Opinions

Aardige variant op Kindergarten Cop, met Diesel als vervanger van Schwarzenegger. Uiteraard standaard, grappen die je mijlenver ziet aankomen, maar toch wel vermakelijk tot aan het einde. Muziek van Debney is best leuk, maar overduidelijk een copy paste van de temp score zoals de man al jaren aflevert. Al lijkt het hier soms een parodie vorm aan te nemen die mij beter bevalt van andere die ook nog eens vermoeiend klinken. Overigens ook alweer voor de zoveelste keer hergebruik Morricone's Il Buono, il brutto, il cattivo.

Pad U Raj werd door middel van vele producenten mogelijk gemaakt om te kunnen maken. Vantevoren werd er nogal herhalend gesproken over hoe moeilijk het was om deze film te maken en hoe geweldig het is om deze op het Iffr te vertonen als wereldpremiere.

Op zich een aardige film. Noem het een kleinere en relatief makkelijkere versie van Bure Baruta Lazar Ristovski speelde ook al in laatst genoemde en zet in Pad u een vermakelijk karakter neer. Waar de soms absurde humor briljant (het bombarderen van milosevic door het gezin met misverstanden). Helaas is het leuke gegeven net goed genoeg voor een uur, hierna gaat het soms een beetje vervelen. 3 sterren

Indrukwekkend, grimmige film. Eigenlijk het enige wat mij nog net weerhoudt van 5 sterren is de manier van vertelling. Hoe goed het ook werkt, na de zoveelste keer in een film te zien, wordt het toch wel een tikkel vervelend. Grandioos camerawerk en heel slim sound design en score. Geluiden van buitenaf worde veelal gefilterd en gemix om zo helemaal op te gaan in een wereld van een karakter, vaak nog met muziek erbij ook. En dat dan nog eens samen met de prachtige beelden... Weer helemaal in de grote ellende gezogen. Wellicht gepast om het een loodzwaar broertje van Kaurismäki films te noemen? 4.5 sterren

Paid is een film die doet terugdenken aan de perioden van de cv-producties, waarvan sommige films niet bepaald geslaagd waren. Dat is bijvoorbeeld terug te zien aan een internationale cast met, het moet gezegd worden, klinkende namen als Guy Marchand, Murilo Benicio en Tom Conti. Ook is Engels de voertaal en is er een soortgelijke niet boeiende plot en een gevoelsmatig lage productiewaarde. Op deze vlakken vergelijkbaar met een Claim of Soul Assassin.

Op vele manieren een weinig inspirerend soort film. Het script is toch wel de grootste boosdoener, met slecht uitgewerkte karakters. De score van Jaques Morelenbaum is misschien wel het enige lichtpunt temidden van deze wanorde.

De Italiaan Tognazzi maakte deze film met Italiaans geld, een Italiaanse cast (buiten de Brit Hoskins) en zette de spreektaal op Engels. Hoskins speelt de sterren van de hemel als Paus Johannes XXIII, vanaf zin toespraak bij de gevangenis geef je als kijker over aan deze meester acteur. Daar draagt ook enige make up aan bij zonder twijfel. Ook al zou er het een en ander verdraaid zijn, blijft het een mooi portret van een paus die grootste invloed heeft gehad. Door middel van een documentaire en drama mix wordt het verhaal vooral erg inspirationeel verteld, met hemels composities van Ennio Morricone. Het documentaire gevoel wordt door middel van een voice over en archiefmateriaal gebracht, en vormt een prima wisselwerking met het filmische drama. Vele gebeurtenissen van grootse als de revolutie hij op gang wilde zetten tot aan het mooi gesprek met een ernstig ziek meisje zijn ontroerend en bevatten geen valse sentimenten. Ingetogen en integere film. 4 sterren

Leuk uitgangspunt. De paparazzi's halen het bloed onder je nagels vandaan, en het is nog best spannend ook. Leuk standaard, maar zeer vermakelijk, kat-en muisspeel tussen acteur en paparazzi. Leuk score ook van componist Brian Tyler. 3 sterren

Waarom wilde Tati dit maken? Deze ene vraag vat de film wel goed samen, want het is deze vraag die je jezelf steeds maar weer stelt. Het mag gezegd worden, de scenes met Tati die sketches uitvoert zijn briljant, maar dat is dan ook het enige leuke naast het stuk met de muzikanten tegen het einde. Dit had leuk kunnen zijn voor een film van circa 30 minuten met enkel wat Tati sketches. Hij maakte deze voor de Zweedse televisie.

Persoonlijk ken ik nog veel slechtere Hitchcock films uit echt zijn begindagen. De cameo van de regisseur is bijna identieke cameo als die van hem in Strangers on the Train; in beiden draagt hij muziek instrument met zich mee de trein uit.

Een tijd lang wil de film mij maar niet echt interresseren met een hoop gedoe omtrend relatieproblemen. Pas rond de rechtzaak begint de boel op gang te komen en komen de spanningen in de rechtbank om de hoek kijken. Dat maakt nog veel goed, net als de score van Frans Waxman. De cast is ook subliem. Uiteindelijk is grote minpunt het script. 3 sterren

Bijzonder knappe film van Hany Abu-Assad. Het is de manier waarop hij naast de ernst van de zaak, ook de ruimte geeft aan een lichter element. Het stukje humor (relativering) zit in kleine dingen en stoorde mij totaal niet. Daarnaast geeft de film een heel indringend beeld van de twee mannen met hun besluitenloosheid. 4 sterren

Op papier een pracht gegeven, maar uitgewerkt niet te behappen. De voortdurend gezongen dialogen worden al snel erg monotoon. Zowel de acteurs als actrices zingen de dialogen op hun eigen toonhoogte zonder dat daar ooit een echte variatie in te bespeuren valt. En hoewel de muziek van Michel Legrand behoorlijk goed is, begint deze muziek langzaam maar zeker ook een gebrek aan variatie te vertonen. Naast het befaamde thema is niet alle muziek hetzelfde, maar de melodieën zijn wel zo gecomponeerd dat deze goed samen gaan met de dialogen. En laten die nu toevallig monotoon zijn... Dat komt de ervaring dus niet bepaald ten goede.

De film was de eerste Franse musical in kleur en op dat punt is deze film een waar genot voor het oog. Prachtige felle kleuren, mooi aankleding en decors. Ook zijn de hoofdrolspelers uitstekend en zitten er toch enkele hele mooie scenes in. Het is helaas de ergernis die ernstig overheerst.

Mooie, minimale film over een man die al dertig jaar leeft en werkt in een enorm huis. Door de dagelijkse routine wordt de kijker langzaam maar zeker meegesleurd in de geïsoleerde wereld van de man. Het duurt even voor het echt interessant wordt, maar de langzame opbouw blijkt uiteindelijk erg effectief.

Het idee dat je muziek alleen kan ondergaan en niet over kunt praten vind ik erg saai. Sommige mensen in deze documentaire praten er wel over, maar wat ze zeggen is simpelweg niet interessant,, wat geen 'bewijs' is dat je er niet over moet of kan praten zoals Wittgenstein beweerde. Zijn onderzoek en gedachtegangen over muziek hebben best waarde, eveneens genoeg. tegenstrijdigheden.Na Brahms was hedendaagse muziek ook al niks meer waard? Daar zal je weinigen meer over horen, wel over dat clichématige 'muziek kan je alleen ondergaan'' idee. Tja.

Deze documentaire was mogelijk wat beter geweest zonder die grote berg aan nietszeggende metaforen, maar mensen die wel boeiend, ook kritisch en muzikaal gedetailleerd kunnen vertellen over de componist zijn werk. Dat kan en die zijn er genoeg.. Nu is het een hommage zonder enige diepgang.

Als bovengemiddeld geïnteresseerde hebben sommige beelden misschien nog enige waarden, zoals de de repetities, maar meer is er niet.

Arvo Pärt 24 Prelüüdi Ühele Fuugale (2002) is een betere documentaire.

Jaquot vergeleek zijn karakters in deze film met een muziekstuk waarin alles samen als geheel het eindresultaat vormt. Dat klopt wel op een manier. Echter ik vond zelf dat niet alle karakters even interessant waren. Vincent London is,als glimlachende en kinderlijke, net uit de gevangenis gekomen man, enorm intrigerend.

Van alle films van Jaquot die nu te zien zijn op het Iffr wou ik het gewoon bij deze laten. Toch een meer dan aardige film, ondanks wat traagheden. 3.5 sterren

het verhaal wordt verteld aan de hand van flashbacks in flashbacks. hierdoor zijn de eerste 30 min wat oninteressant, waarna de spanning er langzamerhand steeds meer in komt. bogart speelt zijn rol zoals gewoonlijk goed. de spectaculaire aanvalscenes tegen het einde worden op een geweldige manier ondersteund door max steiner. 3.5 sterren

In het begin sleept en kruipt het verhaal maar een beetje vooruit, wat uiteindelijk meer naar het einde toe interressanter wordt. Armin's zoektocht wordt pas interressant nadat hij met zijn zoon op vistocht gaat. Daarnaast zitten er wat leuke trucjes in als het trein bord wat overgaat in een rijdende trein en de criminele portretten. Muziek van Klaas ten Holt (heeft ook nog een cameo) is fantastisch! 3 sterren

Een film die maar matig weet te boeien en buiten een enkel amusant lachje niet meer teweegbrengt. Het mag gezegd worden het concept is uitermate goed, maar de uitwerking is behoorlijk oubollig. Dit viel mij tevens al op bij meerdere Ealings Studios producties als Genevieve. Waar geregeld dit soort films wat stroef op gang komen, uitmondend in een complete chaos, viel dat hier enorm tegen. Er is wel chaos, maar leuk was het niet. Gelukkig viel er genoeg te genieten van een zichtbaar met plezier spelende cast,

Passport to Pimlico wordt beschouwd als een van de klassieke komedies van Ealings. Dat de film duidelijk die specfiieke stempel heeft valt niet te ontkennen, maar ervaring leert dat de kwaliteit zeer wisselvallig is.

Vrij duidelijk speciaal voor het duo Tracy en Hepburn opgezet. Niet verwonderlijk dus dat alles zo vertrouwd oogt, maar toch is het een vrij middelmatige film. Zonder deze sterren was het veel minder geweest.

Herlijk om kijken naar het rustige leven van een boer. Het is moeilijk om als kijker geen sympathie te voelen voor deze Paul. Veel over hem komen we niet te weten, alleen dat hij naief is en ooit op jongen leeftijd heeft moeten kiezen tussen twee levens. Sommige menen dat er zijn keuze door middel van groot drama tot stand kwam, maar hoe deze dat precies denken te kunnen weten is mij een raadsel. Hoe dan ook, of in de woorden van Paul ''Enfin, bon...'', is het een prachtige documentaire.

Heb zelf de Regio 1 Director's Cut. De voice-over is eruit gehaald, het blauwe filter is weg, er zit een geheel nieuwe score in, het einde is anders, er zitten wat meer nieuw geweld in wat Porter nog minder sympathiek maakt.... Helgeland zet met de DC een serieuzere film neerzet met meer ruimte voor cynisme, maar ook als geheel wat beter aansluit bij het jaren '70 misdaadfilm idee wat hij voor ogen had. Maar of ik nu meer hou van de gladde, meer toegankelijke versie of de wat ruwere DC...Voor liefhebbers van oudere misdaadfilms is de DC absoluut de betere keuze, maar dan mis je wel die ouderwetse, rokerige voice-over.

De nieuwe score van Scott Stambler is helaas wel echt een minder element van de DC . Hij werd erbij gehaald om de originele score als muziek editor in de DC te plaatsen, maar dat lukte niet goed. Daarna is hij eens wat gaan schrijven en vond Helgeland dat ie, voor het eerst in zijn leven, als componist mocht fungeren. De oorspronkelijke componist, Chris Boardman, schreef een overduidelijk jaren '70 score met invloeden van onder andere David Shire. De groovy en funky geluiden gecombineerd met moderne suspense elementen paste perfect bij de toon van de film. Stambler, die eerst ook in dezelfde richting schreef, kwam met een meer hedendaagse score, maar nog steeds met voldoende jaren '70 sporen. Het probleem is dat hij sommige scenes onnodige spanning meegeeft en soms een veel lichtere emotie bewerkstelligt (de gitaar). De balans is helaas wat zoek, ondanks dat zijn dreiging door de film heen ook redelijk in orde is. Het enige wat had moeten gebeuren was een meer in toon gematigde score versie van Boardman eronder te plakken en hem dus enkele stukkente laten re-scoren en op de proppen komen met wat nieuw materiaal. Dat is helaas dus niet gebeurd.

Er is de laatste jaren een reeks Australische films die heel mooi, vaak ingewikkelde, menselijke relaties schetst, alsmede de zoektocht naar identiteit of een ander bestaan. De gecompliceerde relatie tussen een jong meisje en ouderen man in Peaches wordt overtuigend gebracht. Deze is niet nadrukkelijk sensueel in beeld gebracht, maar ook niet te afstandelijk. De film past perfect in het het rijtje als Somersault en Lantana. Het tempo is rustig, kent wat mooie visuele momenten, heeft een solide cast en tedere muziek van David Hirschfelder. Craig Monahan's debuut film The Interview was fantastisch, maar deze is ook absoluut zeer aangenaam.

Ik meen mij hier nog een trailer van te herinneren met de typische spectaculaire kwaliteiten naar voren geschoven getoond. Nu heeft deze film deze zeer weinig en indien aanwezig zeer traag en saai. Spanning en avontuur is ver te zoeken. Virgiana Margo vond ik wel erg goed spelen. 2 sterren

Heerlijke Thaise horror. De film kent spannend moment na spannend moment en de schrikeffecten komen in hoog tempo voorbij. En die geesten, die blijven maar komen. Fantastisch sfeertje en sublieme muziek van een componist wiens naam ik nu niet meer kan achterhalen. Mooi meisje ook die Pakkramai Potranan.

Naarmate het einde nadert is er een rustpunt waarna de film zijn spanning voor het grootste gedeelte verliest en de opeenstapeling van 'konijn uit de hoed' momenten niet helemaal bevredigen. Ook valt er wat te zeggen voor de overvloed aan schrikeffecten, die bij lange na niet allemaal werken. Soms werd een goed effect gelijk opgevolgd door nog eentje die helemaal niet effectief was. En dat komt ook mede door de muziek. In sommige klassieke, cliché ''omdraai'' momenten leek de score net een seconden te laat om de kijker schrik in te jagen. Bij een oude kungfu film mag het zweep geluid best wat vertraging hebben, maar voor een schrikmoment in een horrorfilm is het dodelijk als het te laat wordt ingezet.

Het is wel een leuke film op zich, te beschouwen als een grote ode aan musicals met Astaires en de hele rattenplan. De gehele cast playbackt, zonder dat ik mij er echt aanstoorde. Was het nu niet zo dat Bernadette Peters een liedje van Betty Boob (het tekenfilm figuur) aan het zingen was? Het klink wel erg als de stem van de actrice die altijd haar stem deed.

Iedere film mag zo zijn kleine gebreken hebben, maar deze heeft er 1 die wel erg groot is. Continu is het een film in een film, wordt er gespeeld met realiteit. Een vrouw droomt dat ze zingend met een schaar haar man gaat vermoorden en wordt dan bruut afgekapt met het liedje om terug te gaan naar de realiteit. Dat herhaalt en herhaalt zich maar op deze manier. Dat zorgt voor een moeizaam verloop vaak. Zo zie ik een musical dus niet het liefst. Maar alles mensen zeiken (zo ook ik), want het staat het vermaak niet enorm in de weg. Al zullen er vast mensen zijn die er echt vermoeid van zulllen raken. 3 sterren

Het eerst en derde seizoen vond ik uitermate goed, de andere seizoenen minder. Het lag geheel in de lijn der verwachting dat zelfs na een bijzonder aardig vijfde seizoen mogelijk nog een zesde seizoen of een film zou volgen. De film is duidelijk de zwakste schakel in het Penoza universum, wat ook niet geheel onverwacht is. Ken weinig voorbeelden van zo'n vertaling die wel evenredig goed werkt.

Door de serie heen heb ik veel ongeloofwaardigheden en clichématige ingrediënten voor lief genomen, te veel misschien. In die zin sluit deze film hier makkelijk bij aan. Het was altijd al een geheel van mooie gespeelde karakters, en minder interessante of zelfs overmatig bordkartonnen karakters, een overmatige hoeveelheid voorspelbare spanningsopbouw, die echter toch altijd beklijfde. Het verbaasd mij totaal niet dat sommige karakters een opvallende verandering doormaken, maar dat had mij ook niet verbaasd in een van de televisie seizoenen. De muziek van Bart Westerlaken is een constante factor van kwaliteit gebleven, ook nu in The Final Chapter.

De film is niet meer door karakters gedreven, maar door plot. Dat is toch wel het grootste nadeel. Ook keert het meest oninteressante karakter, altijd al slecht gespeeld, terug en voor het eerst is er een werkelijk niet te versmaden ontsnapping.

Duidelijk niet zo interessant als de serie als geheel, maar er waren nog voldoende raakvlakken.

Suchet als Poirot komt zeer dicht in de buurt bij het hoge kwalitatieve niveau van Ustinov in dezelfde rol. Een aangenaam kalm tempo, prima geacteerd, kortom een goed gemaakte detective. Hastings is hier te zien als de komische stuntelaar zoals Dr. Watson dat is in de Holmes serie met Rathbone. 3.5 sterren

bogart en howard speelde al samen in het toneelstuk en zijn in deze film ook samen te zien. deze film betekende de grote doorbraak voor bogart. bogart speelt de rol van duke mantee, met zijn armen vaak nog steeds in dezelfde houding als toen hij geboeid in de gevangenis vastzat, geweldig goed. ook de dialogen zijn erg goed, zoals mijn favoriet stuk dialoog over american football. 3.5 sterren

Leuke romantische komedie die soms de nodige vaart mist om echt goed te zijn. Na een vliegende start begint het de plot wat in elkaar te zakken nadat de bepaalde dingen voor alle karakters duidelijk zijn geworden. Wat meer slapstick, zoals in Bringing Up Baby, had de film goed gedaan, maar het mocht niet baten. Toch een erg fijne film.

Heerlijk spannend en beklemmend tot de laatste minuut. Erg effectief, en goed gebruik van splitscreens. Andere keuze voor de rol van de sniper zou ook wel eens Jeremy Irons zijn geweest die zo'n soort zelfde stem van Sutherland heeft, alleen dan nog enger/spannender. OOk erg simpele maar oh zo doeltreffende muziek van Hary Gregson Williams. 4 sterren

Vermakelijke film, die wel degelijk wat meer heeft te vertellen. Natuurlijk is het altijd mooie een kijkje te nemen ine en boeddhistisch klooster, maar er is ook een sneer naar de Chinezen. Een van die jonge leerlingen zegt het ook: ''Het goede wat ze hebben gebracht is rijst''. 3.5 sterren

Een van de weinige films met Laurel en Hardy die ik nog niet gezien had. En zoals verwacht komen de deze twee er weinig in voor. De plot is gericht op een meisje die het wil maken in Hollywood, en ondertussen zie je de het duo even tussendoor komen op de set. Een daarvan is hun opname van een film, de andere erg leuke met het muziek spelen van beiden. Geweldig die mondharmonica! Maar zoals gezegd draait deze film heel ergens andersom om, en dat is bij lange na erg boeiend. Patsy Kelly is een van de leukste vrouwelijuk komieken van die tijd, met haar grof taalgebruik. Mischa Auer is een aardige slijmbal. Maar het script van een film in een film is niet komisch. 2 sterren

(gelijk eens die cast hier aan passen want Lauren en Hardy verdienen absoluut geen credit)