Opinions

Die typische Hong Kong humor zorgt voor een reeks amusante gevechten. Die speelsheid en inventiviteit maakt een film als deze met gemak bovengemiddeld goed. Helaas zijn 'grootse' duels wat dungezaaid, wat wel een gemis is in een film als deze.

De introductie van Sammo Hung zorgt meteen voor de beste scene uit de film. De film, die op dat moment gevoelsmatig wat is ingezakt krijgt hierdoor weer een frisse impuls. Hoewel de hoofdrolspeler ook wel een bepaald charisma heeft, is zo iemand als Hung iemand die je meteen volledig weet in te pakken.

Hopelijk is er nog een film van de regisseur die de geweldig uiteenlopende choreografieën van Lin Shi Rong (1979) weet te overtreffen.

Noem de naam Jiska Rickels en de meeste liefhebbers zullen de connectie met 4 Elerments wel kunnen maken. Een prachtige, bijzonder documentaire... De opvolger is echter zo ongelooflijk oninteressant en saai document dat, ondanks de lengte, een eeuwigheid lijkt te duren. Een korte film van 10 minuten over deze Indiaanse sjamaan was beter geweest. Wel waren de muzikale momenten nog genietbaar.

Een hele knappe film. Het had grootste sensatie kunnen zijn (dat maakte ik op uit de trailer), maar is het niet. Grandioze observatie van onder andere problematiek in communicatie tussen mensen. 4.5 sterren

Begint redelijk, maar verzandt al snel in een standaard, voorspelbare plot. Silvestone kon hier ook de film niet dragen. Maar.... er is een pluspunt! Loek Dikker schreef een gewoonweg effectieve en meeslepende score. 2 sterren

Niet alleen bij dagdromen van Tempel, maar ook bij Myrna Loy. Weer precies een rol voor Grant uiteraard die zich weer helemaal thuisvoelt in deze screwball komedie. 3.5 sterren

Het mag dan wel een komedie zijn, maar Hope is hier lang niet zo grappig als in bv. My Favorite Blonde. Het verhaal is ook zo'n typische ''vreemdeling trekt in een nieuwe woonwijk'' formule film. Af en toe levert dat wat aardigs op. 2.5 sterren

Vooral een te lang actiefilm, die overigens wel wat aardige momenten heeft. In mijn herrinnering werkte het duo Smith/Lawrence veel leuker in de eerste, maar ach die zag ik ook al sinds 1997 niet. Bay is zelf nog in een beschamende cameo te zien met zijn malle hoedje. Trevor Rabin's score is als zo slecht als zo'n beetje alle aspecten van deze film. Die koppijn-montage tijdens die grote achtervolging deed het ook niet veel goeds. Vreselijk gekopieerde autoachtervolging in Cuba ook, gestolen van Police Story. 2 sterren

Een wat tegenvallende film van Herzog. Op papier bij uitstek het soort film wat de waanzin van een karakter kan weergeven, inclusief bijpassende sfeerbeelden (ofwel drugstrips). Buiten de soms toch wat bizarre omstandigheden, die soms goed op de lachspieren werken, blijft het allemaal vrij normaal. Zonde wat ik had liever veel hallucinerende beelden gezien zoals men die gewend is van films als Aguirre. De leguanen waren een aardige poging, maar dit had veel meer en extremer moeten worden doorgevoerd. Maar dat was blijkbaar niet het soort film wat Herzog wilde maken.

Behoorlijk fijne rol van Nicolas Cage, die als geen ander zo'n karakter kan spelen. Ook niets dan waardering voor de wat rauwe en broeierige New Orleans omgeving, die de film wat extra sfeer geeft. Nog altijd bovengemiddeld goed, maar er had zoveel meer ingezeten.

Niet minder leuk als het origineel. Curtis is even leuk als Matthau. Simpel puur vermaak. Let ook op de leuke rol van Tomisaburo Wakayama (Shogun Assassin) als de Japanse trainer. 3 sterren

Het gegeven is bijzonder fascinerend, want wel meer mensen met mij eens zullen zijn. De uitwerking dan... Het blijft intrigerend en surrealisch sterk, maar zwakkere gedeeltes halen de film nogal omlaag. Aardig dus.

Heb deze nog overgeslagen in mijn filmhuis. Iemand een idee in hoeveel zalen deze heeft gedraaid in Nederland?

Het is een te groot woord om dit een verademing te noemen, maar dit is een van de weinige Disney vervolgen waar voldoende aandacht aan is besteed en dus best goed is. Deze Bambi II is prequel waarin je op speelse wijze ziet dat hoe Bambi steeds meer leert, en vaak vrij lichte film. Maar een prima op stap naar het meer volwassen deel 1.

Op zich een mooi scenario,wat leunt op een zeer interessant gegeven. Er is vrijwel niks anders wat zo fascinerend is als iets ongrijpbaars als de beurshandel. Daarbij is het thema macht omtrent banken een mooi dramatisch middel. Mooi voer voor een dramatische vertelling, maar de film ontpopt zich vooral als een erg voorspelbare, maar onderhoudende dramatische thriller. Het te ontwikkelen wondersysteem voor het voorspellen van de beurshandel is de steunpilaar van de film en weet gelukkig geloofwaardig te zijn binnen het verhaal. Het helpt ook enorm om simpelweg mee te gaan in dit en vele andere curieuze zaken omtrent het bankwezen, want voor enig realisme is dit niet bepaald de meest geschikte film.

Opvallen genoeg voelt de film ook een beetje aan als aan pastiche van andere films, iets waar de regisseur openlijk voor uitkwam. Ook werd componist Alan John duidelijk geïnstrueerd om een specifiek soort score te componeren. Het is alleen vreemd dat het oorspronkelijke idee, het laten klinken als Bernard Herrmann, vrijwel niet terug te horen is en het eerder op andere componisten lijkt. Niettemin erg effectief in de film.

Verhaal technisch is het best saai en de film duurt ook te lang. Maar hoe mooi is het wel niet om Bogart en Gardner in een film te zien? Nou, heel mooi! Scenes die mij bij staan zijn die waarin Gardner de trap oploopt na het zwemmen en die waarin ze danst met de zigeuners. Tevens de eerste Bogart film die ik op het witte doek heb gezien.

Vakkundig gemaakte film, precies zoals je altijd wel van Mctiernan mag verwachten. Het is allemaal wel aardig spannend, maar op een gegeven moment werd ik een beetje moe van de plotwendingen. Op zich geen problemen met wat wendingen; dat verschillende waarheden worden verteld was nog wel interessant, daar had het dan ook mee op moeten houden. hup dader en film klaar. Maar zo ging het helaas niet. Ik kan niet anders zeggen dan dat de film op een gegeven moment te belachelijk voor woorden werd, waardoor de spanning weg is. 2.5 sterren

Onderhoudende western. Als kijker voel je je op geen enkele manier betrokken bij alle gebeurtenissen, maar toch blijft de film tot aan het einde boeien. De film is mooi geschoten en Anthony Quinn speelt een prima rol. Tevens is de muziek van Morricone weer dik in orde. Gezien het religieuze tintje van de film kon een reeks prachtige solo´s van Edda Del´Orso natuurlijk niet uitblijven.

Dat Beyond concept van een opvolger van Wayne is het net niet helemaal. Het is vooral de Joker die voor leven in de brouwerij zorgt. De film is teveel op actie gericht, terwijl er toch wel wat interessante gegevens in het verhaal zitten. Toch niet onaardig. 3 sterren

Het prachtige zwart-wit en de documentaire-achtige aanpak maken dit tot een bijzonder stukje cinema. Het geeft een helder en eerlijk beeld van de strijd tussen de Fransen en Algerijnen, en kiest vooral geen kant. Er zijn maar weinig films die dat op zo'n eerlijke manier doen. En die close-ups zijn onvergetelijk.

De muziek van Ennio Morricone en Gillo Pontecorvo is vaak prachtig. Onbegrijpelijk hoe men doorgaans enkel Morricone noemt. De muziek werd niet altijd even goed; tijdens de vergeldingsacties van beiden kanten mocht de suspense muziek achterwege gelaten worden. Daarentegen is de autoritaire march, de dramatisch stukken en natuurlijk het motiefje, bestaande uit 4 noten, onvergetelijk.

De meest wonderschone scene zit aan het begin van de film: de close-ups van de weggevoerde Algerijn + het prachtige motiefje. Ontroerend.

The Big Brawl was Jackie Chan's Amerikaanse debuutfilm. En ook meteen zijn beste Hollywood film tot dusverre. Amerikanen hadden veel meer met de zweepslagend harde trappen en Klappen van Bruce Lee. Wat moesten ze nu met zo'n Chan? Zijn komische manier niet-Westerse manier van vechten week nogal af van wat ze wel wat vonden. Bij zijn debuut werd hij meteen gevraagd zijn snelheid aan te passen. En dat is tot op heden een terugkerende kritiek op al zijn Amerikaanse films.

Zekere elementen van eerdere Hong Kong films zijn hier allemaal present; de trainingen, komische gevechten, het wraakmotief... Veel beter dan ine lke andere Amerikaanse Chan film. Het meest leuke gevecht is direct aan het begin als Chan verzeild raakt in een gevecht waarin hij eigenlijk niet mag vechten. Ook goed vertier is een onderhoudende rolschaats estafette waarin allerlei vormen van vals spelen worden toegelaten. De Battle Creek Brawl is zo'n 30 minuten durend toernooi waarin de reguliere Amerikaanse vechtersbazen (het type body builder, soms met snor) in gevecht raken met Chan en elkaar. Veel chaos, humor en uiteenlopende gevechten. Nooit echt groots spektakel, maar er zit een fijn tempo en veel humor in. Zelfs Chan laat nog een flink aantal goede, weliswaar langzamer uitgevoerde, bewegingen zien. Een ander pluspunt is de score van Lalo Schifrin, die ook de muziek van drie Rush Hour delen en Enter the Dragon verzorgde.

Zag een retroperspectief van de Britse kunstenaar Jeremy Deller in kustplaatjes van Groot Britannië, waar deze getoond werd. Het is een goede docu, maar paste niet bij het geheel van de expositie. Deller zette een reconstructie op, die Figgis (weer eens in geboorteland terug) filmde, afgewisseld met interviews en wat beelden van Thatcher. De docu werd vooral goed ontvangen doordat een politieagent genaamd Mac McGoughlin, die toendertijd betrokken was als voetsoldaat, eerlijk voor de camera erover praatte. En hij was de enige die dat ooit deed.

Voor de reconstructie werkte betrokkene mijnwerkers in grote getalen mee, en zelfs in de nagespeelde veldslag zelf. Er werden grote aantallen mijnwerkers van nu uit pubs gehaald om deel te nemen. Grappig genoeg waren het die die het meest enthousiast deelnamen aan de reconstructie.

Gedeeltes zijn nogal lelijk geschoten helaas. Maar het is een vrij indringend en fascinerend stuk film, daar verandert dat minpunt weinig aan. En dat mijnwerkerstaaljte... Daar is soms weinig van te begrijpen. Mooie muziek ook weer van Figgis zelf ook weer. 3.5 sterren

Sellers transformeerde hier weer een personage op leeftijd, en doet dat briljant. Eigenlijk is het een heel tragisch, eenzaam karakter, wat hij zo scherp neerzet. Hele leuke zwarte humor en droge humor continu. En de film geeft ook leuk de botsing tussen man en vrouw weer, botsing tussen Amerika en Schotland, tussen ouderwets en modern... Zit veel achter deze film, en zelfs ware romantiek die zo onopvallend erin sluipt zonder dat je het nauwelijs door hebt.

Constance Cummings speelt haar rol heerlijk irritant, en Ernest Thesiger is sowieso al een komisch talent met zijn verbaasde uilengezicht. Geschoten in een studio in Londen en op locatie in Edinburgh.

Het mag dan niet altijd zorgen voor een schaterlach, maar een constante glimlach en de vele subtiele en minder meteen in het oogspringende kwaliteiten zorgen voor een prachtfilm. 4 sterren

Wel aardig, meer niet. Het grote mankement is dat er teveel wordt in gegaan op de achtergrond van Hearst en Welles. Natuurlijk is het van belang om van beiden veel te weten en relatie te leggen, maar wat geknip kon geen kwaad. Daarmee speelt wel mee dat veel mij al bekend was. Vreemd dat het einde zo afgeraffeld is.

Dicaprio overtuigt niet helemaal (het jochie imago, wat mij overigens in latere films niet meer ergerde), in een film die op bepaalde moment wel een aardige sfeer neerzet. De op sommige momenten Apocalypse Now aandoende moment zijn nog het beste, er zitten zelfs nog wat beelden in The Beach en later wat geluiden en dialogen. Maar hier wordt nogal wat mee aangerommeld.Jammer van walgelijk gebruik van een boel populaire deuntjes, daarentegen wel wat redelijk werk van Badalamenti. Toch nog 3.5 sterren

Vond ook dit weer een erg leuke, charmante, vlotte film van Koolhoven. Wederom weer een geweldige geanimeerde aantiteling! Energiek en vrolijk vermaak met fijne romantiek. Martijn Schimmer's score is naar verwachting, en vind ik zijn beste tot op heden. Ben er erg enthousiast over! De cast is genietbaar, de montage uitstekend... En Jacques D'Ancona in een geweldige cameo! Heerlijk vermaak. 3.5 sterren

Before Sunrise niet gezien, Sunset nu dus wel en die is dan ook gewoon makkelijk te volgen. Voor mijn gevoel kunnen dit soort films (als in praatfilms) soms iets te dik dat ''kijk ons een alles zo natuurlijk mogelijk brengen'' laagje. Echter met deze film had ik hier geen last van. 4.5 sterren

Na Bat*21 waren voor Gene Hackman ditmaal de rollen omgekeerd nu hijzelf iemand uit vijandelijk gebied moet zien te krijgen. Patriotisch? Dat zeker, maar net als oudere Amerikaanse WOII propaganda-films erg fijn vermaak. Ook in Behind Enemy Lines zaten Sergeant York/We Were Soldiers praktijken die gelukkig niet erg storend waren. 3 sterren

Geinspireerde film van een persoon uit 1965 die precies hetzelfde als Balint deed in deze film. Mensen zagen hem in de film als intellectueel omdat hij alles zo goed kon brengen, of het nou ergens op sloeg of niet. Iemand die zo'n indruk op mensen maakt, straalt kracht en leiderschap uit.Op een interessante manier wordt door middel van flashbacks zijn verleden verteld. Steeds terugkerende stukjes, wat vooral op het einde enorm goed werkt met die trappen. Als vergelijking wordt ook vaak Eichmann erbij gehaald, die zelf Joods (of joods bloed in zich had) en de joden haatte. Na een tijdje verliest de film wel een beetje zijn kracht tot het einde, wat wel weer heel goed is. Ryan Gosling is een naam die je nog goed in de gaten moet gaan houden! 3.5 sterren

volgens mij was het de bedoeling dat je bij iedere grap dubbel moest liggen bij deze film... en dat is ook precies het probleem, de film probeert zo leuk te zijn, dat het mij alleen maar irriteerde en onleuk werd.

2.5 sterren

Het klinkt ontzettend leuk, twee van die karakters na tientallen jaren weer bij elkaar te brengen. De eerst fout van de film is eigenlijk al het ontbreken van Deneuve. Olgier doet het niet slecht, maar twee grootheden tegenover elkaar had het al wat boeiender gemaakt op zich. Dan zijn er de vele losse scenes die weinig toevoegen. Waarom moet Husson bijvoorbeeld weer dat hele verhaal gaan ophangen aan de barman? Juist de kracht van het wederzien van twee karakters zou puur moeten gaan om hen, met kort samengevat de ietswat moeizame weg naar dat gesprek. Ik vergelijk de film liever met de geschonken champage in Belle Tourjours, champagne die niet op goede temperatuur is.

Inderdaad erg sterk document dit. Die moeder scheen maar niet te begrijpen dat de verzekering de ingreep bij haar 15 jarige dochter niet als noodzakelijk zag. Al;s dit soort verhalen al alledaags zijn in sommige landen.... Ik hoop dat er nog genoeg mannen zijn, die net als ik, al die troep niet nodig vinden voor een jongere/ouder en dat ze dat ook zelf niet nodig vinden. Anders hoop ik in ieder geval dat deze docu iets in werking kan stellen. Het is werkelijk idioot waar die mode en cosmetica wereld voor zorgt.

Nog opgenomen in dat Frankurt en Berlijn onder puin van WOII bedolven lagen. Erg knap dat zo'n film als deze in die tijd gemaakt kon worden. Alles draait eigenlijk om een paar volkeren die samen de vrede willen bewaren en het zo typische element dat iedere Duitser wantrouwt wordt. De scenes in de trein zijn erg mooi en deden mij meteen weer denken aan het geweldige The Lady Vanishes en The Narrow Margin. 3sterren