Opinions

Aardig gemaakte film over de opkomst van het regime van Pinochet. Het volgt inderdaad een overbekende route maar er zitten nog wel wat mooie scenes tussen de twee jongens.

Vond zo de laatste scene met McEnroe wel erg mooi. Muziek van Miguel Miranda en José Miguel Tobar geeft wel leuk weer hoe de jongen met onschuldige ogen overal naar kijkt, maar dan de ernst er van in ziet. En daar gaan de twee componisten een tikkeltje te op de dramatische tour als het drama een hoogtepunt bereikt. 3 sterren

Veel middelmatige humor, het verhaal stelt niks voor en de animatie is zelfs niet helemaal bevredigend. Pluspunten zijn de leuke scenes met de pinguins en Zimmer's strijkers die bijzonder fijn werken.

Na gisteren het compleet humorloze Flushed Away te hebben gezien (we scheren maar even alle Amerikaanse en Britse 3d animatie films over één kam) is dit toch wel weer erg leuk. Zelfs stukken leuker als Madagascar 1. Er zijn wat politiek incorrecte grappen, meer echt leuke figuurtjes en genoeg ruimte voor de pinguins. Ook ligt dit tweede deel niet stil vanwege een vervelend sentiment. Het is een groot woord om het het een wereld van verschil te noemen tussen de twee delen, maar zo voelt het wel. Onveranderd blijft de zeer aangename score van Hans Zimmer. Alleen moet je dan wel even langs de zoveelste flauwe Morricone parodie muziek kijken.

McDormand speelt leuk, Ben Daniels schijnt zich te vermaken in zijn rol als slechterik en ouwe rot Hawthorne is ook goed. Tussen het giechelen van meisjes is het steeds weer spannend wanneer een nieuw gejuich of gekrijs van jewelste voorbij komt. 2.5 sterren

De zoveelste film over een liefde die niet mag zijn, of niet kan. Het blijft echter keurig subtiel en weet op een integere de kijker te raken. De karakters zijn levensecht en de hoofdrolspelers weten uitstekend invulling te geven aan het dubbelzijdige van de opbloeiende liefde... Het helpt daarbij natuurlijk ook dat er een duidelijke chemie is tussen Sandrine Bonnaire en Jacques Gamblin.

Ook de spaarzame en ontroerende muziek van Philippe Sarde is noemenswaardig.

Ondanks dat ik enkel nog Amarcord heb gezien, vond ik dit een zeer boeiend beeld geven van Fellini. Het wordt tijd dat ik eens wat meer van zijn films ga zien, want al een geruime tijd lees ik hier en daar over zijn werk in de vorm van leuke anekdotes. Die bieden deze docu ook. Ik kreeg werkelijk tranen in mijn ogen van dat verdomd briljante fragment waarin Rota achter de piano zit. Ook het bedrog van de geluidsmixer is hilarisch! 3.5 sterren

Deze documentaire biedt een deels nieuwe kijk op een impact van het dagboek wereldwijd. Het minst interessant zijn de zogehete ´beroemdheden´ die aan het woord komen. Dat het in een land als Japan grote bekenheid heeft, dat was nog niks nieuws voor mij. Wel nieuw is oa. het stuk in Argetinie, waar men nota bene een een nationale gedenksdag heeft ingelijfd. Of wat te denken van de zeer curieuze invulling die Noord-Koreanen... Het zijn dat soort dingen die de documentaire wel de moeite waard maken.

Geen moment last gehad van de prominente aanwezigheid Astrid Joosten. De prachtige muziek van Paul M. van Brugge mag tevens niet onvermeld blijven.

Welles knokte met Citizen Kane en met deze opvolger bij dezelfde RKO studio liep het iets anders. Terwijl Welles op vakantie was vernietigde RKO delen van de film en gaven het een vrolijk eind, nadat testpubliek dit te aanstotelijk vond zo vlak rond Pearl Harbor. En wonder boven wonder heeft de film toch zijn kracht behouden. Mooie rollen van Cotton en Baxter, in een soms ontroerend drama. 4 sterren

Duurt te lang voordat de echte verwikkelingen op gang komen. Hopkins is een goed acteur, maar overtuigt hier niet echt. Vooral die gerustellende woorden. Ook de chemie tussen de hoofdrolspelers is zo-zo. 2 sterren

Het is wel mooi om te zien hoe verschillend al die films Rademakers zijn. Makkers Staakt Uw Wild geraas is een van zijn mindere films. De film schetst een met een mooi tijdsbeeld, maar is nogal gedateerd en mist een goed ritme om te blijven boeien. Wel een prachtig einde zeg.

Jurriaan Andriessen zou oorspronkelijk de score doen, maar was niet beschikbaar en dus werd Jan Blok gekozen. Diens jazzy muziek is uitermate aardig en wordt op spaarzame wijze gebruikt. Toch iets wat wel meer films van Rademakers kenmerkt; het spaarzame gebruik van muziek.

Zo in het begin draaft het maar een beetje voort. Ik zat al bijna te denken kan dit nog wat worden. Maar beetje bij beetje vooral als het iets duidelijker wordt komt het echte drama naar voren. Maar als het drama zoals ik het graag zie van Almodovar zich dan ontpopt is het gewoon perfect. Jammer van wat mooi doenerij door de film heen en wat overgestileerde zaken. Iglesias draagt zoals altijd enorm veel bij aan het drama. Zoals een shot wat zich verscheurd in een ander beeld terwijl Manolo zit te lezen. 4.5 sterren

De zoveelste film waar Robin Williams en Barry Levinson samen bij betrokken zijn... Man of the Year is ook best aardig. Het is echter wel een wat vreemde film, die niet helemaal gemakkelijk te plaatsten is een hokje. Het is vooral drama met een komische kant, maar een film met een misdaadthriller complot. Ook kreeg ik een wat vreemde bijsmaak van de rol van Williams, die ook eigenlijk hier zijn standup act opvoert in een filmrol. Heb vooral genoten van de vermakelijke dialogen.

Kon het erg waarderen dat het verteld werd zonder al te veel poespas, recht toe recht aan. Dit is strikt op de missie gericht, met uitzondering van het Lucy karakter, wat dramatisch iets verder is uitgediept, maar in diens van de plot. Vaak zijn er twee vijandelijke inlichtingendiensten die erg met elkaar botsen in een film, inclusief schietpartijen en achtervolgingen. Deze is juist spannend door het pure inlichtingenwerk, wat vast niet altijd bol stond van het spektakel. Vond het wel erg intrigerend en spannend. 3.5 sterren

Heeft veel gemeen met Gunga Din uit 39, waarin onder andere Grant en Fairbanks de lolbroek uithingen. Maar The Man Who Would Be King heeft betere humor, minder spectaculair avontuur, maar beter drama (niet zo gerforceerd als in Gunga). Caine en Connery zijn een goud duo. Helaas hebben we nooit Bogey and Gabe in diens rollen kunnen zien schitteren. 3.5 sterren

De grote fout van de film is de ''Woman'' uit de titel. Het lijkt in het begin op een typische heist film, maar verzandt te snel en te vaak in zinloos gezever over relaties. Sutherland en Mazurky (raad op wie die verdomd veel op deze poster lijkt) spelen aardig, maar het vermaakgehalte is bijzonder laag. 2 sterren

Wat een geweldige ramp is deze film in het begin. Die vreselijke camerastandpunten, het stupide acteerwerk (alleen al dat eerste shot waar die vrouw zich als bewaakster voordeed), de slechte muziek... Die voice over is die spottend diepgang wil verschaffen. Maar dat blijkt leuk voor een klein half uur en toen had ik het compleet wel gezien. De resterende speelduur was een marteling. 1 ster

Herman Gilis vond ik wel weer erg goed spelen. Herrinner mij ook vaag een rol(letje) die hij speelde in Unit 13. Niks nieuws onder de zon met deze niet meer dan aardige drama film. 3 sterren

De opening is heel mooi met een magische ontmoeting tussen Carlyle en Goodman, tegen het melodramatische en met mooie muziek van Mark Adler. Die constante nostalgie, met melodrama, romantieken humor werkt wel goed al te samen, al werd het steeds weer terugkerende gedeelte met de zwaargewonde Goodman een tikje te vervelend. Maar als geheel blijft het wel overeind. Marisa Tomei is weer onweerstaanbaar schattig. 3 sterren

Het karakter Marlowe wordt hier met humor gebracht door Garner, iets wat dacht ik ontbrak bij Bogart in The Big Sleep en de versie met Mitchum. Muziek van Peter Matz is erg vermakelijk. En Bruce Lee komt nog even opdraven voor een geweldig komisch optreden. 3 sterren

Het is tot op heden nog niet gelukt een film te vinden om een film die zo'n misselijkheid teweegbrengt als Passolini's Salo. Martrys maakt daar helaas ook geen verandering. Desalniettemin is het een aardig sterke film.

De film begint als uitstekende horrorfilm met wat expliciet geweld en een naargeestige sfeer. In de tweede helft, en daar zit meteen het probleem van de film, is niet alles even bevredigend. Dit ligt voornamelijk aan drie zaken; de wijze waarop het martelen in beeld wordt gebracht, een onnodige toevoeging van het geneuzel van degene die het uitvoeren en de muziek.

Het martelen is behoorlijk kil en afstandelijk in beeld gebracht, wat op zich een prima keuze is. Het wordt echter al snel episodisch ,waardoor de impact lang niet zo groot is. Ook wordt de werkelijke marteling niet in beeld gebracht, wat een fatale fout is van de makers. Neem dan een voorbeeld aan de beruchte scene van Gaspar Noé zijn Irréversible of zijn korte film We Fuck Alone (van Destricted). Een gemiste kans.

Dan de score van het componisten duo Alex en Willie Cortés... Prachtige, melancholische muziek maar het is mij wat ongepast in het tweede deel van de film. Moet ik als kijker die naar kille beelden kijkt perse emotioneel betrokken raken bij wat er gebeurt met het slachtoffer door middel van muziek? Absoluut niet. Het was beter geweest om meer atmosferische geluidstapijten te componeren, die konden bijdragen aan een hypnotiserend effect.

Martrys heeft echter genoeg beelden die nog een behoorlijke indruk achter laten. Geen film die je ontregelt of misselijk maakt, verre van zelfs, maar wel behoorlijk intrigerend is.

Warrige gemaakt door Ferrara, en werkt ook op drama gebied niet helemaal. Als je om het overacteren en de warrigheid heen kijkt, is diens essentie een aardige film over de wanhoop van de mens en de zoektoch in het leven. Een krappe 3 sterren.

Goede docu over de totstandkoming van de allereerste opera op Haïti, iets heel unieks. De waterige ogen van de componist bij de eerste uitvoering zijn ontzettend mooi en het geeft je maar weer eens het besef dat cultuur gekoesterd moet worden, waar dan ook. De opera is niet in volledige uitvoering te zien, maar de impressies zeggen al genoeg. De vele stukken worden veel gerepeteerd en keren weer terug, alsmede instrumentale, langere stukken onder beelden van het reizende gezelschap. Zo krijg je een uitermate goed beeld van deze geslaagde opera. Mooi hoe Creoolse, Westerse en Afrikaanse elemente (de percussie) gesmeden worden tot een geslaagd geheel. Enige kritische noot is de ondervertegenwoordiging van de kopersecties, maar dat is hen niet aan te rekenen. Mooie, integere documentaire. 4 sterren

Heerlijke intrige film, waarin Lorre weer erg goed is. Blijft voor mij altijd moeilijk om Lorre los van zijn rol in The Maltese Falcon te zien.

Over het algemeen een sfeervolle film, op wat momenten na dat de film wat onnodig langzamer gaat. Sydney Greenstreet heeft wat leuke dialogen: ''I've been told that their's a hollander on the train, so the trip must be pleasant'' en de belangrijkste die slaat op de hele film: ''There's not enough kindness in the world''. 3.5 sterren

Doyle schreef niet enkel moordmysteries, maar ook over chantage. Nadelig bij deze plot is dat al vrij snel de chanteur bekend is bij Holmes, en hij enkel nog een manier moet zien te vinden om deze te kunnen arresteren met bewijzen. Het spelletjes met die chanteur is echter nooit erg spannend, en is te lang uitgesponnen. Oorspronkelijk was het een kort verhaal wat als film niet heel erg bijzonder is uitgebouwd naar meer. En toch is het nog wel best om te kijken. 3 sterren

Na het indrukwekkende Te Doy Mis Ojos wederom een prima film van regisseuse Icíar Bollaín, maar deze is niet zo krachtig. De onderlingen relaties tussen mensen lijken weer zo uit het echte leven gegrepen te zijn, maar het drama is minder sterk. Het script is wat onbevredigend, met verhalen die niet tot een goede conclusie komen. Maar de karakters zijn mooi en levensecht, wat vooral komt door de fantastische acteerprestaties.

Cage is gewoon weer fantastisch en bewijst maar weer eens dat komedie hem heel goed ligt. Op een geweldige en overtuigende manier speelt hij de rol van iemand met een tic. Heerlijk weer al die gezichtsuitdrukkingen en zijn heerlijke uitbarstingen. Enorm grappig gewoon, die ondanks de clou waarop de film uiteindelijk drijft is toch erg goed. Zimmer blijft vernieuwend en ook hier weer zijn meesterschap wat begint als jazzy en vrolijk en dan langzamerhand zich ontplooit tot Zimmer zoals Zimmer hoort te zijn (inclusief thin red line motiefje). 4.5 sterren

Stanwyck is in vorm in een film die nogal middelmatig aandoet. Een soms zeer magistrale score van componist Victor Young, vooral bij de overval op de trein. Jammer vond ik de soms saaie toevoeging van een zingende dame, die zo nodig iets nader moet toelichten in de film. 2.5 sterren

Deze film kent geen echt tempo, en ik kon er dan ook zeer weinig mee. Heb veel films gezien over een opstand en ontsnapping zoals in deze, maar nooit zo oninterressant. Als de ontsnapping een feit is komt de film eindelijk op gang en is het volop genieten. Nee die U-Boot kapiteinen besefte ook wel dat ze zelfs zonder onderzeeër diep aan het wegzinken waren...

Een film die maar weer eens laat zien waar cinema echt voorstaat. Het laat mooie, kleurrijke personages zien, waarbij sommige niet persee de meest aansprekende zijn. Maar dat is de kracht van de film onder andere. De film bevat zwarte en wat toegankelijker humor, en is ontroerend. Ik heb zelf nog zoveel gevoel voor een goudvis als hier in de opening. En zo gaat de film door met mooie menselijke interacties, kleine dingen/momenten worden verheven naar iets groots en dromerigs. Hele mooi score van componist Michale Andrews, die hiermee Donnie Darko overtreft en een waar meesterwerk componeerde. 4.5 sterren

The Longest Yard van Aldrich en met Reynolds in de hoofdrol had meer charme en zat wat beter in elkaar. Mean Machine is nog meer rechter voor zijn raap, maar wat een vermakelijke rapen. Ondanks de dramatische verwikkelingen ergerde ik mij in het begin ook wel vaak aan dramatische score. Dat aandikken werkt zeer goed na een tijdje, met jammer genoeg nog steeds zwakker bij dramatische momenten. De duduk voor The Monk vind verschrikkelijk leuk werken. Typisch geval van 3,5 vanwege de grote vermakelijkeheids factor.