Opinions

Aparte film, al was het alleen maar om de zwart wit verhoudingen in de film. Speelt allemaal in een hele andere tijd af wat voor een extra komisch effect zorgt. Virginia's moeder roept haar dochter (die toch zeker al naar schatting 30 is) naar boven na haar afspraakje met Cagney: ''It's past 10.30''. Nog meer van dit soort dingen: ''A woman doesn't drink beer, a woman shouldn't smoke, even not getting offered one''. Dit allemaal klinkt nog belachelijker door Cagney's karakter die benadrukt dat ''it's a free country'' later in de film. Of nee wacht het briljantste stukje dialoog van de film aan het begin van de film :

(niet helemaal correct)

Cagney: ''I hate sundays why must people sing stupid songs which remind me of the old days''

(begint ruzie te maken met de vrolijke zingende buren)

Cagney:'Why do women always want to go for a walk on sundays?'

(telefoon gaat)

Persoon: ''I'm looking for a dentist, but you know on sundays one is hard to find. Every man must go for a walk with his wife''

Cagney: Sorry, i also must go for a walk with my wife''

Persoon na wat gepraat: ''I double your fee''

Cagney na 1 seconden denken: ''Ok, i'll do it''

Cagney is briljant in deze film, Hayworth valt ook erg op. Voor de rest een leuk romantisch plotje, met veel humor van beginnende tandarts tot aan een vader die keer op keer probeert iets gratis los te krijgen in een stamkroeg. 4 sterren

Strings is een bijzondere film. Het is de eerste film waarbij de touwtjes, zie ook de titel, echt een goede en interessante functie toebedeeld krijgen binnen het verhaal. Alleen is dat verhaal natuurlijk wel erg klassiek en cliché. Het is hier echt de uitvoering en de vorm die dit boven het gemiddelde doet uitstijgen. Op momenten zelfs erg ontroerend juist door deze specifieke vorm van animatie. Ondanks dat mimiek van de gezichten achterwege blijft, weten de rollende ogen hier mede wel voor te zorgen. Jørgen Lauritsen's muziek is, geheel tegen verwachting, toch vooral erg subtiel, met zacht spelende violen en solo instrumenten.

Doyle introduceerde Sherlock Holmes voor het eerst in A study in Scarlet, die overigens niet in het hele boek aanwezig was. Deze verfilming mag gerust gebrekkig en erg anders genoemd worden, maar is toch zeer aardig. Reginald Owen mist misschien wat pit voor de rol, maar doet het alsnog niet verkeerd. Heb ondertussen al een heleboel Holmes films gezien, maar dit is tot dusverre de oudste. Zou graag eens de Britse uit 1922 en de Deense korte film uit 1908 willen zien.

Het meest interressante is dat machteloosheidsthema. De trailer geeft dat al heel goed weer met het meest aansprekende stukje als leraar Carel door de aula loopt en langzamerhand denkt naakt te lopen omdat alle leerlingen hem zo vreemd aanstaren. Zo zijn er wel meer dromerige scenes. Alles lijkt op deze school iets te zijn opgeblazen, je kent het wel met altijd dezelfde etterbakken en al dat soort dingen. Net als bij de Lola film Sophie en Arthur pakte deze film mij enorm. Geef voorlopig maar 3.5 sterren.

Maar dat is het niet. Want ik begreep was dat hij mede dankzij 8mm het gevoel wilde overbrengen dat er nog iets was, iets wat je niet duidelijk kon zien. Leuk dat ie de film draaide op 8mm, maar het zal voor de rest wel. Al is het niet hinderlijk traag of vervelend, het maakte toch niks bij mij los.

Op de IFFR site staat;

''De eigenzinnige keuze voor het 8mm-filmmateriaal blijkt goed te werken bij het oproepen van een onwerkelijke sfeer. Zo doen de visioenen van Yuki niet onder voor de werkelijkheid en krijgt die werkelijkheid een droomachtige uitstraling.''

Aldus Gert-jan Zuil....

ok....

Vlak voor de huur release was er toch nog een avondje voor deze film gereserveerd. De vergelijking met The Pianist begrijp ik eigenlijk niet helemaal. Best een aardige film die een goed tijdsbeeld over drie generaties weer geeft. Ook komen nog even wat beelden van Riefenstahl voorbij. Acteerwerk was aardig, mooie muziek, maar na 2 uur vond ik het wel weer zo'n beetje genoeg. 3 sterren

Veel mensen die het boek hebben gelezen waren nogal teleurgesteld in de verfilming. Dat ook niet lezers dat zijn, kan ik mij ook heel goed in verplaatsen. Iedereen is vanaf het begin egoistisch en dan kan het moeilijk zijn om met iemand mee te leven. Vond het toch een zeer aardige film, met solide drama en prachtige acteerprestaties. De muziek van Preisner is ook prachtig: mijn recensie. 3 sterren

Sidonia gespeeld door een man, Wiske met borsten (en in een nachtscene harde tepels) , Lambik stelt voor Jerome in te schakelen, Sidonia is naar de achtergrond gerdrukt, je mist de magie van de strips toch wel... Dat was genoeg om mijn broek te laten afzakken. Maar ondanks dat alles zat mijn brieksriem toch nog strak om mijn middel; helemaal waardeloos was het niet. Al geef ik liever dan de voorkeur aan de tekenfilm serie die gemaakt werd. 2 sterren

Stijntje: Peperdure effecten hoeven niet persee gelijk in het oogspringende te zijn; het zijn vaker een boel dingen die je totaal niet opvallen.

Een vleugje spionage intrige naast een leuke en mooie verhouding tussen Grant en Harlow. Onbegrijpelijk dat dit duo niet vaker samen speelde als paar, want de chemie vliegt ervan af. Het einde mag spectaculair worden genoemd. 3.5 sterren

Vond het ook weer een zeer aardige Ken Loach film. Die Martin Compston en William Ruane doen het heel goed. Samen met Gary Maitland liet Loach ze ook spelen als Celtic voetbalsupporters in Tickets. 3.5n sterren

Heerlijke feel good comedy van Britse bodem. Hugo Speer en Lisa Stansfield worden aangevuld met veel leuke andere karakters. De film bewandeld weer de overbekende paden, maar biedt genoeg romantiek, humor en goede swing muziek. In de stijl van Brassed Off en soortgelijke films, als is deze wel wat minder. 3.5 sterren

Beter als Gadjo Dilo. Overeenkomstigheden zijn er nog steeds in overvloed, want zo lijkt Tony Gatlif nooit te proberen een echt verhaal aan de kijker te willen presenteren. Het is de passie voor Manouche stijl, de jazz versie van de Zigeuner, die hier op zo'n fijne manier wordt overgebracht op de kijker. Geen grootste karakters die continu de boel bij elkaar schreeuwen als in Gadjo... Nee, gewoon mooie personages. Wat de film ook heel goed uitbeeld is dat gevoel van een zomer vol plezier en leuke dingen, die naderhand betekeloos was, tenminste zo lijkt het voor Swing. Het dagboek schijnt haar niet te boeien, ook zou ze kunnen lezen vermoed ik. 3.5 sterren

Opzwellende oversentimentele muziek, de standaard eind toespraak, wat een draak. Hadden ze het voorstel voor het maken van deze film nu maar verworpen... 2 sterren

Sylvia Plath had ik nog nooit van gehoord, dus hoe of wat het zat wist ik niet. Wat ik wel zag is een zeer ingetogen rol van Paltrow, erg goed geacteerd. Een zeer interessante sfeer wat langzamerhand een hypnische, haast depressieve kleuring krijgt. Yared gaat ''vrolijk'' mee met zijn score. 4 sterren

Zijn recentelijk wel meer films als deze gemaakt met een voor Amerikaanse begrippen gedurfd karakter. Vond deze beter als Traffic, waar ik een toch ietswat melodramatisch gevoel bij kreeg. Hier kwam dat enkel om de hoek kijken bij het Brian Woodman onderdeel van de film, en wat een overbodig karakter ook zeg. Werd er dan ook enkel bij gehaald om nog een kant te kunnen laten zien. Maar Damon's karakter is hier gewoonweg matig. Die uitdieping ook van andere had de film goed gedaan. Veel weg ook van The Constant Gardener, wel die prachtige karakters had. Uitermate goede score van Desplat ook weer. 4 sterren

Opvallend is het feit, werd er door niemand opgewezen, dat Clooney brabbeltaal spreekt.