Opinions

Een erg leuke van Warmerdam, maar wel zijn minste. Het uitgangspunt is inderdaad verre van nieuw. Binnen het grote idee zitten een hoop briljant verzonnen dingen, al loopt het soms wat stroefjes. Vincent van Warmerdam's muziek is weer fantastisch. Zoals hij bij De Noordelingen de banjo gebruikte voor dat dorpse, algemene gevoel voor de bewoners van de straat, is bij Ober de score ook heerlijk. Is weer origineel afgestemd op de surrealistische gebeurtenissen. Hoorde ook een verwijzing naar Herrmann's muziek van Vertigo als Edgar die ene vriendin achtervolgt. 3.5 sterren

Weer zo'n intrigerende film van De Palma. Vlak nadat Schrader en De Palma Vertigo hadden gekeken, kwamen ze op het idee om een script te schrijven. Schrader schreef het in een korte tijd en De Palma schaafde het een beetje bij. Het script droeg in vroeg stadium de titel ''Deja vu''. Niet alleen Vertigo diende als inspiratiebron. Bepaalde dingen leken ook wel verdacht veel op Marnie 4 sterren

De film begint in sneltreinvaart met een aanschakeling van origineel ideeën waar maar geen einde aan lijkt de komen. Een vrij groot gedeelte zijn absurde situaties met slapstick zoals je die kent uit de vroege cinema. Zeldzaam goede komedie. Ik werd er echt door omver geblazen. Visueel is de film een lust voor het oog en de muziek van Ales Brezina is simpelweg briljant (probeer die Weense muziek maar eens uit je hoofd te krijgen). De film gaat echter na een meesterlijk komische parade een andere kant op als Diti zijn naïviteit doorzet tijdens oorlogstijd en de kant van de Duitsers kiest. Dat zorgt voor een ietswat wrange momenten, maar dat de film toch nog zorgt voor ontroering vind ik knap. Bovendien dat de film als geheel dan nog zo goed uitpakt is verbazingwekkend. Van de enorme berg absurdisme sluipt dan opeens het dramatisch erin, krijgt de film wat diepgang, maar kent daarna helaas ook wat langdradige momenten.

Weer deze verhaalstructuur... Dat was het eerste wat mij te binnenschoot bij het kijken van deze film. Op zich wel sympathiek en leuk, maar veel om het lijf heeft het niet. Merkte op dat hier weer constant heen en weer wordt gegooid met de Nederlander's identeit (of was ie nu Belg?). 3 sterren

Ocean's Eleven was vlot entertainment van de hoogste plank. Het tweede deel heb ik bij release links laten liggen. En terecht blijkt nu. Zag wel het derde deel in de bioscoop en kon daar prima mee uit de voeten, al was die al een heel verschil in vermaak in vergelijking met de eerste.

Het hele tempo is er grotendeels uit, het verhaal is te geforceerd en de humor stukken minder. Grootste pluspunten zijn de leuke cast en de nog altijd sublieme muziek van David Holmes.

Tamelijk mislukte film. Niet geheel toevallig, en ik had beter moeten opletten bij het kopen van het kaartje op het IFFR, geprogrammeerd door Gertjan Zuilhof.

Het gegeven van een schijnbaar onzichtbare ramp die enkel invoelbaar wordt gemaakt door de manier waarop het hoofdkarakter zich er doorheen sleept is prima. Het is de uitwerking die te wensen over laat. De door angst gedreven hoofdrolspeelster overtuigt maar bitter weinig. Als ze huilt, en dat doet ze geregeld, overtuigt het niet. Dit is zomaar een voorbeeld van waar het aan ontbreekt; geloofwaardigheid. Ik geloof die angst niet zo erg. Hierdoor is het ook tamelijk lastig om mee te leven met iemand en zonder deze connectie blijft er maar bitter weinig van over. Soap niveau.

Wel moet ik zeggen dat de scene met de paniekerige confrontatie bij de school redelijk uit de verf komt.

Blijkbaar kampt het debuut van Uchida met een soortgelijk huilprobleem: Fuyu no Kemono (2010)

Unieke film, die steeds emotioneler en fascinerender op mij overkwam na verloop van tijd. Dit naarmate je steeds meer en meer een tragischer beeld krijgt van Voerman. Wat dat betreft zijn Decleir en Krabbe geweldig aan elkaar gewaagd!

IK stuitte op twee vervelende dingen: de cijfer-codes die zo nu en dan door het beeld vlogen (die wel effectief zijn bij een hypnotiserende scene in zijn huis) en de titel song. Ik erger mij al zo lang aan nietszeggende, walgelijke zogete titel songs, waar score veel en veel beter kan werken. Is er iemand die het nut van het geblaat van Liesbeth List kon waarderen? Kippenvel...

Nu dan wat ik vooral fascinerend vond was eenzelfde obessieve man als Sy in One Hour Photo. Veel overeenkomstigheden in bepaalde scenes en thema's. Portrait II score is tevens hier zeer goed van afgeleid en ook een machtig element voor de film. Ik zet deze film dan ook naast OHP in mijn 5 sterrenlijst.

Neem een vervallen treinstation, stuur daar een Brit heen om een stel gekke Ieren te leiden als stationmeester en je hebt geslaagde komedie. Oh, Mr. Porter is een kleine film met veel warmte en veel glimlach momenten. Echte sterke grappen zijn schaars, maar het sympathieke sfeertje maakt het een aangename zit. 3 sterren

Zonder twijfel een prima Polanski en prima Oliver Twist verfilming. De regisseur zijn stempel is er wel wat in terug te vinden, en wat ie ermee deed was in ieder geval al qua decors en sfeer enorm goed. De hele donkere sfeer (en lucht) vond ik meen ik treffender dan in de David Lean versie, al zag ik die lang geleden. 4 sterren

Vrij sobere, maar saai vertelling. Die flashback structuur werkt niet echt mee. En weer eens een film waarin woede weer eens geuit moest worden door de boel te verbouwen...

Interessant dat is het eerste wat in mij op komt.Vooral door de technische kant een stuk boeiender om naar de sporten te kijken.In principe was voor mij alles erg mooi gebracht behalve hoogspringen.

Wat opvalt is dat Hitler natuurlijk alleen in beeld te zien is als er op het moment een Duitser bezig is.In het commentaar van de verslaggever was er eigenlijk maar 1 apart, maar begrijpelijk moment.Tijdens een hardloopronde loopt geen Duitser mee, maar wel een Italiaan.Zoals iedereen (hopelijk) weet was Hitler toen al in de weer met Mussolini.''Kom op Italiaan'' roept de verslaggever nog.

Herbert Windt's muziek wordt magistraal toegepast bij de marathon, maar even gedenkwaardig bij het speerwerpen waarbij bij een

paar worpen de muziek de speer is als het ware.Tenminste voor een worp of 3 waarna het weer terug naar normaal is.

4 sterren

Fest der Volker richte zich meer op het stadion, met zijn mensen en atletiek als sport.Fest der Schonheit is zelfs nog mooier met vele in mijn ogen nog steeds spectaculaire scenes.Van het spektakel van wielrennen tot aan het zweven in de lucht van de schoonspringers.De muziek van Brandt draagt hier ook zoveel aan bij, het geeft dat extra stuk spanning.4.5 sterren

Van jongs af aan een vooroordeel gehad tegenover deze Bondfilm, mede doordat het gemis van Connery. Enkele jaren terug begon de film mij steeds meer te bevallen. En eigenlijk na te zien hoe men de Bond serie met Casino Royale weer opnieuw begon, ben ik OHMSS steeds meer gaan waarderen. Het is dat Lazenby nog steeds als aan marionet aan touwtjes rondoolt in de film, anders was deze naar ongekende hoogte gestegen.

Groter en duurder, maar Rodriguez lijkt sinds de Spy Kids vervolgen de weg kwijt geraakt te zijn. Ik wil niet weten hoeveel erger het zou gaan worden met een vierde met El Marachi. Het is een warrig script en had verruild kunnen worden door eentje met minder karakters en minder verhaallijnen. Desondanks heb ik nog steeds waardering voor zijn werk, want veel actiescenes zijn nog steeds subliem, Banderas fantastisch en de sfeer broeierig. Ook is zijn eigen score de beste die ie tot nu toe componeerde. 3 sterren

Niet de leukste met Wisdom, dat is nog steeds The Square Peg met het grappige gedeelte in het Chateau als hoogtepunt. Keek de film net weer even op de BBC omdat hier ik mij nog een geweldige concert scene voor mij kon halen. Behoort tot de hoogtepunten, al is het een beetje ala A Night At the Opera van de Marx Brothers. 3 sterren

Indien er archief materiaal van een oorlog wordt verwerkt in een speelfilm is dit vaak duidelijk te onderscheiden van het voor de film geschoten materiaal. In One Minute to Zero is het naadloos 1 geheel, en het is dan ook dat ik er later over las, anders had ik er geen idee van gehad.

Mitchum is in vorm, en op dramatisch vlak is het ook wel redelijk in orde, maar schiet ook tekort. Deze film maakt in 1 krachtige scene pijnlijk duidelijk wat men in oorlogstijd moet opofferen. Waarna deze hele scene wordt goed gepraat op een waardeloze manier. Jawel, de film kan vanuit Amerikaans propaganda oogpunt bekeken worden (de film werd dan ook gemaakt in de tijd dat het nog vollop aan de gang was). Hierbij is de boodschap dat liefde een oorlog rechtvaardigt. En daarmee zit deze film op het niveau van de vrij recente We Were Soldiers, waarin walgelijk propaganda zat. Ondanks dat de onderliggende gedachtegang stompzinnig is, ergerde het mij ook weer niet heel erg om niet van de film te kunnen genieten. 3 sterren

Had ik al eens eerder gezien. Voor Pressburger een relatief kleine oorlogsfilm. Erg goed begin waarna het verloop ook best interessant is. Af en toe erg lachwekkend hoe Nederlands wordt gesproken en nogal logisch dat veel buitenlanders nog steeds het boerenklompen idee van ons hebben. Af toe erg spannend. Opvallend is dat bijna tegen het einde je weer terugkeert bij het fatale moment na die 15 uur en dan een tekst verschijnt iets van ''This is the story we wanted to tell'', waarna een gedeelte van de cast wordt getoond en wat technici. Hierna gaat de film nog even verder tot ie eindigt. Lean was de editor van de film. 3 sterren

Het spel van Fiennes is goed, ook Liv Tyler is te pruimen. Sommige scenes zijn ook werkelijk in St. Peterberg opgenomen voor zogenaamde authenciteit. Gelukkig wordt er vloeiend Brits gesproken, altijd nog beter dan met een vreselijk accent. Dit grote familie project van maar liefst 4 Fiennes is echter soms een tikkeltje traag. 3 sterren

Onlangs de films van Prachya Pinkaew en Tony Jaa ontdekt. Tom Yum Goong, Ong-Bak en Chocolate waren stuk voor stuk geweldige actiefilms. Ong Bak 2 valt behoorlijk tegen.

Zoals wel vaker bij actiereeksen pakt men met een tweede deel veel groter uit. Dat gaat ook op voor Ong Bak 2, waarbij de link met het eerste deel overigens erg klein is en het meer als een prequel te beschouwen is. Het verhaal is eigenlijk te ambitieus, maar de sfeer is wel dik in orde; rauw en serieus. De aankleding en decors zijn imposant en de muziek is van een epische aard. Deze elementen altezamen doen de kijker niet vervelen.

Maar de film faalt helaas op het gebied van actie, waar een film als het toch echt van moet hebben. Tony Jaa hanteert een grote variatie aan stijlen en wapens, wat niet meteen het grote probleem. Wat is er dan wel mis? Nou, om te beginnen is de actie grotendeels versneld. Dat is niet alleen lelijk, maar maakt de actie alles behalve enerverend. Ook mist men soms het overzicht binnen zo'n actiescène door de soms matige montage en is de camera zo nu en dan trillerig. De choreografie is natuurlijk dik in orde, maar het wordt je zo wel erg moeilijk gemaakt. In Ong-Bak en Tom Yum Goon waren de actiescènes echt een krachtige confrontatie met (veel) andere. In Ong Bak 2 zijn ze vaak erg kort. De drunken boxing scene, het gevecht rond de olifant en de afrekening met een berg tegenstanders hadden mij best kunnen bekoren. Maar niet op deze manier. Je kijkt er naar, maar voelt eigenlijk niet veel. De slowmotion is een waar genot, maar als dat afgewisseld wordt met versnelde actie werkt het natuurlijk niet. Afsluitend waren er zeldzame momenten waar de impact van een klap, trap of wapen echt voelbaar was. Dat was bij andere films ook echt een stuk beter.

Bah.

Laat Tony Jaa maar gewoon weer in een, bij voorkeur, moderne actiefilm spelen waarin de actie gewoon goed (en niet versneld) in beeld is gebracht.

Na tal van memorabele vechtkunsten van onder andere Jackie Chan, Jet Li en Sammo Hung Kam-Bo begint men toch wat verwend te raken. Maar toch was daar weer een nieuwe held, Tony Jaa, die met Ong-Bak een blijvende indruk achterlaat. Toegegeven, hij mist een bepaald charisma, maar weet dit overduidelijk te compenseren met zijn duizelingwekkende kunsten. Wat een timing, wat een bewegingen... Het doet mij smachten naar meer.

Ong-Bak bevat zowel wat aardige actiescènes, alsmede wat tergend imposante die niet snel vergeten zullen worden. Enkele enigszins komische achtervolgen en korte gevechten zijn uitstekend, maar verbleken bij de langere mano-a-mano. Vooral het stuk waarin enkele professionele straatvechters achter elkaar verslagen moeten worden is onvergetelijk.

Er zijn verwaarloosbare zaken: het acteerwerk, het verhaal... Maar dat sommige actiescènes beter vervangen hadden kunnen worden door het echte werk, doet mij toch iets afwaarderen. Hoewel het pas tegen het einde aan vaker gebeurt, zijn de herhalingen van bepaalde bewegingen echt storend.

In dit genre is Ong-Bak absoluut een van de betere.

Eens. Een indrukwekkend en meeslepende film waarin de emoties hooglopen. Heerlijk om eens een naar moderne maatstaven gemaakte Tweede Wereldoorlogs film te zien met enkele briljante opera/spaghetti western achtige scenes. Het camerawerk, de montage, de regie, de cast, de aankleding... Alles nagenoeg perfect. De muziek van Pino Donaggio is wonderschoon. Heb Donaggio daarstraks geinterviewd (kom ik later op terug). Een klein meesterwerkje waar ik nog net geen 5 sterren voor wil geven. Misschien later wel.

Diffring maakt grote indruk als belangrijk nazi figuur. Hij kreeg zelfs last van type casting. Op zich een aardig spannende film met een standaard missie verhaal Dat loop uiteindelijk uit op een in mijn herinnering niet al te boeiende partijtje ''brandweer spuiterij promotie'' van de nazis. 3 sterren

Ricci heeft duidelijk plezier in haar rol en de voice over die insprak was soms ook wel aardig. Maar daarmee is alles gezegd over de film die tracht een komedie, maar meer uitmondt in een mislukte drama film. Kudrow op de automatische stewardess.

Geen diepzinnige oplaaiende discussies maar een verhaal van het ouder worden en het oprichten van zo'n ''bende'', met veel snelle middelen. Geen moment geen traag, geen moment van verveling. Dat luchtige karakter sprak mij erg aan, ook de overgang naar het besef van het nu is het serieus, was erg goed. Een goed voorbeeld was het contrast tussen de lolligheid van het oefenen van een barricade opwerpen tegen politie en wat later serieuze toon. Ook de cast mag niet onderschat worden, met geen valse noot aanwezig. 4 sterren

Waar In the Heat of the Night het thema racisme zo goed behandelde, is The Organization een standaard film. In geen velden of wegen diepgang te bespeuren, wat mij ook toepasselijk lijkt voor They Call Me Mister Tibbs, ook al heb ik die nog niet gezien. Maar wat dan wel? Nou vooral veel vermaak en ubercoole situaties en achtervolgingen. Geweldig geschoten in San Francisco ook. 3 sterren

Verrassend is een groot woord, maar de film beviel mij veel meer dan verwacht. De film's cliches en fouten worden met gemak overschaduwd

door de prima sfeer, spanning, acteerwerk en de vakkundigheid waarmee het in elkaar is gezet. 3.5 sterren

Cleese was inderdaad beschamend een 4e rangs Fawlty aan het kopieren. Maar Martin en Hawn (die ik beiden veel meer ben gaan waarderen) doen het toch nog best leuk, ondanks het feit dat ze het soms met matige grappen moeten doen. 2.5 sterren

Over The Hedge is geen verbetering op eerdere soortgelijke Amerikaanse computer animatie films, maar valt vooral op door het inhouden met referen aan alles en nog wat. Dat maakt het wel een veel fijnere om te kijken. Ook gaat het tempo voor een relatief korte tijd naar beneden om plaats te maken voor sentimenten en is de humor nog redelijk genietbaar.

Opvallend is dat een karakter tegen het stinkdier zegt dat het om het innerlijk gaat, om daarna een make-over aan te gaan, en lijkt iedereen zich enkel maar van haar uiterlijk bewust te zijn. Lijkt mij een beetje tegenstrijdig.

3 sterren