Opinions

Verneuil pakt het onderwerp nogal luchtig aan. Vond het helaas ontzettend flauw en onleuk. Maar geen slecht woord over Fernandel! 2 sterren

Na een rolletje in een Zweedse film uit 1932 kwam Ingrid Bergman in 1935 in de schijnwerpers te staan door grote rollen in 4 grote films, waaronder Valborgsmässoafton.

De film biedt in de opening de mogelijkheid om zich te ontpoppen tot romantisch drama/komedie, maar al snel blijkt het toch vooral een serieus drama te worden. Voor diens tijd met ook behoorlijk wat gewaagde thematiek (abortus), maar helaas weet de moraal van toen de mogelijke vooruitstrevende ideeën teniet te doen. Daarnaast zijn de dialogen en het verhaal wat geforceerd, waardoor het nooit echt weet te boeien. Gelukkig zijn de prestaties van acteerkanonnen als Ingrid Bergman en Victor Sjöström (bekend van oa. Smultronstället) dik in orde.

Een van de Lola's ( van het Lolamoviola project)) van de 2003 stroming. Prima drama over gecompliceerde karakters. Aardig geschreven scenario met een vleugje mysterie en een interessant kat-en muis spelletje. Natuurlijk speelt Hendrickx weer een prachtige rol.

Net als het origineel een aanklacht tegen de regering. Iets zegt mij dat ze bij deze remake het karakter van Mortensen een iets te simpele reden hebben gegeven voor zijn daden. Daarentegen zijn de flashbacks wel beter in het verhaal gestopt. Voor de rest geavanceerdere apparatuur die in de film wordt gebruikt en zo'n beetje nog even lege karakters als bij het origineel. 3 sterren

Moderne Noorse detective film. Die Scandinavische omgevingen hebben een zelfde kracht als die kleine dorpjes in traditionele Britse detective films. Sterk acteerwerk ook, maar wel een wat te gladde uitwerking.

In het teken van het 'Meet de Maestro' project vandaag en gister een Claire Denis film gezien en morgen ook nog eentje. Wat zal ik zeggen? Nénette et Boni was al een prachtige film, maar Vendredi Soir is misschien wel beter. Hoe dan ook, het zijn beiden films die ik direct weer zou willen zien en mij dan waarschijnlijk nog meer kunnen bekoren. De film is een prachtige langzaam voorbij flitsende kruising tussen realiteit en droomwereld. De langzaam bewegende camera, de langzaam opbloeiende romance, de meeslepende Dickin Hinchliffe score... Van die prachtige kleine details... De film eist wel wat doorzettingsvermogen van de kijker, maar met een klein beetje geduld voel en ervaar je uiteindelijk een grandioze romantische sfeer. De tederheid en sensualiteit en het poetische doet in de verte denken aan Wong kar Wai's In the Mood for Love. Denis is vooral een filmmaakster die op gevoel films maakt en als kijker is het meegenomen als je kunt en wilt overgeven aan al de sfeerbeelden.

Ik had ook het gevoel dat dit wel eens een mindere film van Leigh kon worden, aan de trailer te zien althans. Maar wat heb ik mij weer vergist zeg.

Het moeilijke van Leigh films is in het bericht hierboven al beschreven. Wat dat betreft vind ik Ken Loach zijn sociale drama's altijd iets pakkender, alhoewel die bij sommige films het drama wat aandikt. Het medeleven met Vera Drake, who just helps young girls out, werkte zeer goed. De score is zeer simplistisch met een engelachtig koor, die zowel twee functies aanneemt. Aan de ene kant lijkt het een vredelievend en lief gevoel op te wekken voor Drake, terwijl aan de andere kant het misschien een muzikale melancholiek is voor de niet geboren onschuldige baby's.

De laatste scenes zijn zeer treffend:

Na de arrestatie komt Leigh weer met familie gesprekken en taferelen met stilte en onbegrip. De allerlaatste scenes, nadat je Drake in de gevangenis ziet struinen en dan het laatste shot van haar gezin in stilte aan tafel.

4 sterren

Van der Oest maakte er een film van die er visueel prima uitziet, met veel mooie plaatjes. De muziek van Merkies is ook prima, acteerwerk ook niks over te klagen en de film kijkt lekker weg. Het probleem is echter dat het drama van de film mij niks deed, er was praktisch geen echt gevoel bij, net als de onderdrukte emoties van het meisje Chris. 2.5 sterren

Lorre en Greenstreet zijn in mijn herinnering haast onafscheidelijk. In The Maltese Falcon, Casablanca,

Passage To Marseille, The Mask of Dimitrios en The Conspirators en ook in deze schitteren ze samen. Deze film moet het vooral hebben van goed acteerwerk en de dialogen. 3.5 sterren

Veronica Guerin door de Bruckheimer molen gehaald... Dat levert natuurlijk geen diepgang op. Guerin's karakter kom je weinig over te weten en alles is nogal oppervlakkig. Maar wel aardig vertier dan maar. En de echte emotie komt enkel voort uit Harry Gregson-Williams meer dan prima muziek. 3 sterren

Na de trailer dacht ik aan een nogal oppervlakkige film, en dat bleek ie zekere zin ook wel te zijn. Toch gaat het wel wat dieper, maar ook weer niet te diep. Kwam op mij over als een vrij naturel belichting van het onderwerp. En dat maakt het net wat meer als aardig.

Mooie muziek ook van een bandoneonist. Vergeten om nog even goed in de aftiteling te kijken wie daar verantwoordelijk voor was.

3.5 sterren

Het geschreven script en de saaie karakters zijn de grootste boosdoeners, in deze film die het toch vooral van locatie en wat spektakel moet hebben. O'Donnell en de rest van de cast is om van te huilen, wat een slecht acteerwerk. De scriptschrijvers konden het ook niet laten om nitro eraan toe tevoegen, voor de extra spanning... Foutje moet niet kunnen. Aardige spektakelscenes houden te kort aan, om daarna weer in saai overlevingsdrama te vervallen. Fijne score van James Newton Howard, dat wel. 1.5 sterren

Shinobu Terajima vond ik een verademing om naar te kijken met haar prachtige blikken. Gaandeweg wisselt de film soms vrij sterk tussen wat mindere scenes en hele mooie (waaronder een plaats waar kaarsen worden gebrand en een heel mooi en intiem in beeld gebrachte vrijscene). Mooie en ontroerende piano score van Hikaru Ishikawa. 4 sterren

Nu de derde film met Luis Tosar die ik heb gezien en begin die acteurs meer en meer te waarderen. Een hele sterke acteur in ieder geval die vaak goed uit voeten kan met een personage wat nogal moeilijk in elkaar zit of gewoon (voor een gedeelte) een gewetenloze klootzak. Hier is de chemie met Marta Etura fantastisch.

Een Louis de Malle film die diepgang lijkt te missen, maar uiteindelijk toch best goed is. Het beeld van de Franse levenstijl en de invloed van de media in de jaren 60 zijn er in terug te vinden. En de camera zit natuurlijk dikwijls dicht op de huid van Bardot, die een rondfladderende mooie actrice speelt. Het drama en de romantiek stellen niet veel voor, en toch heeft het wat. Dit komt door zowel het fijne eye candy alsmede de goede sfeer. 3.5 sterren

Mooie film met een zeer interessant gegeven:verwarring.Niet zo zeer verwarring van de oorlog die begonnen is, maar die van verschillende volkeren met hun vijand.Moritz staat dan weer in positief daglicht bij de Duitsers, dan wordt komt hij daar weer terecht en veranderd steeds weer mee met de nieuwe plek waar hij komt.Hij is een jood, dan weer een nazi en dan weer... De film belicht echt op een uitzonderlijke manier (en voor mij ook niet eerder gezien) de verschillen tussen vijand en vriend zijn, alles te maken met het ras. De scene waarin hij gekeurd wordt door de ss-er en een boel anderen staan mee te kijken. Ik krijg daar altijd een eng gevoel bij.Zijn eigen identiteit krijgt hij pas weer terug op het eind.Vooral die laatste scene met het glimlachen wat een omzwaai maakt is indrukwekkend.Quinn schittert zoals zo vaak, Delerue en Maurice Jarre raken de juist snaar,goede regie. 4.5 sterren

Mooie schets van een verrot land. Door de ´cinema verite´ uitstraling van de digitale camera wordt dit nog eens flink versterkt. Het is dan wel niet bepaald mooi, maar uitermate effectief. Wellicht is dit ook te wijten aan deze periode van filmmaken waarin er nog niet zo gek veel mee gefilmd werd. Het is ook echt knap te noemen dat Schroeder het uberhaupt voor elkaar heeft gekregen om de film te voltooien.

Bij vlagen best aangrijpend en mooi geacteerd, maar er had iets meer ingezeten. Het is opmerkelijk te noemen dat zo´n rauwe aanpak helaas toch zo nu en dan ondersteund moet worden door origineel gecomponeerde muziek. Zonder was een pluspunt geweest.

Middelmatig gespeeld en geregisseerd door Pullman. Terwijl hij in wezen wel talent bezit slaat hij hier de plank toch wel mis. Colm Feore is daarentegen wel erg goed weer. 2.5 sterren

de eerste bergman film die ik heb gezien. dit schijnt volgens bergman kenners zo'n beetje de zwaarste film te zijn. en ik moet zeggen de film was zwaar en zo ontzettend indrukwekkend. de film begint een beetje traag, maar al snel werd ik helemaal in het verhaal gezogen vol pijn en verdriet. ook de kleur rood speelt een grote rol. de enigste keren dat muziek echt werd ingezet was tijdens een zeer intieme scene, wat prachtig was. een indrukwekkende scenes was:
de vrouw die op het bed problemen had met ademhaling. dit zorgde voor zo'n enorm slecht gevoel dat als je langer dit had moeten aanhoren ik het denk ik niet had uitgehouden. 4.5 sterren

Na alleen Tetsuo te hebben gezien vond ik dat Tsukamoto hier wel vrij conventioneel te werk ging. Er worden leuk wat filosfische balletjes opgegooid, maar het kon mij niet zo veel schelen. De sfeer gecreeerd door beeld en geluid vond ik wel redelijk, maar niet altijd genoeg om compleet te boeien. Het verloop van de film beviel mij ook niet echt. 2 sterren

Weer een film die zo leiuk begint en waar men toch maar besloot een omzwaai te maken naar drama. Maar dit is goed kwalitatief goed drama, wat het dan weer minder erg maakt. Leuke vondsten, grappige dialogen en oogt sympathiek. 3.5 sterren

Maar waarom dat ene shot nu in hemelsnaam in kleur was?

Vond dit een nietszeggende soap van Almodovar. Niet geheel een verrassing kijkend naar eerder films van hem, en ook niet echt goed. Todo sobre Mi Madre is een soortgelijke zemerig drama. Voordeel van Volver is nog wel de zachte, komische klucht die ervan gemaakt is. Dat werkt nog tenminste wat meer in het voordeel van de film. Cruz is oogverblindend mooi en krachtig in haar rol. Een kruising tussen Sophia Loren en Anna Magnani (er komt echt heel toevallig een scene uit Bellisisma met haar voorbij). Wonderschone muziek van Alberto Iglesias, dat ook. Ik reageer verschillend op zijn films heb ik gemerkt, want La Mala Educacion en Carne tremula kunnen mij wel bekoren. 2 sterren

Hoe simpel het volgen van een rode ballon dan ook is, het fascineert mij toch wel. Hiermee werd ook meteen de rustige toon van de film op de kaart gezet, met weinig echt drama, maar je wel helemaal meesleurt in het normale leven van een gezin. Er zit een subtiliteit en rust in die mij toch wel flink heeft ontroerd.

Subtiel en stijlvolle film, met een eind om een enorm brok van in je keel te krijgen. De onderhuidse spanning is grandioos, alsmede het zeer goede drama. Die twee jongens acteren heel naturel sterk. Koktobel is ook een aanrader voor mensen die Vozvrashcheniye mooi vinden. 4.5 sterren

Svěrák heeft mij lang geleden enorm ontroerd met zijn film Kolya. De relatie tussen dat kleine jochie en de oude man was vertederend mooi. Die warmte keert weer een beetje terug in Vratné Lahve, maar is soms wat te gemakkelijk en onevenwichtig. Het is een film van de bescheiden lach. Erg mooi gespeeld en met heerlijke lichtvoetige, dramatische score van Ondrej Soukup. 3 sterren