Opinions

Toch flink zitten genieten van deze kitscherige boel. Hilarisch gebruik van allerlei effecten, Bassie en Adriaan boeven, wonder boven wonder een prima origineel gecomponeerde score van Miguel Wiels en haast geen gebruik van K3 songs.

Vele malen vlotter en leuker als de eerste Kameleon film, en ook tot nu toe de beste film van Steven de Jong vind ik. Hidde Maas is leuk, Gijs Scholten van Aschat weer als burgemeester en ga maar door... Score van Ronald Schilderpoort was ook vele malen vlotter en meeslepender als die van de eerste. 3 sterren

Als kijker zmaak je de alledaagse beslommeringen mee van twee jonge soldates die paspoort controles uitvoeren in Jeruzalem. De twee zijn zeer verschillend, maar lijken toch meer gemeen te hebben dan gedacht als ze geconfronteerd worden met de realiteit van de dag. Maar de impact op hen beiden wordt vrij afstandelijk geregistreerd, dat je als kijker een nogal vlakke emotionele betrokkenheid voelt. Waarschijnlijk was het ook precies de bedoeling om geen standpunt in te nemen en gewoon een sfeerbeeld van de situaties te schetsen, maar er is overduidelijk ook geprobeerd om de kijker te raken. En op dat punt is de film niet helemaal geslaagd.

De spaarzaam gebruikte score van componist Jonathan Bar-Giora was genomineerd voor een Ophir prijs (belangrijkste in Israel). Ze hadden blijkbaar geen idee wie ze anders moesten nomineren, want erg boeiend was die score niet.

Bij mij kwamen er 18 bezoekers op af.

Katalin Varga ie een bijzonder sterke film. Het is vooral de naargeestige sfeer die de kijker helemaal in de film zuigt. Hierbij is het sound design en de muziek een tamelijk briljante pion. De manier waarop de geluiden van dieren die Katalin beschermde na de verkrachting die steeds terugkeren of de atmosferische dreiging als moeder en zoon op de huifkar zitten. Dit in combinatie met de beelden ontstaat een naargeestige, troosteloze sfeer die erg doet denken aan de films van Andrei Zvyagintsev ( Vozvrashcheniye en Izgnanie).

Natuurlijk is Hilda Péter een indrukwekkende debutante. Daar gaan we hopelijk nog veel meer van zien, net als van regisseur Strickland.

Tenslotte is het een film waarin je enkele zaken verschillend kan interpreteren. Want of of dat terugkerende shot nu enig betekenis heeft... Wellicht was het een visioen voor haar dood, of niet.... Dat is voor mij niet echt interessant om dieper over na te gaan denken.

een overdonderend portret over een vrouw die psychisch niet in orde is.stine stengade speelt de rol van kira zo overtuigend als het maar kan. die onrustige blikken, de manier van gedragen, stengade is gewoon ontzettend geloofwaardig.erg indrukwekkend net als het verhaal en de rol lars mikkelsen.

net zoals bij andere dogma films wordt er weer uit de losse hand gefilmd. en de aftiteling vond ik bijzonder mooi. 4.5 sterren

Jackie Chan schaart deze als zijn beste film. Of hij dat nu meende als regisseur, als acteurs of als geheel is mij geheel onduidelijk. De decors en aankleding zijn goed. Chan zet hier een sympathieke maffioze neer. De film lijkt eerst wat vaart te verliezen door de vrouw die hij in eerste instantie gedwongen probeert te helpen, maar klimt gelukkig weer uit dat dal. Deze vrouw heeft gelogen tegen haar dochter over wie en wat ze is tegen haar dochter die met de boot zal aankomen. Later zorgt dat voor een boel heerlijke komische/chaos scenes. Veel bekend gezichten en weer een aantal zeer vertrouwde gevechten. Het pakhuis gevecht met alle touwen is een van de meest leuke gevechten met Chan die ik ken. 3.5 sterren

En dan mijn vraag aan de poster hierboven: Ik zie niet in wat het camerawerk hier zo bijzonder maakt tenopzichte van bv. de paar eerdere Chan films?

Žilnik zet de gebeurtenissen omtrend het karakter Kenedi voort. De nepdocumentaire stijl, want alles is immers gespeeld, is wel een beetje vervelend en echt boeien wil het nooit. Met absurde situaties had dit best leuk kunnen zijn, nu blijft het hangen in het middelmatige sociaal drama sfeertje.

Had meer ingezeten. Niet alle verhaallijnen waren even boeiend en ook leek niet alles 'opgelost' te worden. Dat weede zou op zich niet een punt zou moeten normaal gesproken, maar hier eigenlijk wel. Kreeg een gevoel dat er wat mistte. Ook vond bespeurde ik een wat moralistische ondertoon die soms ietswat vervelend was. Best aardig alsnog. 3 sterren

Niet al te beste film, wat zonder meer vooral komt door het slechte acteerwerk. Mooie beelden van Ierland en aardige muziek van Rens Machielse. De chatscene is op zich uniek, maar greep mij niet. De lullige geluiden erbij maakte het al niet beter, en door gebrek aan ws geen eens de hele zin in beeld. Zag ook nog een collega van Anna met een Leef! trui lopen. Zijn die na de dood van Bakhuyzen veel gedragen of enkel in deze film te zien? Gebroken Rood, de vorige telefilm van Oosthoek vond ik beter. 2 sterren

Zeer aardige film met genoeg stijl en verwijzingen. Prachtig werk weer van Yuen Wo Ping. Acteerwerk is ook uitstekend. Thurman in haar Game of the Death pakje, Lucy Liu met die ijskoude blikken... Ik weet nog wel dat toen ik iedere keer gegrepen werd door het waanzinnige coole deuntje, wat ook weer zo geweldig klinkt als de gang aan komt in het pand. En tja de vergelijking met de Matrix, niet echt terecht. Natuurlijk is het met een hele andere stijl, wel enorm mooi. Denk dat dit typisch zo'n film is die beter wordt naar meerdere malen kijken. voorlopig 3.5 sterren

Symphonic Poem is een herberwerking van de eerste aflevering van de originele Janguru taitei (Kimba) serie uit de jaren '60. De film werd gemaakt om aan te sluiten bij een lang geleden geschreven symfonie door componist Isao Tomita, die de muziek van de oorspronkelijke serie schreef. De symfonie is gebaseerd op zijn muziek uit de serie, inclusief alle belangrijke thema's. Deze werd in het verleden al enkele malen op cd/lp uitgebracht en het duurde echter tientallen jaren voordat filmmakers aan de hand daarvan een film maakte.

Omwille van het verhaal is het niet zo zeer te doen, maar al is dat ook wat lastig als het een bewerking is van de eerste aflevering van een lange serie. In normale vorm, met normale dialogen, zou het geen eens erg opzienbarend zijn en mogelijk zelfs niet meer als een aardige kijkervaring. Het is de bijzondere uitwerking, bestaande uit (aardige) animatie die is gemodelleerd naar een symfonie en het ontbreken van de dialogen, die het ver boven de middelmaat doet uitstijgen. Ruw gezien is dit al vaker gedaan, maar juist door de totstandkoming en raakvlakken met de originele serie (het verhaal, de muzikale thema's in een symfonie...) is het uniek te noemen. De muziek van Tomita is dan ook behoorlijk goed.

Bij nader onderzoek blijkt dat er ook een 7 minuten langere versie op de markt is. Er is een versie met een gesproken introductie over de instrumenten en muzikale thema's, en eentje waarbij dit is weggeknipt. Overigens bevatten beiden versies enkele malen een Japanse aanduiding van het muzikale thema wat wordt gebuikt in beeld.

Het is de tekenstijl die erg bevreemdend op mij overkwam. Een soort combinatie van dik, wazig tekenwerk naast het meer gedetailleerder. Tegen de tijd dat ik eraan gewend was was de aftiteling al in beeld. Muziek is zeer aardig. 2.5 sterren

Een spektakel op zich, was het niet dat de effecten voor King Kong en andere monsters niet vloeiend zijn.En dat is zoals zo vaak in dit geval de makers niet kwalijk te nemen.De score van Max Steiner is werkelijk legendarisch en weet van geen ophouden.Deze houdt het tempo erin,maar in combinatie met de niet vloeiende effecten, levert dit een merkwaardig geheel op; vaart met geen vaart.3 sterren

Vond het meer stijl dan inhoud. De vele truukjes waardoor het drama in stukken wordt gehakt en verdeeld en door elkaar gehutseld, blijft niet effectief. In het begin greep het mij wel degelijk. En daarbij komt nog dat de drama zo is uitvergroot, wat ook wel werkt, maar niet voor de volledige speelduur. Sterkste punten zijn het camerawerk en de score gecomponeerd door (inmiddels) ex-Portsmouther Murray Gold. 2 sterren

Prachtig hoe je als kijker helemaal ondergedompeld wordt in de wanhoop. Ik had dan ook niet verwacht dat het standaard verhaaltje zo indruk zou achter laten. De film schetst treffend hoe het moraal, stammend uit de oorlog, nog steeds ver te zoeken is. Componist Mario Schneider benadrukt die moraal ook erg treffend door prachtig gebruik van een Balkan instrument.

Oh wat was dit een geweldige familie film, een van de beste die ik ken in ieder geval. Vond het heerlijk om helemaal meegesleept te worden in de wereld van het meisje, het drama met haar moeder en al het andere. Emoties lopen soms hoog op (zit nogal een zwaar thema in), maar altijd weet het verhaal en de karakters weer een weg naar de vrolijkheid te vinden. Geen foute noot te bekennen in de cast en wat een geweldig acteertalent die Rinsma!

De score van Dirk Brosse dan, die zo enorm sterk bijdraagt aan de emotionele wereld van het meisje. Een waar meesterwerk. Ik vermoed dat de scene waarbij de camera de hele school doorloopt naar buiten geinspireerd is door camerawerk uit een De Palma film. Ga voor de 4.5 sterren

Vond Taylor beter in Middeleeuwse rollen als die van Ivanhoe. Hoe dan ook natuurlijk schitterde hij hier weer in een MGM productie, twee handen onder 1 buik waren die twee. Mooie productie, maar haalt het bij lange niet bij de ultieme Arthurlegende film van Boorman uit 81' (Excalibur). Knights of the Round Table neemt nogal een loopje met de legende, wat op zich niet uitmaakt voor het entertainment gehalte. 3 sterren

Kôkaku Kidôtai heeft toentertijd grote indruk gemaakt. Het was de gehele sfeer, de prachtige animatie en de uitermate boeiende thema's die het tot een waar meesterwerk maakte.

In 2008 kwam er een 2.0 (redux) versie. Bepaalde verschillen en verbeteringen springen er direct uit, waar andere zaken minder opvallen. De score van Kenji Kawai is wat opgepoetst en aangepast, maar een groot verschil is het niet. De geluidseffecten zijn al weer een stuk meer (hoorbaar) verbeterd. Opvallend bij de opnieuw ingesproken stemmen is de verandering van een mannelijke naar een vrouwelijke stem voor de Puppet Master.

Waar 2.0 vooral op veranderd is op beeld en animatie, soms zelfs radicaal. Ondanks dat er niks mis was met de wat doffe kleuren van het origineel, zijn deze nu aanzienlijk verbeterd; het is scherper en daardoor ook veel intenser. Dat mag wel een flink pluspunt worden genoemd. Maar de echte veranderingen op animatie gebied stemmen niet helemaal tevreden. De kenmerkende kleuren van het origineel, voor andere de monitoren, zijn vervangen door 3d cgi. Hiermee verliest de film aan de ene kant een stukje identiteit, maar sluit aan andere kant wel beter aan bij Inosensu. Zo ontstaat er echter op veel momenten een groter contrast tussen de meer traditionele animatie van het origineel en de nieuwste technieken. In deel 2 is er een betere balans, maar net als in die film kent 2.0 ook een mengeling van wonderschone en matige animaties. Veel van de achtergronden, monitoren (+ andere voorwerpen) en stadsaanzichten zijn nu wervelend mooi, waar andere delen van scenes redelijk lelijk zijn geworden. Het animeren van het hoofdpersonage (en helikopters) met nieuwe technieken levert enkele momenten die eerder bestempeld kunnen worden als kwalitatieve achteruitgang.

Het origineel is een meesterwerk, deel 2 een klein meesterwerk. Het enige wat mij bij Inosensu weerhield om deze optimaal te becijferen waren de bij vlagen lelijke animaties. Het is daarom logisch om bij 2.0 op zijn minst op dat punt al af te waarderen. Verder zijn er de gemengde gevoelens over de meerwaarde van dit hele project en moet door deze twijfel concluderen dat het een stuk minder is als als het origineel.

Origineel: 5 sterren

2.0: 4 sterren

De dvd uitgaven bevat tevens de originele film op het tweede schijfje. Gemiste kans hierbij is het ontbreken van een uitleg (als in een documentaire/making of/ fotovergelijkingen) over de totstandkoming van de redux.

De karakters en het verhaal zijn bijzonder aanstekelijk door de simpliciteit van beiden. Gaandeweg greep de film mij toch wel door de eenzaamheid van de al zelfstandige jongen, die in tegenstelling tot volwassen in deze film alles op een rijtje heeft. Erg sterk geacteerd van Gleb Puskepalis! De beelden zijn praktisch altijd prachtig, met een sterk gevoel voor sfeer. Soms volgt de camera terwijl iemand een bepaalde handeling herhaalt (vrij onnuttig maar ok) en soms geeft het wel erg mooi en vrij gevoel weer. De albatros wordt zeer aardig als metafor gebruikt voor de zoon. 4 sterren

Als film wat te lang, en het is vaak net niet helemaal grappig. Kreeg tranen in mijn ogen van die gedateerde muziek van Brian Cliftton die onbedoeld nog komischer werkt dan toendertijd bedoeld. 2.5 sterren

Spannende, claustrofobische film. In de vormgeving vaak ontzettend mooi en her en der een origineel idee. Dat geeft het net wat meer als een standaard thriller, wat deze uitgekleed zou zijn. 3.5 sterren

Neem een stel, op papier, sympathieke karakters uit een klein dorpje en laat deze de boel op stelten zetten. Dat werkt vaak wel, maar Kopps biedt een tot op het bot uitgekauwde uitwerking van deze formule. Het wil een sympathiek gevoel teweegbrengen, terwijl ondertussen de meest flauwe, voorspelbare en overdreven grappen de revue passeren. Een ''hevig door de Amerikanen geïnspireerde'' agent is toch wel het toppunt van een grap die, toen in 2003, allang niet meer kon.

De knotsgekke familie en vreemde situaties deden mij wat denken Annie M.G. Schmidt boeken, maar dan minder sterk. En wat blijkt nou? Het is gebaseerd op een boek van ene Thøger Birkeland. Verbaast mij niets als ik het heel misschien toch eens heb gelezen.

Het kan erger wat betreft de humor indien het hele team van oa. My Lucky Stars weer eens samen is te zien. Hier zijn ze allen wel even te zien maar blijft het gelukkig beperkt tot Chan, Yuen Biao en Sumo Hang. De vechtscenes op het chateau zijn richting Drunken Boxing II niveau. Dat gevecht tussen Chan en Benny Urquidez is pure klasse, wat een spektakel! Vreselijk dat hier nog een overschakeling naar een ander gevecht tussen zit. De steeds korte pauzes in het gevecht waarna de twee weer in hoog tempo op elkaar in trappen en slaan... Urquidez werd bijna ontslagen van de set vanwege het te hard slaan tijdens de opnames. In Fei Lung Maang Jeung keerde hij weer terug. Maar over het geheel zien best een vermakelijke film. 3 sterren

Deze documentaire is al de moeite waard voor de manier waarop films daar worden gedraaid. Wat een rotzooitje met uitvallen van de projector of de film in kleine stukken hakken, stukken niet te draaien en ga zo maar door. Voor de rest een erg leuke kijk op de geschiedenis van bioscopen in het dorpje. 3.5 sterren

Als liefhebber van kung fu films had ik nog enige hoop, maar het mocht helaas niet baten. Op animatiegebied was enkel de afwijkende stijl in de opening van de film de moeite waard. De gehele dierentuin springt, slaat en schopt er flink op los, maar echt boeiend is dat niet. Ze hadden meer de historie van de kung fu film op de hak kunnen nemen, maar in plaats daarvan hebben de Amerikanen het standaard grappenpakket weer van stal gehaald, wat soms wel een glimlach op mijn gezicht toverde. De strijd om de kom eten tussen Po en zijn meester is de tweede geslaagde scene waarin ze uitstekend refereren aan het 'echte werk'. Meer van dat soort odes en het was pas echt genieten geweest.