Opinions

De verhalen waren er wel naar, maar het viel alleszins enorm mee. Nergens zo verbluffend als het origineel, maar de film zit vrij solide in elkaar.

De actiescenes zijn nog behoorlijk goed gechoreografeerd en Donnie Yen is zonder meer een genot om aan het werk te zien. Daarentegen vormt de muziek een obstakel om optimaal te kunnen genieten van de actievolle momenten; bij zo'n beetje ieder gevecht is een stuk bestaande score uit True Lies van Brad Fiefel verknipt en hergebruikt.

Laatste deel van Tony Gatlif's 'zigeuners trilogie'. In het begin had de film zo zijn charmes, zoals de sympathieke Isidor. Dat aangedikte werkt op dat moment nog goed, maar helaas begon dat al vrij snel te vervelen. Wel indrukwekkend was de muziek, die de Gatlif samen met Rona Hartner verzorgde. 2 sterren

erg leuke parodie op star trek, met ook wat verwijzingen naar andere sf-films. zo steekt componist david newman een beetje de draak met de muziek uit 2001. vooral de stukken met de conventies zijn enorm grappig en vooral als ik eraan denk dat dit soort conventies ook echt plaats vinden met van die megafreaks die elke episode uit hun hoofd kennen en zich kleden als hun held. 3.5 sterren

De film is als een grote hymn, en doet gedetailleerd verslag van admiraal Faltsy Jr's leiderschap. Alles wordt verteld via dialogen, de actie kent geen echte plaats. Vele karakters van zowel Japanse als Amerikaanse kant worden door middel van een vertelstem uitgediept. Zeer goed gemaakt.

Het bindende middel door de film heen is een adembenemde hymn, gezongen door een Marine mannenkoor. Gecomponeerd door Ward Costello, en het koor stond onder leiding van Roger Wagner (een legende zou men kunnen zeggen). Befaamd vanwege zijn Roger Wagner Chorale, zo te horen in Cimarron. Vaak ingetogen zang, wat soms uitbarst, met een magisch entree van een solo trompet. Het geeft het hoofdkarakter en de gehele situatie een religieuze tint, was de admiraal een heilige? Nee, maar het ging dan ook om een ode te leveren aan de oorlog, de admiraal, in non-religeuze zin. Als gevolg een constant kippenvel tijdens het kijken. 3.5 sterren

Er zijn kritiekvolle Argetijnse producties als

Lili's Apron die het Argetijns economisch probleem belichten. Garage Olimpo handelt over hetgeen waar iedereen van weet maar waarschijnlijk geen voorstelling bij kan maken. En de film is in ieder geval met dat gegeven bij voorbaat al interressant. Toch is het een niet meer dan aardige film die een beeld geeft van smerige kelders waar mensen worden gemarteld, tot de dood volgt zelfs. De toch vrij constante overschakeling van binnendeurs naar grote overzicht beelden Buenos Aires begonnen mij op de een of andere manier te irriteren. Alsof Bechis met een of twee keer zijn punt hiermee al niet duidelijk had kunnen maken. 3 sterren

Het is zo duidelijk als wat; de charme van de strip is helemaal weg. In het begin nog acceptabel met wat leuke momenten en ik moest redelijk lachen om wat uitspraken (ondanks de vreselijke stem van Van Erven Doren, jawel ik heb de Nederlandse versie gezien). Al in 5 minuten heeft ie meer gedaan dan in zijn hele leven bij elkaar in de strip; van zingen (huh?), tot enorm veel druk doen en rennen. Een leuker idee voor in de toekomst zou zijn om korte stukken te maken met iedere keer hooguit een minuut, maar ja zie daar maar eens iemand voor te vinden. Want juist dan zou alles zijn kracht behouden. 2 sterren

Na jaren weer eens gezien. Het ''you don't wanna fuck with nature'' thema, de meeslepende muziek van Nymann, prachtige symboliek, geweldige chemistry tussen Hawk en Thurman en vele leuke details maken het een nog betere film. Ooh ja die trap van het apartement van Jude Law is precies in de vorm als een dna spiraal ( om maar eens een leuk detail te noemen). verhoogd naar 4.5 sterren

De beste korte film van Roman Polanski.

Het is melancholiek, maar ook een overambitieuze film waarin tal van essentiële Poolse geschiedkundige gebeurtenissen de revue passeren. De zichtbare grote beperkingen in budget, weerhouden de film er echter niet van om zeer daadkrachtig, visueel prikkelend en dromerig te zijn.

Prachtig geschoten door Henryk Kucharski, interessante thema's en inspirerende muziek van Krzysztof Komeda. Polanski speelde zelf de oude vrouw, maar tot op de dag van vandaag is het formidabel gedaan; hij is werkelijk onherkenbaar en geloofwaardig.

Interessante film die jammer genoeg soms bijna neigt te ontsporen. Sterkste moment van de film als Cahit vraagt aan zijn schoonbroer of die alsnog de familie eer heeft gered. 4 sterren

Net als alle andere ben ik van mening dat de verteller naast het nagesynchroniseerd te zijn, ook soms irritant was. Het ging mij er geen eens om dat hij steeds aangaf wat er na hem weer zou komen, maar het voelde meer als een onderbreking bij al het moois. Toch 4 sterren

De film bevat overduidelijke referenties en parodieën op bekend werk van Sergio Leone. Het basisconcept voor het verhaal bedacht Leone na het zien van Les Valseuses, ook al met Miou-Miou.De film kent een wat moeizaam begin; de humor slaat niet echt aan, er is teveel gerommeld met alternatieve opnames, het is nog wat traag en oninteressant. Gelukkig dat de film weer aan terrein wint in circa het laatste uur, waarin het snode plan van Thanks echt vorm begint aan te nemen.

De muziek van Morricone, bedoeld als parodie op eerder werk, begint mij steeds meer te bekoren. Of het nu de verwerking is van Beethoven bij een achtervolging, de aanstekelijke My Name is nobody-achtige muziek of een soort bewerking van zijn ''The Good, The Bad'' thema....

Soms is het misschien net iets te standaard en te jolig.

Weer een tamelijke goede film van Michael Winterbottom. Het is een film met mooie frontale rouwverwerking van de karakters. Het gevoel van onveiligheid als het kleine meisje door de straten Genua loopt is fantastisch weergegeven. Hierbij helpt ook de muziek uitstekend, maar op ten duur is deze wel een zwaktebod. De suggestie en dreiging was er zonder de muziek van Melissa Parmenter ook wel geweest. De film is sterk door het simpelweg zo krachtig laten zien hoe mensen omgaan met het verlies van een dierbare, waarbij de cast voor de volle honderd procent overtuigt. Maar toch is het ook een beetje een onbevredigende film.

De film wekt echt de suggestie dat ieder moment iets naars kan gebeuren en werkt toe naar een soort van anticlimax ; het meisje wordt niet aangereden. Zo ervoer ik het althans. Het voelde wat geforceerd aan dat juist door die dramatisch gebeurtenis de zielen van de familie weer bij elkaar werden gebracht

Meestal mist een verfilming van een serie de vertrouwde sfeer, zoals bij deze de huiskamer sfeer. Dat is echter niet vervelend als je, zoals ik, niet weg bent van de serie. De film is vooral een film met echte plot, waarbij de nadruk ligt op de grappige situaties die ontstaan vanaf het moment dat George aangezien wordt voor een huurmoordenaar. Zo'n persoonsverwisselings is al tientallen jaren een leuk gegeven voor komedie en komt hier tamelijk in orde uit de verf.

Wederom weer een script wat oa. Matt Damon schreef. En het is nogal een film die ik keek met gemengde gevoelens. De opening in de auto met muziek van Arvo Pärt is wonderschoon, net als het einde met diens muziek. Hier tussen in genoot ik van de omgevingsbeelden maar wisten slechts enkele scenes mij te boeien. Vermaken is niet echt het woord wat ik wil verbinden met sommige scenes, maar eerder fascineren. Ik kom toch uit op een schramele 2 sterren.

Meestal hou ik er niet zo van als Chan veelvoudig naar wapens grijpt in zijn films. Een tikkeltje storend door dat Rambo gehalte, maar ik heb mij weleens meer geeerd eraan in een film met hem. Geweldige cast voor de rest met een goede Michelle Yeoh en Maggie Cheung. De achtervolging op het eind is met recht een spektakelstuk. Voor de Amerikaanse versie werd Joely McNeely opgetrommeld om de score te componeren. De beste uit de Police Story reeks. 3.5 sterren

Zag deze na jaren weer opnieuw. Hoogtepunten zijn het parkgevecht en de confrontatie in het enorme gebouw. Maggie Cheung liep zware hoofdletsel op bij de stunt waar ze onder de metalen poortjes door moest rennen en ergens midden in de vallende rij keihard werd geraakt. Meesterzet om Benny Lai die dove bommenexpert te laten spelen. De derde Police Story film blijft nog steeds de beste.

Twee hele sterke troeven; de cast en het kleurgebruik. Op dvd staat beschreven dat Scola in samenwerking met cameraman Pasquallino ervoor koos om een groot deel van de kleur eruit te filteren om een bepaald gevoel mee te geven aan die grauwe dagen en het ingehouden gevoelsleven van de twee personen te vatten. Dat zorgt ook voor een hele interessante stemming. Een mooi, tragisch klein verhaal doet de rest. 4 sterren

Een tikkeltje flauw in mijn herrinnering. Zag net een stukje met Wisdom even voorbij komen op de bbc, waarin hij verschillende stemmetjes doet. Daar is hij goed in maar in volle speelduur kan de man nogal gaan irriteren.

Grotendeels wordt de film door de beelden verteld. In het begin gebeurt er zelfs haast helemaal niks en zegevieren alleen de visuele aspecten. Maar dan komt de onderhuidse spanning erbij. Het was te verwachten hoe de film zou gaan eindigen, het onvermijdelijke shot.Colin Firth lijkt verdomd veel op Tygo Gernardt trouwens. Maar het is Johansson die show steelt! De muziek van Alexandre Desplat is een van de belangrijkste sfeermakers, denk aan The Luzhin Defense.Het is het allemaal wel een beetje traag. 3.5 sterren

Haalt niet het niveau van Day at the Races of Night at the Opera. Het duurt vooral te lang voordat het echt levendig wordt. Ze vallen vooral in de herhaling was mijn idee bij het kijken. Ook hier zijn lang niet alle liedjes al te best. Daartegen staat een prachtige piano solo en de samenwerking tussen de harp en fluitspelende Indiaan.

Briljante korte scenes worden afgewisseld met scenes die mij wel amuseerde, maar niet deden schaterlachen. De treinscene is de geweldige grappige climax. Ala Buster Keaton zal maar zeggen. 3.5 sterren

Er mocht best wat meer ingeknipt worden inderdaad. Knap vond ik de muziek van Paul M. van Brugge, die steeds op fantastische wijze de sfeer versterkt. Er zijn een stel van die scenes waarin de kijker al meerijdende in een auto muziek en prachtige omgeving ziet samen smelten. Ze hadden er voor mijn part zo een dromerig document van mogen maken.

Natuurlijk is het wat voorspelbaar maar de sfeer die hier wordt neergezet is enorm goed, mede dankzij de goede score erbij. Het jochie acteert ook prima en weet ijskoud over te komen. 4 sterren

Nagisa Ôshima behandelt met Gohatto een onderbelicht thema binnen de samoerai stroming en doet dat op een uitermate boeiende manier. Opvallend hierbij zijn de vele dialogen en de mystieke, kleine locaties die bijdragen aan het gevoel alsof de men naar een toneelstuk zit te kijken. Visueel is het een erg prikkelende film. Ook is de muziek van Ryuichi Sakamoto van een ongekende schoonheid. Geen voortkabbelend drama, maar een met spanning beladen film met multi-interpretabele lagen.

Hoe ik het zie.... Sozaburo heeft de moorden op zijn geweten. Daarbij zoekt hij naar mijn idee het wraakmotief zelf op. Iets doet vermoeden dat hij wellicht ooit door een man is misbruikt en dit niet kan verwerken, en daarom ongeremde wraakgevoelens kent. Door samoerais vrijspel te geven probeert hij zijn wraak te stillen. Hijikata heeft naar alle waarschijnlijkheid ook gevoelens voor de jonge Sozaburo.. Maar er zijn nog meer mogelijkheden.

Indrukwekkende film over de Camorra, die ik nu al een paar ademloos heb bekeken. Zonder opsmuk wordt op een neo-realistische (of een nieuwe variant daarop) weergeven hoe enorm deze van invloed zijn op de gehele regio. Een indrukwekkende cast, met sommige heel naturel spelende acteurs.Of zal jezelf spelen voor sommige nu echt zo moeilijk zijn... Om de gehele stijl niet te ontkrachten besloten de makers geen score te laten componeren, behalve voor de aftiteling. Wat underscore had geen kwaad gekund, maar de impact van dat ene stuk score in de aftiteling is nu misschien nog wel groter. Massive Attack (leden Robert Del Naja en Neil Davidge) componeerde het stuk genaamd Herculaneum. Beluister het hier.

Een vakkundig gemaakte gangsterfilm, waarin verschillende elementen gebrekkig zijn. De spanningen tussen Hung en Left-Hand zijn uitermate intrigerend, maar de film wijkt teveel van hun zijden naar minder interessante karakters en gebeurtenissen. Fenomenaal acteerwerk van Andy Lau trouwens. Maar ook is het tempo van de film vrij laag en zitten er aardig wat vervelende uberhippe truukjes in. Muziek van Mark Lui is wel verteerbaar, maar die ene melodie die constant over hippe beats wordt gelegd had ie beter kunnen laten inspelen door wat strijkers. Het is nogal knullig namelijk. 2.5 sterren

Een weinig enerverende actiefilm. De matige montage, de vele (haperende) vertragingen en onnodige versnellingen blokkeren keer op keer de kans op een, op zijn minst, degelijke actiescène. Een kort mano-a-mano tegen het eind van de film, wat er best spectaculair uitzag, werd zo ook onnodig versneld getoond. De kunstmatige emotionele laag werd verzorgd door componist Shigeru Umebayashi, maar erg veel effect heeft deze muziek ook niet. Daarboven op komt naast alle gebreken dan nog eens het matige verhaal. Als dat minpunt niet wordt gecompenseerd door de actie blijft er logischerwijs niet veel van een film over.

Ontzettend goede rol van Aniston, oftewel beter gezegd het beste wat ik van haar heb gezien op het gebied van acteren. Licht humoristische tintje in een kleine meeslepende drama film. Zo is bv de bijbelaanprijzer ontzettend irritant, ik heb op het boek zelf niks tegen , maar dat soort figuren probeer ik gewoon te mijden. Reilly is ook in vorm als nietsnut, met niet al te hoge intelligentie. De scenes in de supermarkt deden verdacht veel denken aan one hour photo, ook een film van dezelfde studio. 4.5 sterren

Donat is weergaloos! Echter de charme van het braafheid van die eind jaren 30' komt niet bekoren ditmaal, tegenover 100den malen dan dat wel zo was. Ik zie dan toch liever een Browing Version of een Dead Poets Society. Het raakte mij niet dus niet echt. 2.5 sterren

Erg goed acteerwerk van (om maar eens wat namen te noemen) Pernilla August,Helena Bergstrom, Lena Endre en Harriet Anderson. De film probeerde grappig te zijn en de film wordt over het algemeen meer als komedie beschouwd. Voor mij werkte ie wat beter als drama film, maar toch niet zo interessant als ik gedacht had. Leuk vond ik wel dat Pernilla August (wist geen eens dat ze van Zweedse afkomst is) een van de actrices is die droomt van DE grote rol in Hollywood. Zelf begint ze ook al over star wars waarin ze in het echt natuurlijk de moeder van Anakin speelde.Weet nou niet of dit gedeelte echt fictie of non-fictie was. 2.5 sterren

Er liep gisteren een bezoeker al vrij snel weg omdat hij de film cliche vond. Inwezen vond ik dat ie daar in gelijk had. Hoe vaak (te vaak) hebben we nu al niet een film gezien over twee mensen die veel leren op hun reis en noem het maar op. Le Grand Voyage is niets anders, alhoewel de film mij toch wel kon grijpen. Mooie beelden, prima geacteerd. Het laatste deel van de film als de twee in Mekka aankomen was pure magie! 3.5 sterren