Opinions

Alleraardigste misdaadkomedie waarin agent Boyle naar mijn gevoel zo’n beetje de verpersoonlijking is van de Ierse volksaard: vriendelijk, behulpzaam, maar tegelijkertijd ook bedaard en een beetje onderkoeld. Uit eigen ervaring weet ik dat het heel prettige mensen zijn om mee om te gaan (voor zover je ze kunt verstaan!).

Brendan Gleeson is natuurlijk geknipt voor die speelse rol van Boyle. De rol van Don Cheadle stelde eigenlijk niet zo veel voor, maar zijn interactie met Gleeson was vaak kolderiek. Jammer dat de rol van Katarina Cas niet wat groter was, want -zoals @Theunissen al aangeeft- dat is een sieraad voor het oog.

Een leuke en vermakelijke film.

Een pornofilm verpakt als drama, maar lang niet zo beroerd als uit de plotbeschrijving wellicht doorklinkt. Het telkens weer inlassen van pornoscènes in het tweede deel van de film begint op d'n duur wel te irriteren, omdat ze op die plaats in de film afbreuk doen aan het eigenlijke verhaal. Maar verder helemaal niet slecht en Elisabettta Cavallotti en Flavio Insinna leveren aanvaardbaar acteerwerk.

Een letterlijk en figuurlijk donker misdaadonderzoek, af en toe aangelengd met een vleugje mystiek. Het script weet niet erg te overtuigen en mist op een paar momenten na de nodige spanning.

Een rare film over een introverte vrouw, die na de zelfmoord van een collega nog dieper in zichzelf wegduikt. Om onduidelijke redenen begint zij vervolgens de mensen in haar omgeving met de nodige achterdocht te bekijken. Een plotloze film, die tergend langzaam naar zijn einde kruipt zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt.

Een film met zo´n intrigerende titel kan ik niet aan mij voorbij laten gaan. Ik ben blij toe. Want achter deze speelse titel gaat een geschakeerd verhaal schuil, dat mij in toenemende mate wist te fascineren.

Drama en romantiek zijn op subtiele wijze met elkaar verweven.

De schitterende cinematografie en uitstekend acteerwerk van o.a. Lily James en Michiel Huisman completeren het geheel. Regisseur Mike Newell toont opnieuw zijn klasse. Een prachtige film waarvan ik met volle teugen genoten heb.

P.S. De fraaie beelden zijn NIET van het eiland Guernsey. De buitenopnamen zijn gemaakt in het uiterste zuidwesten van Engeland (omgeving Plymouth).

Meer interessant dan goed. Het script zit nogal slordig in elkaar (zo zijn de sabeltand tijgers plotseling verdwenen), maar het valt natuurlijk niet mee duizenden jaren evolutie in goed anderhalf uur te stoppen. De goed gekozen locaties dragen bij aan het creëren van de juiste sfeer, al lopen er wel erg weinig dieren rond in de film. Het speciale taaltje is een vondst, evenals de laatste scène die een charmante link legt naar de moderne mens.

Een bruid die tijdens haar eigen bruiloftsfeest vreemd gaat. Die scène in het begin zet de toon voor de rest van deze film over een klein meisje, dat ernstig verwaarloosd wordt door haar alcoholistische, gedragsgestoorde moeder en uiteindelijk genegenheid zoekt bij een wildvreemde man.

Een schokkende film met een aantal ongemakkelijke scènes en dan doel ik vooral op het kopieergedrag van het meisje. Marion Cotillard heeft een aanstootgevende rol, maar ze zet die wel met verve neer.

Sobere studie zonder enige opsmuk over hoe de leden van een tamelijk disfunctionele familie omgaan met de naderende dood van een terminaal zieke vrouw. De laatste uren worden in beeld én geluid zeer realistisch weergegeven, zo zeer zelfs dat ik mij ongemakkelijk ging voelen door de herinneringen, die het bij mij opriep.

Door de kale aanpak maakt regisseur Pialat er een indringend relaas van, waarin de amoureuze strapatsen van de vader en de zoon je rauw op het dak vallen. Een onbeschroomde film over een moeilijk onderwerp.

Gedramatiseerde tragikomedie over de opbouw van een Koreaans vrouwelijk ijshockeyteam. De film begint min of meer als een klucht, maar het gedeelte dat speelt tijdens de winterspeler is een regelrecht drama.

De credits beweren dat de film gebaseerd is op waargebeurde feiten. Die mededeling kunt je maar beter met een flinke korrel zout nemen, zeker wat betreft de wedstrijden tijdens de winterspelen van 2003. In werkelijkheid verliep het toernooi heel anders.

Het is de filmmakers volgens mij vooral te doen om de scheiding tussen Noord- en Zuid-Korea en de gevolgen daarvan voor families,

Erg uitgekeken naar deze nieuwe samenwerking tussen Zhang en zijn vroegere muze Li, maar mijn (te ?) hoge verwachtingen zijn niet uitgekomen. Een grauw verhaal verteld in grauwe beelden. Na een veelbelovend begin verzandt de film ergens halverwege in een nogal monotone herhaling van zetten. Jammer dat er zo weinig ontwikkelingen in het plot zitten en dat het verraad van de dochter in feite niet uitgewerkt wordt. Het komt allemaal wat inspiratieloos over. Niettemin nog steeds een goede film, maar Yimou Zhang heeft al vaak genoeg bewezen veel beter te kunnen.

Nogal dommige tragikomedie over nogal dommige jonge vrouwen, die op zoek zijn naar... Ja, naar wat eigenlijk? De meiden zien er stuk voor stuk goed uit en eigenlijk is dat de enige reden om het als toeschouwer vol te houden tot het einde, want het verhaaltje stelt weinig voor en ook het acteren is niet om over naar huis te schrijven. Film ziet er wel gelikt uit.

De tand des tijds is erg vriendelijk geweest voor deze Bollywood klassieker. Goed beschouwd zijn er drie verschillende gedeelten te onderscheiden, elk met een specifieke sfeer. Het laatste, meer meditatieve deel is nogal vet aangezet, maar erg storend wordt het nooit.

Het acteerwerk is dik in orde en dat geldt ook voor de over het algemeen lekker in het gehoor liggende soundtrack. Prima film.

Dramedy over een disfunctioneel gezin. Het idee achter de film is beter dan de uitvoering. Met name het acteerwerk laat nogal te wensen over, met uitzondering van Émilie Bierre. Zij is de enige die nuanceringen weet aan te brengen in haar optreden. De rest van de cast lijkt de automatische piloot te hebben aangezet.

Autobiografisch debuut van Dito Montiel over zijn tienerjaren in Astoria (Queens). Het verhaal en de rauwe beelden van deze New Yorkse achterstandswijk zorgen voor een authentiek geheel. Niettemin komt de film door het warrige begin wat moeizaam op gang en wordt hij pas in het tweede deel echt interessant.

Over de hele linie goed geacteerd, waarbij ik vooral wil wijzen op de weer voortreffelijke Dianne Wiest als Dito’s moeder.

“MeToo”-film uit India. Het nogal wazige middengedeelte geeft de indruk dat de filmmakers niet goed wisten waar zij naar toe wilden. Uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht, maar de afsluiting had best wat explicieter en venijniger mogen zijn. Al met al een nuttige film.

Wel jammer dat de make-up afdeling Kiara Advani nogal toegetakeld hebben met af- en opzichtige tattoos. Zonde van zo’n mooie vrouw, terwijl het nauwelijks iets toevoegt aan het verhaal.

Centraal staat de vorming van een samengeraapt groepje jonge mannen tot een team dat kan deelnemen aan het olympische onderdeel skispringen, een sport die in Zuid-Korea überhaupt onbekend is. Daaromheen zeer uiteenlopende secundaire verhaallijnen, sommige grappig, andere meer dramatisch of ontroerend.

Het resultaat is een redelijk afwisselend, onderhoudend geheel dat best weet te boeien.

De scheiding tussen Noord- en Zuid-Korea is tot op de dag van vandaag verantwoordelijk voor heel wat familieleed. Dit melodrama schetst daar een niet alledaags voorbeeld van.
Het is het verhaal van een jongeman, die gescheiden wordt van zijn geliefde en vervolgens door het ontbreken van communicatie keuzes maakt, die vergaande gevolgen hebben voor het leven van hem en haar.
Wat meer diepgang zou welkom geweest zijn, maar niettemin een aandoenlijke film met adequaat acteerwerk, in het bijzonder van de frêle Yi-jin Yo.

Epische kroniek over het turbulente leven van een Koreaanse man, die als jonge knaap tijdens de Koreaanse oorlog wist te ontsnappen aan Noord-Korea en bij gemis van zijn verdwenen vader de verantwoordelijkheid op zich neemt om voor zijn moeder en zijn jongere broer en zusje te zorgen.

Een tranentrekker van het zuiverste water, die af en toe weliswaar over de schreef gaat, maar dat lijkt mij gezien het verhaal min of meer onvermijdelijk. Ik heb het dan ook niet als storend ervaren.

Al met al een beklijvende film met een indrukwekkend verhaal, een mooie cinematografie en prima acteerwerk. In eigen land een ongekende kaskraker. Terecht naar mij mening.

Geschakeerde film over een heropend moordonderzoek, met onderweg een aantal verrassende verwikkelingen. Het geraffineerde scenario zorgt voor een boeiende thriller, culminerend in een kille, macabere ontknoping. Knap regiedebuut van Kei Ishikawa en een indrukmakende rol van Hikari Mitsushima als de jongere zus van de onderzoekjournalist.

Ik ben bepaald geen fan van de hiphopmuziek, die nadrukkelijk de rode draad vormt van deze film. Desondanks moet ik toegeven dat ik dit een erg mooie film vind. Hij brengt een min of meer klassiek “a star is born” verhaal, maar met een paar bijzondere aspecten, zoals de generatiekloof tussen ouderen, die zich hebben neergelegd bij hun vooraf bepaalde bestemming in de Indiase kastemaatschappij, en de jongeren, die daar geen genoegen mee wensen te nemen. Op de keper beschouwd is de film een aanklacht tegen het traditionele denken, op basis waarvan de Indiase samenleving is ingericht. Dat protest komt meerdere keren tot uiting, zoals in de confrontatie tussen de “Gully Boy” en zijn vader en tussen zijn vriendin en haar ouderwets ingestelde moeder. Daarnaast zijn de maatschappijkritische hiphopteksten mij erg goed bevallen, deels tot mijn eigen verbazing.

Een gelaagde film met aansprekende verhaallijnen en indringend camerawerk in een sloppenwijk in Mumbai. De eersteklas acteerprestaties van Ranveer Singh in de titelrol, van de wederom charmante Alia Bhatt als zijn vriendin en van de bijrollen maken de film tot een beklijvend geheel.

Opnieuw een prachtige film van Zoya Akhtar, naar mijn mening een van de beste Bollywood- regisseurs.

Film uit de studio van de King Brothers, die ik tot voor kort helemaal vergeten was tot het zien van de film over Dalton Trumbo. Het is een alleszins onderhoudende film noir. Min of meer een light-versie van Bonny & Clyde, die evenwel te veel leunt op de acteerprestatie van Peggy Cummins, want de harkerige John Dall bakt er niet veel van.

Heftig oorlogsdrama over Koreaanse dwangarbeiders in een Japanse kolenmijn op een eiland tijdens de nadagen van de Tweede Wereldoorlog. Een emotioneel beladen film over uitbuiting, saamhorigheid, verzet, collaboratie, troostmeisjes en niet in de laatste plaats de zorg van een vader voor zijn dochtertje te midden van het overdonderende oorlogsgeweld. Een geschakeerde, enerverende film, die je aan je stoel gekluisterd houdt.

Hoewel de vergelijking tussen de twee films op allerlei fronten mank gaat, deel ik de mening van Alathir dat dit een betere, meer pakkende film is dan “Dunkirk”.

In meerdere opzichten kleurrijke vertelling over een prinses, die incognito haar potentiële huwelijkskandidaten langsgaat, teneinde zelf te bepalen met wie ze wil trouwen. In het verhaal zit hier en daar wat maatschappijkritiek verstopt, maar als geheel is het niet erg bijzonder. De fraaie vormgeving is verreweg het beste onderdeel van de film.

Sobere en sombere film over hoe een luttel vergrijp tot een tragische gebeurtenis met navenante gevolgen kan leiden. Film gaat tegen het einde op de melodramatische toer en dreigt een beetje buiten zijn oevers te treden. Vroege rol van Bingbing Li.

Een nogal knullige thriller over een jongeman, die probeert te achterhalen wie zijn vader vermoord heeft en ondertussen klemzit tussen twee vrouwen. Een matige mix van romantiek, drama en misdaad die niet echt uit de verf komt.

Opnieuw een degelijke film van Tamil regisseur Mani Ratnam, naar mijn mening een van de beste regisseurs uit India. Het is een onderhoudende “biopic”, losjes gebaseerd op de succesvolle carrière van de Indiase industriële tycoon Ambani. Film begint wat mat, maar wordt van lieverlee beter en is in het laatste deel best boeiend. Eén van de vele films waarin Abhishek Bachchan en zijn vrouw Aishwarya Rai (volgens o.a. Julia Roberts: "the most beautiful woman in the world") samenspelen. Beslist de moeite waard.

Modern sprookje met een zeer actueel onderwerp als thema: migratie.

De film verhaalt hoe een brave jonge Mexicaan letterlijk en figuurlijk verdwaalt in de westerse samenleving. Sommige mensen in zijn omgeving krijgen door daadwerkelijke contracten enigerlei vorm van compassie met hem, anderen zetten zich tegen hem af op basis van vooroordelen. Het melodramatische einde is nogal over de top, maar dat is allicht bedoeld als compensatie voor hoe het de jongeman op d'n duur vergaat in het rijke westen. Dat einde is trouwens een goed gevonden tegenhanger voor het gruwelijke begin van de film.

Een mooie film, die in het middengedeelte de neiging heeft wat in te zakken door een herhaling van zetten.

Tegenvallende komedie met amper een handvol geslaagde grappige momenten. Film duurt veel te lang. Het dunne verhaaltje is breed uitgesponnen en de grappen zijn over het algemeen heel erg flauw.

Julia Stiles doet haar best, maar kan in haar eentje de film ook niet redden. Selma Blair heb ik wel eens beter zien acteren.

Bij vlagen betoverend drieluik over mensen, die door een opponent in een onverwachte positie worden gemanoeuvreerd. Van de drie verhalen sprak het derde over een vermeende vroegere relatie mij het meeste aan. Een stemmige film met uitgelezen achterwerk en mooie dialogen. Meer dan de moeite waard.

Prachtige, haast epische film over 15 dagen uit het regiem van 17e eeuwse koning Gwanghae. Over die periode ontbreekt in de annalen van de Joseon dynastie elke vorm van documentatie. De scriptschrijvers hebben een fantasie geschreven over wat er in die twee weken gebeurd zou kunnen zijn. Ze hebben dat met verve gedaan. Er zit alles in: drama, actie, verraad, humor en een vleugje romantiek. Daarnaast zijn de settings oogverblindend en ook de cinematografie en het acteerweer zijn top; in het bijzonder de dubbelrol van Byung-hun Lee. Het resultaat is een heel erg mooie film, die zonder meer voor herziening vatbaar is. Ik sluit niet uit dat er dan de maximale waardering uitkomt.