Opinions

Een film over verbroedering uitmondend in een bloederig drama. De film was in Zuid-Korea een box office kraker. Begrijpelijk, want ik denk dat je een band moet hebben met de gevoelens, die leven aan weerszijde van de gedemilitariseerde zone, om de intrinsieke waarde van de kernboodschap van deze film te kunnen appreciëren.
Daar waar ik op dat vlak uiteraard tekort schiet, heeft deze film toch wel indruk op mij gemaakt, niet in de laatste plaats door het uitstekende acteerwerk. Niet zo verrassend trouwens, want ik wist al langer dat Kang-ho Song en Byung-hun Lee kanjers zijn op dat gebied.

Een intens drama over een in meerdere opzichten spannende driehoeksrelatie. In weerwil van de spanning weet regisseur Turgul op gepaste momenten vleugjes humor in te passen. Dat zorgt ervoor dat het een aantrekkelijk geheel is, mede door de voortreffelijke acteerprestaties van Meltem Cumbul en in het bijzonder Şener Şen. Een prachtige film, die van begin tot eind boeit.

Matige film over hoe academici meegesleurd werden door de ideologie van Nazi-Duitsland. Een van de problemen is dat de hele film Engels gesproken is. Wanneer een van de hoofdpersonages dan ook nog een dialect meebrengt (Jodie Whittaker) wordt het er niet beter op. Viggo Mortensen en Jason Isaacs doen hun best, maar kunnen deze film niet redden.

Jammer, want het thema is best interessant.

Televisiefilm over een vrouwelijke detective, die bij een onderzoek op zaken stuit waar de politieleiding liever niets van wil weten. Een beetje traag maar over het geheel genomen niet slecht.

Banale puberkomedie met hier en daar best wat leuke grappen. Wanneer het de bedoeling was van de filmmakers om er een ietwat ondeugende klucht van te maken, dan zijn zij daarin redelijk geslaagd. Door de bank genomen is het evenwel niet het soort humor dat ik erg kan waarderen. Dat zal wel aan mij liggen.

Een van de weinige films van William Wyler die ik nooit eerder gezien heb. Ik kijk er met gemengde gevoelens op terug. Bij vlagen is deze klucht wel leuk, maar over het geheel genomen ben ik van Wyler betere films gewend, al ken ik hem eigenlijk niet van komedies. De hand van Preston Sturges is in het script duidelijk terug te vinden, maar helaas kan hij zijn neiging om nogal eens te overdrijven deze keer onvoldoende in bedwang houden, met als gevolg dat het verhaaltje soms al te gemaakt grappig wil zijn. Typisch voorbeeld van jammer.

Regisseur Soderbergh doet een poging om de sfeer van The Third Man (1949) na te bootsen, met op het eind nog een snufje Casablanca (1942). Hij had zich de moeite kunnen besparen, want hij vergeet een belangrijk ding. Namelijk om de film een beetje spannend te maken.

Behalve het slappe en rammelende verhaal is ook het acteerwerk allesbehalve om over naar huis te schrijven. Van George Clooney (in een soort Joseph Cotten rol) en Tobey Maguire vind ik dat niet zo vreemd, want die heb ik nog maar zelden echt goed bezig gezien. Dat ook Cate Blanchett meegesleurd wordt in deze mislukte thriller is zonde van haar talent, want zij weet meestal toch wel van wanten.

Een dikke onvoldoende.

Onderhoudende tragikomedie over twee tegenpolen, die van lieverlee elkaars gedrag ingrijpend gaan beïnvloeden. De dramatische ontknoping kwam niet echt als een verrassing.

Sterke acteerprestaties van Paul Dano en vooral van Brian Cox. Prima film.

Kommer en kwel alom in deze film over rouwverwerking en boetedoening door een vader na de zelfmoord van zijn homoseksuele zoon. De bedoeling is het publiek alert te maken over de impact van pesten. Een tamelijk onevenwichtige film waarin die centrale boodschap helaas onderbelicht blijft.

Zoveelste highschool film die probeert grappig te zijn, maar daar meestentijds niet in slaagt. Zeker niet de minste in dit genre, maar verheffend is het allemaal niet.

Dat Ashley Judd zich inmiddels leent voor een bijrolletje in dit soort films, is allicht tekenend voor haar carrière die zich meer en meer richt op haar politieke activiteiten, i.h.b. vrouwenrechten.

Mij staat bij dat ik een soortgelijk plot wel eens eerder voorbij heb zien komen, al weet ik voor de vuist weg niet meer hoe die film heet. Hoe dan ook, het verhaal zit knap in elkaar. En natuurlijk Helen Mirren, die is (vrijwel) altijd goed bezig. Een mooie, onderhoudende film.

Een film met twee totaal verschillende gezichten. Het avontuurlijke en tragische eerste deel in Afrika vind ik verreweg het beste. Het tweede deel over de integratie in de Amerikaanse samenleving was meer interessant dan goed. Best leerzaam om te zien hoe deze jonge vluchtelingen geconfronteerd worden met een enorme cultuurschok en hoe ze van lieverlee leren hoe daar mee om te gaan. Integreren is een moeizaam proces, maar dat vermoedde ik al.

Het verhaal is geïnspireerd door ware gebeurtenissen. Je zult het maar meemaken.

Donkere film over het deprimerende leven in stadje in het Middenwesten, waar iedereen die niet besmet is met de American football-bacil als vanzelf naar de marges van de samenleving wordt gedreven. Het verhaal is niet geweldig, maar dat wordt aardig goed gemaakt door prima acteerwerk van Webber, de als altijd charmante Deschanel en oude, vertrouwde Stanton, die weer gewoon zichzelf is. Niet direct een film, die je moet opzetten als je in een chagrijnige bui verkeert.

Een puberale klucht die finesse mist, waardoor de meeste grappen nogal lomp overkomen. De filmmakers kijken niet op een borst meer of minder. Al met al een tamelijk vulgaire film met matig acteerwerk (maar dat wisten wij al van Jessica Alba).

Teleurstellende film over de onwerkelijke relatie tussen een gepensioneerde onderwijzeres en een blasé sekswerker. Knap om over zo’n boeiend onderwerp zo’n saaie film te maken. Met het acteerwerk is weinig mis, maar ik vraag mij toch af wat een gerenommeerde actrice als Emma Thompson heeft bezield om hieraan mee te werken.

Van de nostalgische gevoelens waarnaar Film Pegasus in zijn commentaar verwijst, had ook ik last bij mijn zoveelste kijkbeurt van deze film. Die blijkt nog niets van zijn oorspronkelijke charme verloren te hebben. Een beetje drama, een beetje romantiek en een hele hoop goed gevoel. Heel anders dan zoals ik (de verslaggeving over) de oorlog in Vietnam destijds ervaren heb.

Ik ben geen fan van Robin Williams, maar ik moet erkennen dat hij in deze film goed voor de dag komt.

Film over een misdadige verpleger, die jarenlang patiënten vermoord zonder dat zijn omgeving ingrijpt (mede uit vrees voor reputatieverlies). De rol van gestoorde verpleegkundige lijkt Eddie Redmayne op het lijf geschreven. In Jessica Chastain treft hij een volwaardige tegenspeelster. Vooral haar worsteling met de waarheid in het tweede deel van de film maakt indruk. Een sterk, waargebeurd drama.

Emotioneel drama over beschadigde mensen, die een halfslachtige poging doen hun leven weer op de rails te krijgen. Goed beschouwd een continue poel van doffe ellende. Het acteerwerk is zonder meer goed verzorgd, maar aan het verhaal zou je zo maar een depressie kunnen overhouden.

Onbevredigend coming-of-age filmpje, gesitueerd in een wijk van Brooklyn waar de tijd lijkt stil te staan. Op de drempel naar volwassenheid trekt een jonge vrouw in bij een bekende schrijfster, die zij niet kent, amper te zien krijgt en met wie een rare vorm van communiceren ontstaat.
Ik heb niet kunnen doorgronden wat het hogere doel van dit filmpje is. Grace Van Patten doet haar best om er nog wat van te maken, maar is bij voorbaat kansloos gezien het lusteloze script (zie poster). De bijdrage van Emily Mortimer als de schrijfster is niet veel meer dan een opgerekte cameo.

Afstandelijke, bijzonder trage film, rijkelijk gevuld met uiterst onsympathieke figuren, met uitzondering van de twee vrouwen in het leven van Matt Damon: Angelina Jolie en Tammy Blanchard. Bovendien duurt de film veel en veel te lang. Volgens mij slaat Robert de Niro als regisseur de plank hier goed mis en kun je veel beter naar een documentaire over de geschiedenis van de CIA kijken. Naar verluidt zit er een sequel aan te komen. Dat zit ik echt niet op te wachten.

Doesn't this contravene the doctor - patient relationship?
- Only if you grab my ass.

Met deze sublieme scène bevestigen Robin Williams en Matt Damon de intense band, die zij van lieverlee opgebouwd hebben. Dit juweeltje van Van Sant gaat niet over het uitzonderlijke intellectuele talent van een wonderkind (Damon), maar over een weerbarstig genie, dat bang is van de boze buitenwereld. Die zichzelf daarvan dus afschermt en zich daarom geen raad weet in zijn relaties met de psychiater (Williams), zijn vriendin (Minnie Driver) en zijn beste vriend (Ben Affleck). En het gaat over het helende effect dat de patiënt heeft op de dokter.
Boeiend van begin tot eind.

Het superieure scenario, scherp geschreven door Damon en Affleck, stelt alle betrokkenen in staat om aan de subtiele hand van regisseur Gus van Sant topprestaties neer te zetten; volgens mij de beste rollen ooit van Williams, Damon, Driver, Affleck en Stellan Skarsgård.

De film, waarvan je het na meer dan twee uur echt jammer vindt dat hij afgelopen is, bevat talloze gedenkwaardige scènes. Die waarin Driver een mop vertelt. De prachtige monoloog van psychiater Williams op het bankje in het park. Wanneer Damon en Williams minutenlang zwijgend tegenover elkaar zitten. Affleck die zich realiseert wat er gebeurd is als hij geen gehoor krijgt aan de deur van Damon, enz., enz.

Hartverwarmend. Ontroerend. Humoristisch.
Tijdloos!

Een mooie film.

Het aanstekelijke acteerwerk, de gezellige soundtrack en de fraaie omgeving maken er een fijn, romantisch geheel van.

Misschien een beetje zoetsappig, maar dat heb ik persoonlijk liever dan die films, waarbij het bloed van het doek druipt.

Erg mooie film, hoewel het verhaal een beetje aan de oppervlakte blijft. Film gaat eigenlijk over de ontwikkeling die de gevangenbewaarder doormaakt van brute racist tot bewonderaar van Mandela. Het verhaal is gebaseerd om zijn memoires en ik had verwacht dat zijn persoonlijke ontwikkeling wat verder uitgediept zou zijn.

Niettemin meer dan de moeite waard, maar dat komt wellicht omdat ik Mandela beschouw als de allergrootste persoonlijkheid van de laatste vijftig jaar. Ik heb een enorme bewondering voor deze man.

Deze sobere, realistische film bewijst dat je niet allerlei spectaculaire ontwikkelingen of special effects nodig hebt om tot een boeiend geheel te komen. Het verhaal richt zich op de groeiende, maar steeds ongemakkelijke verstandhouding tussen twee totaal verschillende personages. Regisseur Bahrani weet op gezette tijden voor enige verluchting te zorgen door het stiefdochtertje, een echte wijsneus, op te laten draven. Het einde in de Great Smoky Mountains —een schitterend gebied overigens— had ik liever anders gezien.

De film haalt weliswaar niet het niveau van Bahrani’s eerdere Chop Shop (2007), maar komt wel dicht in de buurt.

Deze film spreekt mij veel minder aan dan het gelijknamige boek van James Hilton. Ik vind het door het gebrek aan tempo nogal langdradig. Jammer dat Greer Garson geen grotere rol heeft, maar ja het oorspronkelijke verhaal biedt daarvoor nu eenmaal geen ruimte. Ze komt, ze verandert Chips’ levenshouding en ze gaat.

Robert Donat heeft met zijn rol een Oscar verdiend. Gegeven de concurrentie (Clark Gable in Gone with the Wind, Laurence Olivier in Wuthering Heights en James Stewart in Mr. Smith Goes to Washington) kan ik mij daar niet erg in vinden.

Met de nodige twijfels heb ik mij hier na veel aarzeling toch maar een keer aangewaagd. Het is een vlotte film, die op veel plaatsen veel te dik wordt aangezet (vooral de rol van Peter Paul Muller), maar die ondanks dat toch wel een aantal leuke momenten kent. Achteraf moet ik bekennen dat mijn sceptische vooringenomenheid niet helemaal terecht was. Film is zeker niet slechter dan vergelijkbare buitenlandse komedies als We’re the Millers en vergelijkbare producties.

Een film van net niet, want weinig actie, nauwelijks humor en een zwabberend verhaal. Al met al zeer matig.

De films die ik totnogtoe gezien heb over het koninklijk hof tijdens het rijk van de Joseon dynastie zijn stuk voor stuk rijkelijk gevuld met intriges, die meestal te maken hebben met de troonopvolging. Deze film over de manipulaties van doortrapte, meedogenloze vrouwen bereikt op dat gebied een nieuw summum. Dat zorgt een film lang voor de nodige spanning. Ze zijn bovendien goed voor een handvol verrassende wendingen.

Jammer is wel dat veel Koreaanse filmmakers het blijkbaar nodig vinden om bloederige martelscènes toe te voegen aan het verhaal. Deze film vormt daarop geen uitzondering, maar ik zit daar niet op te wachten. Voor mij hebben die scènes, waarbij ik vaak mijn ogen moet dichtknijpen, geen enkele toegevoegde waarde.

Dramatische scènes en (soms absurde) humor, zoals je die wel meer tegenkomt in films uit de Balkan, wisselen elkaar in vlot tempo af. Tussen de regels door laat de film zien dat verzoening en afrekenen met het verleden nog niet zo eenvoudig is, ondanks alle goede wil. Niettemin een opgewekte en hoopvolle film, die best lekker wegkijkt.

Enigszins ouderwets aandoend misdaadmysterie, dat vooral te lijden heeft onder het feit dat het plot niet erg sterk in elkaar zit en in hoge mate leunt op al dan niet vermeende vooroordelen over corruptie binnen de KGB.

William Hurt is miscast als de onkreukbare politieman. Iemand als Jon Voight of Klaus Maria Brandauer zou veel beter in die rol gepast hebben. Daar staat tegenover dat Lee Marvin, Brian Dennehy en Joanna Pacula degelijk werk afleveren en daarmee de film nog net naar een voldoende tillen.