Opinions

Verfilming van een van de vele quasi-romantische boeken uit de Harlequin serie. The Waiting Game zit iets boven het gemiddelde van de andere verfilmingen met een zeer aardig thriller gegeven, met een vleugje romantiek. Zeer aardige composities van John McCarthy, die alleen bij sommige momenten wat sneller en spannender moest klinken, op momenten dat er in ieder geval geen gitaar gepluk romantiek plaats vond. 3 sterren

Cotton en Valli hadden de opnames allang achter de rug in 1948 waarna ze weer samen schitterde in The Third Man een jaar later. Pas in 1950 werd deze film uitgebracht. Mooi spel van de twee en de film is erg sfeervol met romantische momenten, beetje film noir, drama en misdaad. 3.5 sterren

Eindelijk een film zonder al die vervelende verwijzingen dacht ik nog! De spaarzame dialogen op een praktisch verlaten aarde deden het helemaal voor mij. De animatie was werkelijk oogverblindend en het postmodernische New York (?) was uitstekend vorm gegeven. De fantastische interactie tussen Eve en Wall-E was ook prachtig gedurende de hele film lang. Maar het verdere verloop van de film is erg standaard en er zijn er weer van die onleuke verwijzingen. Wanneer zorgen ze er nu eens voor dat elk script met een vreselijk irritante 2001 verwijzing ala minuut wordt geschrapt? Spuugzat ben ik het.

Wall-E is hoe dan ook gewoon degelijk vermaak. Zoals gezegd had men beter een film kunnen maken met enkel robotten en de plot meer visueel kunnen overbrengen, met spaarzame dialogen. Tot dusverre durven ze dat bij Pixar enkel aan met korte films.

Naar zeggen konden de makers zo'n 3 seconden per dag produceren met deze vorm van animatie en duurde het 5 jaar om deze speelfilm te maken. Het is bijzonder jammer dat er zo nodig een een lange film gemaakt moest worden, want erg goed is het niet. Het is de zoveelste tranformatie van serie/korte film etc naar speelfilm die lijdt onder de speelduur. Ja, er zitten zo nu en dan leuke grappen in, maar het verloop is vaak niet veel anders als een boel andere animatie films. En om dan te bedenken dat ze in die 5 jaar productietijd een aantal veel betere kortere films hadden kunnen gemaakt....

De geluchtsgevechten zijn met recht spectaculair. De dramatiek in het verhaal werkt niet echt, met een rivaliteit tussen twee personages, met een vrouw daartussen in. Niet dat dit helemaal faalt, het raakt misschien net ietsje, maar erg krachtig is het niet. Howard Koch heeft het boek van Robert Koch naar zeggen niet goed omgezet in een screenplay, en dat is eraan af te zien. 3 sterren

Zoals vaak bij dit soort formule oorlogsfilms eentje die op gang moet komen. Eenmaal op zee wordt het zeer vermakelijk. Louis Levy overzag het muzikale departement voor de film, en dat is terug te horen. 3.5 sterren

Erg leuke film met goed ingesproken stemmen van onder andere Goodman en Martin Short. Tijd niet meer gezien maar toen ik daar straks de net gekochte score van James Horner luisterde, kwam er gelijk weer een boel naar boven. 3 sterren

Welt am Draht werd na voltooiing slechts eenmalig op de Duitse televisie vertoond. Het verdween vervolgens in een archief, waar het vele jaren later weer werd uitgehaald. Welt am Draht werd gerestaureerd en is dit jaar weer te zien in de filmhuizen en is uitgebracht op dvd. Gelukkig maar, want het is een bijzonder project.

Fassbinder besloot het boek Simulacron-3 van Daniel F. Galouye te verfilmen. Hiermee maakte hij een film die qua thematiek zijn tijd ver vooruit was. Het is eigenlijk nog maar relatief recent dat een golf van films over realiteitszin en simulaties verschenen. Voorbeelden zijn talrijk.

Maar Fassbinder zou Fassbinder niet zijn als hij zo'n project over sf-thematiek niet geheel volgens zijn eigen karakteristieke wijze zou maken. Alleen al de artificiële wijze van acteren en de tevens kunstmatige, niet ter zake doende dialogen maken het bijzonder. Het past ook perfect in het simulatie verhaal. De functionele decors sluiten hier naadloos bij aan en het vermijdt zoveel mogelijk het gebruik van futuristische elementen. Mooi pluspunt is dat er een heerlijke jaren 70' aankleding en sfeer is te bespeuren. Dat iets gedateerd overkomt hoeft immers niet altijd een minpunt te zijn. Muzikaal gezien kent het een mengeling van klassiek voor alles buiten het bedrijft, Griekse muzak binnen het kantoor van het hoofdpersonage en vreemde desoriënterende geluidsgolven.

Het is oneerlijk om de mini-serie omwille van het verhaal wat af te waarderen. Want het is na tal van soortgelijke films nog verre van fris, maar door Fassbinder's aanpak intrigeert het volledig. De tijd vloog voorbij.

Bovenstaande plot verteld al een gedeelte van hoe dit dan zou moeten gaan. De regisseur slaagt erin de verschillende tijden een groots nostaligsch gevoel mee te geven. Het is werkelijk een sterk staaltje manipulatie. Er wordt op iemand ingezoomd die voorbij de bioscoop loopt, die dan verbonden wordt met stukjes van (korte) speelfilms uit die tijd. Overal wordt een draai aangegeven. De constante hypnose muziek in combinatie met de montage is hele mooie ervaring. Dat de film eigenlijk dezelfde stijl behoudt bij alledrie de films is niet erg, want ik kon er werkelijk geen genoeg van krijgen. Een geslaagd experiment van Deutsch, die al plannen schijnt te hebben om een hele reeks ervan te maken. Dat het sommige het al na 2 delen hebben gezien van Welt Spiegel Kino kan begrijpelijk zijn. Getuigen ook enkele mensen die vroegtijdig de zaal verlieten, tegenover andere die ook onder de indruk waren. 4 sterren

Niven komt af en toe best komisch over en de film is op zijn tijd best avontuurlijk, maar het verhaal is niet al te best en er zitten naar mijn mening ook nog wel wat overbodige scenes in. 2.5 sterren

Uitstekende spionagethriller met de gebruikelijke elementen, maar waarin de spanning vooral voorvloeit uit de politieke verwikkelingen en dialogen. Caine speelt met verven de ingetogen, vaderlijke variant op zijn bekende Harry Palmer karakter.

Edward Dmytryk zou oorspronkelijk de film regisseren, maar stond op een zwartelijst met als gevolg dat Ted Tetzlaff het overnam. De cast is niet altijd even goed; zo speelt Claude Rains een alcoholist, maar dat rechtvaardigt niet zijn houterig acteerwerk. Haast alle andere castleden van Glenn Ford, Alida Valli tot aan Oscar Homolka spelen iemand van een andere nationaliteit dan ze zelf zijn.

De film komt wat traagjes op gang met veel geleuter om de motivaties van iedere klimmer. Hoe hoger ze raken des te interressanter de film wordt. De laatste paar scenes zijn groots spektakel. Componist Roy Webb rommelt er met trombones op los als iemand dreigt te vallen en bouwt de spanning vakkundig op met de rest van zijn orkest. Time Bomb van dezelfde regisseur met wederom Ford is wel meer de moeite waard. 3 sterren

Films met Legosi zijn nooit zo leuk, hoe goed hij zelf ook in zijn rollen en die geweldige blikken. Het wordt pas interessant tegen over een andere grootheid als Karloof in The Black Cat. White Zombie is nogal een oninterressant niemandsdalletje. 2 sterren

Een zeer matige film. Het gevoel dat je als kijker er helemaal middenin zit wordt vooral verstoord door al die vervelende gezinsperikelen. Jammer.

Het is een leuke thriller om een acteur als Caine in te laten spelen, die hier ook weer op de humoristische tour kan gaan. Caine en Poitiers stonden weer tegenover elkaar in Mandela and the Clerk, waarbij racisme in Afrika ook betrokken wordt natuurlijk. De Gooyer zet een Soldaat van Oranje achtige gestapo rol neer en Hauer's rol is niet echt bijster interressant (al is dat bijna geslachtsdeel shot wel leuk). Stanley Meyers draaft iets te ver door met dat Indiaanse geluid in diens score zodra het diamanten verhaal echt erin komt. Vermakelijk. 3 sterren

Zeker de moeite waard om te kijken.de film is wel verouderd,maar het acteerwerk is nog steeds goed.vooral de karakterisering is er goed.verder vond ik dat er wel ietse minder melo-drama in voor mocht komen, omdat de film daardoor wat realistischer zou zijn. Feitje:in 1954 werd de flm verboden in engeland en pas in 1968 werd ie voor het eerst vertoond.

Bepaalde sporten zijn al eens eerder in een film van zijn spannende kant laten zien. Tennis vind ik nooit heel veel aan, maar vooral hier met enkele zeer mooie truukjes werd ik er helemaal in meegesleept. Dan blijft over een een vermakelijke formule film met een Dunst die iets minder mieperig is als normaal, maar nog steeds mijn sympathie niet echt kan krijgen. 3 sterren

Loach gaf eerder al verwarring en onderling strijd gaf zo goed weer bij Land and Freedom, die handelde over de strijd tgeen het Facisme in Spanje van van tegen de Tweede Wereldoorlog. Diezelfde intense en bizarre situaties zijn hier ook zo indrukwekkend weergegeven.

Hoorde vele critici en andere klagen over de eenzijdige kijk van Loach. Dat heb ik nooit begrepen. Hij is nooit echt de man van een compromis sluiten, half-om-half. Hij koos duidelijk ervoor om de opkomst van de IRA en hun zijde te belichten.

Voor wie de oude Nrc nog heeft liggen waarin Loach geinterviewd werd over deze film, vooral nog eens nalezen. Zegt ie erg interessante dingen in.

4 sterren

Een journalist (cameraman) gaat samen met een journalist op pad om vreselijke gebeurtenissen aan de man te brengen. Dat hebben we wel vaker gezien. Natuurlijk raakt het hoofdkarakter te betrokken bij wat er gebeurt en wil iets doen. Alleen is het nu niet een westerling maar een Zuid-Afrikaan, weliswaar bijgestaan door een Britse journalist. Niet dat dat de film beter maakt, maar het is eens wat anders. Windprints is gewoon een spannende, meeslepende film met prima rollen van Sean Bean en John Hurt.

Mooie acteerprestaties, mooie aangekleed en tot in de detail goed passende score van Alaric Jans. Zoals wel vaker bij een Mamet film uitstekende dialogen, maar het verhaal op zich is maar gemiddeld. 3 sterren

Wat een prachtige, kleine film van Stelling. De film moet het vooral hebben van de aangename subtiliteit en de originaliteit, waardoor je continu snakt naar wat er nu weer gaat gebeuren. Een enkele blik van de wisselwachter in de richting van de Française is eigenlijk al spannend en boeiend om naar te kijken. De film is prachtig geschoten, de cast uitstekend, sfeervol en het tempo heerlijk kalm. Een mooie tragi-komisch film die zelfs op het einde wat thriller-achtige trekjes begint te vertonen, maar door de ingetogen uitvoering niet vervelend wordt. 4 sterren

Avontuurlijke film met een tragisch kant die ondanks het gevoelige thema niet te ver doorschiet. De film heeft echter wel wat problemen op andere vlakken... . Er zijn zo wat oversentimentele dialogen die niet werken en ook sommige actiescènes weten maar half te overtuigen. Grote pluspunten zijn toch wel het degelijk acteerdebuut van Borsato en de uitstekende muziek van Nick Laird-Clowes. De score is nu tevens op cd verkrijgbaar (zie musicmeter).

Niet geheel onplezierig om te kijken, maar helemaal goed is het nu ook weer niet. Had graag meer inside grappen gezien. Het gevaar met parodie is helaas dat het al snel kan veranderen in een hoop flauwigheid, waar Without a Clue zich ook wel schuldig aanmaakt. Soms wat gevatte opmerkingen en een boel momenten waar ik wel van kon glimlachen, maar de echte lach bleef uit. 2.5 sterren

Op voorhand klinkt het verhaal niet zo heel erg boeiend en dat is het ook niet. Maar door middel van het uitstekende camerawerk, muziek en acteerprestaties weet men toch enigszins een beklemmende sfeer te creëren.

Hij was slechts producent van de film, wat vaak gebruikt wordt als truukje om mensen te verleiden tot het kopen van een dvd. Toch heeft de film wat kenmerken die ook bij Woo's stijl aansluiten; de slow motion, het potsierlijke drama, de duiven etc. Het is wel een aardige Hong Kong variant op Django.

Wolke Neun behandelt dan wel een onderwerp waar weinigen zich aan wagen, maar verschilt niet veel van het traditionele relatie drama. Uniek is de film ook niet te vinden, want zo was er al jaren eerder een prima film van Theo van Gogh (Eva) over hetzelfde onderwerp. Het is een nogal brave film, die gelukkig wel aan kracht wint dankzij de tragiek in het laatste gedeelte.

Henry Daniel speelt hier Dr. Moriarty, maar speelde ook rollen in andere Holmes films. Maar ook een andere acteur duikt hier weer op: Paul Cavanaugh (in weer in de rol van iemand met een titel, ditmaal een Sir). En ook Hillary Brook hetzelfde verhaal. Een van de betere Holmes van Roy William Neill zal zeg ik het zelf. Sommige tonen een nogal vermoeiend verhaaltje die dankzij alle andere facetten nog erg goed te kijken valt. Deze heeft daar geen last van. Met een prachtige finale ook! 3.5 sterren

Sfeervolle film-noir van Lange. Het heef alle traditionele elementen ervan en een zeer knappe rol van Edward G. Robinson. De hele opbouw is subliem, spannend, maar dan eindigt de film op zo'n afschuwelijke manier. Een ander eind had mij deze film in ieder geval al iets meer doen waarderen. Tot nu toe van Lang's Amerikaanse werk nog geen echt goede gezien. En die ik wel verder daarvan zag (Human Desire en Secret Beyond The Door) halen hetzelfde niveau als Woman in the Window. Arthur Lange's spannende composities zijn een grootse meerwaarde en mogen niet onvermeld raken. Wanneer stukken score scenes suspensevol aanzwellen merk je de kracht. Op slechts 1 bepaald moment slaat de componist jammerlijk de plank mis. 3.5 sterren

Geschiedenis herhaalt zich met het Paard van Troje principe. Tegelijk met deze ontsnapping waren er nog andere aan de gang, alleen in andere gedeeltes, met andere nationaliteiten (die vaak gescheiden werden opgesloten). Zeer goede gemaakte film met meer dan genoeg spanning. Het wordt gerelativeerd door wat humor (de Beethoven grap is grandioos) en een reeks heerlijke uitspraken van Leo Glenn. 3.5 sterren

Na all berichten, die er niet om lofen, kon dit niet anders als een slappe film van Stone zijn. En dat kon ik al aflezen aan de score van Craig Armstrong, die erg soap-achtige ''we overwinnen'' momenten heeft. Niets dan lof voor de muziek die ik de afgelopen twee jaar vele malen heb gedraaid. De film weet nog te overtuigen tot aan het moment dat de twee agenten onder het puin bedolven raken. De gespannen sfeer maakt plaats voor een berg over-sentimentele gesprekken tussen de mannen en gebeurtenissen van het thuisfront. Naar zeggen maakte Stone de film alleen om mensen over het onderwerp aan het praten/nadenken te krijgen. Alsof deze film daarvoor echt nodig was... Had ie nu maar een complottheorie film ala JFK gemaakt.

Is er een andere acteur i op de gehele wereld die zo sterk een compleet krankzinnig karakter kan spelen als Klaus Kinski? Ik kan het mij haast niet voorstellen. Dat de man van zich zelf al niet in orde is, werkt natuurlijk wel in zijn voordeel. Zijn rol in Woyzeck is van wereldformaat. Die blikken, dat zenuwslopend krankzinnig gedrag van hem... Dat vergeet je nooit meer. Prachtig hoe sfeervol al die Duitse films van Herzog toch zijn. Een paar maanden terug heeft Aguirre, der Zorn Gottes mij erg geboeid. Woyzeck is helaas nogal traag en saai te noemen. Dat het gebaseerd is op een toneelstuk is overduidelijk merkbaar. De dialogen worden theatraal voorgedragen en zijn van een filosofisch niveau die in de film onnatuurlijk en houterig overkomen. het is een bijzondere film met een compleet boeiende en minder boeiende kant.

Ongekend sterk staaltje cinema van Andrea Arnold. Het verhaal van Wuthering Heights is grotendeels ontdaan van alle zweverige romantiek en is voor de verandering om gegoten in een onbeschrijfelijk mooie, rauwe, heerlijk langzame, atmosferische film. De film is vooral in de jongere periode van de karakters vooral op esthetisch vlak een ware mokerslag en weet het verhaal met een geminimaliseerde hoeveelheid dialogen te vertellen.

Eens de karakters ouder zijn zwakt de film wat af en zie je dat Arnold overduidelijk hierin minder van haar eigen auteurschap naar voren laat komen. Het wordt conventioneler en voelt een tikkeltje gehaast aan. Desondanks is het zelfs dan nog zoveel indringender dan het gemiddelde kostuumdrama. Hierdoor is het ook net niet het ware meesterwerk wat het had kunnen zijn.

Graag meer van dit soort adaptaties die durven af te wijken van de ''standaarduitvoering''.