Opinions

De spanningen tussen Andrews en Rains mochten wel wat beter, hetzelfde voor het kat en muis spelletje. De overgang van mysterie naar kat en muis en de uitwerking; daar schiet het wat te kort. Maar toch best aardig. 3 sterren

indrukwekkende rol van moretti. sajevo is lichtelijk geobsedeerd door de vrouw die hem had neergeschoten en probeert haar de schuld te geven, hoewel het eigenlijk geen zin heeft. dit zorgt voor een redelijk droevige depressieve toon van de film. erg mooi vond ik de scene waarin sajevo verteld dat hij de man is die zij jaren terug heeft neergeschoten.4 sterren

Aardige Hitchcock, die zoals eerder gezegd de nodige echte spanning mist. De spanning die de film wel toont is het soort wat blijkt uit de interactie tussen de karakters, allen goed in hun rol. Lorre spring eruit. Het verhaal is op zich goed door de moralistische waarde over de dood, net als bij Sabotage een thema (alhoewel daar zoveel meer krachtiger). Het miste ook wel wat muziek, waar Louis Levy als hoofd van muziek wel iets wat stock had kunnen gebruiken, indien de regisseur daarmee ingestemd zou hebben. 3 sterren

Op veel fronten identiek aan Hitchcock's Rebecca. Lang laat de film nogal laat op gang komen, maar weet zeer goed op te bouwen. Het laatste half uur is als een grootste ''triomph'' met overweldigend werk van Miklos Rozsa! 3.5 sterren

Niemands dal van een thriller, die vanaf minuut 1 al standaard en onbenullig aanvoelt. Het is dat de cast zo goed is en Philip Glass fantantische muziek componeerde. Alle cliche's zitten erin en bovendien wat idioot jatwerk. 1.5 sterren

Un Secret heeft een vrij zwak scenario. Door de vele tijdsprongen weet je nooit helemaal in de film te komen en is het moeilijk om met de karakters mee te leven. Daarnaast speelt het ook nog mee dat de vele verhaallijnen, die allemaal samenhangen met de meerdere geheimen, eerst geïntroduceerd moeten worden. Dat uitgerekend Claude Miller het boek van Philippe Grimbert wilde verfilmen is geen toeval; hij verloor ook familie nadat deze gedeporteerd waren in de oorlog. De sterke kwaliteiten van deze film zijn de sterke cast en de altijd prachtige, subtiele muziek van Zbigniew Preisner. Hoe vaak Preisner ook muziek schrijft in dezelfde sfeer en klankkleur, het dient de film altijd uitstekend.

Bride of Chucky wist een leuke draai aan de film te geven door horror te combineren met humor. Seed of Chucky borduurt hier op voort, maar is een stuk minder. Het begint al met het film-in-een-film gegeven, waar de kijker nu ondertussen wel allergisch voor moet zijn geworden. Dit gegeven zorgt welgeteld voor een geslaagde Bound grap. Het draait natuurlijk meer om de moordende en tierende poppen, maar ze zijn beduidend minder leuk dan in vorige delen en bovendien is de inbreng van zoon/dochter Glen(da) onnodig. Natuurlijk valt er nog wat af te gniffelen bij de moordpartijen, maar de glimlach is toch niet meer zoveel aanwezig bij het kijken. De score van Pino Donaggio neemt echter uitstekend het genre op de hak. Je zou bijna een retro geluid kunnen terug horen, wat fans van zijn eerder horror werk wel zouden kunnen waarderen. Ik heb er ook een zwak voor.

De reeks is onder tussen wel aan het einde van zijn latijn, maar dat zal vast niemand weerhouden om er nog een deel uit te persen. En dan maar hopen dat die weer wat leuker is.

Behoorlijke leuke film met Chan. Ditmaal eentje zonder de nodige bloopers zoals men gewend is. Heerlijk absurde komische effecten als een man die flitsend heen en weer stuitert tussen twee vrachtwagens in. John Woo heeft een cameo als priester. Ook deze film heeft voor een latere uitgaven nieuwe muziek, ditmaal van Barrington Pheloung & Michael Wandmacher. Zag overigens de versie met Lowell Lo's originele score. Voor Shi Di Chu Ma schreef John Barry zo een score voor de Chinese versie. 3.5 sterren

Serbuan Maut was een imposante actiefilm en het vervolg kiest er gelukkig niet voor een zelfde weg in te slaan. Het grote probleem is echter dat in deel 2 de grootheidswaanzin toeslaat, met maar liefst 2,5 uur gebouwd rondom een afgekloven infiltratie plot. Bij soortgelijke Thaise, Chinese of Hong Kong films waarbij het vooral draait om de actie choreografie is dat nimmer een probleem, maar wel als er een zoveel dode momenten ontstaan tussendoor. Ik mis echt tempo in deze film. Naar zeggen begon de regisseur met een versie van 3,5 uur, maar ik denk dat zelfs de 150 minuten versie gerust nog met minimaal een half uur had moeten worden gekortwiekt. Binnen Hong Kong cinema zijn er wel parallellen te vinden als het aankomt op vervolgfilms, maar het doet mij in verte vooral denken aan de krankzinnige grootsheidswaanzin van de Ong Bak reeks, minus de compleet slecht in beeld gebrachte choreografie.

De actie in het eerste deel kent ook zijn problemen, visueel niet altijd even kundig in beeld gebracht, maar in combinatie met het gevoel van de claustrofobie werkte het uitstekend. Ook in dit tweede deel wordt gebruikt gemaakt montage en visuele trucjes die mogelijk bedoeld zijn om het intenser te laten overkomen, maar lijkt eerder onnodige verbloeming die de goede choreografie niet waardig is en een deel van de potentiële adrenaline doet vervagen. Het moet gezegd worden dat de choreografie wat eentonig is en sommige korte actiescènes, inclusief subplot, misschien zelfs geschrapt hadden kunnen worden (de langharige huurmoordenaar).

Desondanks, is er genoeg spektakel, wat bovengemiddeld fijn is om te aanschouwen. Cecep Arif Rahman is van alle opponenten van Iko Uwais de enige met iconische dreiging, die vooral tot uiting komt in de geweldige keukenscene. Andere zeer fijne toevoegingen zijn het meisje met de hamers en de jongen met de honkbalknuppel, maar deze blijven toch net iets teveel binnen de lijntjes kleuren.

Een verbeterpunt is te vinden in de score, ditmaal van Joseph Trapanese, aangevuld met Indonesische componisten Aria Prayogi rn Fajar Yuskemal. Ondanks de wens van de regisseur om geen traditionele muziek te vermengen, hebben deze er voor gezorgd dat de langharige huurmoordenaar wel een herkenbaar Indonesische traditionele tint kreeg.

Als vervolg is het misschien wat teleurstellend, maar er is gelukkig nog meer dan voldoende om te genieten.

Bergman zet hier een goede sfeer neer van de crisisjaren van begin jaren 20' in Duitsland. Maar hij pakt uit met een post WOII verhaal, waarin het drama en het thriller element niet helemaal in evenwicht zijn. Carradine was wel vrij goed, wat niet van Ullmann viel te zeggen. Zoals meerdere al zeiden is de sterkste troef de sfeer en hoe de film laat zien waartoe de mens in staat is in barre tijden. Wel redelijk. 3 sterren

Wat een belachelijke lange film is dit toch... Maar toch viel de film nog reuze mee. Stukken beter nog dan ik gedacht had. De humor was, zoals verwacht, niet bepaald mijn humor, maar een glimlach kon er zo nu en dan wel van af. Echt mijn soort vrouwen zijn het niet, waardoor het nog aan akelige zit kon gaan worden, maar het romantische element maakt toch nog veel goed. Ook de zoete score van componist Aaron Zigman is prima te pruimen.

Maar zoals ze ook al zei in het interview; het melodrama zorgde voor de komische kanten , met vrij karikature karakters. Dat komt er dan ook op zettelijk bij kijken. Maar er zitten vele kernen van waarheid in. Als 1 man al helemaal gek kan worden, kan elke mannelijke inwoner van een dorp (die nooit ergens anders heengaan) dat ook worden. Vind wel dat er in veel dingen wat zit, al is het ietswat melodramatisch gebracht, en richting het grotesque waar Laura Mañá van weg wilde blijven. Vond het soms magische mooi in diens melodramatiek, hartverwarmend op momenten, maar soms ook gewoon heel gewoon (waar de kracht ook in zit). 3.5 sterren

Sf Paraati bevat enkele komisch bedoelde karakters die maar bitter weinig op de lachspieren werken. Daarnaast heeft de film duidelijk last van wat opstartproblemen. De film wordt eigenlijk pas leuk zodra het liedje, verzonnen door de fluitende taxichauffeur, zijn eigen leven gaat leiden en andere mensen er mee aan de haal willen gaan. Het voordeel voor de deze musical tegenover anderstalige musicals is dat Fins gezang bij uitstek vrolijk in het gehoor ligt. Daardoor weet de hoofdmelodie (in fluit/neurie/woordloze zang) en het daaruit ontstane liedje zelfs na vele malen herhaald te worden nog te charmeren. Met slechts enkele liedjes opvallend weinig diversiteit voor een musical.

Weinig bijzonder, maar wel onderhoudend.

De formule werkt hier nog steeds, al was de humor van de allereerste Thin Man toch het leukst. Maar buiten die paar echt goede grappen die gemist worden is het prima. W.S. Van Dyke laatste Thin Man project als regisseur, hij pleegde twee jaar later zelfmoord. 3 sterren

Las ergens dat dit zo'n Iraanse film is gemaakt voor de internationale filmfestival markt, niet voor vertoning in het land zelf. Dat klopt wel door de kritiek die erin zit. Alhoewel er is een weerwoord; Iraanse islamieten worden stukken minder intolerant afgebeeld dan het normale beeld wat aan ''ons'' wordt getoond.

Uiteindelijk toch een zeer leuke film. Hier en daar knipoogjes, verwijzingen en muziek regelrecht uit Shall We Dansu? overgenomen. Bijvoorbeeld Rodgers en Hammerstein's Moon River (misschien ook bij sommige bekend uit La Mala Educacion) en Shall we Dance zelf. De cast is zeer aardig met alleen een zoals altijd afschrikwekkende Lopez, die in deze film niet zo stoort. Surandon en Tucci zijn ook erg goed, al is die laatste hier op zijn zoveelste automatische piloot. 3.5 sterren

Het is dan ook niet voor niets een kinderfilm, maar ken er wel die inteliigenter zijn. Tijdens de missie van het meisje snijdt de film weer een x-aantal universele thema's aan uiteraard. Maar erg bijzonder is het niet. 3 sterren

Het eerst wat ook mij opviel was de slechte mix van de dialogen. Vreemd genoeg is het soms, zoals vrij vroeg in de film bij een telefoon gesprek op straat, nog tamelijk goed te verstaan.

David Verbeek heeft absoluut talent en steekt zijn liefde voor bepaalde Aziatische filmmakers niet onder stoelen of tafels. Het is,natuurlijk wat afstandelijk, maar dat is geen eens zo erg. Het is de traagheid en de oninteressante gebeurtenissen die het een zeer vervelende ervaring maken. Wel valt er op audio-visueel (alles behalve dialogen mix) niks te klagen. Na Yu-lan had ik helaas gehoopt op een wat betere film.

Een van de eerste John Woo films. Het soort film met bijbehorende vertrouwde stijl begon pas later met A Better Tomorrow. Duikt hier ook even op in een cameo. Traditionele, aardige kung fu film met Jackie Chan, Sammo Hung & Yuen Biao (waarvan ik eerst dacht dat de befaamde drie pas bij de Lucky Stars serie bij elkaar kwamen in een film). 3 sterren

Lo Wei was hier producent. Deze zelfde persoon regisseerde enkele andere Chan films. Behaalde veel succes met het werken aan Bruce Lee films, en trachtte van Chan een even grote ster te maken. Dit was de tweede met Chan die hij produceerde, en het helaas niet al te best deed in de bioscopen. Het inwezen echte succes kwam twee jaar later voro Chan met Jui kuen (Drunken Master). Niet dat heen geen eerdere hits had.

Aangename film, die wel wat humor had mogen bevatten. Het gevecht met de houtenpoppen is zeer leuk. 3 sterren

Heb gemerkt dat als je een aantal gedubte films achter elkaar ziet het wat minder begint te irriteren. Sommige zogenaamde historische kung fu films dreigen nog weleens te vervallen in landradige stukken naar mijn idee. Deze omzeilt dat en heeft behoorlijk veel actie en vaart, maar het verhaal is ook zeer degelijk. Het blijft echter puur vermaak zonder meer pretenties. 3 sterren

Vind het een boeiend gegeven, wat mij op het puntje van mij stoel hield als een thriller, gekruist met drama. Haydensen speelt overtuigend, maar het is eigenlijk Sarsgaard die grandioos iemand speelt die steeds achterdochtiger wordt. Een gemis dat de film inderdaad niet goed sluitend is gemaakt. Maar het kon mij erg boeien. Prachtige score ook van Danna, met vooral viool, zijn overbekende klokkenspel en piano. Erg subtiel en kalmpjes aan bijdragend aan het het twijfelende spannende sfeertje in de film. 3.5 sterren

Ademt een beetje die sfeer uit van het latere Cookie's Fortune. De film slaagt echter niet in zijn bedoelingen goed te laten werken. Men wilde een romantische komedie maken, maar beiden elementen komen niet echt uit de verf. Zo is er het bekende gegeven van twee mensen die elkaar schijnbaar niet kunnen uitstaan (Simmons en Mitchum), maar uiteindelijk toch naar elkaar groeien. Als kijker voel je echter geen sympathie voor hen, er is geen sprake van dat warme gevoel erbij... Het leukste is de manier waarop het dorpje steeds meer hysterieus wordt. Als je het van die kant bekijkt is het best aardig. 2.5 sterren

Traditionele kung fu film met Jackie Chan. Op zich is die Snake & Crane vechtstijl wel leuk om te zien, maar tot waar spektakel als bij drunken boxing komt het niet. Nee over het algemeen ga ik veel liever voor een moderne Chan film. 2 sterren

Kan zich meten met het al even matige Little Buddha. Vittorio Storaro's cinematographie is zoals bij al zijn samenwerkingen met Bertolucci een lust voor het oog. De traagheid en oninterressante gebeurtenissen zijn talrijk aanwezig. Het laatste gedeelte vond ik eigenlijk nog het meest interressante als Winger zich echt onder het volk mengt, en je je als kijker eindelijk eens verwant begint te voelen met iets. Sakamoto's muziek is weer subliem, maar ook weer net als bij Little Buddha te mooi voor de film. 2.5 sterren

Op de dvd hoes:

''Van de makers van The Medallion & Crouching Tiger, Hidden Dragon''

''Crouching Tiger, Hidden Dragon meets Indiana Jones''

Prima aanduidingen, al moet je niet verwachten dat het niveau van twee van deze titels echt gehaald wordt. In de niet met elkaar te verwarren Armour of God 2: Operation Condor en Operation Condor 2: The Armour of Gods is Jackie Chan ook al een avonturier op zoek naar een schat. Het vervelende van The Medaillon was de zwevende Chan en vele lelijke effecten die ik niet wil zien in een film met hem. En San Wa maakrt van beiden gebruik. De effecten zijn soms matig en storend in beeld gebracht en om over een zwevende Chan maar te zwijgen. Overigens grappig om te zien dat bij een klein gevecht op een blok hout de ene acteur compleet aan draden hangt en Chan deze juist niet gebruikt. De soms wat dramatische Crouching Tiger momenten zijn wel aardig, maar afgewisseld met het heden kom je er eigenlijk niet goed in. De mooie aankleding en enkele vrij redelijke epische scènes maken de verleden tijd delen de moeite waard. Het is alleen een erg oninteressante, nogal geforceerde combinatie.

Ondanks de lelijke effecten, wat saaie scenes en de niet geheel werkende mix van elementen is San Wa toch nog best genietbaar.Vooral de luchtige actiescènes van het heden zijn een waar genot, met als hoogtepunt de lopende band.

Die met Brett en andere zijn anders ook serieus hoor Bovendien in veel boeken valt er weinig te lachen om de man; drugsgebruik, valt in grote depressies etc. Everett is uitstekend en weet vooral door zijn indringend acteerwerk deze film extra flair te geven. Hij staat het dichtste bij het echte, duistere karakter zoals Doyle hem maakte, en doet dat erg intens. Diep onder indruk van hem! Richard Roxburgh, die samen met Ian Hart (die Watson speelt) in The Hound of Baskerville (2002) zat, had geen tijd om nogmaals de detective te spelen.

De cameravoering is bij vlagen erg goed en de hele art direction prachtig. Die mist geeft ook veel sfeer aan het spannende verhaal. Het oogt heel verzorg, wat van de BBC natuurlijk ook niet verassend is.

Van alle Holmes films die ik ken (dat zijn er veel) heeft deze film zowel de acteur die op de beste, trouwe manier Holmes speelt, alsmede de beste (door ensemble gespeelde) score die ik ooit hoorde in eentje uit de reeks. De constante, sombere (cyclische) melodieuze lagen van componist Adrian Johnston ondersteunen prachtig die constante ideeengang van Holmes, een brein wat nooit ophoudt. 4 sterren

De minste van Holmes serie met de Rathbone/Bruce combi. Heb er nog twee te gaan en dan heb ik ze allemaal kunnen bewonderen. De grote confrontatie tussen Moriarty en Holmes is ietswat teleurstellend. Ook hier weer een plot met de nazi. Hoe erg simpel het zogenaamde mysterie soms ook mag zijn in de serie, deze doet het net nog wat meer te simpel. Holmes laatste woorden zijn van Shakespear's Richard II. Na de nog korte credits een boodschap voor de kijkers;

''You're not giving- just lending- when you buy war savings stamps and bonds- on sale here''

2.5 sterren

De eerste van een lange reeks Holmes films met Rathbone en Universal als studio. Door deze wisseling van filmstudio werden de films moderner en aantrekkelijker. Dit is oa. terug te vinden in de scene waarin hij net zijn ouderwetse pet wilt opzetten en Watson hem erop wijst dat hij belooft had het niet meer te dragen. De detective moest ook maar eens de nazi's aanpakken, geen wonder in de tijd waarin ie gemaakt werd. Purely quite decent, genuine war propaganda. 3 sterren

Na alle Miss Marple films met Margaret Rutherford ben ik er helemaal klaar voor om alle films met Rathbone als Holmes te zien! Dit is mijn eerste. Zijn er dan weliswaar wel een stuk meer, maar zoals vandaag en morgen zend de bbc ze regelmatig uit.

Rathbone en Nigel Bruce als Watson zijn leuk samen. Het mystery wordt buiten een moord om nog uitgebreid naar een groter mystery, wat niet persee nodig was geweest. Beste scene; Watson die besluitenloos is over het of naar boven of naar beneden gaan. Was stomgenoeg compleet vergeten dat Rathbone ook weleens in horror films speelde als The Black Cat. Want echt het eerst wat mij te binnen schoot bij zijn entrance was: die zou goed zijn voor een horror film. 3 sterren