Opinions

In het begin vreesde ik Kiarostami's hier weer de stijl als in Ten zou gaan gebruiken, wat niet het geval was natuurlijk. Een uitstekende acteur die Homayon Ershadi. Precies die soort treurigheid in zijn blik die nodig was voor deze rol, met als hoogtepunt het kijken naar de hemel. 3.5 sterren

Met Taepung hebben de Zuid-Koreanen het behoorlijk grootschalig aangepakt. Het is een actiefilm gemaakt volgens het welbekende boekje. Er is een foute schurk die wraak wil nemen, de vele 'exotische' locaties en uiteraard die ene man die de snode plannen zal gaan proberen te dwarsbomen. Is dat leuk? Ja zeker. Toch zijn er maar een beperkt aantal actiescènes en ligt het tempo soms behoorlijk laag. Een krappe voldoende.

Abbas Kiarostami regisseerde ook weleens een film over de communicatie tussen 'de geleerde' en de normale mens meen ik. Echter de leraar kan er niet niet veel vaart achter zetten (ook het tempo van de film ligt laag) blijkt wel door de constant vluchtende groep mensen die er niet voor open zijn. Dat de leraar zich blijft herhalen in de hoop mensen te vinden die willen leren is begrijpelijk. Ergerde mij echter wel enorm aan de boel andere karakters die hier ook wel wat van kunnen. Vrij mooie film toch. 3.5 sterren

Een beklemmend en spannend gegeven, wat vrij goed is uitgewerkt. De film tracht ook een goed beeld te geven van de onstabiliteit in het land toendertijd, maar of al die discussies erover nu echt bijdragen aan de kwaliteit van de film. Een willekeurige beraming op een onbekende persoon had deze film even spannend gemaakt. Dit is dan ook een dramatisering van hoe de bijna president in veiligheid werd gebracht.

Met weinig geld gemaakt, maar het resultaat is prima. Het beklemmende gevoel van een op een trein vormde de basis voor het geweldige The Narrow Margin ( link ) een jaar later. Al deden vele films hiervoor het ook al, maar met een ietswat andere plot. Neem The Lady Vanishes. 3 sterren

Slechtste film met Bruce Lee die ik tot nog toe zag. Reken dan even niet His Last Game Of Death erbij, een amateuristisch archief beeld materiaal met bitter weinig echte Lee in actie. Buiten enkele gevechten om is Tang Shan Da Xiong een vermoeiende film met stompzinnig verhaal (waar ik bij andere films wel langs kan kijken). 2 sterren

Tapas straalt warmte uit, oogt sympathiek, kijkt lekker weg...

Met veel zorg en liefde gemaakte film waarin gewone mensen en hun alledaagse leven centraal staat. Daarnaast is het een film die op luchtige toon dramatisch verwikkelingen laat zien en toont hoe mensen iets verbergen. Tapas is afgeleid van tapar; verbergen. Leuke film dus. 3.5 sterren

Regisseur Daoud Aoulad-Syad is een van de genomineerde voor de Amnesty International prijs op het Iffr. Wat mij wel vaker opvalt bij films genomineerd voor deze prijs, is dat deze op zich een ernstig thema zo oninteressant kunnen brengen. Tarfaya heeft wat weg van Winterbottom's 'In This World', maar wist mij niet erg te raken. Touria Alaoui speelt erg overtuigend en ook de rest van de cast bezit kwaliteit. Blijft over de muziek van '...', wie hier nu eigenlijk verantwoordelijk voor was geen idee. Opvallend is het gebruik van Marokaanse invulling en meende een zogehete Ud (een Marokaans snaarinstrument) te herkennen). Echter de piano speelt ook een grote rol, wiens rol soms ongepast leek. 2 sterren

Werkte nogal vervreemend. Zo werd ik vaak gegrepen door de mooie combinatie van muziek, beeld, montage en geluid, terwijl ik mij soms ook nogal irriteerde. Vreesde vantevoren dan ook een ''om koppijn van te krijgen'' mtv achtige stijl. Bij stukjes met een ware drugstrip en dramatische wendingen in de levens van de familie bleven dan nog het meest overeind. Echter de over het geheel geziene sfeer is vaak wel erg indringend. De vertelde stukken door zinnen begonnen mij soms ook op de zenuwen te werken door steeds een kort stukje van een zin te laten zien. Komt natuurlijk ook in andere docu's voor, maar hier gaat het soms een minuut of 10 door.

Dit klinkt nu toch wel redelijk negatief allemaal, maar ik vond het wel degelijk een zeer aardig experiment. 3.5 sterren

Jammerlijk mislukte poging om een nieuwe generatie aan te spreken. Nog de meest succesvolle na Weismuller & co als Tarzan was Greystroke met Lambert, die overuigend was. Deze Tarzan, gespeeld door Van Dien, mist het charisma van Tarzan. Maar ook de rest rammelt; van alle andere pijnlijke acteerprestaties tot aan de effecten. Nu hoeft het verhaal ook niet persee enorm sterk te zijn om te slagen, maar deze is toch wel amateuristisch aan elkaar geschreven. 1.5 sterren

Johnny Weismuller is voor vele de echte Tarzan. Glen Morris probeerde het en kreeg veel kritiek, wat voornamelijk kwam door zijn soms nogal sullige vertolking van Tarzan. Maar dat maakt op weinig uit voor dit stukje vermaak van de bovenste plank. Let ook op de score van Hugo Riesenfeld, wat eens geen stock muziek was maar gewoon echt zelf gecomponeerde. 3.5 sterren

Een film met Louis de Funès die geheel naar verwachting verloopt. Het is het bekende drukke karakter wat belandt in een parade aan misverstanden en chaos. Het gegeven van de film heeft vaak een vermakelijke uitwerking, maar met zo'n acteur kan dat lastig zijn. De voorzichtige glimlach kwam dan ook pas tevoorschijn bij de grote finale. Enorm vervelend was de film niet om te kijken, maar de flauwheid doet toch wel enigszins irriteren.

Ondanks dat ik de acteur vaak niet kan uitstaan wil ik toch graag eens La Grande Voudraille proberen. Of één van zijn serieuze rollen.

Dit is nu niet bepaald een onbekend thema en de manier waarop het gebracht wordt is niet zo zeer uitzonderlijk, maar wel interessant. De vrouw weet door haar angst en valse beloftes van haar man er toch weer in te trappen. Dat is zo overduidelijk dat dit vaak zou kunnen aflopen. Wonder boven wonder dat het nog goed afliep. Marull en Tosar zijn zeer indrukwekkend in hun rol en niet te vergeten de extra identiteit van Alberto Iglesias's score. 4 sterren

Brando in een zeer komische rol naast een al even leuke Glenn Ford. De make up zorgt ervoor dat Brando overtuigt als Japanse tolk, het is Ford's altijd aanwezige energie die hem zo geknipt maakt voor zijn rol. Vrij lichtvoetig met genoeg grappige momenten. 3.5 sterren

Verbaaste mij over een vele overeenkomstigheden met vooral de tweede uit de Rambo reeks. Alleen hier wordt nog veel meer geprobeerd de tranen uit je persen, wat ze al deden met verscheidene castleden, die door het wondermiddel natuurlijk 1-oog tranen laten zien. De actie kon ermee door. 3 sterren

Nee, dit was het totaal niet. De opening met de wieken van de windturbine is fascinerend, met dat vervreemde effect van hun rotatie. Daarna valt het enkel tegen. Toch jammer want dit soort experimentele films ga ik vaak helemaal in op. 1 van de actes van het kopie was overigens in zeer slechte staat.

Prima film, maar niet echt pakkend en je hebt het allemaal al eens eerder gezien. Het acteerwerk is wel formidabel alsmede de muziek van Philippe Sarde. 3 sterren

Bij veel oudere Italiaanse films moet je nagesynchroniseerde stemmen voor lief nemen. Begrijpelijk dat mensen zich er toch aan kunnen storen, daar niet van. Denderend drama is het niet, maar het toont langzaam wel vrij mooi de gevolgen van de daden van een soldaat. De muziek van Morricone is mooi, maar raakt vooral pas op het einde als je als kijker samen met de hoofdrolspeler iets tragisch te weten komt.

Aardige karakters met leuke levensfilosofie erom heen. Zowel in de stylering als mede het soort karakters en situaties erg in de trend van de 25 Watts

3 sterren

Wat Haneke hier emotioneel probeert los te krijgen bij de kijker, is een zeer sterk gegeven. Je ziet hoe een gezin, mensen zoals ieder die de film kijkt, terecht komen in een doemscenario, het einde van de wereld. Heel mooi hoe je steeds dieper meezakt in de sombere wereld. Weer een film die dus heel dichtbij je staat, maar helaas keek ik er wat afstandelijker naar. Geen slechte film, maar het raakte mij niet helemaal. edit: toch maar 3.5 sterren voor nu

Ben het met vele hierboven eens dat er meer in had gezeten. Dat je als kijker geen echte binding hebt met de egoistische Romain is eigenlijk wel begrijpelijk. Misschien zocht François Ozon daar de uitdaging in. Een film als John Huston's Fat City lukt het wel om mee te laten leven met onsympathieke karakters.

Die voice over stem kon ik al vanaf minuut 1 wel afschieten. Het was meer een constante schreeuw naar stilte, die helaas steeds weer niet beantwoord werd. Die man van de voice over kan zijn verhaal door zijn neus boren!

Een film die een element van de na-oorlog toont wat nooit zoveel belicht is in welke medium dan ook. Aldrich regisseurde het en werkte voor een gedeelte mee aan het script. Het drama centreert zich rondom de strijd tussen de twee belangrijkste soldaten, gespeeld door Chandler en Palance, waarnaast er natuurlijk een vrouw tussen beiden in staat. En op zijn tijd is het best spannend, en de dramatiek werkt goed. Geschoten in West-Berlijn.

Componist Kenneth V. Jones score is weinig opvallend, doch functioneel. Al had ik liever bij enkele ontmantelingen de (dramatisch) impact gescoord willen zien, en niet de toewerking naar een mogelijke ontmanteling, wat een enkele keer niet echt goed bijdraagt aan de spanningen. Daarnaast vond ik saxofoon wat misplaatst na het toppunt van dramatiek in de film.

3 sterren

Het concept is uitermate intrigerend, maar zodra, na al onnodig veel uitleg en dialogen, het concept voor het eerst daadwerkelijk tot uiting komt, boeit het maar matig. Wat volgt zijn vele herhalingen en andere invalshoeken, nog meer onnodige dialogen en uitleg, gecombineerd met een werkelijk absurde grootheidswaanzin middels de geluidsmix.

Wellicht is de beste, of slechtste, vergelijking nog te maken met het briljante Memento. Daar is het concept dusdanig extreem doorgevoerd, maar intrigeert het, het is emotioneel, uitdagend.... Sindsdien zijn alle Nolan films met een interessant concept (maar ook zonder) vooral belevingsgerichte lege hulzen, maar gelukkig nooit zonder fijne technische aspecten.

Op veel fronten kan ik mij enigszins vinden in veel opvattingen van Nolan over cinema, maar die tinnitus geluidsmix is mij wereldvreemd. Zijn beoogde mix zou alleen met een bepaald geluidssysteem in de bioscoop goed tot zijn recht komen, maar ik vraag mij af hoeveel procent van alle theaters, laat staan huiskamers, hieraan voldoen. Ik heb de film dan ook gekeken op een televisie met ingebouwde 20 watt speakers, het volume later zeer laag bijgesteld en met ondertiteling.

De verhouding tussen geluidseffecten en muziek tegenover dialoog is dusdanig contrasterend, nog meer als voorheen. Bij Tenet zijn zo’n 90 procent van de extreem laag gemixte dialogen bedoeld om heel veel uit te leggen. Maar waren deze vooral esthetisch bedoeld geweest, dan zou ik begrip kunnen opbrengen voor het sterke contrast. Helaas zijn de krankzinnig hoog gemixte geluiden en muziek hierdoor nooit onderscheidend. Hoe klein of grootschalig een scene ook is, er is geen enkele vorm van nuancering en verschil tussen de twee, waardoor het een saaie, maar consistente vorm van effectbejag nastreeft. Dunkirk is de enige film waarin zo’n geluidsmix, te midden van veel spektakel, weinig woorden, anonieme karakters waar je geen binding mee wilt hebben (etc), wel werkt.

De film begint goed en het morele dilemma is sterk. Maar al vrij snel is de oorlog achter de rug en een ontstaat een middelmatige melodrama verhaal met een vleugje spanning. Mij greep het niet echt. Vrij goede rollen van Hopkins en Thomas. De muziek van Lee Holdrigde is, vooral in het begin, te gemaakt dramatisch aanwezig. Enige besef van benodigde subtiliteit zou geholpen hebben. 2.5 sterren

De enerlaatste met Rathbone uit 1946, het jaar waarin het er nog een laatste twee werden gemaakt met iedereen er weer bij. Vooral deze laatste paar vermijden de politieke toevoeging en een meer achterliggende gedachte en achtergrond (de WO II complotten bv.). Hierdoor zijn ze een stuk meer standaard en duidelijker. Deze is gehaaster door de plot waarin er maar weinig tijd is tot aan het stoppunt om te zoeken inwezen. Hierdoor is ook de speelduur de kortste en is dit er een die vermijd dat Holmes in een helse tempo (ook toch soms een paar minuten) de ontrafeling uitlegt. Dit alles verklaart ook waarom zelfs fans van deze serie films het de minste vinden. Maar wat vond ik het weer vermakelijke zelf. 3 sterren

Een krachtige visuele trip zonder weerga. Chu Ishikawa muziek werkt ingenieus met de algehele stijl. Sinds lange tijd weer eens een film gezien waarbij flitsende montage wel gewenst is. Een heleboel films worden eigenlijk onterecht flitsend genoemd in de montage, want dit legt de lat 10 keer hoger. Ondanks dat menigeen enkel zullenl opgaan in de trip, vond ik ook dat er ook een ware inhoudelijke kant op te merken was. Het altijd interressante gevecht om de fusie tussen mens en machine (metaal). 4.5 sterren

Van der Beek vind ik altijd wel een aardige acteur. Jammer van Ashton Kutcher die ik hier nogal vervelend vind spelen.

Dat een stuk geschiedenis nu ongetoverd moderners met jonkies laat ik dan ook even terzijde. Score van Rabin is ook op momenten nogal hinderlijk, benieuwd wat Marco Beltrami in hemelsnaam componeerde. 2.5 sterren

Begint erg komisch scherp, maar zwakt wat af na verloop van tijd. Wederom weer voor de rekening van bepaald drama; een nadeel bij helaas veel komedies. Uiteindelijk kruipt de film weer uit zijn hol richting de sfeer van het begin. 3.5 sterren

De trailer deed altijd vermoeden dat dit het puurste en grootste spektakel was wat je je maar kon vertellen. En dat valt nog reuze tegen. Flynn en de Havilland in hun laatste film samen als ik mij niet vergis. 3 sterren

Begint als een rechtbank drama maar verandert uiteindelijk in een film noir. Robert Young oogt in het begin wat sullig, maar weet uiteindelijk toch te overtuigen als arrogant karakter. Susan Hayward is weer enorm goed. Een erg bijzondere film noir is het niet, al is het einde er eentje om nooit te vergeten, in positieve of negatieve zin.
Ironie alom bij dat einde... Er van uitgaan dat ze je al schuldig zullen vinden. Dan een poging tot zelfmoord uit het raam terwijl de uitspraak wordt opgelezen en tenslotte worden doodgeschoten omdat zelfmoord verboden is. 3 sterren