Opinions

Dit is inderdaad een zeer normale avonturen film, maar wel een degelijke. De stempel van Lang is nergens te bespeuren, wat blijkt te zijn omdat hij hier integenstelling tot zijn Duitse werk geen totale vrijheid had. En dan betwijfel ik nog of het beter had kunnen zijn of meer herkenbaarder als... Granger speelt hier zoals men hem vaak kent; of het nu Green Fire of Swordsman of Siena is, hij laat altijd wel die typische charme zien. Lang scheen later nog wel meer van deze aardige nietzeggende producties te hebben gemaakt. Dit is tot nu toe de minste die ik zag. Miklós Rózsa deed mij godzijdank nog wat kwijlen, want zijn score is meer dan prima. Rozsa beleefde wat mij betreft zijn hoogtepunt ook dankzij Lang met Secret Beyond the Door. Gruwelijke, grandioze dreiging daar. Hier een een acontuurlijk, wat zachter met een lekker zwepend orkest bij tijden. 3 sterren

Waarschijnlijk de meest grote uitdaging van Paula van der Oest tot nu toe. Het script zit vol symboliek, en mede dankzij het combineren van zoveel zaken ontspoort het geheel even zodra Claire en jongen rondzwerven in de stad. Het begint als een thriller, daarbij komt romantiek, velugjes drama en fantasie, wat een opmerkelijk geheel vormt. Camerawerk van Guido van Gennep is weer dik in orde, mede als de score van componist Fons Merkies (zie hier een korte recensie korte recensie. Laurien van den Broeck is heel erg goed! 3.5 sterren

En daar was Dick Maas dan eindelijk weer met een Nederlandstalige film. Het was ondertussen alweer langer dan 10 jaar geleden sinds Flodder 3. Het is een film die evenveel ergernis als plezier oproept. De dik aangezette verwende vrouwen zijn in het algemeen erg vervelend. Ja, dat is zo bedoeld, maar grappig is het zelden. Van Doesburgh is de enige die het nog aardig doet. Ook de grappen zijn vaak behoorlijk ondermaats. En waarom hij nog altijd zelf te muziek wil doen is mij een raadsel... De film begint pas een beetje te lopen als de typische (zwarte) humor van Maas om de hoek als de moordenaar wordt ingehuurd. Maar echt zo leuk als ouder werk wordt het helaas niet.

De film speelt ook iets teveel leentjesbuur bij 633 SQuadron en The Dam Busters. Het is wat te zien dat het een wat makkelijk gemaakte oorlogsfilm was, wat vooral door het budget kwam. De driehoeksverhouding werkt niet echt en doet er ook niet echt toe. Het is de basis van de film die je vermaakt; luchtgevechten, trainen voor een missie en deze uitvoeren. Met deze formule kan je mij nog steeds mee gek gooien. 3 sterren

Ik heb zelf toch wel een redelijke grens qua taboes. Wat iemand gelukkig maakt, stoort mij vaak niet zo. Hier ook niet echt. De manier waarop het materiaal in deze film behandeld wordt is misschien wat van twee kanten; je kan het zowel enorm komisch vinden als walgelijk. Voor mij was het veel humor, waarbij pas tegen het oppereinde er geen lach meer af kon. Goed geacteerd en alles gebracht op een toegankelijk en vlotte manier. Iets in mij zegt dat regisseur Mitchell het allemaal ook neit helemaal serieus nam, of misschien wel maar begreep ik het anders 4 sterren

Het is ondertussen alweer zo'n jaar of 14 geleden sinds het Mr. Bean karakter in de televisie serie schitterde. In de loop der jaren is ook dat veel minder leuk geworden om nog eens terug te zien, maar nog altijd vrij amusant. Die eerste film was matig, vooral omdat het op film gewoon niet werkt. Het is niet anders bij de tweede speelfilm, maar de is toch net ietsje leuker. Schateren van het lachen is er niet bij, maar er zijn toch vrij veel sketches die aardig werken. Maar de voorkeur gaat uit naar een stuntelende monsieur Hulor.

Helaas is de leukste scene, de kaartknip scene, er met de schaar uitgeknipt en alleen als extra op de dvd te bewonderen. Maar er zijn nog een aantal gesneuvelde scènes die de film geen kwaad hadden gedaan. Juist bepaalde matige sketches zijn wonder boven wonder in de film gebleven. Jammer. Desalniettemin is de film vrij vermakelijk.

Bijrol van Willem Dafoe was leuker als verwacht, net als het nog kleinere rolletje van Jean Rochefort als hoofd-ober.

Weer een erg vlotte, enorm leuk komedie met na Bachelor and the Bobby-Soxer wederom weer Grant en Loy samen. Hier naast speelde ze nog samen in het avontuurlijk romantische Wings in the Dark, die ik ook nog eens graag wil zien. Veel grappen komen voort uit de dialogen, vaak ook goed gebruikt door iemand van de cast. Wat nog het meest opvalt in de de dialogen is hoe vaak iets allang tijdelijk is en daar dan verder over gediscusseerd wordt om weer uit te komen bij het begin. 4 sterren

Met Frears aan het stuur en diens Britse cast kan er weinig misgaan. Hoskins en Dench, twee geweldige spelers van het hoogste formaat tegen over elkaar. In Kelly Reilly zie ik een jongere Dench, dat wordt nog wel wat. Mooie tragi-komedie. 3.5 sterren

Vakkundige gemaakte film, maar er is ook het een en ander mee mis. De karakters zijn vooral kartonnenborden en de film herhaalt gebeurtenissen onnnodig een x-aantal keer. Ook de boodschap is nogal drammerig en greep de film mij niet echt dramatisch, maar had zijn spannende momenten. Ook bij deze recentere Spielberg beviel de lengte mij niet. Redelijk. 3 sterren

De opening waarin Gonzo een droom heeft is trouwens erg dubbel op. F. Murray Abraham speelt Noah (van die Ark ja) die in hetzelfde jaar deze rol ook serieus speelde in Noah's Ark. Voor de rest een erg leuke film met de gebruikelijke Muppets humor. 3.5 sterren

Een spectaculair stukje swashbuckling ala Erol Flynn als je het mij vraagt Opmerkelijk feit is, zoals de sypnosis ook al aangeeft, dat de film niet gebaseerd is op een Christie boek. Dat maakt de film er echter niet minder op. Rutherford is weer heerlijk (ook in interactie met die goede ouwe inspecteur Craddock). 3.5 sterren

Tweede Christie verfilming met Rutherford die ik heb gezien, naast haar zeer kleine rol in The Alphabet Murders. En de overeenkomstigheden zijn makkelijk te zien: vermaak van de bovenste plank, met veel vaart en humor zonder enorm serieus te worden. Ook in Murder at the Gallop speelt Morley een goeie rol. En wat deed Ron Goodwin om de boel op te fleuren? Hij componeerde een geweldig,aanstekelijk thema! 3.5 sterren

In principe de laatste film waarin Rutherford Miss Marple speelde, was het niet dat ze nog even opdook in The Alphabet Murders waarin Tony Randall Poirot speelde. Wederom weer erg genietbaar. Op een gegeven moment komt er wel veel herkenbaarheid om de hoek kijken in deze reeks: Craddock die steeds voor het gemakkelijkste einde kiest, de traag van begrip zijnde mr. Stringer en Marple die in elke film van de ene kamer naar de andere sluipt (wat andere mensen overigens ook continu doen). Maar zoals ik al zei gewoon erg leuk en vermakelijk. Nu enkel nog Murder She Said en ik heb ze allemaal gezien, wat ik wel erg jammer vind

Murder Most Foul krijgt 3.5 sterren

Een redelijk how/whodunit die toch niet helemaal boeit. Eigenlijk interesseert het je na de moord al niet echt hoe en door wie het gedaan is. Maar gelukkig is daar de journalist, die iedereen kent en de zaak wel even oplost... Wat meer humor had het nog een bepaalde levendigheid kunnen geven. 2 sterren

Wederom weer leuk, leuk. Aangezien dit Miss Marples eerste daad als echte detective is, gedraagd ze zich nogal zenuwachtig en bevend. Qua schermtijd wordt inspector Craddock nu nog wat meer gebruikt, waarna hij hierna meer als een komisch element werd ingezet of tenminste minder vaak in beeld. De humor is ook wat minder aanwezig, in tegenstelling tot de andere. Toch is dit de beste. Joan Hickson, die jaren later Marple in vele tv-films en de bbc serie zou spelen, zit hier ook in.

Mr. Stringer blijkt helemaal niet in de boeken te zitten is mij verteld. De rol was er echter bij het filmscript infgeschreven en speciaal bedoeld voor Stringer Davis. Deze was toen al getrouwd met Rutherford. Zie ook de grap op het einde van de film als de twee wegrijden. 4 sterren

Zeer aardige Hitchcock film. Hier en daar wat mooie shots, zoals het langs gaan van de jury op een aparte manier. Jammer van de soms wat langdradige stukken. Een paar zeer sterke stukken tegen het einde en de spiegelscene. This is the first movie where a person's thoughts are presented on the soundtrack of the film.

3 sterren

Als het aankomt op iconische maniertjes van de twee springen vooral het algemene gefrutsel aan de das en het huilende, paniekerige gedrag van Laurel er uit. Specifieke, sterke grappen zijn er in overvloed, maar The Music Box bevat wellicht de beste, langer uitgestrekte van allen; het naar boven tillen van de piano. Het is niet eens de meest originele grap, maar in combinatie met de uitvoering het neusje van de zalm.

Goede documentaire over een invloedrijke filmcomponist. Aan het woord zijn onder anderefamilieleden, editors, musici en twee filmcomponisten (Elmer Bernstein en David Raksin).

De docu verteld op een interessante manier hoe hij uiteindelijk filmcomponist werd en wat hem zo'n sterke componist maakte. Een geleerde verteld bijvoorbeeld zo nu en dan van achter zijn piano uit wat Herrmann precies deed bij bepaalde scores. Ook is er ruimte voor zijn zijn driftige karakter en samenwerkingen met enkele filmmakers.

Het meest bijzondere stukje archiefmateriaal is dat waarin hij de score voor Franqois Truffaut's La Mariée Était en Noir opneemt. Ook wordt zijn afgewezen score voor Torn Curtain even besproken door het onder de scene te plakken van een moordscene. Dit is overigens ook gewoon als uitgebreidere extra op de dvd van die film te vinden. Over de samenwerking met Pim de la Perra aan Obessions, Bezeten - Het Gat in de Muur wordt helaas niet echt iets verteld. Martin Scorsese verteld dat hij de componist belde voor Taxi Driver toen deze in Nederland was. En dat was het wel.

Voor liefhebbers van filmmuziek zal niet alles een openbaring zijn, maar toch biedt het ook deze een interessante kijk op Herrmann.

Toendertijd een film die nogal voor wat ophef zorgde door enkele thema's. In de essentie gaat het toch vooral om twee culturen en hoe die in verhouding tot elkaar staan. Verscheidene immigranten verlangen naar een volledig integratie met het 'Westen', terwijl zij ook trouw willen blijven aan het 'Oosten'. Saeed wil volgens traditie een huwelijk aangaan met een Pakistaanse, maar ontdekt ook zijn homosexualiteit en zijn verlangen voor Johnny. Frears heeft er nog een degelijke film van weten te maken, die in diens thema's nu nog steeds actueel is. Saeed Jaffrey en Danie Day Lewis zijn heel goed. Hans Zimmer hier samen met Stanley Meyers de muziek componerend, in een periode die onmiskenbaar zijn Britse periode was. Het wasmachine-trommel-draaiende-geluid is verwerkt in de sfeervolle (alhoewel een tikje verouderde) synthesizer score. 3.5 sterren

Uitstekende film van Wong Kar Wai. De prachtige beelden met extreme slow motion en mooie kleuren zijn nog steeds helemaal in zijn stijl. Toch is het iets minder dan voorgaande films. Dat is vooral te verklaren doordat de romantiek minder is. Het verlangen naar de ander komt hier lang niet zo sterk naar voren. Ook vind ik de muziek veel minder (poetisch) in relatie tot de beelden.

O'toole is fantastisch zoals haast altijd! De film is enorm grappig: de ''ik fluister mijn zin in jou oor en jij spreekt hem hardop voor mijn uit'' man en vrouw, de egotrippende acteur, de eerste scene waarin o'toole dronken komt binnen vallen...

3.5 sterren

Een bijzondere film uit Singapore. Toch wel een verrassing van IFFR 2009. Met allemaal echte mensen (lees geen acteurs) gedraaid en met echte truken van een echte magiër. Een mooie, amusante mengeling van drama, realisme, magie en humor.

De zoon (Christopher) van de regisseur trad op als componist, maar op de aftiteling hadhij een andere achternaam volgens mij. Hij schreef in het geheim een mooi thema, wat zijn vader wilde gebruiken toen hij het voor het eerst hoorde, niet wetende dat zijn zoon het al speciaal voor de film had gecomponeerd.

Indrukwekkende film. Eastwood's regie is haast vlekkenloos, de cast is groots in acteerprestaties. Toch komt hier dan weer bij zoals al eerder gezegd dat Penn en Robbins af en toe op het randje zaten van overacting. Maar dit even negerend, levert het een indrukwekkend, psychologisch sterke film op. De trailer is ook al zo prachtig waarin een camera om een bar heen vliegt met ondertussen Eastwood die verteld over de ''donkere kant'' van de mens. Opvallend is niet alleen de score van Eastwood maar ook de enorme benadrukking in de end credits. 4.5 sterren

Twee sympathieke rollen van twee geweldige Ierse acteurs maken nog geen leuke film. David Kelly en Milo O'Shea waren eerder beiden al te zien in The Matchmaker en enkele andere. De geniepe typetjes redden niet een film die aan elkaar hangt van hun streken met het oproepen van doden. Het mist scherpte die dit naar een echt aangenaam level had kunnen tillen. 2 sterren