Opinions

Zoals al eerder genoemd heb ik dezelfde kritiek als bij The Tuxedo; waarom die verdomde speciaal effects. Echter The Medallion heeft een vaak nog ergere clip-achtige stijl. Maar in vergelijking met de andere zit er relatief meer echt Chan werk in. 2.5 sterren

Dezelfde makkelijke humor als Meet the Parents, al kon er wel zo nu en dan een lachje van af. De kritiek op De Niro en zijn komedie rollen vind ik eerder van toepassing op Hoffman hier; hij doet het een stuk slechter.

En dit stukje trivia nog:

The MPAA would not allow the movie to use the title unless they found a family with the name "Focker".

2.5 sterren

Een mengeling van fictie-non-fictie, docu, docu-drama... Alleen nogal gemiddeld gemaakt. Pluspunt is de sublieme muziek van Robin de Raaff, met onvergetelijke saxofoon solo's. De fictieve, ietswat dromerige scenes mogen er ook best wezen.

tijdje terug heb ik tijdens een klein marokaans filmfestival oa ali zaoua en deze film gedraaid.de film is best spannend en is qua sfeer heel anders dan de standaard thriller. de prachtige lokaties worden volop benut, maar wel jammer is dat het tempo af en toe erg laag ligt. 3 sterren

Kreeg de laatste tijd weer regelmatig van sommige mensen te horen dat dit zijn beste zou zijn sinds Deconstructing Harry, dat voor mij ook met kop en schouders boven al zijn andee uitsteekt die ik tot nog toe heb gezien. Om elke andere film met die te vergelijken doet alle ander simpel overkomen qua verhaal. Maar de opzet van Melinda and Melinda is leuk en interessant.

Wonder boven wonder vond ik Will Ferrel niet irritant, integendeel, hij kwam heel komisch over. Ook de rest van de cast mag er wezen. De relatie problemen en vlotte dialogen zijn hier in ieder geval weer eens echt boeiend om te volgen. Ironisch genoeg heb ik vaak problemen met Allen films die te serieus overkomen, en minder problemen met zijn humoristische films. Overigens wisselen allebei elementen van elkaar uit, precies waar deze film over gaat. Een compromis film voor mij. 3.5 sterren

Zowel Emilio Estevez als Charlie Sheen beschikken over de nodige komische talenten. Deze komen alleen niet tot bloei in deze matige film. Het script van Estevez is verre van inspirerend te noemen en bevat opvallend genoeg onder andere Stakeout, waar hij zelf in speelde, als inspiratiebron. Dat levert in het begin wat grappige Stakeout-achtige taferelen op, maar verder op in de film neemt de flauwheid enorm toe.

Het mag duidelijk zijn dat Brando zelfs al in zijn debuut kracht uit straalt. Als je het mij vraag is echter Everett Sloane (ook wel bekend om zijn rol als Bernstein in Citizen Kane) de echte ster. Doe daar goede dialogen bij, sfeervol werk van Tiomkin en je hebt een zeer aardige film. 3.5 sterren

Sterkste film die ik tot dusverre zag op het IFFR. Alle acteurs werden los van elkaar getraind in hun rol en werden daarna bij elkaar gezet in een praatgroep, waar ze 14 dagen achter elkaar doorfilmde. Ze wisten niks van elkaar, mochten niet met elkaar praten behalve in hun rol bij de opnames. Zo werden lange stukken aan rits door gefilmd, met af en toe een rustpauze waarin de regisseur een bepaalde acteurs fluisterend een aanwijzing gaf. En het voelde voor ieder van aan als iets echts, vandaar dat de emoties van het doek afspetteren. Prachtig, rauw drama met fantastische acteurs.

Fuller schreef (gedeeltelijk) het script en regisseerde deze aardige oorlogsfilm. Wat deze vooral mist is een ziel wat The Big Red One zo goed maakt. Met Merill's Maradauders blijft hij vaak teveel in het botte soort oorlogsfilm steken, waarin iedereen helfhaftig is. Hij probeert hier wat van af te wijken, maar slaagt daar niet echt in. Het dilemma en de uitputtingskracht die lanzgamerhand steeds duidelijke rnaar voren komt zorgt nog voor redelijk drama. Mooiste scene is als de soldaat boven over een groep geconcentreerde blokken loop, uitkijkend op de gevolgen van het zojuist beindigde gevecht. Hadden dit soort dingen overpeinzingen er meer in gezeten, had dat de film beter gemaakt. Nu zijn die er wel maar zonder je echt erbij te betrekken op een krachtige manier. 3 sterren

De film deed mij erg denken aan aan David Lean's The Bridge On The River Kwai met ontzettend sterk acteerwerk van Bowie, Sakamoto, Tikano en Conti. Jammer dat er af en toe wat saaie stukken tussen zitten. En de muziek van Sakamoto, zo mooi!!!!

3.5 sterren

De draken zijn de wereld nog niet uit! Na een redelijk begin, wordt het steeds langdradiger en langdradiger. De relatie tussen Penn en Costner overtuigt totaal niet. Gabriel Yared's score blijft een sterke component als draagt het bij aan dat vreselijk gekunstelde drama. 1.5 sterren

Geinspireerd door de poster van Lang's film, maar toch ook wel wat andere overeenkomsten. Rintaro concentreert zich op het lot van de technologie van de robotten. En rond de vraag of Tima liefde kan kennen. Visueel wel aardig, vooral in de climax. Maar echt boeien wil het allemaal; het tempo ligt te vaak laag. Muziek van Toshiyuki Honda is wel zeer aardig. 2 sterren

Een hoop actiescenes zonder de energie en vindingrijkheid zoals die altijd in Chan's manier van vechten zitten. Na diens Rambo-achtige actie is het een verademing als Chan even wat van zijn gestuntel en gerol op zijn vertrouwede manier toont. Ook deze film lijkt weer eentje te zijn waarbij bestaande filmscores van componisten worden hergebruikt, als wat werk van Jerry Goldsmith (Planet of the Apes) alsmede John Carpenter's Halloween score voor de horror-achtige taferelen. De Duitse versie van deze film is 17 minuten korter geknipt trouwens. Zullen ze elke Duitse referentie eruit hebben gehaald? 2 sterren

Weer een niet al te beste film van Michael Mann. Het is zo weer net zo lelijk digitaal geschoten als Collatoral. Het drama is zo ook werkelijk te slecht voor woorden. Gedeeltes van de stijl zijn wel fijn. Neem een shot van Luis Tosar (die de grote baas speelt) waarin zijn achterhoofd gefilmd wordt, waar je normaal een close up van het gezicht zou zien. En wat doet Tosar in hemelsnaam hierin eigenlijk?

De zogenaamde overhevelingsmontages met score waren regelmatig ook onnnodig. Na The Insider is het op componisten gebied echt een rommeltje geworden in negatieve zin. Betere spotting en minder heen en weer gespring met componist zit er helaas niet meer in bij deze regisseur.

Klinkt heel negatief maar het was wel te kijken. 2.5 sterren

Er zijn maar weinig componisten wiens gevarieerde carrière zo turbulent verloopt als die van Michael Nyman. De titel van de documentaire is zeer treffend, gezien het verwijst zijn voortdurende zoektocht naar inspiratie. Daarnaast zou je ook kunnen zeggen dat deze gelieerd is aan het feit dat eigenlijk elke compositie van zijn hand niet per definitie af is. Een willekeurige compositie kan in allerlei variaties opnieuw worden ingespeeld., kan concrete sterke veranderingen ondergaan en ook de functie kan veranderen.

Zo is het welbekende Memorial begonnen als een 'regulier' werk, maar Nyman nam toen kennis van de tragische dood van voetbalfans tijdens een wedstrijd. Deze gebeurtenis inspireerde tot een verandering in schrijven en werd voltooid als een soort (begrafenis) march. Daarna werd Memorial pas gebruikt in The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover. Daarnaast integreerde Nyman het stuk in verschillende andere werken: van een album als The Kiss and Other Movements tot aan een Franse tentoonstelling. Ook gebruikte twee Schaatsers het bij de Winterspelen van 1998 en diende het als titelmuziek van Kijken in de Ziel. Daarmee is nog geen eens alles genoemd en is de kans groot dat nieuwe opnamen, live uitvoeringen en veranderende functies in de toekomst nog de revue zullen passeren.

De documentaire is vooral erg conventioneel gemaakt en kan slechts een tipje van de sluier oplichten. Eigenlijk zijn er bij mijn weten weinig documentaires die echt eer doen aan een componist, waar boeken dat wel kunnen. Al zouden denk ik weinig mensen zitten te wachten op een 100 uur durende documentaire reeks over Nyman. Bij nog levende componisten is het meestal wel een meerwaarde als het een sfeerschets is gedurende een bepaalde (transitie) fasen in iemands leven. Zo hier bij Nyman met zijn opmerkelijke BBC Proms optreden. Maar de echte Nyman laat laat zich niet vatten in zo'n korte duur als 80 minuten en het voelt te episodisch aan. Voor kenners en liefhebbers zitten er enkele verhelderende anekdotes en beelden in , maar daar blijft het bij. Maar de passievolle verhalen omtrent zijn werk en leven zijn altijd een genot en maken het tot een prima documentaire.

Aki Kaurismäki staat nu al na 1 film gezien te hebben hoog in het vaandel. De soms nogal treurig karakters worden zo kleurrijk gebracht dat ik er helemaal voor viel, ook de beelden ogen erg kleurrijk; de vrolijke ogende blauwe ogen. Ik weet het niet precies maar op een of andere manier vond ik het kleur gebruik heel mooi. Ook de karakters zijn ondanks hun vaak doodse blikken zeer, zeer sympathiek. voorlopig 4.5 sterren

Stefano Keizers, een heerlijke narcist. Soms bloed irritant, soms behoorlijk grappig. Iemand die dusdanig veel in schijnwerpers staat en altijd een rol blijft aannemen. Dat vind ik eigenlijk wel fijn en verfrissend binnen zijn vak.

Iedereen die hem weleens op de televisie of in het theater ziet weet op voorhand al dat de bedoeling van documentairemaker Lavinia Aronson gedoemd is te mislukken. Er is altijd een twijfel bij alles wat hij zegt. Als maker een uitdaging, maar als eindproduct heb je weinig aan de psychologisering en serieuze vragen om hem te proberen te doorgronden. Dat is echt het zwaktebod van deze documentaire.

Maar gelukkig kan je deze ook puur zien als een grote façade en er maar gewoon om lachen. Er zijn weinig documentaires die ik ga kijken met het idee dat ik eigenlijk niks wijzer wil worden; dit is één van de weinigen. Er zitten wat stukken in die enigszins doen denken aan een mockumentary. Dat had het dan ook volledig moeten zijn.

Het is inderdaad de sfeer die het beste is aan deze Enneagram film. Het is een gedeelte locatie, tijd (de winter) en een (enorm goede) score van Paul M. van Brugge die je in de fantasierijke wereld van het jochie brengen. 3 sterren

Richard Gere op herhalingstour van zijn boerenpraktijken van Mallick's Days Of Heaven kun je bijna zeggen. Maar dan cliche, doch aardig vertier. 3 sterren

Milos Forman is een formidabel verteller. Waarschijnlijk kun je er wel uren naar luisteren. Het is echter bijzonder jammer dat de makers vooral blijven leunen op die anekdotes. Ze zijn lang niet allemaal even essentieel voor het grote geheel. Daarbij helpen sommige interviews met acteurs ook niet echt. Met name Woody Harrelson houdt een standaard ´promotioneel´ praatje, al heb ik het vermoeden dat hij het ook nog werkelijk meent.

Geheel slecht is deze documentaire niet, want het biedt een aardig beeld van de persoon Forman en zijn motieven. Maar echte uitdieping blijft uit.

Bleken een hoop films waaronder deze en de eerste Patlabor in London opnieuw te draaien. Kon Mind Games dan ook niet weerstaan om om het grote scherm te gaan zien. En is een stukje prachtige cinema!

De vele grandioze, snelle, hilarische, kleurrijke stijlen lopen in elkaar over in sneltrein vaart. Onder de technieken was wel een wat mindere, die het menselijk gezicht ietswat anders toont. Het geheel zakt ook wat in, maar behoudt zijn kracht absoluut. Heerlijk dit! 4.5 sterren

Bijzondere mix van een spaghetti western en martial arts. Er kwam nog een vervolg en een andere film (Il ritorno di Shanghai Joe) uit voort. Maar de kruising is verre van geslaagd en ik haalde met flinke moeite de eindstreep. Daarvoor is het vechten te ongeïnspireerd (hadden ze überhaupt een choreograaf?) en de western elementen te matig. Ook is het Chinese karakter totaal niet charismatisch.

Positieve noten zijn de korte rollen die zijn weggelegd voor twee huurlingen, gespeeld door Klaus Kinski en Gordon Mitchell. Je kunt het gerust aan Kinski overlaten om weer gestoord personage neer te zetten, maar zijn rol is te kort om echt te kunnen genieten van diens krankzinnigheid. Opvallend bloederig ook vanwege een reeks verminkingen. Zoals bij veel spaghetti westerns is de muziek, van Bruno Nicolai, een waar genot.

Benieuwd of de kruising tussen de western en samoerai film in Rouge Soleil wel geslaagd is.

Inderdaad. Grandioze intense close-ups bij die ontmoetingen die ondersteund worden een fantastische muziek van Johan Söderqvist. De zachte piano klanken met ambient achtige geluiden,soms aangevuld met Laplandse fluit (gemaakt van rendierhorn) .... Wat dat betreft doen die scenes qua intensiteit van closeups heel erg denken aan Bier's Efter Brylluppet, die ook al door dezelfde componist werd gescoord.

Verder is het een zeer aardige, warme kinderfilm. 3 sterren

Eigenlijkt lijkt Victor Marswell (Gable) meer in een soort van driehoeksverhouding te zijn beland. Hij gaat zowel aan de haal met zowel Gardner als Kelly.Beiden hebben een geweldige chemistry met Gable.Het is meer een relatie en praatfilm dan iets avontuurlijks (wat je waarschijnlijk verwacht zonder iets van de plot te weten).Prachtig wordt er geacteerd in de romantische jungle comedy.4 sterren

Magistraal stukje cinema. Bijzonder goed gespeeld door de hoofdrolspelers, mooie fotografie en een beedlformaat wat passend is. Het doet mij deugd te zien dat na oa. filmmakers als Andrea Arnold (Wuthering Heights) de kracht van een afwijkende kadrering optimaal weten te benutten voor een functioneel doeleind. Overigens ook nooit gedacht dat het tijdelijk wisselen van het beeldformaat zo´n euforie teweeg kon brengen.

Vaak prachtig met de minimale middelen, soms groots en meeslepend zoals in de uitzonderlijk mooie montage. De wazige gezichten en ondersteuning van muziek van Ludovico Einaudi in deze montage zijn briljant.

Dat de film net iets te lang nog doorgaat weerhoudt mij ervan om een gepaste 5 sterren te geven.

Russ Meyer maakte deze natuurlijk gewoon heerlijk voor het geld, en dat is te zien. Blijkbaar wist hij waar men behoefte aan had, Voorheen was hij ook al fotograaf voor Playboy. De introductie montage van San Francisco is echt geweldig! Daarna dansen rondborstige dames erop los, met geweldige groovy muziek. In het begin valt er nog wat te lachen (wat in hemelsnaam doet die trein daar?), maar na een tijdje begint het toch wat eentonig te worden. Kijk liever een speelfilm van de man. 2 sterren

Mooie film over opbloeiende vriendschap tussen twee mensen met verschillende achtergronden. Dupeyron tracht begrip te kweken bij de kijker voor beiden kanten, maar komt daar niet echt aan toe en laat het gewoon neerkomen op een wat simpele, maar warme en fijne manier van verzoening. Omar Sharif heeft nog steeds een overweldigend charisma, waar de jonge Boulanger met zijn spel prima tegen op gewassen is. 3 sterren

Chaplin was officieel nog altijd een Brit. Het is denk ook niet zo zeer puur een zwarte komedie, maar ook een film die wil ontroeren op de overbekende Chaplin manier. En de kritiek die in dat moraal zit, heeft heel wat teweeg gebracht in Amerika, waar hij een van de grootste verdachte was in de heksenjacht op 'communistenvriendjes'. Ook een flinke klap was dat Verdoux onverschilligheid toonde tegenover God.

Dat hij zich wilde laten pakken lijkt mij zo duidelijk als wat. Hij was er moe van..

Matige film. Het is zo'n typische productie die doet denken aan zo'n ware woensdag avond film. Het verschil is echter wel dat Monster probeert je als kijker heel erg afstandelijk op te stellen tegenover Aileen, wat dan wel weer een pluspunt is. De band tussen de twee vrouwen komt totaal niet uit de verf. Enorm slecht is ook de muziek van componist BT. Zijn bedoelingen waren vrij duidelijk; vooral de dromen van Aileen schetsen. Dat doet hij op zich goed,maar het klinkt als een slechte jaren 80 commercial over hoe mooi het leven wel niet is als je een nieuwe verzekering afsluit.

Heb onbewust opvallend lang gewacht met het kijken van deze laatste film van het No More Heroes project. Monte Carlo kent een dertien in dozijn script. Bij een film waarin twee tegenovergestelde polen naar elkaar toe groeien is een goede chemie tussen de twee acteurs vereist. In deze film gaat dat even goed en lijken de twee acteurs wel redelijk aan elkaar gewaagd. Er valt wat lachen om het knorrige en chagrijnige gedrag van beiden en er zitten wat scherpe dialogen in. Maar vanaf het moment van de omwenteling wordt het steeds wat lastiger om te geloven in het het veranderende gedrag van vooral de oude dame. Sommigen zouden het komedie kunnen noemen.

De functie van het drietal kleurfilters ontgaat mij ook compleet. Was het een stijlmiddel om iets duidelijk te maken? En wat dan? De muziek van Fons Merkies was een positieve noot in deze hele film.

De No More Heroes reeks bracht helaas niet alleen maar kwalitiatief hoge films voort. Met Grote Blijdschap, Amnesia en Iles Flottantes zijn alle drie sterke films, terwijl de twee overigen (Monte Carlo, Drift) middelmatig zijn.