Opinions

Met terugwerkende kracht maar eens begonnen aan de One Night Stand reeks van 2010.

Finnemans blijkt meteen al een vrij goed te zijn. Waar de lengte voorheen nog wat korter was, is dat bij dit soort scenario's echt een meerwaarde. Zo geeft deze film, zelfs in een nog steeds relatief korte duur, een goed beeld van de veranderde gezinssituatie. Het wat ongebruikelijke thema wordt uitstekend uitgewerkt, zonder te vervallen in flauwigheden. Uiteraard nodigt de verandering van een man naar een vrouw uit om eens flink te gniffelen, maar alles blijft op een luchtige manier binnen de grenzen van waardigheid. Er is sprake van een mooie balans tussen komedie en drama. Maar dit was ook niet mogelijk geweest zonder een goed stel acteurs, want oh wat doen die het goed. Vooral Jelmer Ouwekerk maakt indruk in zijn eerste hoofdrol.

Een rustig dorpje, een man die door de aankomst van een stel bandieten weer naar de wapens grijpt... Hier alleen net weer in een iets andere, interessantere variatie. Stewart is op zijn best, ook in zijn scenes met mede blauwoog Fonda. De wraakgevoelens werden in de film door een simpele scene ineens zo opgeschroefd, erg knap gedaan. Tevens componeerde Alfred Newman hiermee een van zijn beste scores uit zijn carriere. Werkte vooral zeer goed bij een montage waarbij verschillende inwoners in hun rust werden getoond, afgewisseld met blikken van Fonda, met daaronder een heerlijke, vrij kalme Newman melodie. 3.5 sterren

Robin Moolenaar doet alles wat een sporter ook doet, maar er is een groot verschil ; Kampioenschap Bikinifitness draait namelijk niet om een sportprestatie die bij een kampioenschap moet worden bewezen., maar meer op subjectieve maatstaven als presentatie en uiterlijk vertoon. Dat wordt vooral duidelijk als ze poses moet gaan oefenen waardoor ze 'beter' voor de dag kan komen. Als niet kenner heb ik geen flauw idee wat haar onderscheidt van de rest, waar dat bij andere 'sporten' tenminste duidelijk meetbaar is.

Dit alles maakt de documentaire, met alle typische facetten horende bij sport, als doorzettingsvermogen, de mate van gelukkigheid en teleurstelling, wat vermoeiend. Maar hier zit ook enigszins de kracht in van Fitgirl, want het gaat er tenslotte meer om iets te bekijken van een anders perspectief, hoe absurd je het ook zelf op persoonlijke gronden mag vinden. Gevoelsmatig ontziet ze zich zelf net zoals een gemiddeld ander persoon, maar wat de documentaire wel is aan te rekenen isdat dit niet genoeg invoelbaar is, en maar middelmatig beklijfd.

Deze film lijkt op een verdraaing van het heldenverhalen van de Oostenrijker Wilhelm Teill; een perfecte boogschutter, zet gerust een kind ergens neer met een appel op zijn hoofd. Voor wie weleens verhalen over hem heeft gehoord, kan de verbeelding hier misschien wat anders overkomen. Lancaster is geweldig. 3 sterren

De eerste door Morrissey regisseerde film, die eigenlijk gewoon van Warhol was mag je wel stellen. Bovenstaande poster is origineel wel een paar honderd waard, evenals de bekend poster waarbij Dallesandro met die rode hoofdband te zien is. Dallesandro is nooit een groot acteur geworden, en viel slechts op in een rolletje in The Cotton Club. Zelfde geldt voor Geraldine Smith, die oa. ook in Raging Bull te zien was. Een beeldschone vrouw, die hier van zijaanzicht op haar meest aantrekkelijkste te zien is als nooit tevoor en na.

Net nog geen minimal art. En daar moet je van houden. 3 sterren

Herzog maakte deze documentaire voor de Duitse televisie. Hij wilde niet veel meer doen dan informeren over de situatie van de artsen in Afrika. Dit resulteert in misschien wel de minst interessante documentaire van zijn hand. Er zijn enkele momenten waarin kleine bijzaken belicht worden, een persoon sterk lijkt te worden geïnstrueerd door de regisseur (de haperende zuster) en wat typische beelden die terug zijn te zien in de rest van zijn oeuvre. Het is een droge registratie, die helaas niet is ingesproken door de regisseur zelf.

Best goeie film met zeer veel psychologische diepgang maar wat te lang en hier en daar wat saai. pracht cast met veel grote namen, let ook op william aldrich, de zoon van de regisseur, in een rolletje. 3.5 sterren

Het werkelijke drama valt vrijwel niet op tijdens het kijken. Het is juist de lichtvoetigheid en komische noten van de twee broertjes onderling die de boventoon voeren. Maar tegen het einde aan, na tal van frontale en gevoelsmatige aanwijzingen, begint het drama toch wat te leven. En dat is helaas te laat, aangezien de verveling hiervoor allang is toegeslagen door de ogenschijnlijke nietszeggendheid van de gebeurtenissen.

Als voormalig kolonie van Portugal is er veel Europese architectuur te vinden in Macau, waar de film is opgenomen. Dit sluit ook uitstekend aan bij de invloed van bepaalde Europese filmmakers op Exiled. Daarnaast mag gezegd worden dat cinematograaf Cheng Siu-Keung de stad grandioos weergeeft door zijn manier van belichten. Deze virtuoze cinematografie is mij al bij meer films van To positief opgevallen, met als voorlopig hoogtepunt PTU.

Van alle bekeken Johnnie To films is dit tot dusverre degene met de meest oogverblindende actieballades. Nadat ik de hoop had opgegeven dat John Woo nog eens zou terugkeren naar zijn gloriedagen, lijkt To een uitstekend vervanger.

Ik kreeg een klein beetje dat Apocalypse gevoel, tenminste daar leek het naartoe te gaan, maar bleek achteraf onterecht. Quinn speelt zeer aardig, maar het is toch Hawhtorne die hier subliem bezig is! Edward Fox speelt ook een grote rol, maar heb die totaal niet herkend in de film, het is dan ook pas bij de aftiteling dat ik zijn naam zag. Misschien dat de film meer geschiedenis les wil zijn dan avontuur, maar de combinatie is wel de moeite waard. 3.5 sterren

Zeer indringend film, die mede dankzij de Dogma manier stijl de emoties (in dit geval) zeer goed vastleggen. Ook zorgt deze voor een zeer claustrofobisch gevoel bij de scenes in de inrichting en de thematiek vind ik in relatie met de twee belangrijkste karakters zeer goed werken. Voor mij vergelijkbaar met En Kærlighedshistorie. 4.5 sterren

Twee aparte karakters, die met elkaar in verbinding staan en beiden voor een moeilijk dillemma staan. Veel pijnlijke, moeilijke scenes de douchescene, de liquidatie van de ambtenaar in het ziekenhuis, teveel om op te noemen! Het is niet zozeer dat de regisseur een mening heeft over de daden van de twee karakters, maar wel laat zien wat de gevolgen zijn. Mooi hoe terrorisme en pesterijen op school, toch zeer verschillende dingen, beiden als een 10 blokken beton aankomen. Hoewel het toch voornamelijk een drama film is, weten thriller elementen steeds meer in het verhaal te sluipen. Wie is de vijand in terrorisme? el rashid is iemand waar je begrip voor toont, maar waar je van verwacht dat hij de slechte persoon is. Het is dan ook hartverscheurend als zijn familie alsnog overlijdt, door een zweed die zijn handtekening op een papiertje zet
Blijkt dat Bergman zeer enthousiast is over deze film (en totaal niet onterecht!!) 5 sterren

De makers hebben veel tijd gestoken in de algehele aankleding van de film. In de authenciteit zit het dus wel goed, alsmede dankzij de vrij leuke muziek van David Shire. Zijn muziek werkt bijzonder amusant bij verscheidene montages in de film. Dat denk je meteen al bij de opening. Nicholson en Beatty zal wel leuk, maar de film mist wel het een en ander. 2.5 sterren

Darren Aranofsky is en blijft een interessante filmmaker. The Fountain met terugwerkende kracht dan eindelijk gezien.

Het meest aantrekkelijke van The Fountain is het audio-visuele aspect. De muziek van Clint Mansell is van ongekende schoonheid en de beelden zijn bij vlagen overdonderend. Op een wonderbaarlijke manier weten de beelden, die gevaarlijk balanceren tussen kunst en kitsch, mij toch vooral positief te stemmen.

Maar dan komt men aan bij het ''redelijk'' opgeklopte, lege verhaal. Waar een film als deze meer tot zijn recht zou komen als er wat overblijft om zelf in te vullen, gebeurt dit totaal niet. Het liefst vergeet je elke vorm van uitleg meteen weer om te genieten van de sfeer, de beelden en de muziek. Ook spelen de twee hoofdrolspelers niet erg overtuigend. Op papier een vreselijk tranentrekker, maar gelukkig weet het voor mij essentiële, het verdriet om een ongeneeslijk zieke dierbare, overeind te blijven.

Zelden zo´n moeite gehad om een film, waarbij ik mij op veel manieren kan tegenspreken, te beoordelen,

Vond het een erg fijne film. Singleton is op het moment een van de weinig die de blaxpoitation van tientallen jaren terug doet herleven, al is het maar een beetje. Met Shaft deed deze dat ook al prima. Enkele zeer prima actiescenes, waaronder een spectaculaire shootout. Gelukkig kent de film ook geen hypermontage, wat ik vreesde nadat Singleton de smaak te pakken kreeg met 2 Fast 2 Furious.

Het grappig is dat regisseur Lester de opnames van deze en The Three Musketeers samen opnam. Dat wist de cast niet, die dacht te maken te hebben met 1 film. Later werd de regisseur daarvoor aangeklaagd door allemaal. The Return of the Musketeers, ja die is toch echt later gefilmd. En de hele cast was toen gewoon weer present, maar zullen vast wel wantrouwig tegenover de opnames hebben gestaan.

De film zelf dan. Ik mis wat dingen vermoed ik doordat ik The Three niet heb gezien. Maar echt noodzakelijk lijkt het mij nou ook weer niet helemaal. Degelijke actie en cast, maar niet altijd even vlot en leuk over het geheel. 2.5 sterren

Vind dit vervolg trouwens stierlijk vervelend. Een nog wat vervelender verhaal als de eerste. Dan zitten er naast een middelmatigescore van Joel Mcneely ook nog eens een flink aantal afschuwelijke bluegrass liedjes. Het lelijke computergebruik, zoals die vrachtwagens in het begon, helpt ook niet echt veel. 1 ster

Samen met Coffy de meest evenwichtige blaxpoitation film met Pam Grier. De geweldige, uiteenlopende prachtige sexy kleding van Grier en het excessieve geweld zorgen voor fijn vermaak. Tel daarbij op de lekker klinkende dialogen en de aanstekelijke funk/soul muziek van Willie Hutch, en je hebt een goed vertier.

Niet echt veel beter als Darkness. De twee hebben vooral beiden een niet al te boeiend verhaal gemeen , maar effectief en spannend is het wel. 3 sterren

Was wel een spannende film met een religieus tintje. Mooi camerawerk, muziek die enorm bijdraagt aan de sfeer en Paxton en MacCouneghy acteerde prima. 3.5 sterren

Grappig en spannende film van Hitchcock.Foster is briljant als de moordenaar.Lange tijd kon mij hem alleen herinneren als de leider van de militairen in 633 squadron en zijn rol in The Wild Geese, allebi nogal in toom gespeelde karakters.De manier waarop de humor erdoor heen vermengd werd, deed denken aan de manier zoals in North by Northwest.De opening met het vlucht shot bij de Thames met die muziek eronder: dat moest Goodwin zijn, zo herkenbaar.Toch is en blijft het jammer dat Hitchcock zich eerder had laten overtuigen om Herrmann niet meer in te huren.4 sterren

De film heeft wat weg van een eerdere film met Cooper, namelijk Sergeant York. Waar Cooper's karakter in die film zwaargelovig is en de film dat gelovige zo met dat vingertje brengt, is Persuasion een lichtere versie. Het hele gezin wordt, inclusief paard, wat losser in het aannemen van het gedrag van een quaker door de oorlog. Heel kalm, mooi verteld, met zweverige melodieen van Tiomkin en een goede cast. 4 sterren

Dat Tarantino en Rodriguez vermeld staan, is omdat zij optraden als uitvoerend producent. Ondanks dat het zowat een exaxt kopie is van de 1e (2e heb ik niet gezien), is de setting van een westernprequel wel erg aardig. Een zeer aardige cast met namen als Parks, Trejo (alweer), Gayheart en niet te vergeten Michael Parks. Vermakelijke pulp. 3 sterren

Het verhaal is oorspronkelijk van schrijver James Jones, die hiermee met From Here to Eternity de eerste van zijn trilogie schreef, waaronder ook The Thin Red Line en Whistle behoren. Men is nu bezig met de filmproductie van Whistle overigens. Deze drie verhalen bevatten allemaal veel van dezelfde karakters, alleen steeds met andere namen en zijn alle drie een studie van de menselijke conditie in tijden van oorlog. Gelijkenissen in overvloed.

Maar deze filmversie lijkt niet echt te raken. De cast bevat veel klinkende namen, die allen stuk voor stuk mooie karakters spelen. Clift komt echter nog het beste uit de verf als Prewitt. Het is niet moeilijk te raden dat hij zo door Jones voor The Thin Red Line veranderd werd naar Witt. Mooie scene met de opkomende stroom water terwijl Lancaster en Kerr liggen te zoenen. De film overstijgt echter niet het aardige. 3 sterren

De begin achtervolging belooft een aardige film. Zodra Chan echter compleet verdwijnt en pas weer opduikt aan het einde is het behoorlijk afzien met het nogal irritante team. Een van de betere vechtscenes is te zien op het eind als Chan in een spookhuis zowel echte als onderdelen van de kermisattractie te lijf gaat. 2 sterren

Aardige docu, alhoewel bepaalde gedeeltes er voor mijn part zo uitgelaten hadden kunnen worden (he ik ben henk, en hier naast ligt veel bier). Wist trouwens geen eens meer dat Michael ''ik heb een hele rij zonnebrillen op het dashboard kasje liggen'' Parks ook in Dusk zat. 3 sterren

Zowel de Bongo film als Mickey and the Beanstalk heb ik volgens mij beiden los van elkaar in de bioscoop gezien. Beanstalk voor Beauty and the Beast en van Bongo zou ik het niet meer weten. Het zijn allebei erg goede mini-klassiekers.

Bongo ligt eigenlijk in het verlengde van Dumbo. Een film die vooral op de de kleintjes was gericht, bij wie de lieve beer wel in de smaak viel. Vooral erg verterend, maar ook met een vleugje humor.

Mickey and the Beanstalk was een erg speelse film. Met veel vrolijkheid en humor gemaakt en tevens mooi geanimeerd. Het was een gouden greep om een paar van de leukste Disney figuurtjes samen te brengen voor een deze korte speelfilm.

Films van De Palma boeien mij altijd enorm. Ook deze weer met een typische De Palma sfeer. Mooi gefilmd (de slow motion scene!!!) en lekker spannend. John Williams componeerde de heerlijke muziek. Voor Snake Eyes werd Ruijichi Sakamoto erbij gehaald om te componeren. En wie goed luistert kan met gemak horen dat Sakamoto 1 specifiek herkenbaar thema van Williams heeft overgenomen en er iets aan toegevoegd heeft. 4 sterren