Opinions

Ja het was te verwachten. Na een zowat precies een jaar geleden bij deel 1 dienst gehad te hebben, was het gister weer raak (toevallig ook weer met dezelfde collega's). Was deel 1 al om van te walgen, 2 is de nog erger. Zo nu en dan wel erg vermaakt om Engelkes die weer ouderwets acteert alsof hij van een blaadje uitdrukkingsloos wat tekst opdreunt. 0,5 sterren

Waar het om draait in sportfilms is wederom weer aardig in Ping Pong vertegenwoordigt; het goede gevoel van winst, en het medeleven met 1 of meerdere personen die willen winnen... Daarnaast zit er wat drama in en ietswat ander soort droomachtige stukjes in je niet vaak ziet in dit soort formule films. Maar het maakt de film niet persee beter. 3 sterren

Idd is de film niet in de stijl zoals je van Polanksi zou denken/verwachten. Mooie decors, aardig acteerwerk, zeer sfeervolle avontuurlijke muziek van Philippe Sarde en idd de geweldige scene met de vishaak. Maar af en toe nogal oninteressante stukken, maar op avontuur gebied genoeg te beleven. Wel vreemd dat de hoes van de vhs band ui 1987 je wil laten denken dat het een volbloedige komedie die is, terwijl er naar mijn mening alleen wat mislukte grappen in zitten. 2.5 sterren

De eerste Pirates of the Carribean film wist best te boeien. Het oogde toen vrij fris en vermakelijk, maar de grootste kritiek was toch wel dat de film te lang duurde. Later bleek ook nog eens dat de film wel erg veel weg had van The Crimson Pirate. Dead Man's Chest is ook behoorlijk lang. Konden de makers geen voorbeeld nemen aan die voormalige inspiratiebron? Het hoort nu eenmaal een speelse achtbaanrit te zijn met tempo en niet te lang. Althans, naar maatstaven. Maar helaas ligt het tempo soms vrij laag, zitten er een wat overbodige stukken in, is het spektakel niet altijd goed en zijn de effecten soms erg slecht. En wat te denken van de scenes met de Kraken? Niet om aan te zien die effecten en bovendien zijn deze actiescènes chaotisch en voel je als kijker er helemaal niet bij betrokken..

Dit klinkt natuurlijk allemaal erg negatief, maar de film wist mij wel degelijk te boeien. Prima dialogen, speelse scenes en een prima cast. Toch zou het met een veel korte speelduur en meer tempo zoveel leuker geweest kunnen zijn.

La Piscine is niet alleen maar mooie mensen kijken, want Alain Delon en Romy Schneider zijn beiden ook voortreffelijke acteurs. Verhaaltechnisch een ''dertien in een dozijn'' vertelling, maar daar draait deze film dan ook niet om. Het is de broeierige sfeer en het spannende spel tussen de karakters die de film zo boeiend maakt. De jazzy muziek van Michel Legrand is vandaag de dag nog even hip.

Ja hoor en weer zo'n film-in-een-film waarbij de hoofdrolspeler zichzelf en andere de hele tijd filmt. Dit wekt de nodige irritatie op. Dat is best jammer want op zich is de zoektocht van een man naar zijn roots, naar het lied des doods, best interressant. Dit lied zelf is prachtig. Maar het einde en de ''ik film mijzelf en andere'' stijl zorgen voor iets matigs. 2.5 sterren

De grote Franse natuur documentairemakers blijven prachtige cinema aan te leveren, zo ook met La Planete Blanche. Het blijft mij verbazen hoe ze zich in het nauw hebben moeten drijven om dingen te filmen. Componist Bruno Coulais, die veel van dit soort films scoort, levert ongelooflijk mooie muziek aan, was het niet soms wat stilte geen kwaad kon. Een waar spektakel op het witte doek. 4 sterren

Ze hadden er een korte sketch van kunnen maken, maar dat hebben ze gelukkig niet gedaan. De aantiteling met de bekende religieuze manier van spreken is al prachtig en het wordt daarna alleen nog maar leuker.

Peter Cooper verving Peter Sellers volgens imdb.

Slecht verhaal, slecht acteerwerk, vermoeiende actiescenes, vervelende dialogen, lelijk gefilmd.... Dit soort films kunnen ook met gemak voor mensen zijn die hogere eisen stellen, maar gewoon af en toe wat onzin willen zien. Plato's Run wist zelfs niet erg te vermaken, eerder te irriteren.

Middelmatige oorlogsfilm. Aan de cast met enkele van de meest klinkende Britse namen ligt het niet. Het probleem ligt in vele scenes die te lang duren en waaronder een boel onnodig zijn. Nergens spannend, op een enkele scene na.

Het wordt zo gebracht dat je enkel meer gaat verlangen naar het uiteindelijk doel van de missie. Er worden pogingen gedaan om karakters uit te diepen, maar dat gebeurt eigenlijk maar op een standaard manier. Soms wat sleperig, maar uiteindelijk nog wel een beetje genietbaar. 2.5 sterren

Met Jour de Fete kwamen de grappen over het streven naar efficientie al naar voren. Daarnaast was die slechts komisch. Playtime is meer, veel meer. Hier wordt de drukke maatschappij weergegeven, waarin iedere persoon meedoet aan de sociaal maatstaaf, iedereen doet mee aan een rollenspel. De portier die gewoon met enkel de deurknop gewoon in zijn rol blijft en de allang gebroken glazen deur, voor de schijn open en dicht doet. Zo zijn er nog tal van zaken. Hulot is uiteraard een buitenbeentje met zijn gestuntel. De rotonde als een soort van draaimolen, waar je alleen kan instappen als je geld in de parkeermeter gooit, bepaalde auto's die dezelfde beweging als een draaimolenpaard maken. Wat opvalt zijn de grootste overzichtelijke breedbeeld shots, om de massa in het restaurant bv goed te kunnen overzien. Het probleem hierbij kan zijn dat het zo een enorme chaos wordt, waar moet je kijken... Juist die chaos is zo geweldig, het kantorencomplex, het restaurant. De hele speelduur in een deuk gelegen. 5 sterren

Het ongelooflijke van dit alles is nog wel dat de kinderen het in de eerste plaats als een 'zomaar' een schoolles zien, om daarna er helemaal in meegesleept te worden en het onderscheid met echte verkiezingen van volwassenen nauwelijks meer gemaakt kan worden. Zeer goede, confronterende documentaire. 4 sterren

Vind deze stijlvoller als Minghella's remake. Niet alleen zet Delon Ripley veel boeiender neer, maar is ook de film veel mooier geschoten (prachtige tinten, schaduws, optimaal gebruik makend van de locaties, de lichtreflecties etc). Wel bespeurde ik wat minder diepgang. 3.5 sterren

Moeders die dit boek aan hun kinderen keer op keer voorlezen zullen bijna nog meer genieten dan een kind zelf. Hoe kan je het verhaal van Schmidt en de tekeningen van Westerdorp omtoveren naar film? De opening is al briljant, met Westerdorp animatie die overgaat in Pluk (live action) rijdens in zijn takelwagen. De film weet door middel van gebruik van poppen en de iets wat te gelikte studio decors al een groot gedeelte voor elkaar te krijgen van de sfeer van het boek. Enorme leuke cast van Terpstra en een leuke Wouterse tot aan Owen Schumacher voor de stem van Zaza. Naast een uitstekende score van Merkies, zijn ook de korte liedjes perfect ingezet om iets meer diepte te geven. Uitstekende kinderfilm. 4 sterren

Vrij oninterressante kunstenares. Deze docu spreekt mij dan al helemaal niet aan als haar dochter de docu over haar moeder maakt (hoe goed die regisseuse misschien normaal ook is).

Een aardig, vooral eerlijk portret van Verhoeven over Mussert. Het is allemaal mooi in elkaar geschoven, met prachtig archief materiaal, maar het is eigenlijk enkel de essentiele twijfel over Mussert die het echt interessant maakt. 3 sterren

Vooral ook erg leuk als je werkt/ooit hebt gewerkt bij de post. Van die dingen waar je dan nog wat meer plezier aan beleefd. Heerlijke slapstick situaties en erg vrolijk. Ook leuk was de muziek van Ron Goodwin. Diens titelsong waarbij die irritante kinderen zingen over de postbode is onweerstaanbaar. Ook geweldige hoe in zijn composities constant een tango gebruikte, zoals Luis Bacalov dat tientallen jaren later ook deed voor Il Postino. 3.5 sterren

L' Auberge Espagnole was toch nog wat beter, maar dit vervolg komt zeer dichtbij. De film blijft een vaak erg mooi als het aankomt op de frisse montage en leuk ideetjes. Het 'magische' gevoel (de eerste film was voor mij een verademing) is ietswat minder helaas. 3.5 sterren

Vond het ook een aangename film. De cast heeft zichtbaar plezier en acteren goed. Met een constante glimlach gekeken. Ook de spitsige dialogen mogen er wezen en de vaak amusante muziek. Meer had er van mij al niet in hoeven zitten. De kleine zijsprongen zijn niet allemaal even interessant, zoals die engel, maar vervelen nu ook weer niet. Het nostalgische gevoel, de spanning van een laatste keer weet de film goed over te brengen. 3.5 sterren

Las dat Altman de opnames niet kon afmaken en Paul Thomas Anderson op het einde hielp met de regie.

Eigenlijk heeft Norman Wisdom een enorme rotkop en kan hij erg op mijn zenuwen werken. Eigenlijk is hij vaak ook niet grappig. Eigenlijk zijn de rollen als zijn moeder en grootvader behoorlijk flauw, alhoewel die grootvader met zijn 200 miles wel leuk is. Maar toch is er iets waardoor ik blijf kijken en het vaak wel vermakelijk vind (na deze 3e film die ik nu met hem heb gezien). Het slapstick element slaat niet altijd aan, maar er zijn zo die momenten die erg leuk zijn; de fietser achtervolgen met de bus, het podium en de opening van het huis, de fiets in de woonkamer.

Wisdom doet mij ook denken aan een Bob Hope, die ook precies voldoet aan het 'eigenlijk betoog' hierboven. 3 sterren

Doorgaans heb ik best waardering voor het werk van Michiel van Erp, maar hier mis ik scherpte en focus. Er valt uit het materiaal, en alles wat we uiteindelijk niet kregen te zien, denk ik best een goede documentaire over PR Mannetjes te zitten. Zou ook een mooie titel zijn geweest.

Die PR mannen van Zutphen en BavariasStad waren interessant. Is het exploitatief om de man van Bavaria Stad afschuwelijke, ingestudeerde promopraatjes te laten houden? Je ziet echter wel weer dat zijn enthousiasme waarschijnlijk gemeend is, maar dan volgen er weer wat shots dat hij ´obsessief´ door zijn raampje staat te kijken... Ik vond dat best snijdend materiaal, waar je veel gedachtes en denkbare emoties bij kunt voelen. Scherp is het nog niet, maar het is vele malen boeiender dan al het andere materiaal.

Je vangt weleens wat op over films die je nog altijd moet zien. Zo hoor ik al jaren dat The Princess Bride erg leuk is en dat ik deze absoluut eens moet gaan kijken. Dat het zoveel jaren heeft geduurd geeft wel aan hoe zeer mij het interesseert om films snel te gaan zien (zelden eigenlijk). Hoe dan ook, het is een erg slechte film. Het op de hak nemen van sprookjes mag dan toentertijd vrij verfrissend zijn geweest, maar het het is even vervelend en flauw als soortgenoten als Robin Hood: Men in Tights en Shrek. In het algemeen heb ik eigenlijk ook wel gehad met parodie-films. Nee, het wachten tot je vijand naar boven is geklommen, dan een leuk praatje houden en dan pas duelleren trek ik niet meer.

Komt inderdaad wat moeizaam op gang, maar na ongeveer de helft komen de onthullingen boven tafel en wordt het spannend drama. Het beeld van Balkende is fantastisch met zijn neusgepeuter, sulligheid en zijn 'jacht'. Die percussie/drums van Fons Merkies waren niet erg fijn geplaatst, waar de rest van zijn score dat wel was. 3 sterren

Prachtrollen van Ludino, Cochran en Duff. Een op het eerste gezicht zo'n standaard film wordt door de boeiende wijze waarop het thema hebzucht wordt gebruikt beter dan je verwacht had. 3.5 sterren

Thematisch gezien is Private Potter een intrigerende film. Het gaat over de menselijke psyche in strijd met de reglementen van het leger. De film draait geheel om het gegeven dat je als kijker de mogelijkheid van iets gaan aannemen en erin begint te geloven. Het is weliswaar vaak beter en krachtiger uitgewerkt, maar de film weet prima te boeien. Geïnteresseerde hoeven niet te vrezen voor een hoog EO gehalte; het is namelijk vrij minimaal.

Het psychologische komt naar mijn inzicht niet verder als dat Valerie allerlei dingen meemaakt en of angstig of sip kijkt. Ik ben onder de indruk! Middelmatige en saai, hier en daar wat aardige toevoegingen van Vrienten, alhoewel op sommige momenten deze ook enorme irritatie opwerkt. Zo gaan bv. bepaalde ''schrik'' scenes gaan gepaard met een krijsende herrie als een vogel in nood. De Gooijer rolletje is zeer goed. 2 sterren

Interessante in Australië gesitueerde western. De film bevat prachtig geschoten beelden en heeft een intrigerende, naargeestige sfeer. Muziek van Nick Cave en Warren Ellis is prachtig, maar ik heb mijn twijfels over enkele momenten dat er daadwerkelijk tekst wordt gezongen. Juist de momenten waarin wel stemmen worden gebruikt, maar deze alleen maar een eind weg neuriën, zijn zoveel effectiever. Op audio-visueel gebied is vrijwel niks te klagen en ook de acteurs zijn briljant, maar je leeft werkelijk met niemand mee. Dat is een behoorlijke dooddoener voor een film waarbij men wel probeert om sympathie of empathie te creëren voor bepaalde karakters.

Jackie Chan's Amerikaanse debuut Big Brawl, The (1980) was een goede binnenkomer. Het was niet zo sterk als als het Hong Kong werk, maar bood genoeg humor en kansen om zijn kunsten te tonen. Hij moest echter wel zijn snelheid wat aanpassen en had niet de mogelijkheid om de actie zelf te choreograferen. De film sloeg niet echt aan bij het publiek. Amerikanen gaven hem nogmaals onbenullige rolletjes in The Cannonball 1 & 2. The Protector was zijn tweede Amerikaanse hoofdrol. Weliswaar is co-productie met Hong Kong. Ook speelt de film zich grotendeels in Hong Kong af.

The Protector is een slechte film. Jackie Chan is simpelweg niet goed gecast als Amerikaans ingeburgerde ruwe agent. Hij vloekt zelfs wat keren; son of a bitch. De chemie tussen hem en Danny Aiello ontbreekt volledig. Bij de Rush Hour en Shanghai reeks was op tenminste nog sprake van enige chemie. Al snel bekruipt het gevoel dat de regisseur totaal niet wist waar hij hem voor inhuurde. Zelf vond hij zo dat het (Amerikaanse) publiek nog niet klaar was voor zijn Aziatische stunts. Hij wilde een ander soort Chan introduceren. Hij was zelfs erg tevreden met het resultaat.

De actie is ook nog eens behoorlijk belabberd. Chan komt wat keren aan vechten toe, maar de choreografie is meestal erg matig. Logisch als je bedenkt dat Chan ook bij de tweede film zich niet mocht bezigen met de choreografie. Het resultaat is dat sommige potentieel aardige actiescènes hierdoor om zeep worden geholpen. Wat rest blijven wat sporadisch aardig uitgevoerde bewegingen, meer niet. Bij sommige stunts heeft men gekozen om ze op een zo traag mogelijke (lees veilige manier) manier in beeld te brengen en uit te laten voeren. Bij een achtervolging in een Chinese haven voel je bijna de kopzorgen van Chan. Al strompelend en kreunend voert hij de stunts voor een achtervolging die meer snelheid en pit mocht hebben.

De acteur was totaal niet tevreden met tal van zaken en wist te regelen dat hij een Hong Kong versie mocht maken. Wat gevloek en onnodig bloot werd verwijderd, een nieuwe subplot geïntroduceerd, meer tempo en op het gebied van actie werd er veel bijgeschoten en beter uitgewerkt.

The Protector is als een matige voorloper van Rush Hour, de film waar alles wel redelijk werkte. Niet dat die reeks nu zo hoogstaand is, maar de formule was acceptabel. Mijn kritiek voor deze film is gebaseerd op de originele Amerikaanse versie. Ik hoop nog eens de verbeterde Hong Kong versie te zien.

Fellini maakte Prova d'Orchestra voor de Italiaanse televisie en had een beperkt budget om mee te werken. Hierdoor gaat een deel van de pracht en praal van veel andere projecten voor een deel verloren. Het beperkt zich nu tot een sobere locatie, maar weet ruimschoots te overtuigen door de Fellini elementen die niet verloren zijn gegaan.

Het orkest en dirigent worden gebruikt om de maatschappij weer te geven. Dit in het achterhoofd houdend is het een inhoudelijk best een goede film. Maar zelfs door dit niet mee te nemen in de waardering levert het een aardig humoristische kijk op een orkest weer. Na een tamelijk humoristische stel anekdotes en grappen van de verschillende orkestleden, met typische Italiaanse uitbundigheid, eindigt het in een overheerlijke chaos. Behoorlijk onderhoudend dus. Tevens is het als Nino Rota liefhebber een tamelijk ontroerend eind van diens samenwerking met Fellini, zo vlak voor zijn dood.

Coburn blijf ik toch een enorme goede acteur vinden. Hier wellicht een nogal simpele, vlakke rol, maar leuk doet ie het wel. Dat de film zelf zo ontzettend slecht is (neem de paar vreselijk acterende, jankende vrouwen) maar nog vermakelijk is een wonder. 2 sterren