Opinions

Een vreemde Lynch, die na verloop van tijd niet meer te kijken is. De 'effecten' score van Badalamenti zorgde voor een onheilspellende sfeer, die gecombineerd met de vaste camerapositie surrealistisch op je inwerkt, maar die kracht ook niet weet vast te houden. 2 sterren

Lorette Young was de enige drijvende kracht in deze film. Zowel Holden als Mitchum waren wel aardig. De film lijkt te suggeren dat in die tijd met een vrouw trouwen gelijk stond aan haar de man's slaaf te maken. Nee, het drama hiervan greep mij niet echt. 2.5 sterren

Een oorlogsdrama dat niet helemaal realistisch is (een sluipschutter schiet niet 6 keer achter elkaar mis), maar het is de eerste waarin een hond een grote rol speelt die ik zag. Tenminste een iets andere kijk op de zaken, alhoewel het allemaal nog vlakjes verloopt. Hier en daar spannend tcoh nog spannend. 3 sterren

En daar is weer een kopie van een kopie/variant op variant van Pixar. De humor kon mij half bekoren, het verhaaltje is zo uitgekwauwd als wat, maar op zich zijn de kookscenes toch nog erg aangenaam. Uiteraard zit het vlot waardoor de verveling niet toeslaat, tot aan het sentimentele gedeelte waar je weer diep bij kan zuchten. Nergens echt interessant, alhoewel die regendruppels en water erg mooi waren. 2.5 sterren

Maakte het voor mij vrijwel onmogelijk de film normaal te kunnen kijken en besloot na een half uur em maar stop te zetten. Nyman betreurt dat ie Damon Albarn (die meer dan hij deed en er eerder bij betrokken was) niet kon aanvullen en andersom. Hij mocht de gaten als het ware vullen. Anders was er misschien wel iets heel anders uitgekomen.

Net zo vervelend als het veel latere Edtv. Nog steeds is The Truman Show de enige die goed is met een soort gelijk reality gevoel. Albert Brooks is pijnlijk ongrappig, zoals ie ook al was in veel andere films. 1.5 sterren

Intrigerende film die vooral kracht wint door het bewakingscamera element. Las pas een artikel in het Nrc waarin men sprak over zo'n 4.1 miljoen beveiligingscamera's in Groot-Britannië! Deze verminderen misdaden alleen niet echt, zoals wel blijkt bij een pijnlijke scene uit Red Road. 3.5 sterren

Een jaar of 10 terug zapte ik weleens voorbij Franse zenders, waaronder TV5 meen ik, waar dan een film van eigen bodem aan het spelen was. Het zag er altijd al een beetje ouderwets uit en op een bepaalde manier heel Frans. Dat waren veelal geen interessante films. Regarde la Mer heeft hetzelfde visuele uiterlijk en lijkt ook niet echt ergens naar toe te werken, maar toch weet Ozon je als kijker ook heel ongemakkelijk te laten voelen bij die ene vrouw die zomaar even wil komen kamperen. Zenuwslopend wordt het niet, maar er zit een hele subtiele spanning in deze film, waardoor je geboeid zit te kijken.

Le renard et l'Enfant is een mooie film over de observaties vanuit het oogpunt van een meisje en een vos. Jaquet schotelt je prachtige beelden voor en neemt de tijd om te laten zien hoe de twee aan elkaar wennen. Hierdoor is het voor kinderen (getuigen het saai geroep in de zaal gevuld met kinderen) niet altijd erg boeiend en lijkt de film toch meer op volwassenen gericht. Anders als in eerdere documentaires verwerkt Jaquet hier wel een duidelijke boodschap in. Hoewel deze niet erg storend is, vliegt de film toch wel enorm hard uit de bocht met het ongepaste einde. Laat Jacquet bij zijn volgende niet-documentaire (?) aub e beter kiezen voor wie de film nu echt bedoelt is.

Zo extreem schandalig is het lage gemiddelde toch niet? Het is maar net hoe je er naar kijkt.

Ik geef bewust een bijna vernietigend cijfer omdat ik het als korte film weinig interessant is. Dat is voor mij altijd leidend, niet de historische waarde. Ook speelt mee dat ik kan vrijwel geen enkele korte film met zo'n lengte adequaat kan beoordelen. Ja. de gebroeders Lumière zijn grondleggers van de cinema, maar hun filmwerk is weinig aantrekkelijk in huidige tijden. Een droge registratie van het voeden van een kind is niet iets waar ik waarde aan hecht, wel enkel uit historisch perspectief. Georges Méliès zijn werk is niet helemaal vergelijkbaar met hun werk, maar in het vroege stadium van film, bieden zijn films, van 3 mnuten tot het 13 minuten durende Le Voyage dans la Lune, werkelijk duizelingwekkend mooie ervaringen die in schril contrast staan tot die 'droge registraties van Lumière . Het gaat echt om het scheiden van historische waarden en persoonlijke waarde. Echter, als ik de film nog steeds kan waarderen zie ik dit maar al te graag samengaan met enige historische waarde. Daarvan zijn werken van onder meer Méliès, maar ook vroege films van Fritz Lang, zeer sterke voorbeelden.

Paul W.S. Anderson heeft voornamelijk slechte films geregisseerd. Het niveau van het erg goede Event Horizon heeft hij echter met geen enkele andere film meer bereikt. Ook Resident Evil verandert daar niks aan.

Het wil filmmakers maar niet lukken om game verfilmingen te produceren die werkelijk in de buurt komen van die game. Waar is zo het zenuwslopende gevoel van die game? Afgezien van een enkel aardig schrikeffect in het begin is er weinig engs te beleven. Nu mag ook wel gezegd worden dat het praktisch onmogelijk is om verfilming te maken van een game die trouw is aan het zenuwslopende en naargeestige gevoel wat je als speler had. Al helemaal als je bedenkt dat zo'n beetje elke beweging, elke hoek die je omging, elk vorm van geluid een je angst inboezemde.

Toch is Resident Evil een aardige film. Het gegeven van zombies moeten overleven blijft toch leuk, al is het geen Romero.

Het kleine dorp gevoel was goed in Respiro. Grazia speelt en oogt als een zeemeermin, aantrekkelijk en wel, maar wordt niet geaccepteerd. Meeleven met haar lukte niet echt, had nergens echt houvast aan. Het zijn meer de dingen naast haar situatie, kleine dingen, die ik goed vond. Echt goed vond ik de film als geheel niet. 2.5 sterren

Depardieu is natuurlijk prima te pruimen. Zou dit origineel zo verkiezen boven Sommersby was het niet dat ik sommige scenes, zoals de terugkeer van de persoon die al 9 jaar weg was, hier simpel weg te lang duurt. Was er hier en daar wat geknipt en geplakt was dit de film enkel ten goede gekomen. Nu komen zowel origineel als remake op dezelfde hoogte te staan. 3 sterren

Eerste klas herhalingsfilm van Disney. Hoe vervang je een tikkende krokodil? Neem een tikkend zeemonster. En zo is er nog meer van dat soort onzin. En zoals al eerder gezegd; die computer animatie erdoor is absoluut lelijk! 2 sterren

Moeilijke film om te kijken. Aan de ene kant heb je daar de goed acterende cast, de goeie muziek en het verhaal wat ja toch wel zeer aardig is (al is het alleen maar op de manier waarop de grote wraak van costner wordt laten zien). Aan de andere kant zitten er naast wat mooie scenes, een heleboel saaie stukken in. 2 sterren maar

De film waarvoor Irons veel herkenning (in de vorm van prijzen kreeg). Best traag, bevat wat oninteressante scenes en benut het talent van Mark Isham totaal niet. De film blijft echter overeind haast alleen door de geweldige Irons. 3 sterren

Guy Ritchie maakte met Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch twee humoristische misdaadfilms met verschillende verhaallijnen/karakters die elkaar kruizen. Films die wel flink wat keren voor plezier kunnen zorgen.. Revolver is echter een andere kant van Ritchie, namelijk de serieuze kant. De humor is in geen velden of wegen te vinden en is lang niet zo overgestileerd,. niet negatief bedoelt, als eerder genoemde films. De muziek van Nathaniel Mechaly kent een ongelooflijke goed gebruik van bass (lines) en dient de film uitstekend. Tot zover nog geen echt probleem, want een serieuze Ritchie zou best weleens goed kunnen zijn. De film loopt echter spaak op het quasi-psychologische gebeuren wat nogal pretentieus overkomt.

Leuke film met Wayne. Vooral in het begin van zijn carriere speelde hij vele karakters met ook de naam John. Later kwam natuurlijk nog de hele Stony Brooke serie. Het paard dat in deze de partner van Wayne speelt heet Duke. Speelde een paar films achter elkaar samen, tot ie ineens spoorlos verdween (overleden?). Er is echt chemie tussen dat paard en de acteur. 3 sterren

Het script werd gescheven door Burt Kennedy, die ook vele (western) films regisseerde. Het tracht een psychologische western te zijn, maar slaag daar niet echt in, mede door de warrigheid. Uiteindelijk is de zogehete ontrafeling ook niet al te best. Met deze film maakte James Coburn zijn debuut. 2.5 sterren

Niet al te beste remake. Watts doet flink haar best om er nog wat van te maken, Zimmer componeerde een prachtige score, het is mooi gefilmd... Maar er zit teveel onzin in wat er zo uitgelaten kon worden. Zo kwamen de tape beelden in het origineel veel effectiever over en is de spanning niet om te snijden zoals ik dat voelde bij Ringu. 2.5 sterren

Erg knap en kil gespeeld door Malkovich zoals al eerder werd gezegd. Winston speelt weer een geweldig ''maffiose'' en ook Scott is erg genietbaar. Soms zit de film tegen het absurde aan, wat de film voor mij beter maakte. Heel veel zwarte humor en ook wat aardig spannende scenes. Neem nou de scene waarin Scott buiten de wc in de trein wacht en Malkovcih de mensen omlegt. Prachtig gewoon
Score van Morricone is weer magistraal en Host of Seraphim van Dead Can Dance wordt op een meesterlijke manier gebruikt!! 4 sterren

Niet helemaal het soort film voor Monroe, zoals vele men beweerde toendertijd. De film was nogal ramp om te filmen, dankzij oa. het feit dat Preminger erop stond de cast zijn eigen stunts zou doen. Ook worstelde de regisseur met Monroe die maar niet in haar karakter kon blijven en verzanden in knullige acteerkwaliteiten. En dit geval niet haar concentratie vermogen enhet flapperen met de armen. Het eindresultaat is een aardig aangenaam avontuur zonder al teveel poespas. Ook niet het beste filmjaar van Mitchum met deze, het middelmatige She Couldn't Say No en schijnbaar ook niet al te beste Track of the Cat. Misschien dat het op groot scherm in diens formaat mij wat meer zou kunnen imponeren. Nochtans in de hoogtijd, met Monroe's How To Marry a Millionaire als eerste film van Fox in scope. 3 sterren

Nee, dit is verre van een originele film. Dat de nodige cliches de revue passeren is nog geen eens zo zeer het probleem, maar wel het zwakke script. Het is echter technisch prima in orde, waardoor je er toch in meegezogen wordt. Muziek van Bruno Coulais dient de film uitstekend, al mochten enkele hippe stukjes wel eruit gelaten worden.

Zelfde is van toepassing op twee korte vechtscenes die niet passen bij de toon van de film.

De 2 disc bevat ook audio commentaar van Coulais. Erg benieuwd wat hij allemaal te vertellen heeft.

Een Winterbottom (en Whitecross) film die recht in je gezicht is. Het is echter de stijl waarbij fascinerende stukken net weer even voor dat kleine stukje interview worden onderbroken, en het soms de boel wat verstoort. Desalniettemin een indrukwekkende film. Na In This World wederom een hele mooie, onvergetelijke score van ditmaal twee componisten. De trailer van de film is trouwens van hoog niveau, en het is die trailer die echter echt erin hakt, waar de film soms wat aan kracht inboet.

Hoorde ook geluiden van mensen die er volledig erin opgingen en diep onder de indruk waren, totdat de ene man aangeeft dat het hem alleen maar sterkere maakte. Blijkbaar schakelde bij sommige de gedachtengang ineens de andere kant op, denkende dat het voor hun maar een lichte marteling was, aangezien ze er toch enkel maar sterker door werden.

Winterbottom blijft een meest boeiende Britse filmmakers van de laatste paar jaar. 4 sterrren

Roal Dahl verfilmingen zijn doorgaans niet zo treffend als diens boeken. Matilda komt tot op heden nog als beste uit de bus. Het spannende verhaal met mooie vondsten en beschrijvingen is vrij gewoontjes in de vorm van een film lijkt het. Sympathieke rollen van Jeremy Irons en diens zoon Samuel. Kom uit op 3 sterren.

De laatste opstaan en neergaan misdaadfilm voor Cagney zo leek het. Het duurde weer 10 jaar voordat hij in White Heat terugging naar dit soort film. Maar het is ook gewoon een prima acteur voor komedie of musical, zoals ie ook al ruimschoots bewees in zijn carriere. Of de combi drama en musical zoals Love me or Hate Me, en dan nog een gangster spelen ook.

The Roaring Twenties zet een aardig tijdsbeeld neer, maar overstijgt nergens het aardige, ondanks dat het soms best stijlvol oogt. Van hetzelfde niveau als andere Bogey/Cagney films als Angels With Dirty Faces als je het mij vraagt. White Heat blijft mijn favoriete met Cagney. 3 sterren

Tegenhanger Prince of Thieves was meer theatraal, waarnaast ook veel spectaculairder. Hierdoor zijn het films met een vrij ander soort karakter en tempo, die beiden prima volstaan. Terwijl zij Alan Rickman een ultieme schurk lieten spelen, deed Irvin het met een redelijke Jürgen 'Franse tongval' Prochnow. Leuk vermaak.

Naar het sprookje van Hans Christian Andersen. In mijn herinnering erg mooi en een tikkeltje apart kleurgebruik, de hele tekenstijl beviel mij wel. Was de film eigenlijk helemaal vergeten tot ik ergens een foto van die vogel van de hoes hierboven tegen kwam en alles weer boven kwam. 3.5 sterren

Zeer boeiende film versie. Romeo wordt hier helaas wat na de achtergrond gedrukt door Mercutio. Hussey is een betoverend mooie verschijning als Juliet, iets wat ik in mindere maten van Danes in Luhrmann's versie kan zeggen of voor Susan Sentall in de 54' versie. Ook Michael York zit hierin als Tybalt, zijn doorbraak. Regisseur Zeffirelli liet hem al spelen in een van zijn toneelwerken en zijn debuutfilm. Nino Rota's muziek is ontroerend. 4.5 sterren

En weer een voltreffer van de gebroeders Dardenne. Zag eerder al Le Fils, wat een voortzetting was van de subtiliteit die ook in Rosetta aanwezig zijn. De camera dicht op de huid zorgt voor een beklemmende karakterschets van iemand die een normaal leven wil leiden, maar er nog niet uitkomt. De manier van films maken van de broers doet mij op het eerst gezicht niet zoveel, maar na de film blijft die treurige sfeer erg hangen. Op naar La Promesse.