Opinions

Klein en fijn, dat is precies het woord ervoor. Veel drama maar altijd een zeer fijne, opgetogen sfeer. Een leuke cast met naast een geweldige Grant en Matthis leuke rollen van Judi Dench en Ian McKellen. Simon Boswell versterkt de hele sfeer nog eens extra, het beste wat ik vermoedelik van hem hoorde. 3.5 sterren

Een zeer aardige Hitchcock. Deze blijft vooral boeiend doordat ie op zijn vertrouwde manier je als kijker een voorsprong geeft op het Jem karakter en wat fijne wendingen heeft. Hitchcock rekende deze film tot een van zijn minste geregisseerde films. Ook was hij niet tevreden over de rol van Charles Laughton, wat ik wel kan inzien. De man speelde zijn rol zo dik aangezet met een knipoog. Kan mij haast niet voorstellen dat Hitchcock zo'n theatrale eindscene zelf zo gewild had. Laughton was co-producent, want misschien wel iets verklaart.... Jamaica Inn was de Hitckcock's laatste Britse film voor zijn vertrek naar Hollywood.

Interessante docu over een groots acteur. Veel van zijn films gezien, en daarbij is dit ook wel erg leuk om eens te zien. Waar ik zo geen weet van had, was dat ie zo vaak Warner verliet om in een ander soort film te spelen van een andere studio. Die man had echt een haat-liefde verhouding met Jack Warner. Ook geeft de docu een goed beeld van hoe hij op alle fronten vocht. Zit ook als extra disc bij de Yankee Doodle Dand dvd uitgaven. 3.5 sterren

Zeg niks nieuws als ik zeg dat Franco perfect is als Dean. De dramatisering van dit soort films over een persoon door middel van melancholieke John Frizzell muziek vond ik wat minder geslaagd. 2.5 sterren

Moeilijke van deze film is dat het een parodie in feite is, maar dan eentje zonder echt enorm komische parodie. Het overdrijvende van politie chef Danny Aillo of het'' ineens heb ik het'' moment heel overdreven. Dit moet je gewoon allemaal niet te serieus nemen, maar echt grappig is het. Uitgezonderd het briljante einde, wat ik gister nog even heb gezien: Kline, Mastrantonio en Rickman wachten de moordenaar op en grijpen het slachtoffer dan net op tijd van de gang af. Alleen die blik van die vrouw al. Daarna wordt Mastrantonio als bate gebruikt, en terwijl Kline probeert de deur in te trappen, wat normaal in cliche films meteen lukt, nu dus niet.En dan wordt Kline alle trappen naar beneden gesleurd met de dader

Een acteur met zelfreflectie en zelfspot is soms een geforceerd truukje binnen een film. In JCVD weet het echter prima binnen de lijnen te blijven. De meeste grappen werken uitstekend, wat vooral komt door de gedoseerde zelfspot. Daarnaast kruipt er op een degelijke manier een tragisch element in het verloop.

Natuurlijk kan Jean-Claude van Damme acteren. Het is niet de eerste keer dat een acteur, waar de kijker niet zo'n hoge pet van op heeft, het toch blijkt te kunnen. Met zijn grovere, vermoeiende uitstraling en prima prestatie weet hij compleet te overtuigen. Het is de eerste maal, tijdens zijn innemende monoloog, dat ik ontroerd werd door hem. Het is mij wat.

Minpunten zijn de matige belichting, het geforceerde verhaal en de vervelende flashbackstructuur. Hoewel het eigenlijk vooral draait om de acteur, had een andere invulling van deze elementen kunnen bijdragen aan een beter resultaat.

Het zou zonde zijn om dit getoonde talent verloren te laten gaan. De gebroeders Dardenne zouden hem eens moeten bellen...

De levensvreugd van de tango had weinig effect op mij, wat komt doordat de film altijd dat sobere karakter blijft behouden. En dat is op zich niet erg, maar wel als de film ook wel voor een gedeelte voortborduurt op romantiek. Een langzaam, aangenaam drama met volledige aandacht voor karakters en met wat lichte komische noten. Die geweldige hangwangen Chesnais zijn werkelijk geniaal trouwens! 3 sterren

Je Veux Voir zou mij op basis van de beschrijving niet erg aanspreken. Neem een bekende actrice en laat door haar ogen de verwoestingen en de prachtheid zien van Libanon. Dat levert wat gekunstelde scènes waarbij haar bekendheid haar parte speelt, maar ook een intrigerende beeld van het conflictgebied. Het is zeker geen perfecte film, maar de algehele sfeer tijdens de rondrit is erg mooi. Het is een gevoelsfilm waarbij de ene persoon in slaap zal vallen en de ander wel degelijk kan genieten.

Na een aardig origineel biedt dit vervolg weinig nieuws. Zo is er weer een nieuwe sadistische gevangenisbewaker en zijn er weer de nodige opstootjes. Hoewel het voornamelijk een grote herhalingsoefening van de eerste film is, verschilt deze vooral door de (gemiddelde) uitdieping van de achtergrond van het Ching karakter en meer scenes buiten de gevangenis.

Desondanks het hoge déjà vu gehalte weet deze formule nog wel degelijk te vermaken. Gelukkig verving men Chow Yun-Fat niet, want hij weet de film prima te dragen.

Hoezeer ik Oshii geschreven kan waarderen, dit overstijgt niet het aardige. De vermenging van Roodkapje erin vond nogal saai en geforceerd overkomen. Op filosofisch vlak deed het bitter weinig. Maar de animatie valt wel overdonderend mooi te noemen en er zitten toch wel een paar hele mooie scenes in. Toch nog best aardig. 3 sterren

Die geluiden van Lee, typisch trademark waar ik nu wel aangewend ben. Een goed acteur heb ik nooit in hem kunnen bespeuren maar toch straalt ie pure kracht uit. De gevechten zijn niet alleen dankzij goede cheografie, maar ook de vele spanningsopbouw door pauzes in/voor/na een gevecht. Ga alle overige Lee films eens langs om te kijken of er eentje boven Enter the Dragon kan uitstijgen. 3 sterren

Het begint allemaal met een shot van een stel boten die na elkaar worden gefilmd, eindigend bij een boot die de naam Cruijff draagt. Dit soort gekkigheid (alhoewel ik het totaal niet vreemd vind dat mensen iemand zo aanbidden) kenmerkt de docu. He ik ken een trucje, he ik zat in het stadion bij zijn afscheid... Op humoristische wijze gesprekken met mensen die trots zijn op het Catalaan zijn en op hun club. Leuke weetjes ook. Neem nu de anti-rook reclame die gemaakt werd, ze waren bang dat het hetzelfde zou aflopen als met Maradonna's anti-drugscampagne Maar ''vellenkip'' kreeg ik er nou ook weer niet van. Gewoon een degelijke docu. 3.5 sterren

Er zijn twee kanten die ik helaas ken van meneer Benigni. Zo is hij in Night on Earth en La Vita E Bella nog acceptabel. Echter ik vermoed dat de meeste vehicels van hem mij niet zullen interresseren. Net als bij zijn onleuke interpetatie van Pinocchio hier mij ook de volle speelduur zitten ergeren aan de flauwiteiten. 1 minuut die stem of dat onrustige gestalte en er begint wat jeuken. Een groots plusplunt is de score van componist Evan Lurie. Ik vrees dat ik zelfs de leuke films die ik weleens heb gezien nu niks meer zal vinden. 1 ster

Het spektakel van Prince of Egypt is ver te zoeken, maar toch is deze zeer aardig om eens te zien. Het einde was nogal enorm afgeraffeld, wat hetzelfde geld voor eerder genoemde, maar hier in nog hogere mate. 3 sterren

Ze hebben aan deze film toendertijd een behoorlijke smak geld besteed hoor, het was echt een big budget film. Je bekijkt het waarschijnlijk teveel met hoe het nu er allemaal uitziet, dus ik vind je opmerking nogal onzinnig.

Heerlijke avonturenfilm, die enkel even tijd nodig heeft om op gang te komen. Dat het tempo soms iets minder hoog laag deed er niet toe. Mason speelt een standaardrol, maar doet dat wel met plezier. De eend Getrude niet te vergeten; ze speelde Mason eruit bij kennismaking! Herrmann's score is uitermate effectief en spannend. 3.5 sterren

Mijke de Jong is een filmmaker die ik al lang bewonder, al zijn haar films niet altijd even goed.

Joy sluit aan bij het Cinéma vérité idee in een aantal andere films van haar, met de camera dicht op de huid van Joy, grandioos geacteerd door Samira Maas die helaas het acteren lijkt te hebben opgegeven. Maar het is niet de eerste keer dat een meisje op deze wijze door de Jong wordt gevolgd, na het sterke Bluebird en minder interessante Het Zusje van Katia. Joy is vooral een ´dertien in een dozijn´ verhaal, op zich niet erg, maar er ontbreek een emotionele lading.

Ju-on is bij vlagen spannend en best eng. De neergezette sfeer is uitstekend en kent wat naargeestige momenten. Gelukkig geen film met de reguliere ''spring uit je stoel'' momenten, al probeert men wel degelijk zulke momenten te creëren. Hierbij gaat de angst meer uit van de spanningsopbouw die volgt bij een ontmoeting. Vooral met het angstaanjagende, krakende (wat een geluid!) confrontaties blinkt de film uit.

Helaas kiest de film voor een matige structuur met veel situaties gezien vanuit verschillende karakters, waardoor het fragmentarisch overkomt. Een centraal karakter, met korte zijlijnen, had waarschijnlijk beter gewerkt. Nu blijft de film wel erg sfeervol, maar verliest het aan spanning en weet het de aandacht niet altijd vast te houden. Er is ook een element wat in geen enkel opzicht eng is: geschminkte gezichten. Neem die scene onder dekens, met de kleine jongen. Moet dat je nu angst inboezemen? Ik voelde het niet. Gelukkig is er een ander personage wat dit voor een groot deel compenseert.

Ondanks de matige vertelstructuur en de gebreken op het gebied van angst een aardige film.

Jubal is een middelmatige western met een dertien in een dozijn verhaal. Al na een half uur slaat de verveling toe. Verraad, lust, moord en dat soort thema's komen voorbij. Een soort kruising tussen Shakespeare soap en Hollywood dus. Ook de karakters zijn behoorlijk matig uitgewerkt en spanning ontbreekt. De paar grote namen doen het toch vrij aardig.

Ondanks dat ik nog lang niet alles van/met Jackie Chan heb gezien (17 tot nu toe), ben ik eruit wat betreft wat deze film voorstelt binnen zijn carriere. Het is absoluut een van de meest spectaculaire actiefilms die ik ooit zag met Chan, misschien zelfs daarbuiten. De inhoud is zo-zo maar enkele pijlsnelle, wervelende matpartijen maakte alles maar dan ook alles goed. De invloed hiervan is terug te vinden in menig later product. Dit is meetbaar met meesterwerken van John Woo, al mist ie toch wat van die essentiële Woo elementen. Wie Chan films kent weet wat wat die verschillen zijn.

Tijdens de aantiteling krijgt hij credit voor het stuntwerk wat hij deed voor zijn stuntman (dat lees je goed). Zag de Kantonese versie op vhs met nogal vrij vervelende ondertiteling waarbij het pijn aan je ogen deed van het lettertype en de grootte. Ook een aardig voorbeeld van hoe de muziek van de oorspronkelijk componist later is verfrist met een compleet nieuwe score in begin van deze eeuw. 4.5 sterren

Krabbe is te zien in een kleine rolletje wat hem fataal wordt in deze film. Tussen de zogenaamde spannende elementen in is het ook een voorloper van het internet liefde principe. Vrij middelmatig. 2 sterren

Middelmatige komedie. Tim Allen kan best komisch zijn, maar dan eigenlijk vooral in combinatie met goede tegenspelers, zoals met die man waarmee hij die show runt in Home Improvement. En een mooi stukje imdb trivia;

''An entire day's worth of film was lost when it was believed to have been accidentally left in a New York City taxicab. The film was never recovered.''

Had nu maar iemand die hele verdomde film in een taxi laten liggen! 2 sterren

Veel meer van hetzelfde met dezelfde grappen, zelfde situaties als in het origineel. En idd ook de tekenstijl is nogal irritant en lelijk. Deze film heeft mij er vooral aan herinnerd hoeveel leuker het origineel was. ik moet toegeven dat het toch nog wel vermakelijk was (vooral sherekan is weer geweldig). 2.5 sterren

Een interview uit 1996 gaf de regisseur aan dat ie na De Noorderlingen weleens behoefte had aan het spontaan draaien en iets maken wat meer aansluit bij een realistische wereld. Vooral dat eerste is nu juist hetgeen wat De Jurk stukken minder maakt als al zijn andere films. Het gevoel dat het ter plekke bedachte sketches zijn komt de film niet ten goede. Soms zit er een slimme, leuk bedachte scene bij, maar het mist de bekende scherpte. Aan de geweldige muziek van Vincent van Warmerdam en de enorm leuke cast lag het absoluut niet.