Vers le Sud (2005)

Het deed mij nogal denken aan de wat ' latere Ozon ', alleen dan veel beter. Veel stranden, zee en restaurants waar vertoefd wordt door een aantal dames die trachten te ontsnappen aan hun kleurloze en meestal sexloze bestaan elders. Aan de hand van hoofdstukindelingen waarin de vrouwen en ook een man wat meer naar voren worden geschoven om te vertellen over hun kleurloze leven elders, hun soms onstuimige verleden en hun passie voor deze droomlocatie komen we meer over hen te weten. Ik vond de uitwerking best grappig. Brenda die er niet op uit was om op te trekken met Ellen & co, moest soms toch noodgedwongen bij hun vertoeven. Het was een beetje iedere dame voor zich en het had zelfs een bepaalde triestesse zoals de dames door hun gordijnen gluurden met wie Legba zijn nachtelijke avontuurtje beleefde. Ze waren sterk afhankelijk van de gunsten van hun lieveling, die door enkele eilandbewoners met scheve ogen werd aangekeken. De rol van de plaatselijke bevolking in Haïti was ondergeschikt aan de verhaallijn rondom de vrouwen maar kwam terloops een aantal keer aan bod. De anarchie, gekoppeld aan het ' jezelf niet veilig voelen ' werd een aantal keren belicht. Verwacht echter geen diepgaande observaties of conclusies van de regisseur. Vermakelijke film, aantal idyllische shots maar verder toch niet echt bijzonder. Charlotte Rampling was hier wel duidelijk in haar element. 3,5*

Poeh, wat wordt deze film hier ondergewaardeerd. Een film over modern kolonialisme. Met Young en Rampling in heel goede rollen als de kolonisatoren die het zelf maar half snappen en beide uit lust dromen geloven. Imaginaire liefde. En dan het venijn bij de vrouwen onderling, de steken onder water. Knappe film die werkt op microniveau maar tegelijk een film is over de verhoudingen in de wereld. Dat het Haiti 1979 is, is wellicht een beetje jammer want dit is makkelijk toe te passen op nu. Ik zie ze nogal traag en met enorme tussenpozen, maar ik heb nog geen film van Cantet gezien die niet heel goed was.

Tsja, wat zal ik er eens van zeggen. Dat precies hetzelfde op industriele schaal gebeurt voor en door mannen is wel genoegzaam bekend, dus waarom zouden we verbaasd zijn dat vrouwen dit ook doen. Niks nieuws onder de zon, en wie de illusie heeft dat de film over iets uitzonderlijks zit heeft niet opgelet, want vergelijkbare berichten staan met enige regelmaat in de krant - en de Engelstalige wikipedia heeft ook een nogal ontluisterend artikeltje klik!. Triest, hoe mensen hun eigen pleziertje kennelijk zo belangrijk gaan vinden dat elk gevoel voor medemenselijkheid verdwijnt, ongezien het raam uit gaat. Misschien eerder neokapitalisme dan kolonialisme, hoewel er voor allebei wel wat te zeggen is. Charlotte Rampling zet zoals verwacht weer eens een angstaanjagend sekreet neer, en wat kan ze dat goed. En wat een ondankbare klus voor de andere dames, die ondergesneeuwd blijven maar wel een wat plakkerig karakter op hun naam hebben staan. Indrukwekkend eerder dan goed, zeg ik dan maar. En misschien nog schokkender dan het verhaal zelf al vond ik dat ik, toen ik wat achtergrond dacht op te zoeken op IMDB, daar wel een stuk of 40 foto's tegenkom van diverse events voor de film, maar geen enkele daarvan een van de 'lokale' acteurs laat zien. Kennelijk waren zij alleen voor de film zelf nodig. Ziet er ook niet uit alsof ook maar een van hen een carriere als acteur over gehouden heeft aan de film.