Opinions

Kampt met dezelfde problemen als een voor mij vergelijkbare film als Italiensk for Begyndere. Zo lukt het niet om mee te leven met de karakters, loopt het drama niet altijd even soepel en komen humoristische zaken niet goed uit de verf. Genoot vooral van de acteerkanonnen en het goede camerawerk, maar van het middelmatige gevoel hielp mij dat niet af. 2.5 sterren

Een aardige film die op een vertrouwde manier het drama netjes afwerkt. Bowman en Hayworth zijn bijzonder sterk. Dat er een boel van de zangpartijen gedubt zijn is overduidelijk overigens. 3 sterren

Een docu die goed weergeeft hoe machteloos een stel soldaten zich kunnen voelen. De frustraties dat ze niet kunnen uitvoeren waar ze voor getraind zijn, ze weinig te doen hebben... ''Nederland'' is kampioen in een compromis maken'' zegt een soldaat. Best aangrijpend. Mooie muziek van Merkies, waar ik later nog wel op terug zal komen als ik daar een review van heb geschreven. 3.5 sterren

Natuurlijk zal een Snoopy film ontzettend braaf zijn, dat kan al niet anders als je de strip kent. Het vermaak wat er toch inzat werd totaal overschaduwt door die onzinnige constante herhaling van dezelfde liedjes (''Snooohhphyy'').

Mooie beelden, mooie score van Mychael Danna, Pepper in een wel aardige rol. Echter boven het standaard komt het niet uit, daarvoor raadt ik liever een ''echte'' film aan: Atanarjuat (die ook in deze zelfde gebieden was opgenomen. 3 sterren

Tijdens de voorstelling op het IFFR was Gojko Mitic ook aanwezig. Geweldige acteur.

Die Söhne der Großen Bärin was de eerste Oost-Duitse western. Men wilde net zo'n succes creëren als de Winnetou films van West-Duitsland, die gebaseerd waren op de boeken van Karl May. Een boek van Liselotte Welskopf-Henrich stond aan de basis van deze film, die vele miljoenen bezoekers trok. De film werd opgenomen in Joegoslavië, met in de hoofdrol een Joegoslavische acteur. Dezelfde acteur speelde eerder ook al rolletjes in West-Duitse westerns en werd een groot icoon. Op latere leeftijd heeft hij nog enkele malen Winnetou gespeeld in tv-films.

Zoals veel westerns uit de jaren 60 is de film prachtig geschoten. Het visuele spektakel bepaalt voor een deel de fijne sfeer van de film. Daarnaast leunt de film toch vooral op de imponerende rol van Mitic. Kenmerkend voor veel Duitse westerns is dat het vanuit het perspectief van de Indianen wordt laten zien en de blanken de landrovers (de slechteriken zijn). Het verhaal is vrij recht toe recht aan en benadrukt het kapitalistisch denken van de blanken. De kent ook een aantal prima actiescènes en heeft een werkelijk briljante score van componist Wilhelm Neef. Vaak had Italiaanse en Duitse film filmmuziek uit die tijd een meer creatieve en alternatieve aanpak.

Uitstekend kijkvoer.

Kon er ook totaal niet om lachen. Probleem is het saaie script. Grappen zijn totaal mislukt, de karakters saai.

Er zijn soortgelijke komedies waarbij vele castleden zwalken op het randje van flauw, maar mij dan toch doen glimlachen. Hier is dat duidelijk niet het geval. Marcello Mastroianni is een goed komisch acteur, waar ik hier niks van terugzie. Wel heerlijke muziek van Piero Umiliani. 1.5 sterren

Een heel mooi portret van keizer Hirohito. Zijn hele isolement en emoties zijn weergaloos laten zien vooral in het begin van de film, waarin hij langzaam bepaalde dingen begint te beseffen. Het sound design is overweldigend goed. Zo zit er een constante ruis, en een variatie aan andere geluiden die in samenwerking Andrei Sigle's muziek zo krachtig zijn als maar kan. 4 sterren

Voelde mij als kijker iemand die warm onthaald werd om deze personages dieper te leren kennen. Heidi's karakter is hoe dan ook vrij toegankelijk, met die overstap naar volwassenheid, die veel van haar handelingen verklaren. Terwijl het verhaal toch vooral wat minder interressant is, met een nogal voortgekauwd verhaal eigenlijk. Maar een troef hierbij is naast de zeer goede karakters, het dromerige, licht poetisch bedoelde gedeelte. We zien een hoop mooie shots waarin bladeren voorbij dwarrelen, Heidi's haast kinderwonderlijke aanraking met allerlei voorwerpen; van een duikbril tot weet ik veel wat. Sommige montages van dit soort taferelen worden begeleidt door een zeer fijne ambient score van Decoddering.

Dit klinkt wellicht precies zo aardig als Goodfella het hierboven beschrijft, maar het bleef mij toch wel zeer bij. Misschien later nog verhoging naar 4 sterren

En wat schetst ieders verbazing! Gable is een reporter die een oogje heeft op een vrouw die tussen Gable en een andere man moet kiezen. Waar hebben we dat eerder gehoord. Typische rol voor Gable dus die weer een prima duo vormt met de al even goede Lana Turner. Overigens grappiger dan Too Hot to Handle. 3.5 sterren

De laatste film van MGM in het befaamde cinemascope formaat. Overigens is er de laatste jaren wel spraken geweest van een 'opmars'.Hoofdrolspeler Russ Ramblyn is bekend als de vrolijke kleinduimpje in Tom Thumb of opvliegend type in Seven Brides for Seven Brothers.Een opvliegend karakter spelend haalt het beste in Ramblyn naar boven.Zo ook in deze western.Fernando Rey is haast onherkenbaar, Maria Granada is er gewoon als opvulling van het beeld.Wat opvalt zijn sommige pijlsnel gemonteerde schietpartijen met een opzwepende score van Robert Mellin.Het doet qua tempo hierdoor wat denken aan The Naked Spur.Zeer aardig. 3 sterren

De Pink Panthers films met Peter Sellers waren al een mengeling van flauwe en geslaagde humor, maar Son of the Pink Panther is toch heel erg flauw (en slecht). En dan speelt ook nog eens een keer Benigni de zoon van Clouseau... Dat is vragen om problemen. Het thema van Henry Mancini is buiten de opening en aftiteling compleet verdwenen en de componist waande zich nu helemaal in de Italiaanse sferen. Naast de openingsanimatie is deze muziek nog het leukste van de hele film. Zoon Gregory Edwards nam een ferm gedeelte van de film op zich als second unit regisseur en dochter Jennifer speelde ook nog een vrije grote rol in deze film.

Na 4 Thin Man films in korte tijd, vind ik deze nog het leukste naast de eerste. Bij deze leek de timing van Loy en Powell zo goed als in de eerste, de dialogen scherper en mysterie wat leuker. Heb nu net als bij de eerst echt weer een aantal keer dubbel gelegen. Asta zit er ook wat minder in gelukkig.

-Serveerster ''Who orders the bone?''

-Charles (met die typische blik): ''I do!''

Wim Wenders maakte deze documentaire als onderdeel van een serie films over de geschiedenis van de blues. Archiefbeelden van enkele legendes woorden door Fishburne ingesproken, die tracht hun stem te imiteren. Veel leuke anekdotes, afwisselend en erg vermakelijk. 4 sterren

Vrij interressante film met prachtige opnames op een eiland in de Filippijnen. De film straalt die hele jaren 70' sfeer uit en als je dan nog eens bedenkt dat ik em op een nogal slechte videoband zag, is het feest helemaal compleet. Met grote Filipijnse cast, maar vooral ook een stel Amerikanen en een enkele Brit. Hetzelfde volgt het stramien van vele films met een soort gelijk verhaal. Als het sadisme eenmaal erbij komt kijken begint de pas echt aan te sterken, wat wel even duurt. 3 sterren

Waar Raimi met de eerste de plank nogal misloeg qua drama en het spelen met cliches, is deze tweede een grote verbetering. Ook de actiescenes en Dunst beviel mij ook zowaar wat meer als in deel 1 waar het giechelgezichtje op volle touren draaide (in negatieve zin). Opvallend is ook de grote maten waarin humor wordt toegepast, meer als voorheen. 3 sterren

Jim Brown is nooit een echte grote ster geworden binnen de blaxploitation films, maar had zeker alles in hem, maar het mocht baten. The Split heeft in diens groovy sfeer, mede dankzij de muziek van Quincy Jones, veel raakvlakken met Jackie Brown en Miami Blues. Dit is de enige film waarin Gene Hackman en Donald Sutherland samen te zien zijn. Prima vermaak. 3 sterren

Sportman zal wel zo'n beetje een van de meest rustgevende en kalme films zijn die ik sinds een flink aantal jaar heb gezien. Episch drama, leuke romantiek... Van mij mag Alexander vaker aan de slag gaan als regisseur, als er dan net zoiets moois uitkomt als dit. Het camerawerk is prachtig, met veel mooie shots van het landschap, de lucht en diens vogels. De montage van de film is goed, wat niet te zeggen valt van die van de trailer, die totaal niet weergeeft hoe de film is. Ten Haaf en Koole waren sympathiek en ook Ragas zet een prima klootzak neer. En wat te zeggen van de score van de grootmeester Zbigniew Preisner, wat een prachtwerk van formaat! Verteld uiterst bekwaam de onderliggende emoties van de karakters. 4 sterren

In het begin van de film wist ik het zo net nog niet met die Wisdom met zijn redelijk simpele en (nog belangrijker)en nogal flauwe humor. Een beetje het standaard verwissel verhaal met iemand die geen idee heeft wat er aan de hand is. Maar dan eenmaal in vijandig gebied begint de film los te breken. Het hele chateau stuk is ontzettend grappig met de dubbel rol van Wisdom. Het hoogtepunt is de imitatie van de generaal met de opera zangeres! 3.5 sterren

Op zich een weinig relevante korte film van Polanski. Het is dan ook een stijloefening in zeer ouderwetse, stille slapstick, met een slee. Het was de laatste korte film voordat de regisseur debuteerde met zijn eerste lange speelfilm.

Toch is het een hele fijne korte film, enigszins door de duidelijk overdreven handelingen van de acteurs, maar vooral de muziek van Krystof Komeda, die zeer fijn is. De kleine jazz formatie en de solo instrumenten, zoals een bel die iedere keer te horen is als de slee zich voortbeweegt, vervullen mij met een groot genoegen.

Ditmaal heeft Hitchcock een cameo als Eva over straat loopt en haar schuilnaam noemt en de regisseur omkijkt. De film is best spannend en Dietrich is in vorm. Kan mij tot nu toe nog geen film herinneren die ik slecht vond. Misschien is er wel geen enkele master of suspense film slecht 3.5 sterren

Het is zeer sterk materiaal en maakte indruk op me. Echter de vele foefjes met de camera (die overigens wel prachtig zijn) lijken afbreuk te doen aan het al sterke materiaal wat geen extra visuele flair nodig had gehad. Tenminste dat gevoel bekroop mij een beetje. Binnenkort maar eens De Stand van de Zon kijken en uitkijken naar wellicht een 3e in de reeks met dezelfde familie. De Stand van de Hemellichamen? 4 sterren

Zojuist even weer een kleine 20 minuten gekeken en ik begon mij al weer te vervelen. Had hem al eens eerder met toch wel wat moeite helemaal gekeken. De docu faalt vooral door de polonaise aan schouderklopjes, zonder ook in het diepe te willen duiken waarom hij nu zo'n genie was. Lees liever een van de wel fascinerende boeken over Kubrick. Als docu mislukt. 2 sterren

Je hebt uiteraard wel de bekende Con in Nederland. Overigens lijkt mij dit land niet degeen met de meeste aanhangers

Heb nu eindelijk pas de laatste Star Trek gezien. Alle andere heb ik al vele malen gezien en ik moet zeggen dat deze meer dan genoeg aan mijn verwachtingen, die ik enkele jaren heb opgepropt als het ware, voldoet. Wilde deze graag in de traditie van al enkele ST films in de bioscoop te hebben gezien toen ook al zien. Het kwam er helaas niet van.

Ondanks het feit dat regisseur Baird aan het stuur hebben, is er meer dan de vele actie. Hier heb ik overigens geen problemen mee, want wat een spektakel was het weer. Mooie scenes met Data en Picard. De nog steeds altijd leuke humor tussendoor kan mij nog altijd bekoren. En de score van Goldsmith is weer perfect, een van zijn beste wel te verstaan! Na het spektakel tegen het eind leek de film af te lopen met een susser, waardoor ik vermoeden dat een laatste ingetogen uitvoering van het muzikale thema de boel zou eindigen. Maar gelukkig was daar de simpele oplossing met b-4 die in Data's voet sporen kan gaan treden.

Wrath of Khan blijft de beste (4.5 sterren), waarna ik Nemesis graag wil indelen bij de 4 steren bestaande uit Insurrection, The Motion Picture, First Contact en Voyage Home.

Genoeg spektakel, maar hier en daar wat mindere dingen. De soms pijnlijk slechte scenes tussen Padme en Anakin bijvoorbeeld. Vond zelf de inbreng van die hagedis-achtige wezens, ook al in Attack of the Clones, nogal storen eerlijk gezegd. Sommige scenes naar het einde toe mochten van mij wel wat langer doorgaan, tegenover een flinke reeks scenes die zo ingekort hadden mogen worden. Maar het spektakel is soms overdonderend, met een zeer sterke emotie en donkerheid die gevoelens ala Empire Strikes Back oproept. Ik blijf er echter bij dat er geen enkele Star Wars films Empire kan overtreffen.4 sterren

Vond de opener van de eerste reeks van Stargate beter met Anderson & co. Robert Patrick is ongelooflijk misplaatst, nog meer dan ik het geval had toen ik hem voor het eerst in The X-Files zag. Gelukkig dat hij naast Rising niet meer terugkeert. Joel Goldsmith levert echter nog steeds goede kwaliteit af met zijn score. 3 sterren

Stella's Oorlog is een mooie film over (oorlogs)leed en hoe om te gaan met het verlies van naaste. Het script weet handig dit leed en de spanningen omtrent een geheim te combineren tot een meeslepende en spannend geheel. Maartje Remmers weet in haar rol als Stella compleet te overtuigen als een vrouw die de waarheid boven water wil krijgen. Eigenlijk valt er niks aan te merken op de hele cast en de grote verassing was nog het intense acteerwerk van Thijs Römer. Ook de muziek van Bart Westerlaken is ontzettend mooi. De beste Telefilm van 2009.

Een andere aanrader over post-traumatische stress van een soldaat die terugkeert uit Afghanistan is Brødre uit 2004.

Tal van films en documentaire over dementie gezien, vaak helaas vooral Alzheimer. En die zijn vrijwel altijd een mengelmoes van zeer rake momenten, maar soms ook feitelijk onjuistheden, vervlochten met een traditioneel dramatisch narratief. Vaak negeer ik dit soort kritische punten, aangezien een beeld schetsen van een vorm van dementie uiterst moeilijk is in een korte speelduur, mede omdat alle vormen per persoon nog zeer verschillend kunnen lopen en de makers, hopelijk, bewuste keuzes maken om momentopnames waarin wel duidelijke signalen zich openbaren af te wisselen met die momenten waarop, ook in het echte leven, het minder zichtbaar is.

Wat ik mij kan herinneren van deze film is dat ik best wat moeite had met bepaalde weergaven, informatie en vooral de diagnose Alzheimer. Vanuit vogelperspectief is Still Alice in de essentie van het drama gelieerd aan dementie aangrijpend, maar als kwalitatieve goede film, waardeer ik deze misschien te hoog, en is het iets te gelikt.

Dan de woorden van de arts als deze daadwerkelijk zo zijn uitgesproken in de film (ik weet het zelf niet meer exact)....

" Hij zegt dat het sneller kan gaan bij hoogopgeleide mensen omdat die in de beginfase vaak nog innovatief zijn om de alzheimer te omzeilen. Als dat wegvalt is de weg naar beneden sneller omdat de diagnose pas laat komt. Nergens zegt ie dat t voor hoogopgeleide mensen erger is."

Ik denk dat de makers zich baseren op het boek, waarover later mee. In de onderzoeken waarin hoog- en laagopgeleiden zijn vergelijken met betrekking tot Alzheimer lijken bij hogeropgeleiden de eiwitophoping in de hersenen, die zorgen voor het versneld afsterven van de hersencellen, meer te kunnen doorstaan door een zeker reservecapaciteit, en daardoor de echte problemen en openbaring later plaatsvinden. Het klinkt oneerbiedig, maar bij mensen met een hoger denkniveau zijn de hersenen dus waarschijnlijk meer ontwikkeld en kunnen meer aan. Mensen met een lager ontwikkeld brein zullen waarschijnlijk dus eerder klachten krijgen. Echter, bij hoger ontwikkelde breinen zullen in relatie tot Alzheimer de klachten ineens gigantisch zijn, waar dat bij minder ontwikkelde breinen veel eerder en gestaag zich zal openbaren.Uiteraard is het onmogelijk om te duiden wat erger is. Bij minder ontwikkelde breinen is de traditionele weg dat eerst de geheugenproblematiek leidend is, waar bij meer ontwikkelde breinen eerst gedrag wordt beïnvloed. Maar daarbij is de diagnose nu veel meer frontotemporale dementie en niet Alzheimer, die zich pas op latere leeftijd pas openbaart.

Nogmaals, als dit werkelijk de woorden zijn van de arts is het mensonterend om te zeggen dat mensen met een meer ontwikkeld brein meer innovatief zijn. Ja, ze hebben dankzij hun meer ontwikkelde brein meer weerstand tegen de progressie, al uit het bij 'hun' zich enkel op een andere manier. Geen enkel mens heeft vanwege zijn hogere denkniveau en meer ontwikkelend brein, bewuste middelen om meer 'innovatief ermee om te kunnen gaan; het is een 'technisch' proces in het brein. Ook het proberen te verbloemen is tussen de twee totaal niet verschillend. Ik sluit niet uit dat onderzoeken hier in de toekomst verandering in gaan brengen, maar dat is nu, en op het moment van deze film en het boek waarop het gebaseerd is, niet aan de orde. In de praktijk heb ik in vele jaren ook zelf nog geen onderscheid kunnen waarnemen.

Als dramaturgisch middel voor de film zijn deze woorden van de arts, hoe fout ook, wel zeer interessant. Als ze bewust deze arts incorrecte woorden hebben laten uitspreken ben ik zeer blij, maar ik vrees dat de makers geprobeerd hebben serieus onderzoek te verrichten, of zich enkel op het boek hebben gebaseerd.

Het hoofdkarakter is rond 50 jaar en de diagnose Alzheimer lijkt gebaseerd te zijn op een haast prehistorisch beeld van dementie. Frontotemporale dementie is voor deze leeftijd al jaren leidend. Ik vermoed dat Alzheimer, helaas, nog steeds enkel tot de verbeelding spreekt. Laat staan dat mensen met Lewis Body die al jaren in opmars zijn en nu gestaag de diagnose Alzheimer steeds meer aan het 'vernietigen' zijn, nog lang geen podium zullen krijgen. Nog gekker is dat de film is gebaseerd op een boek van iemand die zeer geleerd is, maar zich vooral richt op Alzheimer, en ook in haar onderzoeken voor haar boek, heeft gericht op dit type dementie. Ik heb het boek van Lisa Genova niet gelezen, maar haar mengeling van fictie en wetenschap, klinkt op papier al curieus. Ik vermoed dat de makers veel van het boek letterlijk hebben gekopieerd.

Vond Drift juist minder als deze. Nergens echt bijzonder, maar een goede rol van Elske Rotteveel. Ook hier toont REC Sound weer aan dat de drie heren prima muziek kunnen schrijven. Effectief ontstemde piano met vervormde (electronische) geluiden voor effectief dramatisch effect alsmede een mooi normaal piano thema. Sound design is ook prima. 3 sterren

De Storm is is anders dan de groots opgezette rampenfilm met tal van karakters. In het begin weet de totstandkoming van de watersnoodramp behoorlijk te overtuigen. Het geluid en effecten zijn best imposant te noemen. De film centreert zich echter vooral op kleinere drama rondom de zoektocht van een baby. Prima, maar het scenario laat toch wat te wensen over. Vooral het einde was nogal misplaatst. Ook vond ik de muziek van Fons Merkies niet helemaal goed werken. Vreemd aan de geluidsmix was dat men de dialogen voor mijn gevoel wel wat laag hadden gemixt.

Als geheel weet het redelijk te beklijven, maar er had wat meer ingezeten.