Opinions

het begin belooft veel en voorspelt een ware revolutie, maar dat loopt uit op een redelijk saaie film met een nogal rommelig verhaal. zo heb ik gelezen dat er nogal een ophef over het maken van de film was nog voordat ze ermee begonnen waren, iets dat nou al allang niet meer begrijpelijk is. wel interessant is de prachtige manier waarop antonioni beeld en geluid combineert en de speciale montage. dit alles heeft wel de nodige invloed gehad op veel latere filmmakers. 2.5 sterren

Had ik blijkbaar nog niet op gestemd.

Erg vermakelijke film met prachtrol van Kitano.Een hoop mooie shots en heerlijke humor. Muzikaal zeer goed vooral op de twee momenten dat instrumentale score van Keiichi Suzuki samengaat met het bespelen van een ooster snaarinstrument door een karakter in de film.Alle respect voor Kitano,maar een beetje de Matrix films veroordelen terwijl meneer zelf in de gevechten ook aan de haal gaat met cgi, wat hier minder toepasselijk gebruikt is voor. Ik kan er met mijn pet niet bij... 4 sterren

Knettergek, zo zou ik de film willen beschrijven. Louis Malle maakte hiermee de snellere broer van Tati's Playime. De beelden zijn vliegensvlug gemonteerd, versneld vertraagd, er is effectief de schaar in gezet met gewenst effect. Hilarisch alom. Een film die zijn tijd ver vooruit was. 4 sterren

De paraodie die Miike hiermee maakte is nou niet bepaald bijzonder te noemen, ken genoeg andere als deze met een superheld. Dan zou je best mogen zeggen dat dit nergens op slaat. Soms erg leuk, maar vaker vervelend.

Kasdan ( de zoon van) is talentvol te werk gegaan met dit debuut. Niet alleen de regie, ook het script en tevens heeft hij met Pullman wat muziek voor de film geschreven. Pullman speelt een prachtig karakter, gelijk de eerste scene met Pullman is het al raak. Waarin je ook meteen het prima costume design werk van Kym Barrett (The Matrix trilogie) ziet, wat een geweldig gekozen kleding heeft ie aan! Stiller is ook erg op dreef. Het verhaal wat op het eerste gezicht nogal standaard lijkt, is veel beter dan je zou denken. Leuke vocie over van Pullman, vele komische scenes, geweldige dialogen... Voor de look was Bill Pope verantwoordelijk (jawel de 2e grote Matrixcrew naam). 4 sterren

En is er eens een serieuze Jackie Chan te bewonderen, dan verwacht ik wel wat meer van het verhaal, de karakters. Het was te verwachten, maar dit was niet bijster boeiend. De Britse ingesproken versie die ik zag is bijzonder humoristisch. Zo is er een moment waarop ik meen een Britse luchthaven wordt genoemd als locatie waar de film nu beland. Dat terwijl de film zich uitsluitend in Hong Kong afspeelt.

Opvallend dat het idee om een voetballer of een scheidsrechter 90 minuten lang te volgen pas in 2006 en 2009 ( Les Arbitres ) werkelijkheid werd. Al moet gezegd worden dat die tweede slechts sporadisch wat fascinerende contacten documenteert van de arbitrage. Maar op zijn minst biedt die documentaire een geheel andere kijk op voetbal.

Niet opvallend is de kritiek van voetballiefhebbers op zo'n documentaire als Zidane. Naar verwachting zullen maar weinige dit echt interessant vinden, getuigen het stemgemiddelde en de reacties. Mijn inziens is juist een documentaire die een andere kijk geeft op iets waar ik wel of geen interesse in op voorbaat al boeiend. Dat het misschien niet 90 minuten de aandacht vast zou kunnen houden, dat is sowieso soms een probleem bij documentaires. Daarvoor hoef ik niet alle spectaculaire acties duidelijk in beeld te zien.

Nu ik deze documentaire voor de tweede maal zie is mijn waardering, voor met name de manier waarop iemand wordt geportretteerd, nog meer gestegen. De nadruk ligt op een individu en niet op het technische vlak. Men registreert bijvoorbeeld hoe vaak Zidane een bal aanraakt, maar veel belangrijker is dat het gevoel/ de beleving van het op het veld staan centraal staat. Dat Zidane verteld een wedstrijd fragmentarisch te onthouden, wordt zo indrukwekkend weergegeven door juist de afwijkende shots van een stel slenterende schoenen, een camera die over het gras scheert langs de bal..... Cinematograaf Darius Khondji heeft dit samen met zijn cameramensen enorm invoelbaar gemaakt..

Even imponerend is het algehele geluid. Die kleine stukjes die Zidane verteld heeft zullen van essentieel belang zijn geweest voor de maak, wat ook in dit geval blijkt. Hij verteld over hoe hij vaak zo in het spel opgaat dat hij veel geluiden niet hoort, of soms juist de kleinste details wel en hoe bij een wat ongemakkelijk fase in de wedstrijd het joelende publiek veel sterker ervaart. Het geluidsteam legt de nadruk sterk afwisselend op een hoger of lager volume van een bepaalde vorm van geluid (of een combinatie), wat samen met de beelden geheel in dienst staat van het laten zien hoe een Zidane een wedstrijd ervaart. Daarvoor hoef je geen eens letterlijk 90 minuten door de ogen van de voetballer te kijken, wat overigens wel had gekund, maar dan was het waarschijnlijk een stuk minder interessant geweest. Met geluid was dat een stuk ingewikkelder geweest. (de muziek van Mogwai was ook zeer treffend).

Nog niet zo lang geleden gezien en het was mijn eerste Kusturica. Regelmatig hoor ik dat Zivot te herhalend is, te losjes qua verhaal, teveel als eerder werk...

De opening was voor mij meteen raak met een serie idiote slapstick scenes die zijn weerga niet kennen. De prachtige rollen voor de dieren, van een kat die een vogel letterlijk doodkijkt tot zo'n beetje de liefste hond die je je maar kan voorstellen. Ook deze draaien mee in de herhaling met hun gedrag. Goran Bregovic droeg deze keer niets bij als componist, maar Kusturica en Dejan Sparavalo (die voor Crna Macka al essentiele composities schreef) wel. Ook deze score is herhalend, maar verdeeld met de traditionele volks elementen briljant.

Alles is chaotisch en waanzin bij Kusturica wat vaak zorgt voor geweldige momenten. Veel situaties worden overduidelijk zo surrealistisch en krankzinnig dat je er alleen maar van kan genieten. Een berenjacht met een traditionele volkslied (wat niet zo zeer uit het land zelf leek te komen) erbij mond uit in een dekmantel voor nare gebeurtenis die zo'n krankzinnig grappig wordt laten zien. Zo zijn er meer hele intelligente, speels manieren van omspringen met de oorlog, maar ook doodsimpele ''kijk ik val'' momenten die ook zeer goed werken.

De chemie tussen Luka en Sabaha is uitstekend en vooral naarmate het verhaal vordert steeds sprookjesachtiger en dromeriger. Natasa Solak is werkelijk onweerstaanbaar mooi en leuk.

Ik hou het maar op 4.5 sterren

(nu nog vraag welke Kusturica ik het beste als volgende kan kijken? )

Fincher mag wel weer eens wat echt interessants maken. Het mag gezegd worden dat er veel aandacht is besteed aan de tijdsperiode en de sfeer is uitmuntend. Ook zijn de acteurs in vorm, de montage vlot, de mysterieuze noten van David Shire sterk en de dialogen fijn. Hiermee krijgt deze, voor mijn gevoel, routineklus nog wat extra's. 3.5 sterren

Met Zoop in Africa leek Nijenhuis al iets beter bezig dan met voorgaande films. Echter India zit weer met 'gerust hart' in de Volle Maan categorie; niet zo slecht als Costa, maar nog steeds wel vrij belabberd. Muziek van Martijn Schimmer is wederom het sterkste punt van de film, al is dat al niet zo moeilijk. Degelijke muziek, en samen met iemand anders gecomponeerd meende ik te lezen in de aantiteling. Valt wel nog wel het een en ander op aan te merken, maar functioneert net voldoende. Qua geluid en instrumentatie soms erg lelijk, tegen leuk Indiaans getinte stukken. We gaan het zien hoe het hem afgaat met N' Beetje Verliefd.

En dan onze grote Gouden Kalf genomineerde Nicolette van Dam! Wat een rol, wat geweldig gespeeld, terecht een nominatie gekregen....

1.5 sterren

Er zit een stijgende lijn in de Zoop reeks. ''Zuid-Amerika' is veel beter te behappen dan de vorige en het tempo ligt aangenaam hoog. Zelfs de humor is kon mij nu wel bekoren. Ook is de score van Martijn Schimmer/Mario Zapata (vaste medewerker/componist van Schimmer Music) stukken beter en eigenlijk 1 groot feest, ondanks dat het natuurlijk qua uitvoering beter kan. Het leuke ervan vind is de grote variatie en vele stijlen passeren de revue, van spionnen muziek tot aan Mexicaanse klanken, veel tongue in cheeck muziek en meer. 2.5 sterren

Adembenemend en ontroerende film. Het is een film over de obstakels van de liefde, in drie verschillende tijden. Daarbij waren de eerste twee meesterlijk, en is de derde wat afstandelijker. En dat komt ook, zoals al eerder gezegd, door de hele andere en snellere manier van liefde op elkaar overbrengen in huidige maatschappij. Maar ook deze laatste was wel degelijk sterk, al verbleekt het wat tegenover de twee andere. Waar de eerste een hele vertederende, subtiele is, begeef je je met de tweede in dromerige wereld van emotionele en visuele schoonheid. Complimenten ook voor de cinematografgie van Pin Bing Lee en de muziek. Ga eens uitzoeken van wie die piano muziek was. 4.5 sterren

Bijzonder leuke film met Jackie Chan. Zoals ook vele andere vond ik het vervolg veel beter dankzij de overweldigende snelle en spectaculaire gevechten. Woo-Ping Yuen technieken heb later weleens beter gezien, maar ook hier ging hij weer bekwaam te werk. Hoogtepunt is het vrouwelijk vechten van Chan in het eindgevecht. 3.5 sterren

Een tijd terug kocht ik de cd van hiervan. Nu eindelijk dan de documentaire gezien, die een interessant kijk biedt op de historie van het orkest. De leden die aan het woord komen hebben vooral een nuchtere en humoristische kijk op het leven, maar spreken ook met weemoed. De oorlog speelt een grote rol in de historie van het orkest, maar is nu ook nog bij hen aanwezig. Een van hun projecten is ook in de film te zien: het spelen van bepaalde stukken in het Auschwitz kamp. Zeer aardige documentaire.