Opinions

Enkele weergaloze scenes weer, waaronder een pracht van een finale. Een wat sulligere stijl van vechten uit Fearless Hyena uit het jaar voor deze is ook weer hierin terug te vinden. Niet geheel toevallig zowat dezelfde outfit behalve de ouwemans vermomming. Ook hier kan ik de muziekkeuze alleen maar prijzen met prachtige stukken van klassieke componist Holst, waarnaast de enige echte John Barry muziek componeerde (zonder daar een credit voor te krijgen). 3.5 sterren

Al het visueeel spektakel van Zhang is prachtig zeker weten. Na verloop van tijd viel het kwartje alweer van ''oh ja zo'n verhaal weer''. Toch als geheel genoeg emotie, iets wat ik bv. de Wong Fei Hung reeks nooit heb kunnen vinden. Het einde is misschien te sterk, zowel visueel, muzikaal, als emotioneel 4.5 sterren

Had toch wel even zin een luchtige IFFR film, en daar had ik in deze een goede gevonden. Wat een ongelooflijke, slechte klucht is dit vaak zeg! Tussen de aardige reddingsacties door is het drama om te huilen zo slecht en kitscherig. Maar dan wordt dat helemaal goed gemaakt met de spannende, claustrofobische reddingsactie in een groot gebouw die zo'n 40 minuten inneemt, met al die prachtige vlammenzeeën. Uiteindelijk toch een heerlijke film. 3.5 sterren

Zag de film daarstraks en andere ware het er met mij over eens dat hier wel een flinke schaar wat minuten uit had mogen knippen. Het drama is niet bijster interressant, en lijkt erop dat daarin wat potentiële kansen te zijn gemist. Meer vorm dan inhoud, maar dan wel hele mooie vorm. 3 sterren

Sport en concertregistraites zijn in de loop der jaren enorm veranderd op technisch vlak, met als gevolg dat het er boeiender uitzag als als voorheen. Scorsese had weliswaar, zo begreep ik, wat Oscar-winnende cameramensen om zich heen verzamelt, maar dat haalde niks uit. Het is een zeer matige, standaards registratie met een heel kleine docu element. In plaats van Scorese had zo een willekeurig regisseur, met voldoende kennis, dit ook kunnen regisseren.

Begint zeer aardig, maar glijdt al snel af naar een 13 in dozijn verhaaltje. Caine heeft wel een betere en grauwere misdaadfilms gespeeld, maar weet de film toch nog te dragen met zijn uitstekende acteerwerk.

Een man die op het pad van zijn wraak de ene na de andere persoon omlegt, geholpen door het dekmantel karretjes van zijn zoontje.Dat levert best iets aardigs op.Dat het niet in het Japans was, stoorde ik mij slechts een beetje aan.Sommige Woo films heb ik ook niet anders gezien. 3 sterren

Shoot 'em Up zijn grootste inspiratiebron was overduidelijk John Woo. Om de studio te overtuigen van zijn project maakte de regisseur een animatie met daarbij de overduidelijk boodschap dat het John Woo's natte droom zou zijn. De immense hoeveelheid slachtoffers, actiescènes + de baby zijn in het bijzonder geïnspireerd door Hard-Boiled.

Maar hoe zijn de actiescènes in verhouding tot John Woo? Nou, vooral een stuk chaotischer met veel snellere montage. Het is een stijlmiddel, maar het maakt de actie nooit echt enerverend. Het mist de schoonheid en het ballet van de echte meester. Dat neemt niet weg dat de doorgedraaide methode toch aardig werkt. Hieruit voort vloeit ook een berg humoristische taferelen, die helaas maar half geslaagd zijn. De soms gevatte, droge opmerkingen van Smith zijn aardig, maar er zijn ook tal van flauwe of zelfs niet grappige momenten. Een soortgelijke film als Crank weet dan toch beter op de lachspieren te werken.

Bij herziening zijn zo'n beetje alle delen uit de Pink Panther reeks minder dan toen ik ze jaren geleden voor het eerst zag. Natuurlijk is Peter Sellers iedere keer weer briljant en de muziek van Mancini onvergetelijk, maar de film schommelt ook heel erg in niveau. En toch is het nog altijd boven gemiddeld vermaak. De film moet het soms hebben van die hilarische handelingen van Clouseau die uit het niets lijken te komen, terwijl daar tegenover ook tal van momenten staan waarbij je de flauwe grap alweer ziet aankomen, of het gewoon niet zo leuk is. De finale is verreweg het beste stuk. Dit komt doordat geslaagde en iets flauwere blunders elkaar in hoog tempo opvolgen, waardoor het komische effect alleen maar verhoogd wordt. Jammer dat er nooit een Pink Panther film is gemaakt die in hoog slapstick tempo aan je voorbij raast.

Er was eens... een heel vervelend vierde deel uit de Shrek reeks. In het eerst deel zat al een vervelend moraal, maar gelukkig nog wel enige leuke humor. Maar dat langzame tempo.... Als het moraal zo enorm in de weg zit, dan is er toch een probleem. Het vervolg was gelukkig wat vlotter en de humor, hoe flauw soms ook, was vrij degelijk. Het derde en laatste deel sluiten geheel aan bij het eerste: een enkele redelijke grap, on-origineel en tergend zielloos.

Alle drie de delen zijn even vervelend met al die flauwe verwijzingen en humor en animatie die totaal geen indruk op mij maakt. Goed, sommige stemmen zijn nog leuk ingesproken en een enkele keer kan er een glimlach van af. 1.5 sterren

De regisseur wilde een film laten zien waarbij hij de kijker wil laten zien dat eerste indrukken van een persoon bedriegelijk kunnen zijn. En inderdaad, ik leefde uiteindelijk erg mee met de hoofdpersoon, terwijl ik eerst niks met hem had. Neem een lichte humoristisch inslag, gecombineerd met een vleugje troosteloos Moskou en Pickpocket invloeden en je hebt een prima film.

Ergens in de film, vlak voordat Shultes de video van de vrouw kijkt, zit een stukje wat lijkt op sound design. Dacht zelfs nog dat het misschien origineel geocomponeerde muziek. Die 20 seconden zijn erg mooi en komen op precies het goede moment nadat je net begint mee te elven met het hoofd karakter. Na de regisseur bij de Q&A te hebben gevraagd hoe dat zat, zei hij dat het onbedoeld in de film was blijven zitten. Het was een geluid wat ze niet meer hadden kunnen wegwerken.

Opvallende film van Tsui Hark. Dat komt vooral omdat het begin van de film niet veel goeds beloofd en de eerste paar actiescenes niet erg overtuigend is. De lange shootout in het appartementencomplex en het einde maken meer dan genoeg goed. Bij vlagen prachtig gestileerd, spannend en opwindend. Toch bekruipt mij het gevoel dat deze flair al eerder had moeten geintroduceerd worden en zelfs de twee goede actiescenes nog beter hadden kunnen zijn.

En dat denk ik niet, mag ik alle verhalen geloven van alle mensen die deze minder vonden. Vond dit ook niet veel soeps, met een quasi-interressante plot en laag aandoend tempo. Kenjiro Hiroso's score is aardig en Meiko Kaji fascineert mij.. Maar dat maakt geen goede film. Zag nu net weer een stukje op tv en zou het niet aandurven nog eens volledig te zien. 2 sterren

Een jaar nadat Leni Riefenstahl debuteerde met de speelfilm Der Blauen Engels maakte ze haar eerste propaganda film voor Hitler. Der Sieg des Glaubens draait om een partijbijeenkomst van de NSDAP in 1933, waarvoor Riefenstahl vrijwel geen voorbereidingen kon treffen. Dit had gevolgen voor de technische kant van de documentaire, maar wellicht belangrijker was de gevoelige materie en de zogenaamde bezoedeling die het werd voor de Nazi's. De toenmalige Stabschef van de SA, Ernst Röhm, werd een jaar later vermoord door Hitler tijdens de Nacht van de Lange Messen. Hiermee ruimde Hitler iemand uit de weg die hij zag als concurrentie, waardoor de documentaire koste wat kost ook ruimbaan moest maken. Triumph des Willens werd hierna gemaakt ter vervanging, en gezien kan worden als een soort van remake; vele visuele ideeën en grote delen van de muziek werden opnieuw gebruikt. Vele tientallen jaren later werd echter toch een kopie teruggevonden van Sieg des Glaubens.

Der Sieg des Glaubens is, zoals eerder vermeld, op technisch vlak lang niet zo interessant als later werk. De werkelijk adembenemende cinematografie is hier nauwelijks terug te vinden en blijft vooral overeind door een nog degelijk tijdsdocument te zijn. Vooral dankzij de beelden van de vermoorde SA leider en een niet te vergeten moment waarin iemand van de Hiterjugend de hoed van Hitler per ongeluk van zijn hoofd stoot. Maar de heerlijke, overduidelijk door Wagner geïnspireerde, muziek van Herbert Windt mag ook niet onvermeld blijven.

Altijd leuk die dolenthousiaste beschrijvingen op de website van het IFFR;

''Miskend meesterwerk uit de jaren 90. ''

''Dit is Grafs gemankeerde meesterwerk''

Vooral een vakkundig gemaakte film met voldoende spanning, aardige actie en her en der wat aardige humoristische taferelen. Daarnaast ook kleine stukjes onfunctionele erotiek. Niets bijzonders.

De score van componisten Helmut Spanner, Loy Wesselburg en Dominik Graf zelf is echter wel een flinke uitschieter. Het is mij nu al bij meerdere films van Graf opgevallen dat een gedeelte erg in de lijn van ambient à la Brian Eno is geschreven. Dat werkt bijzonder sfeerversterkend.

Het boek heeft de nogal zware beschrijvingen van hoe Holmes niet zichzelf is als hij geen zaak heeft, en zelfs drugs neemt. Dat had er wel ingemogen eigenlijk. De achtervolging over de Thames is heel mooi en sfeervol. Was er bang voor dat het wraakzuchtige motief op het einde niet uit de verf zou komen door middel van de te lange flashbacks, maar toch ook op film werkt het goed. 3.5 sterren

Misschien omdat ie veel meer voelt voor een andere vertolker. Veel mensen zweren bij Basil Rathbone en er zullen er ook vast zijn die Brett niet erg denderend vinden.

The Simpons vind aardig om soms in de 20 minuten vorm te kijken. Helaas is het vaak te braaf met al dat familie sentimentele gezanik, en niet verwonderlijk dat ik de seizoen met meer absurdistishce trekjes leuker vond. Deze film is voor mijn gevoel een kruising tussen beiden. Wel een onnodige film, waar je duidelijk ziet dat er meer aandacht en budget naar de animatie is uitgegeven. En daardoor absoluut niet persee veel beter. Dit klinkt allemaal erg negatief, maar toch is het best leuk entertainment. 3 sterren

Belabberd, ongeinspireerd script. Vind al die komisch bedoelde films waarin hemel en hel tegen elkaar strijden altijd zo flauw. De enige vorm van humor komt van de cast (bestaande uit vele bekende gezichten) zelf, die met veel plezier hun rollen spelen. Cruz heeft zo wel wat gevatte opmerkingen. 2 sterren

Zeer leuke film, waarin ik mij eens voor de verandering niet stoorde aan de zeurbootschap.Heerlijk om naar piraatjes te kijken. Dit alles in een hoog tempo met veel humor. Alleen de cgi vind ik totaal niet op zijn plaats, net als bij Pirate Planet recentelijk. 3.5 sterren

Die Street Fighter scenes waren zeer komisch! Dit valt echter niet van de film zelf te zeggen, die vooral teveel op die constante knipoog leunt. Hier en daar wat leuke stukken. Komt vooral doordat ik Chan vaak leuker vindt als ie serieus oogt, en waaruit de humor voortkomt uit een bepaalde beweging of voorwerp wat hij gebruikt. Zelfde probleem met The Fearless Hyena. 1.5 sterren

Het script is geschreven door Alexander Jacobs, scriptschrijver van onder andere The French Connection II, The Seven-Ups en Point Blank. En dat is te merken bij het kijken van Sitting Target, die ook wel wat weg heeft van Get Carter uit 1971. Wat een overheerlijke rauwe jaren 70' Londen sfeertje heeft deze film! Maar afgezien van het einde, de sfeer en een prima Oliver Reed is het helaas niet erg bijzonder.

Een bijzondere film. Voor liefhebbers van Hongkong humor zal het niet tegenvallen. Het is soms flauw, soms is er een flinke voltreffer, maar het is altijd genoeg voor een glimlach. De effecten zijn op zich natuurlijk niet mooi, maar binnen dit absurde en originele universum past het uitstekend. Het is een erg leuke mix. Ook de muziek van Raymond Wong mag neit onvermeld blijven. Hij weet vakkundig en met veel liefde voor de cliches verfrissende scores te componeren. Daarbij schuwt hij het overduidelijk nabootsen van bepaalde tempscore niet. Een van de meest fijne Hongkong componisten van de laatste jaren.

De naam Woo-ping Yuen staat altijd garant voor oogverblindende, spectaculaire choreografie. Hij is een van de beste, al dan niet de beste. De gevechten van Iron Monkey voldoen dan ook precies aan mijn verwachtingen. Misschien dat ze in de Wong Fei-Hung delen nog net iets mooier zijn, maar gelukkig is Iron Monkey niet zo'n langdradige film. Heerlijk luchtig met typisch Hongkong humor, maar lang niet zo flauw zoals ik in het verleden regelmatig heb gezien.

BIj Hongkong films is de muziek alleen niet altijd in orde. Iron Monkey kent muziek, van Richard Yuen, die niet altijd meegroeit met de beelden. Soms is het een beetje ritme, maar vooral wat fluitinstrumenten die meer dienen als kortstondige effecten, ook al zijn ze dan ook wel melodieus. Niks mis mee maar spectaculaire score kan een vechtscene net dat beetje extra geven, ook al is het maar gewoon percussie. Om een voorbeeld te noemen; het eindgevecht in Wo Shi Hei wordt begeleid door simpele, doch effectieve ritmische synthesizer muziek.

Sze-Man Tsang, die de jonge Wong Fei-Hung speelt, is trouwens een meisje.

Wat een alles omvattend verhaal bevat deze film. Er komen zoveel zaken aanbod over het leven dat ik nog geen eens alles heb kunnen ontdekken. De film is prachtig gefilmd in zwart wit en ik ben er verzekerd van dat de film enorm veel kracht zou verliezen als deze ingekleurd zou zijn. Heel veel fascinerende scenes waarvan ik er maar even 2 noem:

-de scene waarin de dood het leven van de man in de boom komt opeisen en na de boom te hebben omgezaagd, de eekhoorn tevoorschijn komt
- de scene waarin een man het leven van een andere wil afnemen, maar na een tijd het toch niet doet.


voorlopig hou ik het op 4.5 sterren

Aardige docu van een beginnend regisseur in dit soort film. Zijn architectuur is prachtig, maar de man erachter wat minder. Zou liever bepaalde werken in het echt zien, dan zoals het er op film uitziet. Prima schets van de man, maar erg bijzonder is het niet als documentaire. 3 sterren

Het gaat er dan ook niet echt om of een film filmtechnisch persee goed is naar mijn idee. Bij King is dat een nadeel, want het tempo van de muziek past totaal niet meer bij de effecten. Hier is niks qua techniek echt gedateerd in mijn opzicht maar is de film op zich niet interressant. Ik zelfs standaar films op visuele gebied die mij raken. Maar een extra sterk punt kan het wel vormen

The Skin Game heeft goed elementen zonder meer, maar na een half uur wist het mijn aandacht niet meer vast te houden. De eerste Hitchcock die mij emotioneel echt raakte uit zijn vroege carriere was Sabotage, een film vol wroeging, met misschien wel de sterkste, echte emotie naast Vertigo. Gelijk even verhogen.

Onder alle typetjes van het komische duo behoren de gebroeders Temmers tot het neusje van de zalm. Het enorme postuur van de Bie werkt bij momenten extra op de lachspieren wegens de manier van lopen van Gé. Neem de scene met het verhangen van de krans en het poortje.

Uiteraard zitten er typische perikelingen uit die tijd in; de controleur van de kijk- en luistergelddienst. Net als bij Wo ist der Bahnof zit er tegen het einde een sterk gebruikte vorm van melancholie die de broeders overvalt.

Zoals men gewend is zitten er weer een reeks heerlijke woordspelingen/fenomenen in, zoals het potje over.

Niet minder briljant als ''Wo ist der Bahnhof?''.

Caan zet weer een heerlijke karakter neer. En inderdaad die dialogen zijn soms voortreffelijk. Als lichte thriller met veel humor wel redelijk geslaagd. De achtervolgende argwaan door een zwart voertuig kreeg een eigen identeit in de vorm van een groovy beat van componist Tom McIntosh. 3 sterren