Opinions

Voor mij waren nu juist de rustige overgangen van de ene in de andere scene en de schoonheid van de natuur grote pluspunten. De film bevat degelijke romantisch verwikkelingen, ook wel ''lage tempo romantiek'' in de volksmonds genoemd. Béatrice Thiriet's legt regelmatig korstondig ergens het accent op met korte stukken muziek. Heel mooi gedaan.

M. Night Shyamalan zal waarschijnlijk zijn hoogtepunt (Unbreakable) nooit meer overtreffen, maar toch is iedere film weer een waar genot. Daarbij moet gezegd worden dat ik de opvolger van Lady in the Water nog niet heb gezien.

De film is fantasievol, mysterieus en soms zelfs grappig. Jawel, er zit een flinke dosis zelfspot in. Daarom is de keuze voor Paul Giamatti ook zo ongelofelijk sterk. Lady in the Water is een vrij recht-toe-rechtaan vertelling van een kindersprookje. En daar zit hem het grote verschil in vergelijking met eerdere films. De karakters zijn zich compleet bewust van wat ze (misschien) zijn en handelen daar ook naar. Dit zorgt echter wel voor een bespottelijk flauwe scene waarin Harry Farmer het beest tegenkomt in de hal en zelfbewust begint de brabbelen over dat zijn karakter niet hoort te sterven..

Alhoewel ik de voorkeur geef aan Shyamalan's persoonlijke gezinsdrama's met veel gefluister en een groot mysterie is ook deze film erg interessant. Naast de veranderingen is het immer verzorgde camerawerk (ditmaal van Doyle) en de meeslepende score van James Newton Howard wederom van een vertrouwd hoog niveau.

In het begin gaat de film al gelijk de mist in met een irriterende Broderick en discobeats van Andrew Powell. Naarmate de speelduur vordert wordt de muziek van Powell steeds meer orkestraal (alhoewel veel van underscore dat de hele film lang is), maar lijkt het er verdacht veel op dat Broderick een flinke miscasting is. De romantische verwikkelingen zijn wel uitermate geslaagd.

Bij Intolerable Cruelty had ik een beetje vreemde bijsmaak in mijn mond.Dan vraag je je af hoe dat dan verder zal gaan.. Nou dit is weer op en top Coen Brothers! Het omaatje en het karakter van Hanks zijn om van te smullen.Die twee hebben wat.De humor is net als in de vorige van de Coens wat meer ''lach of schiet'', maar er zitten veel briljante grappen in.Het soms herhalen van bepaalde trekjes van verschillende karakters stoorde mij ook totaal niet.4 sterren

Regisseur Bohdadi pakt dit onderwerp zeer indringend aan. Met en kleine verlichting, maar altijd van binnen enorm zwaar. Gelijk vanaf de opening werd ik door de film gegrepen. Ik vond vooral dat meisje enorm indrukwekkend.

Film werd in mijn filmhuis vertoond in verband met een vluchtelingenorganisatie, waardoor er vooraf ook een korte film, 260000 gezichten, werd vertoond. Goed initiatief, met trouwens ook nog as. zaterdag rond hetzelfde thema In This World, die ook al eerder draaide.

Hoe dan ook ik vind dat Bohdadi, die zelf beweert geen politieke filmmaker te zijn, naast een indrukwekkende film, ook zeer goed met zijn cast is omgegaan. Bepaalde kinderen die in de film te zien zijn een of enkele ledematen misten zijn na de opnames voorzien van kunstmatige. Andere kinderen hebben geld gekregen om voor een tijd zekerheid te hebben. Als je zoiets kan doen, naast een film maken, is dat geweldig uiteraard!

5 sterren

Loach laat maar weer eens zien hoe men iets eerst echt moet zien om het te kunnen begrijpen. David heeft die constante behoefte en ook daarom sluit hij zich bij beiden partijen, die beiden vechten tegen dezelfde vijand, maar daar niet in kunnen slagen. Het geeft een goed beeld van de gehele idiote gang van zaken in deze oorlog. 4 sterren

Vond het wel mooi. Herzog sleept je mee in een wereld waarin de mens wordt laten zien in zijn essentie van het leven; het communiceren. En het is integer en subtiel. Herzog ging later veel sensationeler materiaal omzetten in een documentaire.

Bij een goede zombie film kan ik zowel medeleven tonen voor de zombies en ze tegelijkertijd eng vinden. De nieuwe generatie zombies van Land of the Dead zien er eng uit, maar dat zijn ze niet. En dat was nu juist wat de vorige films delen zo fijn maakte, al was Day of the Dead ook al een stuk minder.

Aardige uit de nieuwe lichting Lola's. Kleine, subtiel dramatisch filmpje. Niks schokkends, zoals al eerder gezegd. Of je moet geschokt zijn door de cameo van een man die eigenlijk, na brutaal een kind en haar moeder te hebben moeten teleurstellen voor een circusvoorstelling, voor de tweede maal een smeerlap speelt..... De muziek van Joris Oonk was prachtig en deed op enkele momenten wat denken aan een Piero Piccioni die zich inhoudt. 3 sterren

Lansky is, ondanks dat vele anders beweren, prima te volgen. Enkele tijdsprongen en karakters in verschillende tijdens zijn met gemak van elkaar te onderscheiden. Daarentegen deel ik wel de kritiek van sommigen dat het allemaal wel erg fragmentarisch is. Dit soort verhalen komen vaak in langere speelduur beter tot zijn recht, maar het is maar de vraag of dat bij deze ook zo geweest zou zijn.Het 90 minuten durende 'mini-epos wist mij al vrij matig te boeien, dus ik acht de kans klein. Je kunt ook je vraagtekens zetten bij de manier waarop de gangster hier wordt neergezet. Het romantiseren kan haast niet uitblijven....

Maar de acteurs, die zijn verdomd goed. Deze weten de film nog enige flair te geven. Prima muziek van George S. Clinton die een Joods thema schreef wat qua composities en klankkleur (on?)bedoeld ook iets van een ''Italiaans Nino Rota Godfather '' gevoel met zich meebracht.

Het was ook niet al te best. Een standaard film-noir, zonder stijl, flair, spanning. Dan heb ik het nog geen eens gehad over de belachelijke aparte verhaallijn over twee jonge mensen die proberen te trouwen. Jane Russell is wel oogverblindend mooi, en Vincent Price was ook goed. Victor Mature speelt nogal saai en sullig, en kan niet echt de film dragen. En wie had toch dat verdomde bordje van Area 51 verplaatst? 2 sterren

Lasse och Ulla is tot op heden de meest fascinerende documentaire over de ziekte van Alzheimer. Het toont op een prachtige wijze hoe een vrouw haar man steeds verder achteruit ziet gaan. Ze tracht hem onder meer structuur aan te bieden en goed voor hem te zorgen, maar langzamerhand nadert het punt dat ze de zorg zal moeten overdragen.

Gezien vanuit het vakgebied van de zorg zelf is biedt het een fascinerende blik in de vordering van de Alzheimer. Het mocht gerust nog wat langer duren om de achteruitgang nog wat beter te kunnen schetsen. Ook geeft het inzicht in hoe een familielid ermee omgaat. Het is weliswaar voor mensen met kennis van Alzheimer geen openbaring, maar wel degelijk een zeer emotioneel document.

En zo leer je weer eens een cultuur kennen die ten onder zal gaan.... Zeer zeker een boeiende documentaire, maar kon het niet wat korter? Met een klein uurtje was het interressant gebleven. Heb genoten van de beelden en minimale muziek van een van Nederlands beste filmcomponisten (Paul M. van Brugge).

Er was recentelijk (9 januari van dit jaar geëindigd) ook een tentoonstelling van The last Days of Shishmaref in het Fotomuseum in Rotterdam. De fotografie van Dana Lixenberg werd voor deze installatie gecombineerd met beeldmateriaal uit deze documentaire. Voor meer informatie.

David Carradine springt eruit in deze prima western, al doet Selleck het ook niet slecht. HCarradine is hier weer eens samen te zien met zijn broer Keith Carradine, net als in de western The Long Riders. David Shire deed de score. 3 sterren

Het originele Sussex Vampire verhaal van Doyle is niet geheel herkenbaar in de wijze waarop het hier is omgetoverd tot tv-film. Maakt het er overigens niet minder vermakelijk om met een aardige Jeremy Bratt als Holmes. Toch jammer van het zwakke script.

Volgt het stramien van de rampefilm formule en zit uiteraard technisch goed in elkaar. Er zijn ergere als het vervolg op Poseidon Adventure waarin ruimte na ruimte zo'n beetje wordt opgeblazen zonder einde. Vond Robert Stack wel een beetje saai spelen. 3 sterren

Face Off was een film die mij omver blies in 1997, Dip Huet Seung Hung in 2001 en Lat Sau San Taam in 2004. Recentelijk al wat ontbrekende titels van Woo bekeken en wat oudere bekende opnieuw, maar dit is toch echt werkelijk fenomenaal werk.

Opvallend is dat Woo met deze film eindelijk eens, na veel kritiek, ook eens de politie in een positief daglicht zet. Maar dit was, hoe onbegrijpelijk het ook mogen zijn, de film die hem door het harde geweld (de vele onschuldige doden) nog meer kritiek opleverde, waardoor hij besloot definitief films te gaan maken in Hollywood. Inmiddels is de regisseur gelukkig toch weer terug naar zijn eigen land. Maar juist voor deze film zouden zijn fans hem toch op handen moeten hebben gedragen toentertijd? Opvallend is ook dat met de keiharde totale aanpak hij ook zijn melodrama over boord gooit en vrij ingetogen klarinet jazz soms het drama ondersteunt. Het lijkt een passender voor een film waarin compromisloos iedereen eraan kan gaan. De gebruikelijke Woo thema's ontbreken natuurlijk niet.

Dan zijn er nog wat actiescenes.... Nou, zeg maar gerust de meest explosieve allertijden. Er is geen ontkomen aan de stijlvolle, meesterlijke actieballetten in deze film. De close-ups, de ontelbare schoten ende onvergetelijke slowmotion behoren tot het actie walhalla. Voor de opnames gingen er meer dan 100.000 losse flodders doorheen en de explosieven zijn echt. Hilarische anekdote is dat Woo niet tevreden was met een bepaalde serie van explosieven, dat hij de scene liet overdoen, maar wel deze eerder liet afgaan dan was afgesproken. Soortgelijks gebeurde tijdens de opnames van A Better Tomorrow II, waar Chow Yun Fat voor de camera echt schrikt van de explosieve waardoor hij werd weggeblazen en flink wat van zijn haren waren weggeschroeid; ze hadden iets te zware explosieven gebruikt. Maar in Lat Sau San Taum zijn die explosie dan ook gewoon echt indrukwekkend. Hilarisch is ook het feit dat er een Duitse video versie is die een half uur korter duurt en haast alle kogel impact beelden mist.

Een minpunt is alleen de muziek. De klarinet stukken zijn prima, maar de rest is vaak erg zwak. En dat geldt overigens voor elke Hong Kong film van Woo van voor 1992.

Lat Sau San Taam is simpelweg briljante actie cinema.

Vermakelijke, vlotte western met Wayne. Hij zingt ook nog wat liedjes, wat de film niet ten goed komt vanwege zijn gedubte stem. 3 sterren

Lebanon is een behoorlijk indrukwekkende film. Het toont de beklemmende situaties van een stel dienstplichtige in een tank. Niet alleen is het claustrofobische effect optimaal, ook is de observerende manier van kijken door het vizier van de tank een heel emotioneel middel. Als kijker wordt je zo enorm meegenomen in de ethiek van oorlogsvoering.Ook niets dan lof voor het audiovisuele aspect: de enorm chaotische, luide geluidsmuur (wat een geluidsontwerp!) en de beklemmende beelden dragen enorm bij aan de impact.

En warrig en nogal saai script is de grote boosdoener. Grappig was het zelden, laat staan echt grappig. Zoals al meerdere moet de film het nog het meest hebben van de karakters. En het kon ook aleen maar minder zijn als Good Bye Lenin. De manier van filmquizzen als in deze film is wel overweldigend gaaf zeg! Ik haal mijn Hazes trainingspak en zwarte doek alvast tevoorschijn... 2.5 sterren

Niemandsdalletje van een tv-film die goed te kijken is. De film probeert hevig maatschappij kritiek te uiten, maar faalt daar nogal in. Negeerde die zogenaamde serieuze toon volledig en zag wel iets leuks. Ouwe rotten Garner en Turner weten het boeiend te maken, alsmede Gershon en Parker als jong vrouwelijk schoon. 3 sterren

Vond de film weer wel magisch en nostalgisch, en melancholiek, en... Prachtige voice over ook. Merkwaardige keuze van muziek. Zo werd Nusrat Fateh Ali Khan gebruikt en ook Vangelis's score van Chariots of Fire (zo nu en dan terugkerend). Helaas vaak opvallend laag gemixt om plaats te maken voor de vaak aanwezig voice over. 4 sterren

Kende de man niet voor het zien van de docu, en had dat veel liever zo gehouden. Het kon mij eigenlijk al niet interesseren wat ie vertelde over zijn carriere en jeugd, al schets dat wel een beeld van hem. Het ergste is nog na al die irritante lofuitingen en uitleggerij over de teksten (waar ik zijn algemeenheid al wat tegen heb) dat al saaie teksten ook nog eens worden uitgevoerd door tergend slechte artiesten. U2 had wat kunnen zijn, was het niet dat Cohen zelf de leiding neemt. Ooh ja Nick Cave was wel redelijk. Ironisch dat ook deze documentaire mij wel grijpt in de vorm van het sound design en de minimale instrumentale muziek (of was dat daar ook onderdeel van het sound design?) waar dan weer helaas overheen werd gepraat. 1.5 sterren

Een grote one-woman show van formaat, wat een actrice is Bette Davis toch! En daarmee is het beste gezegd. Dit is een voorbeeld van een dun verhaal, wat goed gebracht had kunnen worden, maar daarin niet slaagde. Het is allemaal enorm voorspelbaar, wat nog niet erg hoeft te zijn, maar wel heel erg sul en saai. Max Steiner's score is nooit echt bijzonder, al zorgen zijn noten in de climax voor kippenvel. 2.5 sterren

Een film vol met scherpe dialogen en met een sterke cast. Bedacht mij dat Leuk voor Later ook prima als hoorspel kan dienen. Voor wie weleens het briljante hoorspel 'Het Bureau' van Radio 1 luistert, moet deze film ook wel bevallen. De stukjes onzinnige lijm-muziek had beter weggelaten kunnen worden. Jorien van Nes levert hiermee een prima film af. 3.5 sterren

Goed spel, maar af en toe misschien een beetje afstandelijk gebracht. het leek wel of er geen andere manier bedacht kon worden dan aan de hand van die interviews om de film diepgang te geven. desondanks toch een erg boeiend psychologische film. voor mij een beetje vergelijkbaar met intimitacy maar dan veel beter en met bepaalde dingen suggestief brengen bereik je blijkbaar toch meer. 3.5 sterren

Mooi portret van de problemen van mensen die op een zo´n vakantiepark wonen. Het voelt echt en oprecht aan, wat misschien wel een kenmerk is voor vele projecten van Hans Pool. Zijn grootste wapenfeiten zijn enkele reisdocumentaires, Van Dis in Afrika en de twee ´Van Moskou tot´ reeksen met Jelle Brandt Corstius, hebben dit ook. Hij heeft een scherp oog voor het in kaart brengen van wat een persoon defineert, onbevooroordeeld. zowel in die series als in Lief en Leed op Parc Beaugarde.

Wat rest is de magistrale muzikale begeleiding. Een van de bewoners van het park speelde een instrument, wat de regisseur blijkbaar dusdanig inspireerde dat hij hem vroeg om alle muziek voor de documentaire te doen. Op papier een fijn idee, maar het is ook daadwerkelijk geweldig effectief gedurende de gehele documentaire.

Ik was ondersteboven van dit geweldige beeld wat je van Sellers te zien krijgt. Rush speelt zijn rol met verven, en speelt het ene na het andere karakter, met grote dank aan de ook zeer goede make up. Wat de film vooral sterk maakt is door de fantasievolle manier van vertellen, heel beeldend, afwisselend, speels, net zoals Sellers als die eenmaal in een karaker zit. Uiteindelijk bleek hij toch altijd dat kind en ook een zeer akelig iemand te zijn. Dat komt vooral goed naar voren uit zijn onbegrip voor bepaalde dingen, altijd terugvallen op typetjes als iemand probeert zijn echte emoties naar boven te krijgen. Een zeer sterk voorbeeld is te zien als zijn zoontje hem probeert te troosten in een scene en je doorkrijgt dat ze op hetzelfde niveau denken.

En dit alles is zo ontroerend, grappig, verbazend interessant gebracht. Ik dacht wel redelijk wat over de man te weten maar zo zie je maar dat dat niet altijd klopt. Briljanste stukje: Niven heeft eigenlijk de hoofdrol in The Pink Panther, maar Sellers overschaduwd hem. Hier vloeit een van de meest briljante grappen uitvoort tijdens een interview over hoe dit nu zat (let op die stoel)!

4.5 sterren

Gebaseerd op een toneelstuk.Het begint inderdaad zeer aardig, met hier en daar wat erg leuke zwarte humor.Vanaf het familiebezoek gaat het tempo omlaag en verdwijnen de grappen.Tucci op de automatische piloot, maar toch genietbaar. 2.5 sterren

Klopt dat Whitaker natuurlijk weer goed is. Echter Usher komt met zijn rol toch nog zeer aardig weg. De score van Harry Gregson Williams is heerlijk en dikt het zo aan dat het medeleven iets teveel wordt. Dat maakt het soms haast vals sentiment meeslepend, maar voor de tijd dat de film duurt is het prima. 3 sterren