Opinions

De Nachtmerrie van Ina Post is een fascinerende reconstructie van de verhoren van Post. Hierbij worden stukjes interview met Post zelf aangevuld met een dramatische vertelling van de verhoren. Voor deze bijzonder mix van documentaire en drama (fictie) heeft men twee jaar onderzoek gedaan. Dit is vooral gebaseerd op Post haar eigen beweringen en het interview wat de rechercheurs in 2002 gaven aan studenten rechten voor hun afstudeerscriptie. Wat er nu precies woord voor woord is gezegd is niet duidelijk, maar in grote lijnen hebben komt het overeen met hoe Post het heeft ervaren. Ze heeft na het zien van de film aangegeven dat hetbenauwende gevoel weer helemaal terugkwam (''de etterbakken'').

De verhoren zijn bijzonder indringend weergegeven. Het is spannend en onthutsend drama, met intens acteerwerk. De kijker voelt als het ware de complete verlorenheid van Post, die formidabel wordt gespeeld door Karina Smulders. Knap gedaan dus.

Lammers was in De Dominee het enige echte goede karakter, en deed dat geweldig. Vind Nachtrit eigenlijk wel wat op die lijken, met een zelfde verloop en sfeer. Voor mijn gevoel probeerde ze wat diepgang te creeeren, maar dat was maar schijn. De muziek van Han Otten was veelal effectief in de sfeer van een adagio. Interessant ook om naast diens werk voor De 9 dagen van de Gier te leggen; begin een bepaalde herkenbaarheid in zijn scores te ontdekken. 3 sterren

Cronenberg geeft zelf ook al in het interview op dvd aan dat hij graag hoort dat mensen de verbanden tussen zijn films zien. Voor mij staat deze film nog het meest in verband met Existenz. En de sfeer is weer beklemmend en apart. Erg interessant zijn ook bepaald dingen die terugkeren later in de film. iedere keer als de schrijver een duizendpoot ziet moet hij flink hoesten Ben er nog niet helemaal uit wat dit in de context van het verhaal betekent... 4 sterren

Nog nooit heb ik een western gezien die zo'n vlot/rap tempo heeft. En dat is op zich een verademing tussen al die westerns die in verhouding trager zijn. Niet dat dat betekend dat bv Cera una volta il west slecht is maar toch enigszins traag hoe geweldig ie ook is. James Stewart is een premiejager die gewond raakt, Leigh speelt de typische krijsende westernvrouw, dit alles wat op een of andere manier erg goed is. 4 sterren

Best een aardige sport film met de bekende formule. Leuke cast met een sympathieke Redford, een toen nog best aardig knap uitziende Glenn Close en een guppie Michael Madsen in een van zijn eerste rolletjes. 3 sterren

de manier waarop ken loach de gevolgen van privatisering voor een stel mensen werkzaam aan het spoor laat zien, is uniek te noemen. als eenmaal de groep werkers uit elkaar valt, besteed loach meer aandacht aan personen apart.na de eerst 40-50 minuten vol goeie humor, gaat het de film richting drama en wordt het leven van een paar spoorwerkers apart laten zien. en nog even over het begin: dat is echt hilarisch. 4 sterren

Prima vertelling over het leven van Ned Kelly. De makers hebben sommige gebeurtenissen weggelaten en er gewoon een beetje hun eigen film van gemaakt. Het drama is soms wat te sentimenteel, maar wist mij mede dankzij de muziek helemaal in te pakken. Het is echter wel wat storend als je hoort dat Badelt flink geïnspireerd was door de temp score; het hoofdthema is zo overduidelijk afgeleid van Morricone's C'era Una Volta Il West. Een wereldberoemd thema nabootsen lijkt mij nu niet bepaald erg verstandig, maar het zij zo.

Bijzonder leuke bijfiguren als de koning en de dikke kat zorgen voor veel humor. Het is helaas een wat wankel avontuur waarin magisch momenten vrij schaars zijn. 3 sterren

Een wees, die later een schoenpoetser wordt, dan hoger op klimt in het ciruit, maar dan komt hij erachter dat hij werkelijk een jood is....

Nogal lauw in elkaar geflanst verhaaltje waar alles er zo enorm dik boven op ligt en het drama niet iets los maakt bij de kijker. Een grotendeels zeer zwakke cast, met McQueen die het wel aardig doet.

Hoe vaak vertaalt men een serie naar een geslaagde speelfilm? Zelden. New Kids Turbo is daar weer het zoveelste voorbeeld van. De losse sketches van de serie, voor zover die al goed zijn te noemen, zijn ook weer terug te vinden in deze film. Niet alleen worden sketches en grappen uit de serie herhaald, maar ook schromen de makers niet om dezelfde grap soms wel erg vaak te herhalen in de film zelf. En dat zijn echt niet alleen hetzelfde taalgebruik en dergelijke. Daarbij is de timing van de acteurs ook weinig geslaagd.

New Kids Turbo heeft natuurlijk meer budget, maar helaas hierdoor ook express overdreven scenes met tal van clichés. Het moest immers allemaal groter. Componist Tom Holkenborg speelt daar uitstekend op in met generieke actie muziek en tragische cello's. Maar als de film en diens karakters al zo enorm flauw zijn, dan helpt een overtreffende trap van overdrevenheid niet erg mee aan de kijkbaarheid van de film. Maar het is toch knap hoe het uiteindelijk, ondanks de nodige irritaties, niet echt weet te vervelen.

Benieuwd hoeveel bezoekers de film uiteindelijk zal halen.

En dan eindelijk deze Mallick gezien. De filmtaal van deze filmmaker is nog altijd subliem, met magistrale beelden en de gebruikelijke poëzie., maar er is helaas wel wat mis met de film. De muziek stelt mij een klein beetje ontevreden. Alles wat er uiteindelijke van Horner is gebruikt, Cosmic Beam en al het overige is grandioos, maar het werk van Wagner en Mozart kreeg mij niet helemaal in de film. Het is gedeeltelijk het feit dat ik de stukken al zo goed kende, maar ook dat ze te vaak terugkeren. De langzame vertelling is heerlijk, maar in het middenstuk en vooral het eindstuk was het soms net niet helemaal boeiend. Beiden kritische punten hebben tot gevolg ik lichtjes gestoord werd in een verder magistrale ervaring. En helaas wegen die lichtje puntjes heel zwaar mee in de beoordeling.

Het is dan misschien niet de meest originele film, maar het is de duistere sfeer en het intrigerende gegeven die film zo goed maken. Het is vooral aan te raden om wat meer te weten te komen over de vrouw waarop deze film gebaseerd is. Integenstelling tot sommige hierboven vond ik het ook verre van een slechte ontknoping. De minimalistische piano klanken van Peter Nashel's score zijn werkelijk enorm akelig en versterken de sfeer enorm. Ook Colette's acteerwerk is angstaanjagend.

Naar het toneelstuk van Tennessee Williams. En dat heeft Huston goed gedaan als je het mij vraagt. Richard Burton is goed als uitgebluste dominee en Deborah Kerr in haar ''die wil ik wurgen'' rol. Gardner heeft de stijl en de flair. Totaal bekend met het stuk ben ik niet, maar het kwam op mij over alsof de film alles textueel aardig trouw bleef. De uiteindelijke voltooing van de opa zijn gedicht met ingetogen rake score van Benjamin Frankel is het absolute hoogtepunt. Frankel's kleine bezetting in de speelduur is perfect geplaatst. 4 sterren

Zachte satire, soms aardige humor, prima acteerwerk... Het probleem lag voor mijn gevoel bij Garbo, die pas na ruim een uur geen irritatie meer opwekte. Het gegeven van een alien op aarde als het ware als het ware, wat in mijn ogen vaak flauw uitpakt. De drie idioten zijn echter erg leuk. Let ook op Bela Lugosi als communistische commisaris! 2.5 sterren

De zinloze gesprekken over die we oorlog begon, het gedoe met de media, redelijk symbolisch met ''niemandsland''. Voor mij maakt het niks uit of wie nu wel of niet vrij snel de dood had moeten betekenen, want het saitire gehalte vond ik uitstekend. 4 sterren

Het gegeven is al zo vaak gebruikt, maar indien je de juiste acteurs hebt kan het wat zijn. Vrij grappige wisselwerking weer tussen Hill en Spencer. Nadeel is wel dat het knokken minder aan bod komt. 2.5 sterren

De makers waaronder regisseur Odet en componist Hans Eisler werden geconfronteerd met een kruisverhoor aan de hand van deze film die volgens een Amerikaanse staatscommisie te communistische geladen zou zijn. Buiten wat kleine zinnetjes om zie ik dat niet echt in. Wat wel interressant is aan deze film zin eigenlijk twee dingen; het verhaal en de rol van Grant. Het verhaal speelt zo vlak voor WOII en slechts enkele hints hiervan worden weggeven, terwijl het pas met een nogal apart aanvoelend einde die dreiging en spanning van de oorlog zo voelbaar maakt. En dat met zo'n simpele scene. Dan is er Grant die hier denk ik zijn meest volwassen rol speelt. Redelijk goed drama. 3.5 sterren

Nord kan beschouwd worden als de Noorse variant op The Straight Story van David Lynch. Door de hele film heen zijn meer dan genoeg gelijkenissen op te merken, alsmede de nodige verschillen. Wat kenmerkend voor beiden films is de eigen karakteristieke sfeer, die deels wordt bepaald door de omgeving waarin de films zich afspelen.

Nord is globaal gezien een mooi verhaal, met een goede balans tussen drama en gortdroge humor. Maar de uitwerking van de reis van depressieve alcoholist Jomar laat te wensen over...

Na een goede introductie wordt het hoofdpersonage nog maar bitter weinig verder uitgediept, afgezien van het feit dat hij met enige tegenzin zijn bestemming wil bereiken. Hierdoor is de motor achter de film vooral de ontmoetingen met uiteenlopende, bonte figuren. Dat levert soms wat grappige momenten op, maar het mist daarentegen een scherp randje. Wellicht zijn sommige situaties en karakters net iets te gemaakt alternatief en eigenaardig. Hoe het komt dat dit soort humor niet altijd werkt is moeilijk te verklaren, maar zonder enige twijfel zullen genoeg mensen hier uitstekend mee uit de voeten kunnen.

Toch is de film bij lange na niet slecht. De prachtige beelden van het Noorse landschap creëren samen met de mooie muziek van Ola Kvernberg een goede sfeer. De korte speelduur werkt duidelijk in het voordeel van de film; het is niet onnodig lang uitgerekt. Anders Baasmo Christiansen speelt voortreffelijk en is een acteur om in de gaten te houden. Nord is een bijzonder aardige film met redelijk geslaagde, droge humor en weet bij vlagen te ontroeren.

De Homescreen dvd bevat, behalve de trailer van een andere film, geen extra's. De film is in de 16:9 beeldverhouding anamorf op de dvd gezet.

Met dank aan Cinemien voor het ter beschikking stellen van de dvd.

Werner Herzog is een fascinerende filmmaker. Deze remake van de F.W Murnau film heeft de gebruikelijke Herzog ingrediënten; als hypnotische beelden en een intrigerende sfeer. De film is helaas enorm langdradig en saai. Bij sommige andere films is het relatief lage tempo een pluspunt, maar hier niet. Eerlijk gezegd heb ik tot op heden nog geen enkele Dracula film gezien die niet saai was. Zonde, want van alle bekeken Dracula films heeft deze toch wel enorm mooie scenes en een briljante Dracula vertolking van Klaus Kinski. Even intrigerend zijn de muzikale keuzes van de regisseur. Naast de naargeestige klanken van Popol Voh is de aanloop naar de ontmoeting met Dracula (op de melodie van Wagner's Das Rheingold) onvergetelijk.

Wat moet Kinski het zwaar hebben gehad! Zoals bekend was het een knettergek persoon die nogal eens uit zijn slof schoot. Voor zijn rol moest hij echter 4 uur in de make-up. Bij wilde bewegingen zou zijn make-up weer helemaal opnieuw gedaan moeten worden. Zo had Herzog een effectief dreigmiddel om Kinski zo mak als een lammetje te krijgen.

Leuk ook dat er zo intensief in Delft is geschoten. Niet dat iedereen zo blij was met de 'invasie' van Duitsers in hun stad. Op een gegeven moment verbood de burgemeester hem om de scene met de duizenden, uit Hongarije geïmporteerde, grijs geverfde ratten in zijn stad op te nemen. Daarom week hij uit naar Schiedam, waar hij wel toestemming kreeg, maar wel op minder ruimte ter beschikking had. Ondanks toestemming was men erg bezorgd over het feit dat deze ratten overal naar toe zouden kunnen kruipen. Er werden veel netten gebruikt die mogelijke vluchtroutes voor de beestjes blokkeerden.Toch ontstond er onrust onder de inwoners door een verspreid gerucht dat er vele waren ontsnapt. Deze en enkele andere korte scenes werd opgenomen bij de Lange Haven in mei 1978. Zie mijn gemaakte still van de eerste scene in Schiedam.

Boven elke verwachting start de film bijzonder aangenaam met enkele vlotte actiescenes, ondersteund door een amusante jaren '70 score. Of alle muziek van de Chinese componist is vraag mij af, aangezien internationale versies van Hong Kong films geregeld gebruik maken van veel bestaande filmmuziek. Of vaak ook een prima mix. Hoe dan ook, de actie is verre van erg goed, maar ik had er wel in zekere mate een zwak voor. Het feest daarbij is compleet dankzij de slechte dubbing en de ronduit belabberde, van vhs gekopieerde, beeldkwaliteit.

Helaas verliest de film halverwege drastisch aan tempo en verdwijnt het tamelijk hippe gevoel van het begin haast geheel van het toneel. Blijft over een toch al erg simpel verhaal wat maar weinig boeit, een aardige rol van Charlie Chin en een memorabele rol van Jackie Chan, die een volwaardige slechterik speelt. Slechts een jaar hiervoor was hij een weinig opvallende tegenstander van Bruce Lee in Enter the Dragon, maar een volwaardige slechterik is het nauwelijks te noemen. In diens verdere carrière speelde hij sporadisch iemand die op papier een slechterik was (Miracles, Rob N' Hood, The Sinjuki Incident), maar als sympathiek karakter werd neergezet. Ook was er de soms scheldende Chan in The Protector. Maar zijn rol als slechterik in Ru Jing Cha blijft tot op heden een uitzonderlijk geval.

Zonder meer een erg eenzijdige film. Waar de film in slaagt is een vrij beklemmend beeld neer te zetten, al is het op punten niet helemaal realistisch, waardoor de film toch aan kracht inboet. De muziek vanm Cyril Morin op zich is erg mooi en natuurlijk gebruikt deze instrumenten als de oud voor een film als deze. Er is echter een dramatische scene waarin een Algerijnse vocaal klagend begint te zingen op dramatische melodie (of die van Morin is kan ik niet met zekerheid zeggen), maar vrijwel meteen weer stopt. Alsof men niet kon beslissen of ze het nog iets meer wilde dramatiseren of toch maar geen muziek. Het korte stuk werkt hoe dan ook niet.

Van sfeervol, naar ingenieus in elkaar zittend en een tikkeltje suspense naar een spektakel van jewelste op het eind, Hitchcock weet het wel op te bouwen zeg. Anne Grey is een gezicht uit duizenden, maar doet het prima (zat ook bv. de Lauren & Hardy film Bonnie Scotland). 3.5 sterren

De film is vrij afstandelijk en het duurt ook wel een tijdje voordat je er helemaal in zit. Maar de film heeft zo zijn pracht momenten. Vooral eenmaal aangekomen op de bestemming, begint de film te leven en wordt zeer treffend de benarde situatie geschetst van aankomende Italiaanse immigranten. 3.5 sterren