over-sentimentele en zeer gemiddelde verfilming van het leven van Enzo Ferrari. Sergio Castellito is degelijk als Ferrari, maar hij had zonder meer beter kunnen acteren. Paolo Buovino's muziek geeft relatief onbelangrijke (en belangrijke) scenes een haast epische melancholiek mee. Je moet er maar van houden. Diepgaand is het niet, maar de vloeiende, melancholieke vertelling hield mij in de ban.

De keuze om iedereen Engels te laten spreken is begrijpelijk. Ze willen een zo groot mogelijk publiek aan spreken met deze mini-serie en Engels leent zich daar natuurlijk uitstekend voor. Indien je je hier overheen kan zetten, is het prima te doen, mits je niet ergert aan het accent. Er is maar een moment dat ik mij er wel aan ergerde en dat is als Ferrari een race van (ik meen) Gilles Villeneuve op een Amerikaanse televisie zender volgt.

Lag er allemaal iets te dik boven op vrees ik. Dat besefte ik helemaal toen de film was afgelopen en ik het eigenlijk tamelijk leegjes allemaal vond. Desondanks was het vermaak gehalte zeer hoog. 3.5 sterren

Voor dit soort films kan je mij 's nachts wakker maken! In het verleden al een paar keer gezien en net weer voor een groot gedeelte op tcm. Gewoon een vermakelijke vlotte oorlogsfilm met wat humor en goeie oorlogsscenes.Ook gewoon een verhaal wat lekker weg kijkt. Stukken beter dan aardig wat oorlogsfilms van de laatste tijd die veel te serieus en realistisch willen zijn. Natuurlijk zijn er ook een boel goeie maar even over het algemeen gezien. Cagney is erg goed als de held van 69th regiment en O'Brien als geestelijk vader doet het ook erg goed. De twee waren al eerder samen te zien in Angels With Dirty Faces. 3.5 sterren

''Dit is geen Hong Kong'' zegt de vader in de film. En dat is het zeker niet. Daarvoor is alles net niet goed, zoals de geluidseffecten die net niet de krachtige impact weergeeft in een gevecht. Het slot vond ik in zeker zin nog wel vrij goed. Maar in het algemeen overtuigt het niet echt. Het verhaal nam ik voor lief, de locatie had/heb ik lief. Vond het wel leuk hoe men probeerde een groot Chinatown te creeeren, door precies op die paar goede plekken te filmen in Rotterdam. Muziek van Yorick Goldewijk vond ik vaak integer en mooi. Maar dan is er nog het slechte acteren van vele en wat andere kritiek. Middelmatig, maar wel vrij vermakelijk. 2 sterren

Of deze film nu wel of niet over een schandaal gaat wat je als Nederlander niet kent, het moet toch tot de verbeelding kunnen spreken. Helaas dat doet het niet. De film is boeiend, maar boet behoorlijk in aan kracht nadat het de leugen begint de regeren. André Téchiné is een beetje een vreemde snuiter, omdat hij regisseur niet in staat blijkt te zijn om de kijker mee te laten leven met de karakters. Dat is bij deze film, maar ook bij eerder werk als Les Temoins. Maar wel heeft Émilie Dequenne mij in positieve zin verrast. Wat een leuke, goed acterende actrice. Jawel, dit is dezelfde actrice die debuteerde met haar geweldige rol in Rosetta, een film van de gebroeders Dardenne. Het kwartje viel met moeite pas toen ik haar cv doorbladerde. Ook de rest van de cast doet het goed en wederom weet de muziek van Philippe Sarde echt wat toe te voegen. Een krappe zes.

En daar zit de kracht van filmhuis cinema.

Een personage wat toch contact wil leggen met de jongen en hem dingen wil leren. In diens blikken zie je dat hij zijn woede verborgen houdt en de hele film aan het worstelen is met die ene belangrijke zin die hij onvermijdelijk gaat zeggen. Ook mooi hoe hij geen lichamelijk contact (in de vorm van een hand) wil en tevens wat eten van die paar francs weigert te betalen, maar voor de rest wel met het hem omgaat en hem wil leren. Zelf weet hij ook niet echt waarom.

Mooie karakterstudie en een mooie film. 4 sterren

(zie nu dat op dit moment Rosetta en Le Fils precies hetzelfde gemiddelde hebben)

Alvorens de film te zien heerste er een gevoel scepsis; het is immers een tijd waarin elke hobbyist iets in elkaar kan knutselen en het op het internet zet. Dit soort creaties zijn zo nu en dan best aardig, maar hebben mij nooit omver geblazen. György Pálfi is de eerste die een onvergetelijke indruk achter laat met deze ode aan de cinema.

Voor de film heeft hij een basis genomen van veel van zijn favoriete films en heeft deze als leidraad gebruikt om een liefdesverhaal te vertellen. Vervolgens heeft hij samen met zijn editors gezocht naar manieren om dit aan te vullen met meer materiaal om een echt goed lopend verhaal te krijgen. Het resultaat is een gevoelsmatig vloeiende vertelling die weet te ontroeren, verwonderen en bij vlagen doet lachen (een starende, krankzinnige Klaus Kinski doet het zo altijd goed). Wel mag gezegd worden dat er wat keuzes/gemonteerde stukjes zijn die ik helaas al vaker gezien heb in korte 'compilaties' of parodieën, en verre van origineel te noemen zijn. Aansluitende kritiek is er tevens op de muziekkeuze....

Op muzikaal gebied is het ook een ware quiz; muziek van Shigeru Umebayashi tot aan noem maar op. Helaas worden hierbij ook keuzes gemaakt die al zo enorm zijn uitgemolken (kuch Strauss - 2001: A Space Odyssey kuch) in parodieën, dat een allergische reactie niet uitblijft.

Er schiet mij niet meteen een soortgelijk project te binnen waarin alledaagse handelingen en situaties uit speelfilms op zo'n knappe wijze zijn gemonteerd tot een lange, goedlopende film. Chapeau.

De persmap van de officiële site vermeldt alle gebruikte films (helaas niet de muziek); link.

Het toekomst beeld is geen eens zo zeer toekomst voor mijn gevoel. Meer hedendaags maar dan met een technologisch randje wat niet enorm futuristisch aandoet. Nadruk lag voor mij meer op herinningen (en waardeloos die kunnen zijn) en de emoties door die herinneringen. Heerlijk mysterieus ook, en ondanks de toch redelijk simpel gehouden verhaallijnen, spannend zo nu en dan en erg interessant.

Vond de film wellicht een beetje onbevredigend door bepaalde connecties die iets minder overkwamen. Neem de relatie tussen Sorvino en Williams, had ik nu maar de weggeknipte scene gezien...

Acteerwerk was enorm goed. Caviezel kwam er zeer goed uit in gesprek met Williams, maar met Sorvino.. (zie boven).

Na al een keer of 30 a 40 keer de score van op cd te hebben gehoord is het moeilijk om het met de beelden zien. Maar op veel fronten werkt het gewoon uitstekend. Al zaten er enkele momenten muziek (en geen) waar ik het misschien iets anders had willen zien. 4 sterren

Het blijft een fijn gegeven dat je steeds weer in spanning blijft zitten hoe en wanneer de volgende personage omgelegd wordt. Wat mij betreft mogen ze hier nog gerust mee door gaan.

Wel wat mooie scenes en aardige muziek van Pool Kaczmarek. Qua beelden, sfeer en muziek natuurlijk veel weg van eerdere verfilmingen met Peter Pan in verschillen varianten, maar ook van bv Fairy Tale 3.5 sterren

Heb mij toendertijd in het filmhuis ook helemaal laten meeslepen in het het prachtige gefilmde gebeuren, met overweldigend mooie melancholie van Andrea Guerra. Had er wel een heel goed gevoel over, maar bleek uiteindelijk toch maar een vlakke film te zijn. Soort van een femme fatale van een film