Opinions

Cagney werd toendertijd ook beschuldig van een communist te zijn. Na al de aanklager te hebben omgepraat ine en kwartier, besloot hij later met zijn broer (die zijn producent/manager was) de grootste patriottten film te maken die er maar was. Zo zou men niet alleen nog meer overtuigt zijn van het niet zijn van een communist, maar er ook nooit meerover beginnen. Yankee Doodle Dandy was die film.

Wat dit te zoeken heeft in menigeen filmhuis is mij een raadsel. Nergens heeft het echt de inhoudelijke kwaliteiten van een. Meer iets om gelijk op de BBC te gooien. Titan geeft voor de rest precies weer zoals ik erover dacht. 3 sterren

Zoals reeds vermeldt één van de belangrijkste transitiefilms voor Hong Kong cinema. Er zijn duidelijke veranderingen en er wordt gepoogd een meer realistisch beeld neer te zetten. Opvallend is de keus om enkele karakters tot twee maal toe in de camera te laten praten. Karakters zijn iets meer van vlees en bloed,, maar uiteindelijk zijn het simpelweg nog steeds dezelfde bordkartonnen karakters als voorheen, alleen zijn hun zorgen en problemen (maar ook de vervaging van moraliteit) wat sterker geënt op een realistische, alledaagse benadering. Heel interessant is het echter niet.

Het in de camera praten vond ik al behoorlijk op het randje, maar de film schiet tweemaal behoorlijk uit de bocht met een onbenullige achtervolging met een bus en een bruut bedoelde eindscène. Als er geweld gebruikt wordt in de film dit meestal zeer realistisch in beeld gebracht. Zo is er een scene met aanval, met veel messen, die bedreigend en benauwend aanvoelt, maar die twee scenes gaan hier compleet aan voorbij. In de eindscène vind ik de visuele trucjes ook compleet niet passen bij de toon van de film.

Het is een stijloefening die een brug tussen het oude en nieuwe wil slaan, maar hier maar mondjesmaat in slaagt.

Dit kan juist een film zijn waarbij je helemaal niet hoeft nadenken! Een gedeelte waar de film over gaat is de manier waarop dingen worden geinterpeteerd, met een kritische snaai naar politiek zonder te verzanden in vervelende opdringerige boodschappen. De film verteld over de veranderingen in houdingen tussen mensen tot elkaar, eigenlijk over zoveel meer. Heel emotioneel en meeslepend.

De relatie tussen Joan Allen en Simon Abkarian is er ook niet eentje van zwart wit, op de manier waarop problemen onstaan in een relatie door grote cultuurverschillen. Besteed hier geen aandacht aan (ook als je dat wel doet), is het een heel mooie dromerige film. Dialogen zijn vaak in een gedicht vorm, waarbij regisseuse Potter meer geinspireerd werd door rappers dan door echte dichters. Dit in combinatie met prachtige score en vele editing truukjes en subliem camerawerk in stukken zorgt voor een apart geheel.

Daarnaast zitten er tal van merkwaardige personages in (schoonmaakster kijken allemaal de camera in en/ of hebben wat te vertellen). Kreeg het gevoel alsof ik als kijker verzand was geraakt een dromerige, merkwaardige en soms akelige, maar toch fijne wereld vol pracht. Ook de muziek, van Potter die zelf ook een score componeerde, of bestaande werken van wie dan ook. Vond het vooral overweldigend mooi wanneer ze Cubaanse muziek mixt met een stukje score met de duduk, terwijl de ene persoon in Beurut is, de ander in Cuba. 4 sterren

Chan speelt hier weer eens een van die vervelende clown-achtige rollen. Dat accepteer ik wel in veel andere films waarin dit beperkt is terug te vinden in zijn acteren. Ook is dit weer een van zijn films waarin het moeilijk door heen te komen is tot aan het einde, waar een goed gevecht te zien is. Mijn voorkeur ligt toch vooral bij zijn modernere films. 1.5 sterren

Zoals Sergio Leone met Per un Pugno di Dollari zijn handelsmerken begon te vertonen, deed John Woo dat ook met deze film. Maar ook hier is het vooral een voorbereiding op de pracht en praal van latere films. Het is nog lang niet zo'n geweldige combinatie van melodrama en stijlvolle actie, maar het begin was er. Hoogtepunt is de 'bloempotten' shootout.

Het is leuk om te zien hoe John Woo zich heeft ontwikkeld tot de meester die hij is. Dit tweede deel gaat natuurlijk weer over thema's als broederschap, maar Woo lijkt nu wat beter in zijn element`; het oversentimele verhaal werkt beter. Zat er in het eerste gedeelte maar een geweldige shootout in de wandelgangen, in deze tweede is een groter feest. Die trapscene en de laatste shootout zijn prachtig gestileerd. De explosieven zijn dan ook echt en als je goed kijkt zie je ook die echte schrik van Chow Yun Fat als hij achteruit wordt geblazen op het einde. Geweldig.

Geen slechte keuze om Tsui Hark, die als filmmaker veel gemeen heeft met Woo op allerlei vlakken, een derde deel (een prequel) te laten maken. Veel actiescènes zouden zo van de hand van Woo kunnen zijn. Hark weet vooral het verschil te maken op het gebied van drama, wat minder sentimenteel is dan in de vorige delen. Maar maakt dat deze film nu echt beter? Nee, maar in sommige eerdere films van Woo zouden met wat draaglijker drama beter zijn. Zoals de twee eerdere delen, waarin de balans tussen actie en drama nog een beetje zoek was.

Niet de beste Yimou Zhang. Het ligt vooral aan de zoveelste Rashomon-achtige vertelling, die niet zo bijzonder is. Het is ook niet altijd even levendig zoals Shi mian mai fu dat wel is, en die is qua verhaal zelfs veel meer geforceerd. Het visuele gedeelte is werkelijk verbluffend, met prachtige gevechten en betoverende Tan Dun score. 3.5 sterren

Een goede Hitchock film vol lichtvoetige elementen en absurde ontsnappingsmethode. De eindscene is briljant, met dat onvergetelijke kraanshot en dan die extreme close-up. Deze mix van humor en suspense zette hij voort met The Lady Vanishes het jaar daarop. 3.5 sterren

Ik kende dit niet tot vandaag. Veel kinderen vroegen mij of ik het kende en waren er erg enthousiast over. Om moe van te worden zeg! Wellicht als die idiote kaartenspelen eruit gelaten waren had ik het nog vermakelijk gevonden, maar ja als het gebaseerd is op een kaartenspel... De jochies in de zaal vonden het geweldig, de andere gingen op een gegeven moment maar steeds een stukje door het pand wandelen van verveling. 1.5 sterren

Vond het nogal een middelmatige film, iets te makkelijke karakters, zoals al eerder genoemd. Het muziek stuk wat Ben in de midden van de nacht draait is zo ook in iets andere vorm te horen in Kenji Kawai´s score voor Ghost in the Shell 2. 2 sterren