Opinions

Pf dat eerste halfuur.. Had de film bijna stopgezet. De man vond ik veel te weinig aansprekend en eentonig pratend. Gelukkig ben ik blijven hangen vanaf het moment dat het drama steeds meer z'n intrede deed. Dan blijkt ook dat bijvoorbeeld het monotone karakter van de man past in het minimalisme van de film. Geen muziek (behalve de muziek volgens het script zelf), 1 locatie, weinig personages. Alles is naar de achtergrond geschoven zodat de mentale en fysieke aftakeling van de vrouw en haar aandoening extra impact hebben, zonder poespas en 'mooimakerij'.

Een rol die sterk vertolkt wordt door de vrouw en helaas - of juist gelukkig - voor herkenbaarheid zorgt. Het blijft een rot-ervaring om te zien hoe mensen door infarcten en beroertes alle 'menselijkheid' verliezen (het kunnen communiceren, zichzelf verzorgen enz.), ongeacht hoe intelligent ze zijn. Een van de weinige minpunten van Amour is de slechte kwaliteit van het (achtergrond)geluid, maar ik weet niet of dat aan de uitzending lag.

Vond het vroeger een doodenge film. Paar maanden geleden weer eens gezien en moet zeggen dat het bij vlagen toch best spannend gemaakt is met een paar klassieke scenes erin. Er zijn genoeg aspecten goed uitgewerkt zoals de score, de setting met die donkere grachten, het wapen en de killer zo'n duikpak is best scary en de beste man zelf ziet er ook niet zo gezellig uit.De typisch Nederlandse film-kneuterigheid vond ik nu wel irritant omdat het amateuristisch overkomt.

Wat een gigantische aanfluiting. Bedroevend acteren, totaal ongeloofwaardige en voorspelbare ontwikkelingen en een slap verhaal. Afgezien van slechts enkele beelden heeft de film me totaal niet kunnen boeien en heb ik me alleen maar geërgerd. Ach ja, gooi er wat bekende namen in en iedereen zal wel kijken..

Film met erg goede en wat matige sketches. Vind peroonlijk die van de bekakte atleten en het solliciteren geweldig, en die animatieplaatjes horen er toch wel bij als compilatie van de Flying Circus afleveringen. De dodelijke grap is natuurlijk ook te flauw voor woorden

Kalm thrillertje, het is me wel bevallen dat heen en weer geslinger tussen dezelfde locaties en personen. Een paar momentjes zijn redelijk spannend gemaakt, alhoewel het wat korter had mogen duren. Komt omdat de vermissing vrij snel inzet en het dan bijna ondoenlijk is om het tot de climax helemaal vast te houden. Dat het teveel voor de hand ligt dat die kerel op de scooter zogenaamd de dader is is jammer maar omdat iedereen zich verdacht gedraagt blijft het voldoende interessant.

Het is geen wereldschokkend verhaaltje maar het Franse taaltje en de rest van de uitwerking zijn prima, vooral na halverwege de film zoals een paar close ups van ogen en het shot van de beginnende regen op het raampje die de smerigheid wegspoelt. De vermissing en het lichte sfeertje deden me trouwens denken aan Spoorloos.

Kyeong-Cheol zo moeten ze zijn, karakteristieke onbetrouwbare kop, voddige kleren.. De beste bad guys zijn vaak van oudere leeftijd. Wraaknemer Su-Hyeon doet het ook leuk maar wordt weggeblazen.

De film voelt veel korter aan dan de ruim twee uur vanwege het tempo en de originele uitwerking van het wraakconcept. Van de logica moet het het inderdaad niet hebben, zelden een film gezien met zoveel vreemde zaken in het script waarvan sommige zelfs vrij essentieel zijn voor het plot, kan een half A4'tje volpennen maar daar heb ik geen zin in.

Desondanks valt er genoeg te genieten. Wat actie, wat frontaal geweld, wat spanning, wat gore.. Het gaat alleen ten koste van het beetje drama dat geprobeerd wordt, zoals wel vaker bij films die op meerdere paarden wedden. De slotscene komt dan ook niet echt lekker uit de verf.

De scene die er wel uitspringt is die in de taxi. Lekker lomp en vooral het camerawerk is genieten,
eerst een rondje om de eigen as en iets later een rondje volledig om de actie heen
plus het benadrukt de opgeslotenheid in de kleine ruimte, kan niet beter.
Het valt ook op dat naarmate het langer duurt, het telkens ietsje 'komischer' wordt. Kyeong-Cheol die
na iedere afranseling steeds meer strompelend z'n weg vervolgt, zelfs met afgesneden achillespees

Soms zijn er elementen die eventjes op een Hollywoodfilm lijken, maar dan schakelt het gauw weer over naar iets totaal anders en verrassends. Gave film die wat lijdt onder het script.

Sfeervolle mysterie, in New York valt het nog wel mee maar eenmaal in Louisiana is het lekker broeierig. Muziek, locaties, (de sekscene en het ritueel..), gaaf gedaan en het script/boek is een lekker veelzijdige basis:
een pact met de duivel, misleiding van de duivel, iemands ziel / identiteit overnemen, geheugenverlies, een nieuw gezicht krijgen, herinneringen van de 'oude' Johnny die boven komen drijven, de wraak van de duivel, etc.

Ideaal voor een paar vervreemdende situaties, en het occultisme en de onbetrouwbare personages doen er nog een schep bovenop. Een nadeel is dat goed te raden is dat hijzelf Johnny is maar dat staat de nieuwsgierigheid niet in de weg en Rourke doet het goed.

Sommige dingen zijn iets te opzichtig (zoals de ogen) en van DeNiro ben ik niet kapot. Het wil ook niet écht ongemakkelijk worden maar de aparte sfeer en het boeiende verhaal wegen daar voldoende tegenop. Leuke rol ook van die chicks & eieren en 'Denise Huxtable' is hier duizend keer zo aantrekkelijk als in die brave sitcom.

Net als de Da Vinci Code een boeiende en lekkere ´wegkijkfilm´, vooral als het thema je aanspreekt, de verhouding tussen religie en wetenschap. De film is vlot en terloops zie je mooie beelden van Vaticaan en Rome, en kun je globaal wat opsteken van de Zwitserse Garde en de spanningen tussen religie en wetenschap.

Dat laatste had wel wat meer uitgebreid aan de orde mogen komen wat mij betreft. Zoals de wijze waarop Rome vroeger optrad tegen andersdenkenden, welke leugens ze verspreidden en hoe Verlichters georganiseerd waren, zijn erg boeiend, maar komen niet of amper in de film voor. Zal wel uit voorzorg zijn om slecht ontvangst van de film door Katholieken te voorkomen. Verder is de moordenaar niet een gewetenloze Arabier, wat waarschijnlijk ook te maken heeft met politieke correctheid, en dat is per definitie jammer.

De moordenaar vond ik trouwens slecht gecast, dat had enger gekund, zo vind ik de scene waarin Robert tegenover hem staat in Engelenburcht ongeloofwaardig, een professionele huurmoordenaar laat zich niet zo eenvoudig verrassen . Al met al vond ik het net niet spannend genoeg.

De Da Vinci Code volgde meer het originele verhaal. Dat schepte bij mij een verwachting waaraan niet is voldaan, maar dat mag de pret niet drukken als je de film kijkt zonder het boek te hebben gelezen (en hou ik rekening mee bij het stemmen).

Strakke film, Erwin Leder is erg goed met z'n lelijkheid en onnavolgbaarheid. Opvallend camerawerk ook met die lange shots en de registraties van schuin van bovenaf op hem. Dat versterkt het gevoel van geslotenheid en zijn impulsieve gedrag, toch wel geinig altijd hoe zo'n snorricam-achtige verfilming dat effect kan creëren (zoals wanneer hij vanuit de taxi het bos inrent). Bijpassende monologen en ook het eindshot is fraai.

Alleen de bewoners heb ik zoiets van hmnee.. die meid zegt geen boe of bah, de moeder lijkt een verlepte travestiet en de invalide kerel heeft de uitstraling van een bolle soepbal. Zal vast de bedoeling zijn om hen slechts als toevallige passanten op te voeren en de nadruk te houden op Leder en zijn visie op die mensen, maar vond het dus niet echt rotsvast overkomen. Het staat in zo'n schril contrast met hem dat het haast geen recht doet aan zijn acteerprestatie.

Audiovisueel dus meer dan prima (de muziek had ik nog niet genoemd) maar met de potentie om een zware indruk achter te laten vind ik te weinig gedaan. Leider keine Angst, maar desondanks nog wel een sterke film/portret.

Ja erg gaaf als je heel soms in de zee van middelmatige horrors een verborgen pareltje ophaalt zoals deze Angustia. Geweldig filmpje met als troef "de film in een film". Of beter gezegd: "de bioscoopfilm en -zaal" in de film die zich eveneens in een bios afspeelt. Ik zet het voor de zekerheid maar tussen spoilertags omdat het voor mij als een verrassing kwam.

Zo'n meta-aanpak is in dit geval niet bedoeld om complex of mindfuckerig te zijn, maar is gericht op effectiviteit en daar slaagt het in; het heeft een goede uitwerking op personages en de kijker. Had hem zelf ook graag op het witte doek gezien, dan was het verplaatsings-effect nog groter geweest en had ik misschien ook een paar keer om me heen gekeken Paar mooie shots dat je de bioscoopzaal ziet met mensen die vrijwel exact hetzelfde beeld op het witte doek zien.

Hoewel bepaalde aspecten wat kneuterig zijn, is er meer dan genoeg om van te genieten. Beetje spanning, weirdness (met een paar maffe personages die lekker dicht op de huid in beeld zijn), voldoende kills, best slim geschreven en ondersteund door de editing en soundtrack is het behoorlijk vervreemdend. Vooral die soundtrack is opvallend: eenvoudig zoals de sneller en luider wordende hartslag, en dus goed. Mooi sfeertje, strakke horror, dikke 4*.

Antichrist is een visueel genot, zoveel is wel duidelijk. De slomo's in het begin en het eind zijn mooi met de muziek eronder. Gaandeweg de film komen ze vaak langs, ondersteund door een onheilspellend, monotoon geluid, á la Eraserhead. Fraai, zoals het moment dat ze met het gras verkleurt

Het onderwerp an sich vind ik ook boeiend. Maar te vaak vind ik het langdradig worden. De beelden en geluiden komen dan geforceerd over. Het zeldzame schrikmoment komt wel goed aan omdat je er daar totaal niet meer op rekent.

De climax komt gelukkig, wel pas na zo'n vijf kwartier. Wat dan gebeurt staat in contrast met de onschuldige dingen die eraan vooraf zijn gegaan.. En als je het gewend bent is het niet schokkend, maar ik kan me voorstellen dat 'onvoorbereide' mensen er niet van gediend zijn.

De (bijbelse) symboliek komt niet goed bij me over. Hier en daar lees je wel wat, maar de betekenis van sommige dingen ontgaat me, zoals de drie beggars hert, kraai en vos, die je ook eerder tegenkomt in de film, of wat hij op z'n hand had, of de vallende eikels, etc.
Maar goed, ik denk niet dat ik er dan opeens heel anders tegen aan zal kijken, ik zie liever films met tempo.

Ik laat het dus maar bij een gemiddelde score. Bij Vinyan had ik iets soortgelijks: mooie beelden, maar te weinig meeslepend.

Tijdje geleden gezien en wat me vooral is bijgebleven zijn de moeite om er doorheen te komen en dat het me behoorlijk irriteerde, de (artsy fartsy) personages en het constante heen en weer gespring tussen hen. Met als enige uitzondering het dansje van Sam Louwyck.

De openingsscene is echt subliem, met het nummer van The Doors dat langzaam opzet en de beelden van de oorlog en Sheen

Heb onlangs de film weer eens gezien na járen, de Redux-versie althans. Het verhaal is echt mooi, een tocht langs de (psychedelische) waanzin van de oorlog, zonder veel in te zoomen op het fysieke oorlogsgeweld. Een film die je eigenlijk gezien moet hebben.

Mooie scenes (zoals de aankomst bij de nederzetting) worden alleen afgewisseld met scenes die ik echt stukken minder vind en te langdradig. Het hele gedoe bij de Franse plantage dat er is bijgevoegd bijvoorbeeld. Sommige personages vind ik ook niet sterk, zoals Kilgore, een soort karikatuur. Het I love the smell of napalm in the morning moet ik hem wel nageven.

Sheen vind ik wel sterk als wankele soldaat, de ene keer daadkrachtig, dan weer machteloos. Sowieso vind ik de labiliteit van de groep in de boot wel treffend. In oorlogen zijn mannen niet altijd maar Rambo's.

Het einde vind ik een beetje teleurstellend. De ontmoeting van Sheen met Brando blijft een beetje hangen in wat gereutel van Brando en verdoofdheid van Sheen. Op zich past het bij de rest van de film, maar het had van mij wat spannender gemogen.

Strakke film die me bij herziening beter bevalt, de spanning en het gevoel van machteloosheid sleuren je behoorlijk mee. Best goed hoe de gruwelheid van die tijd naar voren komt, met verreweg de beste scene wanneer ze worden afgevoerd in de dansende massa die in trance lijkt in die klamme hitte, erg ongemakkelijk.

Zoiets had beter aan het einde gekund, maar gelukkig volgen daarna ook trucjes om het tempo en de spanning erin te houden (met een paar opvallende verwijzingen naar Predator). Ook het einde is goed, is allemaal weer eens wat anders dan een verhaal expliciet over boze blanken als occupier en vernietiger.

Ja leuk, en goed gemaakt door de decors en bepaalde camerahoeken om gewichtloosheid na te bootsen. Vind het ook slim hoe bepaalde zaken in het script zijn verwerkt: op de maan is nog nooit leven waargenomen dus is ervoor gekozen om de wezentjes in de diepe kraters te laten leven, buiten het gezichtsveld, zijn ze klein en zie je ze amper op het maanoppervlak zelf.

Jammer dat het niet zenuwslopend wordt maar de wereldvreemde omgeving en het gebrek aan muziek creëren een naar sfeertje. De ziekte en onberekenbaarheid van Nate leveren nog wat spanning en ongemak omdat het vanaf toen nog maar om één persoon/perspectief ging en dat werkt doorgaans het meest effectief in horror; wat mij betreft had het onderlinge wantrouwen zelfs meer aandacht mogen krijgen. En conspiracy en doofpotterij vind ik altijd flauwdoeners maar hier viel het gelukkig nog net mee, prima horrortje.

Een slasher die eigenlijk ook weer geen slasher kan zijn

Prima film ondanks het hakkelende begin, maar hoe verder hoe beter het wordt. Goede locaties, redelijk spannend op z'n tijd en een origineel scenario, trapte er volledig in en dan voel je je behoorlijk dom.

Een perfect naar de climax getimede scene wanneer die meid de kamer ziet waar de rest zit te keuvelen alsof er niets aan de hand is, toch een klein wtf-momentje. Net als die stoel

Muffy is best een gaaf personage en leuk vertolkt, ze had zelfs nog een tikkeltje weirder / mysterieuzer gemogen.

Ja gaaf, zoals de gehele volle zaal van Oude Luxor dat vond denk ik. Tenminste, het eerste deel van de film is matig. Gekunsteld, zowel het acteren, het drama, de karakters, de grapjes als de politieke incorrectheid; het komt allemaal niet naturel over.

Eenmaal in de Ardennen slaat het gelukkig af via een zijpad dat richting weirdness gaat, en dat komt véél beter uit de verf. Totaal onverwachte gebeurtenissen, een lekker smerige, groezelige setting, een paar mooie shots (oké, zo ook in het eerste deel) en een paar maffe types erbij. Wat een uitstraling heeft die Sam Louwyck. De soundtrack is (natuurlijk) geweldig, wel een beetje jammer van het afgezaagde/voorspelbare The First Rebirth maar oké. Uiteindelijk dus toch genoten van D'Ardennen. Beter een goed einde na een matig begin, dan andersom.

Na lange tijd weer gezien en het blijft een goede thriller, vooral vanwege de vlotte climax en de personages. Wat dat betreft doet het me denken aan The Fugitive die dat kunstje ook beheerst. Prima acteerwerk, alhoewel Oliver iets té gelikt en gladjes is, maar buurvrouw Cheryl is een fantastisch personage en wordt subtiel gespeeld door Cusack.

Flink wat gave scenes zitten er dan ook in, vooral bij de telefooncel wanneer Brooke een paar lange, ongemakkelijke seconden oog in oog staat met haar buurvrouw. Hoe Cheryls karakter in één klap kan veranderen en meer van zulke slim uitgesponnen momenten.

Het verhaal steekt goed in elkaar, misschien iets te goed zoals zijn zoontje als lokaas gebruiken. En het feit dat zoveel mensen hierbij op zo'n manier betrokken zijn vind ik niet geloofwaardig, dan eerder een one-man of een few-men-actie. Al schijnt dat voor velen nauwelijks te zijn voor te stellen en krijg je vaak allerlei complottheorietjes.

Soldaten in de twilight zone, fascinerend gegeven. De film moet het vooral hebben van de sfeer en die is lekker ongemakkelijk. Vrijwel continu zijn er spookachtige beelden van de jungle, velden, steenpartijen en het verlaten gebouw. De onheilspellende score past er prima bij.

Dat is wel zo'n beetje het enige dat echt goed uit de verf komt. Spannende momenten zijn vrij zeldzaam en eigenlijk vooral in de eerste helft van de film als bijvoorbeeld een tiende soldaat erbij blijkt te zijn. Ben het met Bioscoopzaal eens dat de scenes waarin de spooksoldaten wegzakken, de ontmoeting met de Amerikanen en de blinde jongen die overblijft het meest in het oog springen.

De in het wit geklede dame met lange haren voor d'r gezicht kon het helaas niet laten om ook in deze Aziatische horror langs te komen en is allesbehalve eng. Ook het verschijnen van het bloed uit de apparatuur miste zijn impact. Je vraagt je wel vaak af wat er precies aan de hand is: je verwachtingen worden hoog opgebouwd, maar eigenlijk komt de schok geen een keer hard aan. Best jammer, want sfeervol is het zeker.

Sluit me aan bij de positieve kritieken, met als sterkste element de geslepenheid van oma (zeker met die geredde jongen) en de beroepsgeile verbetenheid van opa; mooi neergezet, vooral dat eerste omdat het langzaamaan duidelijker wordt. Vormgeving is ook prima, zou zo aan willen schuiven aan dat tafeltje (al vind ik Japans smerig). Verder een ingetogen en 'dus' realistische film met als gevolg dat het einde ontroerend is (wat compleet niet het geval zou zijn geweest als de film bombastisch of oversentimenteel was geweest).

Redelijke horror die het vooral van de vaart moet hebben en niet zozeer van de spanning, vond dat laatste tegenvallen. Beetje stompzinnig eigenlijk dat het allemaal zo snel gaat (de oplossingen etc.) en natuurlijk moet het weer een te opvallend lekkere meid zijn die ook nog zo slim is maar oké, prima om te volgen en een sterk einde. Gezien de enorme reclame ervoor een tijdje geleden, erg overhyped.

Mixed feelings... vind de film fascinerend en vervelend ineen. Fascinerend omdat het er geregeld fraai uitziet (bijvoorbeeld de aankomende trein), vanwege de relatie tussen Ford en James, het geweldige einde met de onderlinge spanning en de niet geheel duidelijke situatie (is het een test van loyaliteit, een indirecte zelfmoord, onwaakzaamheid, of is het wat opgedirkt allemaal). Aan de andere kant vervelend omdat het geforceerd overkomt zoals de lang uitgesponnen scènes, de úiterst verzorgde aankleding van de locaties, de theme-muziek die op zich mooi is maar om de haverklap wordt ingezet, de soms overdreven uitgebeelde angst van de bendeleden voor Jesse James.

Daarbij is er een geleidelijke overgang: hoe verder in de film hoe poëtischer het wordt, beeld en voice over (met als kers op de taart het gedicht van z'n dochter dat je te opzichtig week maakt vlak voor de langverwachte finale). Vind het niet goed in het 'realistische' geheel passen.

Door die gekunstelde aanpak draagt de film bij aan een soort verheerlijking of een instandhouding van een mythe (de aloude fascinatie voor moordenaars - de mensen van toen vergaapten zich aan zijn tentoongestelde lijk zoals de kijker het nu ook voorgeschoteld krijgt), terwijl het tegelijkertijd een mythe lijkt te willen ontkrachten. Vreemde ervaring. Uiteindelijk heb ik alleen genoten van de sterk spelende Casey (Pitt in veel mindere mate), de fotografie en het einde.

Beviel me vroeger meer dan uitstekend, misschien had ik hem niet opnieuw moeten kijken. De muziek en de sfeer zijn geweldig maar helaas toch ook matige acteursregie (die mannetjes die open en bloot door een raam of tussen de luxaflex het pand binnenklauteren om net als hun voorgangers afgeknald te worden). Vind de personages ook wat te opzichtig neergezet (de coole Napoleon, de stoïcijnze Leigh, de vier stoere gangsters). Het is maar goed dat er zo'n typisch sfeertje hangt en dat Carpenter direct hierna gelukkig wel bullseye gooide.

Heb niet zoveel met spookfilmpjes en het vaak clichématige spookgebeuren, maar deze ligt me wel. In plaats van (te) veel bombastisch gedoe zijn er lekker eenvoudige, benauwde locaties, vrij gangbare personages en een paar nare momenten.

Althans, die momenten zijn vooral in de eerste helft van de film, zoals het jochie dat netjes aan tafel zit, de kerel onder het bed en de vrouw die tegen de muren geslingerd wordt.

Op zich niets bijzonders, maar de manier waarop het rustig en kleinschalig in beeld wordt gebracht, maakt het ongemakkelijk. Het tweede deel van de film waarin men op onderzoek uitgaat, vind ik minder. Beetje rommelig en niet meer dat rustieke karakter.

Redelijk, had er iets meer van verwacht. Op momenten is het spannend maar vaak ook eentonig en rommelig, de filmer had wat meer ervaring met een camera mogen hebben. De setting van het huis en de buitenomgeving zijn in ieder geval wel prima.

Na het rappe begin en middendeel wordt het beter; eindelijk meer rust om de omgeving te laten zien en de spanning de tijd te geven, zoals het moment - dat hij op z'n kamer wacht op wat komen gaat.

Maar ook de ontknoping heeft een haastige uitstraling en een domper voor het verrassingseffect is dat ik al vermoedde dat het om de moeder ging. Het was erg opvallend dat ze in haar eentje het doolhof instormde, en een te duidelijke hint dat ze van achteren te zien was in een shot (nadat ze eerder in het doolhof gespot leek).

Wat me op zich wel bevalt is dat het om een menselijke killer gaat.
Alhoewel het met dit soort films beter werkt wanneer de toedracht helemaal aan de verbeelding wordt overgelaten (Blair Witch, The Tunnel, REC).

Jammer van de gehaaste regie, die maakt van Atrocious een middenmotertje in het handheld genre, gelukkig nog wel met een paar goede momenten in de finale (en leuke verwijzingen naar The Shining doolhof, bijl, een ouder die ontspoort..

Gruwelijk irritant camerawerk, plotloos, debiel gestaar in de camera door wat mafketels en veel gevloek en vunzigheid. Kan het amper een film noemen. Oke, het streeft realisme na, maar alleen op deze manier is te mager en vervelend. De effecten zijn dan nog wel aardig gelukt, hoewel het geschok van de camera en de kwaliteit een hoop maskeren.

Sluw als een vos.. zo goed als hij zich weet te redden uit voor hem compleet nieuwe situaties. Te goed eigenlijk, het gaat hem op momenten inderdaad wel erg toevallig of makkelijk af zoals alleen in films kan en dat botst een beetje met de realistische uitstraling van de film. (Sterker nog bijna alles lijkt te draaien om 'toeval', sowieso al de hele aanleiding, het neerschieten van Dietrich die ook juist betrokken is bij overvallen.)

Buiten dat spreekt de hoofdrolspeler me wel aan; een vrij onpeilbaar karakter, onbekende achtergrond, zwijgzaam. Het feit dat een paar keer een gebeurtenis eerst in zijn hoofd wordt afgespeeld voordat het werkelijk plaatsvindt geeft nog te denken of er niet meer zaken zijn verzonnen.

De grillige setting en de prettige traagheid werken ook goed, het slot komt daardoor des te beter aan, schrok aardig toen dat jochie opeens een head shot kreeg en alles in een stroomversnelling raakte. Mooie ingetogen film die nog even blijft hangen.

PS weet iemand wat met het lijk van Dietrich is gebeurd? Kan me niet herinneren dat Darín het had weggewerkt. Het ligt op een steenworp afstand van het hutje waar ze later met vier / vijf man aankomen en niemand zou het zien

Om een of andere reden heb ik altijd gedacht dat Austin Powers niet mijn ding was maar dat viel uiteindelijk juist reuzemee. Lekker flauwe dingen zitten erin zoals de tieten die telkens uit beeld blijven, zo suf maar toch grappig, en echt extreem irritant Aardig wat visuele en woordgrapjes, afgewisseld met mindere stukken maar over het algemeen een leuke film, James Bond-fout.

Koele Jap-gangsterfilm waarbij je vanaf de zijlijn toekijkt naar het onderlinge gekonkel en gemanipuleer van yakuza families. Meer dan dat is het inhoudelijk eigenlijk niet, wat het karig en afstandelijk maakt en het zelfs doet overkomen als een lichte parodie of overdrijving, ook omdat het al vanaf de eerste minuut zo is (en zo eindigt). Maar tegelijkertijd is het daardoor een frisse wind tussen al die (film)typische rise-and-fall-of-one-man misdaadverhaaltjes.

Het rustige camerawerk, de niet teveel op de voorgrond tredende soundtrack (die vooral gaaf is vlak voor en tijdens de aftiteling) en het veelvuldige, langzame heen en weer rijden in dikke zwarte Mercedesbakken, werken bedrieglijk; hier en daar zijn er behoorlijk harde geweldsuitbarstingen en rituelen/gebruiken.

De zwarte humor is mooi gedoseerd zoals de yakuza die letterlijk het zwijgen wordt opgelegd en daarna in onderhandeling moet en een paar scènes visueel zo strak als een snaar (soms ook in inhoudelijk opzicht: het touw ). Het slot is wel flauw en ik weet niet waar ze die donkere acteur vandaan geplukt hebben maar van de beste toneelschool zal het niet zijn. Hoe dan ook is Outrage zo'n film die "bevalt" tijdens het kijken maar waarbij je gaandeweg beseft dat het toch iets meer is dan alleen dat.

Hmja, na de zoveelste keer dat er gangsters in een sober kamertje tegenover elkaar zitten in een leren stoel en stoer kijken, praten en schreeuwen, heb ik het wel gezien. Zo kun je oneindig lang doorgaan met nog een stuk of twintig vervolgen. Over het algemeen is het té eentonig (zowel de inhoud, het tempo als de uitwerking met bijvoorbeeld de soundtrack die wel érg ingetogen is), ook omdat het eerste deel die lijn grotendeels al volgde (hoewel ik die frisser vind en audiovisueel wat beter).

Toch vind ik het wel een prettig koelbloedige gangsterfilm met op z'n tijd een gestileerde vormgeving (de buiten-opnames). Net als in het eerste deel is er veel gekonkel tussen en binnen de yakuza-families en veel aandacht voor vergelding en verraad, met als verschil dat er nu gaandeweg meer focus komt te liggen op één persoon (Otomo), wat goed uitpakt. De personages zijn sowieso wel gaaf met die grimmige, karakteristieke koppen, de meesten althans, en hier en daar is er een brute opleving.

Al met al vind ik het een klein tegenvallertje maar zeker niet onvermakelijk en het heeft z'n pluspunten, alleen in een eventueel derde deel mag meer schwung gelegd worden.

Avatar gekeken in old school 2D

Wat een briljante plantjes en bomen, leek wel een good trip van 2,5 uur.

Jammer dat de Na'vi die er doorheen banjeren best lelijk zijn (en ja menselijk, maar vraag een kind of volwassene een alien te tekenen en het zal in 99% van de gevallen op een mens lijken, handig dus voor de identificatie..).

Het über-moralistische 'boze blanken vernietigen oerwoud' thema en het anti-oorlog gedoe neem ik op de koop toe. Eigenlijk ook strontvervelende stereotiepen en lachwekkende één-zijn-met-de-natuur-tafereeltjes zoals dat synchrone geschommel rond die boom...

Het zijn minpunten die zo 1* kunnen opleveren, maar voor dit good-bad fantasyverhaaltje kan het de pret van de visuele ervaring niet drukken (en da's al een prestatie op zich). Sterker nog, het ligt er zo dik bovenop dat het kleffe goedkope sentiment heerlijk op z'n plaats is.