Opinions

Had meer in gezeten. Zeikende Kraakman is erg leuk. Er zijn genoeg ingredienten om dit tot een leuk geheel te brouwen, maar werkt niet helemaal. Het teveel aan familieleden speelt hierbij ook een rol. Blijkbaar dacht de scenarioschrijver(s?) dat een hele grote familie voor meer chaos en plezier zou zorgen. Dat doet het ook wel, maar zo lijkt het wat onevenwichtig verdeeld en krijgt niet iedereen genoeg aandacht. Een krappe voldoende. 3 sterren

De poster verraadt het al met It's a this and that. Vanaf de opening met zeer herkenbare vrolijke muziek van Francis Lai weet je al dat dit geen normale oorlogsfilm is. Het heeft wat zo'n verhaal met Hannibal (geen toeval over mogelijk bij deze naam) die zijn olifant loodst door oorlogsland richting Switserland. Vrolijk, soms meeslepend, een tikkeltje spannend en er zit nog actie in ook. Sympathieke rol van zowel Oliver Reid als Lucy de olifant. 3 sterren

Tapdansende pinguins? Niet meteen iets waar je van in de lucht zou gaan springen.... Maar toch, dit op zich is nog geen eens zo erg. Alleen keer op keer zijn het behoorlijk matige muzikale pop scenes (die al vervelend zijn) gecombineerd met dat tapdansen die irritatie oproepen. Uiteraard zijn er ook weer een variatie aan standaard typetjes, die ook niet erg bijdragen aan het plezier. En het einde is wel heel erg matig.

Maar toch kent de film nog wat kwaliteiten. De animatie is tamelijk verbluffend. Enkele avontuurlijk scenes zijn een genot om naar te kijken. Ik noem de scene met de twee walvissen. Ook is de score van John Powell vrij goed. De stukken waarin de muzikale intermezzo's verdwenen zijn, die zijn nog vrij aardig.

Nooit zo'n behoefte gehad om deze reeks te kijken. De eerste was aardig en 2 t/m 4 niet gezien. Dan zou je, door het grote gat, misschien een heleboel niet kunnen plaatsen, maar dat viel reuze mee. De film is vakkundig gemaakt, met gedoseerd spektakel, genoeg spanning en vleugjes humor. Best leuk.

Op zich aan simpel verhaaltje, wat dankzij de invloeden van een interessante cultuur stukken beter is. Opvallend is dat de prachtige vioolstukken worden afgewisseld met wat lelijke elektronische score. Moet er niet aan denken hoe enorm storend dit op soundtrack wel niet zal zijn. 3 sterren

Waarschijnlijk ben ik de enige, maar ik ging toch vooral naar deze kijken omdat ik zo'n eigenaardig voorgevoel had dat dit een tikkeltje op Mies Vailla Menneisyyttä van Kaurismäki zou lijken. Ook hier zag ik wel wat kleurrijke karakters en een leuk stel dialogen en humoristische inslag. De film bleef enigzins goed te kijken, maar mondt uit in middelmatigheid. 2 sterren

Visueel en inhoudelijk wel minder dan Coppola's bewerking, maar het verhaal heeft dezelfde hypnotische werking die ik ook bij Apocalypse Now ondervond. Vooral tegen het einde aan wordt de film steeds beter. Malkovich als Kurtz en Roth als Marlowe beiden prachtig geacteerd. Begin Roth steeds meer en meer te waarderen vooral na The Legend Of 1900. 4 sterren

Zal ik dan maar met Linssen meegaan... Geweldige documentaire. Mooi beeld van mensen en hun passie voor zang en muziek. Een uniek kijkje in de wereld van het (experimentele) gejodel. Van begin tot het einde geen moeite gehad met lachen. Dat is ook precies dat ze teweeg willen brengen met die enorm originele jodelmethode. De cliché ''jodalahiti'' jodelaar is er niks bij.

Aardige film van Fueller, meer ook eigenlijk niet. De film handelt over een complot van de 'Roden' om een nieuwe Wereldoorlog te starten. Bij vlagen best spannend onder water met het gevecht van duiktboot tegen die van de Japanners. Meest indrukwekkend nog is de enorme ontploffing aan het begin van de film met die overderende composities van Alfred Newman. Fueller heeft veel betere gemaakt. 3 sterren

Briljante rollen van Marvin en Mifune. Het briljante camerawerk zag ik er anders wel in, zeer mooie fotografie van Conrad A. Hall. Met als gevolg dat het eiland erg sinister oogt. Boorman maakte er een mix van drama met wat thriller elementen van, die misschien voor sommige in het begin erg komisch lijken. Na verloop van tijd begint dit om te slaan in het besef dat het toch wel erg tragisch is wat die twee aan het doen zijn. Het laatste stuk vond ik echter afbreuk doen aan de film tot dan toe. Haalt voor mij het cijfer flink omlaag. Lalo Schifrin's score is ook zeer te pruimen trouwens. 4 sterren

Vervolgen zijn vaak herhalingsoefeningen, maar vooral in acties en missen helaas vaak de toon/sfeer van het origineel. Deze tweede Henry faalt er in ieder geval niet in om redelijk die sfeer terug te krijgen. Nog zeer aardig kijkbaar. 3 sterren

Makkelijk verteerbaar drama waarbij de kijker niet echt emotioneel betrokken wordt. De moeder roept nog enig melancholie op, net als de door cello en gitaar gedreven score (van een onbekende componist) . Maar verder is het meer 'ouderwets' gebekvecht over bijzondere familieobjecten.

Een verfilming van een boek van de Hexe Lilli reeks, geschreven door de Duitse schrijver Knister. Zeg maar gerust de vrouwelijk voorloper van Potter, want het eerst deel verscheen enkele jaren eerder dan Sorcerer's Stone.

Deze eerste boekverfilming is leuk, heel erg leuk. De film kent geen overdaad aan overduidelijk computer genereerde effecten, wat een positief effect heeft op de kijkervaring. Er is wel het digitale draakje Hector, maar die past prima in de film en is gelukkig niet zo'n drukpratende grappenmaker van een hoge irritatiefactor. De speelse, fantasievolle sfeer is behoorlijke genietbaar en de kinderlijke karakters (inclusief een stuntelende boef) storen niet. Ook de humor was een ware voltreffer. Geheel tegen mijn verwachting in een film die continu een glimlach op mijn gezicht toverde.

Udo Kier nog in zijn jonge jaren... Dat viel mij nog het meest op aan deze film, naast het redelijke verhaal. Toch vond ik het als geheel nogal oninterressant. 2 sterren

De film toont op een goede manier hoe de mens eigen in en in laf is. Niemand die de (ex) sheriff te hulp schiet. Maar ook hij zelf is een echt mens, al dan niet een heel prettig mens. Die sfeer die daar om heen hangt is erg goed, maar de uitwerking is alleen niet meer dan redelijk. Het is eigenlijk een ''sleep western'', wat je weer op twee manieren kan interpeteren. Niets dan lof voor Cooper en de muziek van Dimitri Tiomkin. Diens muziek, en specifiek de song, wordt regelmatig aan gehaald als een historisch en belangrijke score. Dit komt vooral door de werking ervan; steeds die melodie en die paar korte zinnen uit de song die weer eens benadrukken in wat voor situatie hij zit. Meestal hou ik daar niet zo van, maar hier werkt het subliem. Dat zijn score door het steeds herhalen van het thema met oa. harmonica en de stukjes tekst van de theme song wordt de spanning opgebouwd.

Britta Hosman's speelfilm debuut kan er nog net mee door. Wat deze Lola vooral mist is de echte spanning, die op zich wel zou kunnen voortkomen uit het gegeven van een geheim wat de drie acteurs verbergen. Het is wat warrig en oninteressant gedaan met het spelen tussen wat realiteit is en wat niet. Toch wordt er wel iets van een sfeer opgebouwd die de boel wat levendig houdt. Prima gebruik ook van bestaande muziek. Weet niet of de regisseur meer speelfilms wil gaan doen of het voortaan maar bij documentaires, als voorheen, wil laten.

2.5 sterren

Vond Cary Grant weer subliem zoals zo vaak, alhoewel ik liever Jean Arthur had gezien als Hildy in plaats van Rosalind Russell. Toch vind ik Wilder's Front Page ietsje beter. Zeg nou zelf Matthau & Lemmon of Grant? 4 sterren

Dit was echt een geval van ''ketchup'' bloed Wat duurt het lang voortdat er inderdaad wat vaart in komt, dit is pas tegen het einde.Casey neemt wat trekjes over van het Carter karakter van Michael Caine en mixt dit met wat Richard ''Shaft'' Roundtree.Het werkt niet echt.Het leukste moment moet zelfs komen van een karakter met een wat kleinere rol: de ''motherfuckers'' autohandelaar. Het enige castlid wat echt opvalt is Pam Grier, die weer een enorme kracht uitstraalt. Een enkele blik en ik ben al verkocht. 2 sterren

In de jongere jaren van de cinema zijn dit soort goede, vlotte 60 a 70 minuten lengte films uitermate fijn. Hitch-hiker is spannend, en ligt niet stil. Vraag mij af en toe weleens af waarom men dit niet meer doet in de laatste x-aantal jaren. Phone Booth leek een leuke poging, maar daar bleef het dan ook bij. Allemaal vanuit Hollywood positie gezien.

Ondanks de ontelbare hoeveelheid documentaires over de Tweede Wereldoorlog was er eigenlijk nooit een die zich volledig focuste op de relatie tussen Hitler en Mussolini. Dat is toch wel erg vreemd. Het maakt daarom deze documentaire al bijzonder. Het is echter ook gewoon een erg mooie gemaakte film, die op een pakkende manier de verhoudingen schetst.

Best mooie film. Naast het leven van Nomaden zie je ook de verandering in hun cultuur. Het aantal Nomaden neemt af en de ouders willen de kinderen naar school doen. Wat deze film laat zien is hoe gevaarlijk en onzeker het leven voor hen is geworden nu er zovele naar de stad zijn getrokken. De korte politieke woordenwisselingen en het promotie-busje aan het einde beloven een goede, zekere toekomst voor de kinderen in deze film. Maar dat is de onderliggende gedachte. Hiernaast is het interessant neergezet hoe ze leven, waarbij de symboliek van de gele hond erbij gehaald wordt, aansluitend bij het onderliggende. Je krijgt ook echt het gevoel dat je er binnen in zit. 3.5 sterren

Als romantische komedie is The Holiday op zich best geslaagd. De clichématige verwikkelingen werken best aardig en de acteurs zijn prima op hun plek.

De toevoeging van een een karakter die een film componist speelt was daarentegen wel een fijne toevoeging. Voor het resultaat van de film maakt het weinig uit, maar een reeks duidelijke en enkele minder duidelijk referenties naar filmmuziek zijn wel bijzonder aangenaam. Ook in de score van Hans Zimmer zitten enkele zeer duidelijke odes aan Morricone, wat hij trouwens wel vaker heeft gedaan.

De beste grap van de film is vrees ik geen grap. Bij de introductie van Jack Black (de componist) legt hij uit dat de muziek (Nuovo Cinema Paradiso) die hij draait van Ennio Morricone is. Hij was inderdaad de (hoofd)componist,maar zijn zoon Andrea verantwoordelijk voor het liefdesthema. Dat thema is juist in die scene duidelijk te horen, waardoor het eigenlijk niet kan om Andrea onvermeld te laten. Normaal zou dat enkel incorrect zijn, maar met een Morricone liefhebber als Zimmer aan boord eerder pijnlijk.

Yann Arthus-Bertrand is een grandioos kunstenaar. Zijn indrukwekkende fotografie van plekken over heel de wereld zijn wervelend mooi. In de vorm van een documentaire filmbeelden in plaats van van foto´s is het helemaal genieten. Neem alleen al de onwerkelijke (cirkel)drainage technieken in Saudi-Arabië waarbij men het water wat er nog onder de grond weghaalt, waarna het stuk grond is uitgeput. De camera begint laag aan de grond om langzaam aan hoger en hoger erom heen te gaan cirkelen, waardoor het van bovenaf een onwerkelijke associaties oproept met een stel muntjes. Het is dit dat mij ook zo enorm aantrekt. Zo is er ook een Nederlandse kunstenaar die vaak met hem vergeleken wordt (onterecht of niet) die ook prachtige foto´s van boven maakt van onwerkelijke landschappen.

Home is dus een waar visueel spektakel. Maar ook op audio gebied is het zeer beklemmend. Armand Amar, een uitmuntende componist, heeft een zeer indringende score geschreven. Het is een avontuurlijke score vol met prachtige vocalen, exotische percussie, vocalen en meeslepende orkestrale elementen. Wel is het nadeel dat de muziek in een docu als deze dat het toch teveel naar de achtergrond verdwijnt door de voortdurende voice-over. Het optimale effect in scenes waarin de muziek even een hoofdrol krijgt is dan ook optimaal. Toch werkt het nog uitstekend. Was de voice-over weggelaten en/of vervangen door enkel uitgeschreven tekst was het waarschijnlijk een meesterwerk geweest. Het zijn immers die wonderschone beelden en muziek die tezamen die het zo goed maken. Een optie om dit wel te bewerkstelligen is door de uitgegeven score uitgaven van Amar af te spelen en het geluid van de docu uit te zetten. Het loopt dan echter wel niet helemaal synchroon en bovendien is de score zoals op de cd te horen behoorlijk opgeknipt in de film. Ook mist men enkele niet uitgebrachte stukken score, ook nog afhankelijk van de versie die men ziet. Er is tevens muziek van Jocelyn Pook gebruikt. Het is een methode die bij stille films vaak wel kan werken, maar hier is dat eigenlijk ook wel het geval. Nog een andere optie, indien niet originele muziek gekozen wordt, is bepaalde klassieke muziek.

De eerder aangehaalde voice-over is echter ook wel essentieel voor het verhaal wat Bertrand wil vertellen: een meeslepend en serieuze boodschap. En dat is eigenlijk ook helemaal niet erg.

Al sinds de release meerdere malen gezien en kan er geen genoeg van krijgen. De BBC maakt natuurlijk prachtige documentaires over de rijkdom van de aarde, maar daartegenover zijn de Fransen een goede opponent. Zie films als Genesis en Microcosmos. Maar deze beelden van Home zijn toch wel het neusje van de zalm. Zie vooral ook de langere versie. Het is ook aan te raden om ander (film)materiaal van Bertrand te gaan zien. De documentaire reeks Vue du Ciel en de 67 minuten durende docu La Terre Vue du Ciel zijn tevens aanraders. 6 Billion Others is in mindere mate de moeite waard.

Een op het eerste gezicht standaard verhaal wordt in zo'n mooie, verfrissende (visuele) stijl getoond, dat ik er wel van moest gaan houden. De karakters konden op mijn sympathie rekenen. 4 sterren

Een admiraal die morse codes, bedoeld voor het breken van een roulette systeem , als een spionnennetwerk ziet. Vanaf dit moment wordt de film errug leuk vaak tegen het slapstick aan en volgen de chaotische,komische scenes elkaar in een hoog tempo op. met leuke rollen van onder andere McQueen en Dean Jagger als admiraal. 3 sterren

Mijn hart gaat vooral uit naar moderne, meer recente martial arts films uit Hongkong. Het is de combinatie van goede choreografie en het adrenalinegehalte die mij keer op keer weer verwant doen voelen met dat soort films. Maar nu langzaam aan ook steeds meer oudere (klassiekers) de revue passeren, begint mijn waardering hier ook voor te groeien. Chia-Liang Liu maakte naam als martial arts choreograaf en regisseur voor tal van films. Hij was in de jaren 90 verantwoordelijk voor de regie en choreografie (in samenwerking met Chan) van explosieve actie in Jui Kuen II.

Hong Xi Guan is op het gebied van martial arts wonderschoon gechoreografeerd. Enkele wraakgevechten draaien, met humoristische inslag, om de geweldige slechterik Pak Mei uitschakelen middels zijn edele delen te raken. Zo draaien andere gevechten of delen van het verhaal ook vooral om seksuele en verschillen tussen sekses. Nota bene wordt de zoon in dit verhaal opgevoed met vrouwelijk kung fu van zijn moeder en probeert dit te combineren met mannelijke kung fu van zijn vader. Dat levert een reeks memorabele momenten op. Daarnaast bevat de film leuke Hongkong humor en uitstekende trainingsmomenten.

Helaas was de vertoning op het IFFR een digitale, maar gelukkig (via een eerdere omzetting) wel in Shawscope.

Een ''lul maar raak'' western. Enorm veel dialogen zonder al teveel pistoolduels. En dat is niet erg want er valt genoeg te genieten. Gable en Turner zijn een geweldig acteerduo. Gable komt zo nu en dan erg komisch uit de hoek en is perfect gecast als de praatjesmaker van het Wilde Westen. Muziek is van Waxman. 3.5 sterren

Een gegeven wat altijd interrressant kan zijn, maar niet altijd aangrijpt. The Hook was een geval waarin ik mij niet emotioneel echt betrokken voelde. Daar verandert nog geen goede cast wat aan, al zaten er natuurlijk veel goede scenes in. Het meest wrange is toch het einde van de oorlog en hoe door miscommunicatie dan toch nog doden vallen. Zie ook The Big Red One van Fuller. 2.5 sterren

''Parijs 1900, wat een rust wat een kalmte'' zegt de verteller. Wat volgt is slapstick situaties die nog even op gang moeten komen maar uiteindelijk in volle vaart op je af komen.Als je er niet al teveel om moet lachen, zal dat naarmate de film vordert ook wel niet gebeuren. Het gaat van het sluipen van karakter naar chaotische misverstanden en achtervolgingen.

En wat is Guinness geweldig in vorm, wat een komisch talent, wat ik nog niet veel van hem heb gezien. Jos2 zou het schmieren hebben genoemd, maar dat doe ik niet Morley is de man waar altijd op gerekend kan worden, ook hier weer in zo'n beetje een type casting voor hem. Daarnaast de Italiaanse Gina Lollobrigida die vrolijk het spelletje meespeelt. Tel daarbij op een vrolijke en geschikte score van Laurence Rosenthal en je hebt een zeer vermakelijke film. 3.5 sterren

Zonder meer weer een prima Holmes film met Basil Rathbone. De mistige sfeer van een moeras kwam zo ook al goed over in The Scarlet Claw. Beiden even goed als je het mij vraagt. De laatste zin waarin Holmes om de naald vraagt was jaren verboden en uit de film geknipt. Deze werd er pas weer ingemonteerd in 1975.

Nu ik al het een en andere heb gezien wacht ik nog steeds op een echte uitschieter. 3.5 sterren voor The Hound of Baskerville