Opinions

Bij series heb ik mij afgevraagd waarom er niet stilistische, cinema vérité varianten zijn die vergelijkbaar zijn met films van hoge artistiek waarden. Op zich voldoet deze miniserie - het had net zo goed aan lange speelfilm kunnen zijn - hier wel enigszins aan. Zeer vol details, ongekende, zeer uitgesproken alsmede introverte emoties en zoveel meer. Duidelijk is dat de tweede aflevering mij, ongeacht het einde, mij weinig doet.

Gezapig is het woord voor de gehele serie. Na een pilot waarin ALF bier dronk, stapte men af van dit soort ideeën (er werd veel geschrapt) en richtte zich vooral op een zo veilig en kinderlijk publiek. Dit neemt niet weg dat door de serie heen de soms gevatte opmerkingen van het karakter tegenover het gezin en de kat nog enigszins onderhoudend waren.

Unhappily Ever After was een latere serie met een soortgelijke ''knuffel''. Los van of die serie beter was, doet een minder braaf karakter grote wonderen. Een roekeloze, ongefilterde Alf zou in samenhang met een gezin die op alle fronten binnen de lijntjes kleurt, een beter idee geweest.

Ik vind dit nog steeds even goed als opvolger. Dit programma werkt goed door de voorbereiding en het werken aan de grappige, niet door de gesprekjes met (externe) gasten; die zijn altijd al overbodig geweest en totaal niet grappig.Voor mij is dit zo'n soort pijnlijke schakeling zoals bij Nieuwsuur; eerst interessante onderwerpen, 'en dan nu de sport'.

Jinek - Seizoen 11 (2020)

Daar heb ik al veel gezegd over het klimaat van dit soort programma's. Veel van die kritiek is ook toepasbaar op het praatprogramma van Beau. Maar wat wel een verschil kan maken is de scherpte van de presentator. Helaas durft Beau net als een Humberto Tan totaal niet scherp te zijn als het nodig is. Het gevolg is dat een recentelijk in opspraak geraakte politicus doelbewust wel bij Beau gaan zitten, maar niet bij de concurrent.

Hoewel op allerlei fronten dit programma gelijk is aan anderen, zie ik nog wel een klein verschil in de redactionele keuzes, de kwaliteiten van de presentator en de gasten die worden uitgenodigd; het is net wat lichter. De concurrentiestrijd tussen praatprogramma's zou ik hebben toegejuicht als er een overduidelijk verschil in signatuur was. Wat wel in het voordeel van Beau pleit is dat hij een vertrouwd gezicht is, terwijl de concurrent te veel verschillende gezichten gebruikt.

Werden ook vaak vertoond samen met de, mindere, Mario serie vertoond. De recensies en tips bij iedere aflevering waren volgens mij geen integraal onderdeel, maar waren losstaande stukken. Al kan ik mij daar in vergissen. Toentertijd overigens de echte reden om geen aflevering te willen missen.

Aardig om allerlei Nintendo karakters in de animatie serie te zien, helemaal in vergelijking met andere matige Nintendo animatie reeksen. De sterkste troef was niet zozeer de herkenning van de vele karakters, hun manieren en typerende zinspelingen, maar de wijze waarop deze humoristisch werden ingezet bij de interactie onderling.

Nu al flink wat jaren hebben Scandinavische series flink aan terrein gewonnen op hun Angelsaksische concurrenten. Dit eerste seizoen is een prima introductie en heeft mijn liefde voor series na jaren weer aangewakkerd.

Het eerste seizoen is slim geschreven en neemt maar liefst 20 afleveringen de tijd om een zaak af te ronden. Dit heeft tot gevolg dat er naast de kleurrijke karakters ook politieke taferelen, het drama van een gezin en betrokkene en zelfs de stad Kopenhagen mooi worden uitgediept. Imponerend in het kleine drama en intrigerend in de voortdurend verschuivende perspectieven van de zaak. Het scenario, hoewel goed geschreven, bevat de nodige clichématige taferelen, maar deze irriteren vreemd genoeg nauwelijks. In de volgende seizoenen is dit wel degelijk een klein struikelblok.

Onder de acteurs zitten vele klinkende Deense namen die, die voor liefhebbers van andere series en de Deense cinema, tezamen tijdelijk voor te veel afleiding zorgen, maar de gewenning doet al snel zijn intreden. Ditzelfde geldt voor andere DR producties als Bron en Borgen. Een van de troeven van de serie is hun voortreffelijk spelen het vermogen om mooie mensen van vlees en bloed neer te zetten.

Ook de muziek van Frans Bak is subliem. Mooi atmosferisch met enkele, vaak terugkerende thema's.

Opvallend is het gebrek aan variatie, gezien het feit dat vele composities keren in soms minimale variatie tot identieke uitvoering uitgesmeerd worden over de serie. Al snel krijg je het idee alsof de makers bij bepaalde situaties knopje a of b indrukken. Maar als er dan bijvoorbeeld een verandering in de zaak is en het welbekend thema keert terug, weet het keer op keer de intrige optimaal te ondersteunen. Hetzelfde mag gezegd worden van de elektronische beat, die met het overige muzikale palet, de montage aan het einde van iedere aflevering ondersteunt.

Voordat ik überhaupt kritiek lever op Jinek, is er een wijdverspreid probleem bij soortgelijke nieuwsprogramma's en praatprogramma's.

Een programma als Buitenhof volg ik al minstens 20 jaar. Het fijne van dit programma is dat het nog steeds vrijwel ongewijzigd is, gericht op politiek, maar helaas wel wat modernere elementen gebruikt. Sociale media invloeden zijn vooral de boosdoener en wat mij betreft weinig relevant.

Er zijn andere vergelijkbare programma´s waar ik lang waarde aan hechte, maar dat is inmiddels wat ook minder geworden. Wie heeft bijvoorbeeld bedacht dat Nova omgetoverd moest worden tot Nieuwsuur, inclusief sport? Belachelijk. Ook door de invoeging van NOS journaal elementen is dat programma zijn karakter voor een deel verloren. Desondanks de sport heeft dit programma nog altijd sterke journalistieke waarden.

Binnen de journaals, andere nieuws- en praatprogramma's is er een sterke focus ontstaan omtrent de 'mening van het volk'. Een gemiddelde verslaggever is soms slecht deels serieus te nemen, wel om hun ervaring, kennis, maar de volledige infantiele manier van praten kan ik weinig mee. Als er in een praatprogramma daadwerkelijk een direct betrokkene bij een maatschappelijk probleem zijn mening uit of zijn ervaring kenbaar maakt, dan kan dit vaak nog tot interessante materie leiden. Helaas is de focus meer en meer verschoven naar mening van weinig relevante personen, die soms wel maar vaker weinig van de materie weten. Ik erger mij vooral aan de vox populi, die ik op elke hoek van de straat ook wel kan horen. Ik wil mensen die hier overstijgend over kunnen spreken, niet Jan en alleman. Zit er een populaire zanger aan tafel, dan zal deze ook gevraagd worden naar zijn mening over geopolitiek. Het is zelden voorgekomen dat deze iets zinnigs had te melden.

Dan de vele praatprogramma's.... Laat ik mij beperken tot de Pauw, Pauw & Witteman, Beau, Jinek, Tan, Huys en De Wereld Draaid Door.. Tja, ik denk dat elk praatprogramma heeft gefaald. Het dieptepunt was misschien wel Huys, maar dat heeft op zich niet met zijn kwaliteiten te maken, maar gebrek aan eigen inbreng. Vandaar dat ik overduidelijk kies voor Humberto Tan. Vriendelijke, nette man, maar scherp zijn is hem compleet vreemd. Los van de presentator was vooral Dwdd als programma overwegend een aanfluiting. De tergende hoeveelheid schouderklopjes maakte het anders als de andere, hoewel het mij ook wel heeft geïnspireerd. Er was vrijwel geen aflevering waarbij ik niet hele stukken over onzinnige sport en muziekonderwerpen heb doorgespoeld.

Sinds je dit soort programma's kan terugzien heb ik hier gretig gebruikt van gemaakt, vooral om de complete nonsens te kunnen overslaan. Waarschijnlijk welbekend zijn de overgangen van persoonlijk leed, urgente onderwerpen afgewisseld met irrelevante zangers met een nieuw televisie programma. Absurd. Maar het is wel een zegen dat ik nu al heel wat jaren de onzin er uit kan filteren, net als bij bijvoorbeeld de sportpagina van een krant.

Eva Jinek is zowel bij de Npo als de commerciëlen hetzelfde. Wat ik haar en haar redeactie vooral kwalijk neem is dat ze het prima vinden om die absurde schakelingen te maken. Je zou kunnen zeggen dat dat soort irrelevante zangers meer thuishoren bij commerciëlen, maar ook de publieke omroep draagt hier evenveel aan bij, al lang voordat Jinek een praatprogramma kreeg.

Als ze echt kritisch is, dan is het vuurwerk, maar dat gebeurt slechts sporadisch Bij eerdere televisie- en radioprogramma´s was ze wel in vorm.. De meest treffende vergelijking kan gemaakt worden met Twan Huys. Verreweg de beste presentator als het binnen zijn straatje past. Met zijn eigen programma heeft hij echter totaal geen mogelijkheid gehad om het zijn eigen signatuur te geven. Als iemand op de tafel ging dansen, dan stond hij er bij als een boer met kiespijn. Gelukkig is hij weer terug waar hij thuishoort. Jinek daarentegen voelt zich wel thuis in die kolderieke showbizz en dat is aan haar te merken, met een glinstering in haar ogen, ook als een onderwerp over Amerika aan bod komt, maar dat heeft een van der Linde ook. Het is fijn dat je als algemene kijker aanvoelt dat ze haar zelf is, maar als individuele kijker interesseert mij dat eigenlijk niet zoveel. Ik kijk dit soort programma´s als aanvulling op de krant en nieuwsprogramma´s, niet voor luchtigheid. Helaas is dit bij veel praatprogramma´s al lang schering en inslag.

Al deze praatprogramma´s zijn een samenwerking van de omroep, redactie en presentator, maar ik kan ze slechts deels serieus nemen. Ik plaats dit bericht nu bij een seizoen van Jinek, maar zou dit bij vrijwel elk ander soortgelijk programma ook kunnen plaatsen.

Zonder twijfel blijf ik haar en andere programma´s volgen, maar zal wel nooit erg tevreden zijn. Ook dit specifieke seizoen heb ik om eerdere redenen niet volledig gezien, maar ik zal elke aflevering zonder twijfel deels terugkijken.

Ik heb veel meer waardering gekregen voor een willekeurig programma wat overduidelijke een bepaalde signatuur heeft, en niet van alles beoogt te willen zijn. Die zijn er vooral op minder serieus vlak in overvloed, niet dat ik er naar zal kijken.

Het is jammer dat een seizoen als dit dusdanig wisselend is in kwaliteit, met vele innemende en journalistieke fijne momenten tegenover waarschijnlijk meer onzinnigheden. Een stem, 2 sterren, is misschien te veel.

Bob Ross, de enfant terrible van het schilderen. De zachte stem, die op wonderbaarlijke wijze nuances in verf compleet om zeep heeft geholpen; Oral Blue en Van Dyke Brown zijn de soorten die in het geheugen staan gegrift. Het heeft mij altijd verbaasd hoe zijn manier van schilderen hem haast dwangmatig, een overmatige hoeveelheid aan details laat toevoegen. Er moest altijd nog een ''happy little tree'' bij en tal van andere zaken. De kracht was vooral alles van de persoon zelf gecombineerd met een trage, doch intrigerende spanningsboog; want waar zouden de onnodige details ophouden?

In vele kringen, maar ook de moderne Nederlandse kunstwereld, is dit fijn voer voor conversatie. Ooit had ik het idee om een duizenden mensen samen te brengen , allemaal met hetzelfde afrokapsel, met dezelfde kleuren en hetzelfde werk om te schilderen, maar verder als een proefballon is het nooit gekomen.

The Joy of Painting is samen te vatten als schuimbekkende taferelen, gepresenteerd door een even affectieve, als absurde Bob Ross

Overduidelijk de minste uit de reeks. Waar ik bij de reeksen met onder andere psychiaters en doktoren het idee had dat dit nauwelijks te overtreffen zou zijn, vallen deze trainers toch behoorlijk mee. Boven mijn verwacht weet Verbraak veel moois naar boven te halen, vooral bij Leo Beenhakker. Helaas zijn wat meer oppervlakkigheden haast onvermijdelijk en het getuigt van groot talent dat met deze vakgroep het hoogst haalbare wel bereikt is.

In de reeks van Kijken in de Ziel zijn sommige beroepsgroepen al zo in de openbaarheid dat sommige dingen voor de hand liggen en daarbij deze mensen meer dan geoefend zijn om hun verhaal te vertellen. Denk hierbij vooral aan journalisten en politici, of in mindere mate aan voetbalcoaches. Niet allemaal 1 grote openbaring, maar over de gehele linie is er genoeg moois te ontdekken. Waar bij een Leo Beenhakker zijn emotie zo mooi naar voren komt, geldt dit bij politici bijvoorbeeld voor Albayrak met stuk over de dood van haar vader. Zo kwetsbaar zie je politici zelden. Of wat denken van

Rouwvoet te horen over de democratie in relatie tot de doodstraf.

De vele reisreeksen van de Vpro zijn zonder uitzondering uitermate goed. Helaas hebben sommige landen en gebieden meerdere malen een serie gekregen, maar daarom is het nu juist fijn om er eentje over een land als Polen te zien.

Er is wel een verschil met andere reeksen; Dore van Duivenbode weet door het verkopen van het familiehuis in Polen een persoonlijk gevoel over te brengen, wat de leidraad is om te onderzoeken hoe het land is veranderd. Hierdoor is het soms wat nostalgisch en onderzoekt ze, te midden,van het afsluiten van een hoofdstuk in haar leven, naar wat er allemaal gebeurd is.

Het mooie van een serie als Moja Polska! is dat zelfs met enige kennis door het nieuws en kranten te volgen, toch de persoonlijke verhalen zorgen voor een verbreding en meer invoelbare schets van de status quo van Polen. Echter als je haar boek, Mijn Poolse Huis, hebt gelezen maakt dat de serie van een jaar later iets minder interessant..

Promenade is zacht gezegd een gemankeerd programma. Het is het concept waar ik moeite mee heb. Ik begrijp de focus op de sneer naar luchtige onzinnige showbizz televisie taferelen; de doelbewuste ongemakkelijkheid, de klucht... Op papier sta ik volledig achter deze insteek, maar in de uitwerking is het vooral niet grappig. Er zijn maar enkele personen die deze overdadige manier van clichématige humor ook echt grappig kunnen maken, en dat is niet dit geheel aan personen.

Het is satirisch, maar alle betrokkenen geven hier invulling aan middels een volledig oninteressante, routematige vertolkingen.Dat is zoals verwacht, maar ik mis enige scherpte. Ik hou erg van de droge opmerkingen van Kas, het grote talent van Crutzen, maar het is boter noch vis bij Promenade.

Ironisch genoeg kan ik nog het meest genieten van een Crutzen, die overmatig en doelbewust allerlei ´erotische´ bewegingen maakt, in ridicule pakjes rondloopt en net als de andere de grootst denkbare clichés ten wereld brengt.

Ik denk dat ik dit soort programma´s wel ben ontgroeit. Een enkele clichématige sneer past soms perfect in een andere programma, maar niet als het gehele programma deze weg volgt.

De Nederlandse versie heeft een laag tempo, allerlei onnozele vragen en gesprekjes met de deelnemers, wat soms grappig is, maar zelden aansluit bij het doel waar ik eigenlijk voor kijk; algemene kennis verbreden. Ergens in dit seizoen zit zo'n typerende vraag als 'hebben jullie ook een steengril?'. In die tijd had je gerust nog enkele quizvragen kunnen stellen. De deels informatieve, maar ook soms best komische commentaren van van Rossum zijn echter tamelijk onderhoudend.

De speelrondes van De Slimste Mens zijn wel wat wisselend in kwaliteit. 40 minuten 3-6-9 zou toch het meest aantrekkelijke zijn. Van alles ronde biedt de Puzzelronde niks informatiefs, de Galerij deels wel en deels niet. Echter, de overige rondes werken met het benoemen van de meest populaire en meest simpele associaties die je kunt bedenken, maar die zijn niet altijd consistent en zo logisch als je zou verwachten.

Zomaar wat (fictieve) voorbeelden:

-Wat weet jij over de atoombom? Je denkt aan de naam van de maker, Hiroshima... Compleet simpele en relevante associaties. Maar niet aan of een of andere onbenullig persoon die onlangs op Twitter ''in opspraak raakte'' omdat hij een vlag met een atoombom in brand stak.... Dat valt niet met elkaar rijmen.

Wat weet je over persoon x? Hierbij wordt bijvoorbeeld geen nationaliteit genoemd. Is het een vraag over Pierre Bokma, staat Nederland nooit in het rijtje, maar gaat het om een Alan Delon, staat gegarandeerd Frankrijk er tussen. Dat zijn van dat soort zaken die al vanaf het begin niet consistent zijn.

De mensen die de vragen verzinnen meten met te veel verschillende maten. Ondanks dat je al snel de algehele insteek van zulke associaties onder de knie kan krijgen, zitten er altijd evenveel, positieve relevante als zeer onbenullige antwoorden tussen. Het zorgt wel voor een fijn soort spanning, maar niet hetgeen waar ik werkelijk naar zoek, waar een 3-6-9 op geen enkele andere wijze te benaderen is.

Het verschil met de Nederlandse en Vlaamse versie is zeer groot. De Vlaamse versie legt de klemtoon dusdanig sterk op veel geslaagde humor dat ik daar op een andere manier waardering voor heb. De quiz is irrelevant. De Nederlandse versie slaagt sporadisch op het gebied van humor, maar heeft voornamelijk een niet altijd even aantrekkelijke lichtvoetige toon, naast een te trage, semi-serieuze toon. Ik zie bestaansrecht voor de huidige Vlaamse versie naast een vernieuwde Nederlandse, serieuze variant met een hoog tempo. Maar dat is een utopie.

Er zijn wel voorbeelden van goede specialistische, serieuze quizprogramma's, maar die missen altijd enige snelheid. Een positieve uitzondering vond ik Voor een Briefkaart op de Eerste Rang, die balanceerde tussen snellere en langzamere speelronde, maar vooral uitblonk in de breedgeoriënteerde kijk op film. Geen populair gedoe, maar een oprecht, warme, intelligente en fijne quiz.

De Tiende van Tijl is te vergelijken met Podium Witteman. Het moge duidelijk zijn dat ik Witteman hoger aansla als het gaat op klassieke muziek dan een Tijl Beckand, maar beiden doen heel veel fout, in samenwerking met een redactie en de overkoepelende NPO. Het probleem ligt bij die absurde drang van de Publieke Omroep, uitzonderingen daargelaten, om veel toegankelijk te willen maken. Het gevolg is dat bij beiden programma´s gasten voorbij komen die ik nooit van mijn leven wil associëren met klassieke muziek, of mensen met kennis van zaken die weinig opzienbarends hebben te melden, zijsprongen worden gemaakt om aan te sluiten bij andere genres, ongein en zo kan ik nog wel even doorgaan. Uiteraard zijn bijvoorbeeld (modern) klassieke componisten beïnvloed door een genre als jazz, maar de focus lijkt meer te liggen op het vinden van zulke verbintenis dan vol overgaven klassieke muziek een podium te geven. Bovenstaande synopsis is een treffend voorbeeld: 'In de 'De Tiende van Tijl' laat Tijl Beckand zien dat klassieke muziek wel degelijk rock & roll is.´' Alleen die zin al maakt het programma op voorhand al ridicuul. Niet ingewijden zullen hier totaal geen aanstoot aan nemen, hopelijk iets zullen opsteken, maar ik vind het niet kunnen om zo mensen te willen lokken naar een programma.

Ik mis in dit programma iemand met autoriteit, iemand die ik zonder twijfel volledig serieus kan nemen op het gebied van klassieke muziek en dit ook wil uitdragen in het programma. Het lijkt mij logisch dat Beckand wel degelijk passie heeft voor klassieke muziek als hij dit presenteert, maar hij lijkt te vaak een standaard voorbereid verhaal op te lepelen met een ´gemaakt´ enthousiasme. Kan zelfs de meest saaie, clichématige uitspraken meer waarderen van iemand die iets prachtig weet te vertellen, dan dit soort gevallen.

Laat ik 1 voorbeeld geven uit een later seizoen, representatief voor de kwaliteit. In een later seizoen zit zo een verhaal over Exodus, van Wojciech Kilar, een van mijn absolute helden. Ik verwacht dan niet meteen, gezien hoe het programma in elkaar steekt, zeer diepgaande analyses. Wat hij echter verteld is volledig standaard. Kilar zat bijvoorbeeld niet echt te wachten op ´verlossing´ of revolutie. Het speelde mee, maar op de achtergrond en was niet het hoofddoel waarom hij deze compositie schreef. De klemtoon ligt op die bevrijding en de paus. Ik mis de persoonlijke benadering, de werkelijk passie en wil vooral geen encyclopedie uitdraai. Puur bij dat stuk mis ik wat echt essentiële achtergrondinformatie en wat muzikale details, ondanks dat er wel enigzins een poging wordt gedaan. Voor mij is dat echter verre van genoeg. Ik heb de proef op de som genomen door te pretenderen niks te weten en te zoeken naar relevante achtergrondinformatie. Binnen enkele minuten had ik zoveel relevante informatie gevonden, interviews met de componist en dergelijken.... Slechts een deel van die essentiële informatie is terug te vinden in vertegenwoordiging in dit programma. Laat staan als ik al echte kenner zou gaan bepalen wat erover verteld wordt in het programma.

Ook al die verkorte uitvoering, terwijl de presentator vrolijk praat terwijl deze speelt.... Dan mis je werkelijke integriteit. Is het een 2 uur lang stuk, of een symfonie, begrijp ik de keuze om slechts een deel te spelen, maar bij een symfonie verwacht ik wel een volledige uitvoering van 1 van de 4 delen. Of, in het uiterste geval, zeg iets, laat daarna een selectie horen, biedt daarna context terwijl je deze zelfde selectie op de achtergrond hoort.... Dat soort dingen. Maar dat is blijkbaar al uitgesloten.

Blijkbaar, vanuit de ruime doelgroep gezien prima, maar hoe onacceptabel is het als iemand niet de essentie van een stuk en de componist begrijpt, en juist weet te verwoorden....

Ik heb alleen dit seizoen helemaal gezien, welgesteld met heel veel pijn en moeite. Alle anderen heb ik met teruggekeken, en vaak, heel vaak, doorgespoeld. Het is een van de weinige genres die ik lief heb, maar hoewel dit programma veel meer inhoud heeft, is het gevoelsmatig niet meer of minder als een of ander irrelevant zangersprogramma.

Ik pleit vooral voor veel meer 'droge' informatieve programma's, zonder allerlei tierelantijntjes, en iemand die werkelijk mooi kan vertellen, en iedereen die meewerkt aan het programma ook echt serieus weet waar hij/zij over praat en niet het gemaakte podiumverhaal opdreunt. Kortom, een mooi mix tussen achtergrond, muzikale details, werkelijke passie, een integer verhaal, een volledige uitvoering van een stuk (op zijn minst volledig deel van bv. een symfonie)....

Het tweede seizoen betekende niet alleen de introductie van het de heilige drie ( Clarkson, Hammond en May), maar ook een herstart met een flinke hoeveelheid wijzigingen zoals The Stig. Vanaf seizoen 2 tot aan het moment dat Jeremy Clarkson werd ontslagen, is de show van ongekend stabiele kwaliteit geweest. Het budget en technische mogelijkheden mogen dan wel geleidelijk groter zijn geworden, het is vooral de chemie.tussen de drie die het altijd aangenaam maakt. Met geen rijbewijs en een afkeer voor auto',. is het daarom uniek te noemen dat ik deze show hoog in het vaandel heb staan.

Het is traditiegetrouw een seizoen met altijd minimaal 1 gast die niet helemaal past in het plaatje wat, naar mijn idee, zou moeten gaan over mensen in 'vakgebieden'' waar ik bij voorkeur weinig van weet en mijn horizon op punten weten te verbreden. De perfecte uitzending is er zelden, want bij een Romana Vrede of Wiebes, blijven mensen soms praten over zaken waar geen nieuw licht meer opgeworpen wordt.

De gast waarbij ik op een twijfelaar zat is Louis van Gaal. In karakter, vooral de zachte kant, soms interessant, maar als het over voetbal gaat ontzettend oninteressant en weinig verhelderend. In een korter format als Kijken in de Ziel werkt zo'n voetbaltrainer een stuk beter, al bereikt het daar ook geen ongekende hoogte.

Het concept voor de talkshow mag dan overzees zijn gestolen, maar het werkt vanaf het eerste seizoen uitstekend. Naast Lubach zijn er vele klinkende namen, die op het gebied van humor, doorgaans erg sterk voor de dag kunnen komen. Iemand als Tex de Wit (ook zo goed in Klikbeet) of Pieter Jouke (De Staat van Verwarring, samen met Ronald Schnijders) zijn zomaar twee die bijdragen aan de uitwerking.

Het eerste seizoen heeft, net als latere, her en der wel wat problemen. Het is denk ik nog nooit iemand gelukt om in zo'n talkshow als dit continu de perfecte grappen te maken, waardoor het balanceert tussen grandioze momenten en momenten met wisselende gradaties van lachen. Maar over het geheel is het vrij scherp en sluiten alle activistische gedachtenkronkelingen zeer nauw aan bij mij als persoon.

Een relatief zwak punt in het eerste seizoen is, ook net als in latere, een terugkerend element. Niet zozeer een grap waar die enkele malen terugkeert, maar daadwerkelijk een vast onderdeel. In seizoen 1 is dit de Alexander Klöpping pop, die eigenlijk nog best leuk is. Pas in latere seizoenen zijn er, ik noem de verslaggevers, die merendeels zeer onleuk zijn.

Van Kooten en de Bie hebben in hun grote oeuvre mij zeer geïnspireerd en gezorgd voor onder andere vele memorabele nieuwe woorden/typetjes en veel sterke satire. Er is nog niemand die hen heeft in gehaald, maar deze show van Lubach (en zijn nevenactiviteiten) past wel enigszins in dat straatje.

Het meest recente seizoen van Zondag met Lubach zet de kwaliteit van voorgaande seizoenen voort, en doet dat nauwgezet met zeer sterke momenten en mindere, maar altijd als geheel in balans.

De grap over de doorzichtige reclame in Boer zoekt Vrouw is hilarisch, weliswaar weinig urgent, net als de krankzinnige uitleg over de Nations League. Op het grotere maatschappelijke vlak zijn er weer enkele nieuwe woorden verzonnen; een ‘talkshowpardon, een dividentjoker. Maar het absolute hoogtepunt is de ''Van der Graaf'' vlog, waar een 'geheelde wond' samenkomt met een verse betreffende een landelijke drama. Wat mij betreft een vlijmscherp stuk satire, wat naar veel meer smaakt. Uberhaupt het beste wat ik in heel 2018 heb gezien.

Zo nu en dan pleiten mensen voor meer, wekelijkse satire, op de Nederlandse televisie en daar kan ik het alleen maar roerig mee eens zijn. Niet dat een programma als Zondag met Lubach dit een heel jaar uit kan houden, maar nu is er vaak een behoorlijk zwart gat wat maar niet opgevuld lijkt te kunnen worden.

Ik kan eigenlijk bij elk seizoen wel het zelfde plaatsen, maar ook dit seizoen genoeg briljante ideeën , relatief grappige en gniffelmomenten. Hoogtepunten zijn onder meer de doorgedraaide thema-maanden met een hilarisch vooruitzicht en de heerlijk activistische aandacht voor de tabaksindustrie. Deze laatste niet perse het meest grappige, maar door een combinatie van urgentie, enkele geslaagde grappen aardige vondsten en op zijn minst genietbare momenten, zeer fijn.

Net als in eerdere seizoenen enkele mindere onderwerpen, met eigenlijk alleen ''ouderen & geld'' en de rapvideo als dieptepunten. Het is algemeen bekend dat ouderen hierin een inhaalslag hebben te maken, maar er komt werkelijk geen zinnig, grappig of leuke vondst aan te pas. Ik zou eerlijk gezegd ook niet meteen een scherpe grap kunnen verzinnen, maar het talentvolle schrijversteam kan beter, al zou ik eerder hebben gekozen dit stuk te schrappen. Dat staat nog los van het feit dat ik mij in het stuk over internetbankieren kan vinden, maar als het aankomt op het nut en de waarde van contant geld haast volledig achter de ''achterlopende groep'' sta.

Het is begrijpelijk om de meer jeugdige kijkers deels te binden door een satirische muziekvideo in een genre als rap te koppelen aan een nieuwswaardig onderwerp als de canon van Nederland. Het genre en bijbehorende videoclips vind ik afgrijselijk, de vorm, maar de bijbehorende nieuwswaardige inhoud biedt in dit geval geen interessante tekstuele ideeën. Heel soms, een , Grapperhouse, of dit jaar in zijn live show (het Baudet liedje) vind ik net acceptabel. Ik vrees alleen dat deze voornamelijk uitgekauwde concepten ook in een volgende seizoen weer terugkeren. Ook bij cabaret vind ik dit vaak een enorm zwaktebod, maar niet als vooral de onzinnigheid van teksten en de meer chaotische muzikale ideeën zegevieren. Korte muzikale accenten, vaak na de druk van een knop, werken wel uitstekend in Zondag met Lubach

Deze vermomde journalistiek in combinatie met satire, soms zelfs activistisch, is even sterk als eerdere seizoenen. Vooral dat vermomde spreekt mij nog steeds heel erg aan, mede doordat het ook een grote aanvulling is op de verscheidene, serieus ingesteld nieuwsprogramma's.