Opinions

Een hartstikke leuke satire totdat... dictator Napaloni ten tonele verschijnt. Vanaf dat moment neemt het kluchtgehalte toe en de amusementswaarde af. In mijn herinnering was dit een veel betere film, dan ik ‘m nu ervaren heb. Nog steeds vermakelijk. Zeker wel, maar dat geldt vooral voor het eerste deel.

De indringende boodschap die Chaplin verpakt in zijn afsluitende speech, is feitelijk nog steeds actueel. Hoewel ik dit lang niet z'n beste film vind, blijf ik onveranderd van mening dat Chaplin geniaal was.

Een topbezetting, een verhaal dat grotendeels gebaseerd is op feiten, plus een degelijke regisseur; je zou zeggen dat kan haast niet missen. Dat doet het ook niet echt, maar toch is het in mijn ogen geen topper. Verre van. Driekwart van de film wordt in beslag genomen door het maken van plannen en de uitvoering daarvan. Afgezien van de vindingrijkheid van de krijgsgevangenen om problemen op te lossen, is dat deel van de film nauwelijks boeiend te noemen. Te meer niet omdat spanningen ontbreken tussen de gevangenen onderling, die toch 24 uur per dag op elkaars lip zitten. Het heeft af en toe wel wat weg van een brave scoutinggroep. Spannend wordt het pas ná de ontsnapping, wanneer in het relaas eindelijk enerverende momenten worden ingebouwd. De film haalt nu al met al met enige moeite het niveau van een spannend jongensboek en had wat mij betreft best een uur korter mogen duren.

In mijn middelbare schooltijd heb ik vrijwel alle boeken van Charles Dickens gelezen. Ik vond en vind dit verhaal een van zijn mindere romans. Ook de film kan mij niet echt boeien, in weerwil van het feit dat John Mills een prima rol neerzet. Het leukste vind ik om een nog piepjonge Jean Simmons aan het werk te zien.

Extravagante verfilming van het extravagante verhaal over de "Roaring Twenties" van F. Scott Fitzgerald. Meer getrouw aan het boek (voor zover ik mij dat kan herinneren) en daarom beter dan de versie uit 1974 (met Robert Redford), maar niettemin niet helemaal mijn ding. Er is niks mis met kritiek op het excentrieke gedrag van de “happy few” in tegenstelling tot de miserie van de onderlaag (i.c. het tankstation e.o.), maar om dat te verpakken in een bouquet-reeks romance, spreekt mij niet erg aan. Mijn waardering geldt vooral de uitbundige settings, want het acteerwerk valt ook al niet mee. En het zit er dik in dat ik nooit een fan zal worden van Toby Maguire.

Heftig gezinsdrama over een straaljagerpiloot, die zijn vrouw en kinderen terroriseert met militaire discipline. Zijn machogedrag laat de emoties vaak hoog oplopen.

Minder schokkend dan ik mij meende te herinneren van mijn eerste kijkbeurt, pakweg veertig jaar geleden. Waarschijnlijk omdat ik nu ongeveer wist wat ik kon verwachten. Nog steeds een bijtende film met eersteklas acteerwerk over de volle breedte. Misschien wel de beste rol ooit van Robert Duvall.

De extravagante shownummers en Luise Rainer’s vertolking, waarvoor zij een fel bekritiseerde Oscar ontving, vormen veruit de beste onderdelen van deze film, die losjes gebaseerd is op de rollercoaster carrière van Broadway producer Florence Ziegfeld. Regisseur Leonard heeft vooral aandacht geschonken aan de shows, die er spectaculair uitzien, maar dat is ten koste gegaan van het verhaal dat tamelijk slordig en nogal springerig in elkaar zit. Het samenspel tussen William Powell en Myrna Loy is helaas minder sprankelend dan in de bekende Thin Man-films, omdat de humor nagenoeg ontbreekt.

Film over de oorlog in Vietnam met een idioot verhaal, dat achteraf nog waargebeurd blijkt te zijn ook. Ik kan er niet veel mee, zij het dat de scherpe tegenstellingen in de publieke opinie over de oorlog voor het voorlicht worden gebracht. Bill Murray en Russell Crowe geven in bescheiden bijrollen de film nog een beetje cachet, maar de rest is niet veel soeps. De soundtrack is eigenlijk nog het beste deel van de film.

Voor een film met deze titel is de soundtrack opvallend vlak. Het verhaaltje dat er omheen geweven is, is al even kleurloos. De film mist in velerlei opzicht pit.

Pakkend drama over de verwerking van het verlies van een dierbare. De verschillen in rouwverwerking worden duidelijk over het voetlicht gebracht.
Ik heb wel veel, maar niet alle films van Pierce Brosnan gezien, maar naar mijn smaak is dit zijn beste rol ooit (samen met die in Evelyn, 2002). Ook Susan Sarandon is goed op dreef, al leek het hier en daar een beetje op een herhaling van haar krengerige rol in Stepmom (1998).. Toch is het vooral Carey Mulligan, die schijnbaar moeiteloos alle scenes waarin zij voorkomt naar zich toe weet te trekken. Een hele sterke actrice, van wie wij volgens mij het beste nog niet gezien hebben.

Middelmatige komedie, die slechts bij momenten echt grappig is.

Douglas, Fox, d'Abo en Travis zijn goed bezig. De rest van de cast is nogal over de top, maar misschien was dat wel de bedoeling van Jonathan Lynn.

Aardige film als je niets anders te doen of te zien hebt.

“So if I'm not black enough and if I'm not white enough and if I'm not man enough,

then tell me, Tony, what am I?”

De film heeft een aanloopje nodig, maar eenmaal onderweg word je al snel ondergedompeld in de mensonterende, hypocriete toestanden in het zuiden van Amerika in de heftige jaren 60. Niettemin is de film ondanks de vele pijnlijke momenten zeker niet zwaar op de hand. Je moet ‘m volgens mij dan ook niet somberder maken dan ie is. In z’n kern is het naar mijn mening een goedgevoel film.

2018 was een uitstekend filmjaar met veel toppers. Hoewel niet mijn eerste keuze kan ik wel leven met het feit dat “Green Book” uiteindelijk de Oscar voor beste film in de wacht sleepte, want het is doodgewoon een erg goede film met een beklijvend verhaal —geïnspireerd door ware gebeurtenissen— en uitstekende vertolkingen van Viggo Mortensen en Mahershala Ali.

Allicht dringt zich de vergelijking op met de Oscar-winnaar van 1990: Driving Miss Daisy. Ik heb die film een maand geleden voor de zoveelste keer herzien en eerlijk gezegd vind ik die toch nog een tikkeltje beter dan “Green Book”.

Er zijn meer films verschenen over het einde der tijden, omdat de aarde ten onder dreigt te gaan door een fatale botsing met een hemellichaam. Die films hebben met elkaar gemeen dat de verhaallijn meestal tamelijk onnozel in elkaar zit. Dat is niet anders in deze film over een gezin dat op weg naar de uitgang getroffen worden door zowat elke denkbare rampspoed. Maar het is een Amerikaanse film en dan weet je vooraf hoe het afloopt.

Nogal overdreven Schotse coming-of-age komedie over een stuntelende scholier, die tot over zijn oren verliefd wordt op een meisje dat goed kan voetballen. Ook tijdens mij puberteit kende ik wel wat wereldvreemde leeftijdgenoten, die aangestuurd door hun hormonen superonhandig waren in hun omgang met meisjes, maar een sukkel als deze Gregory ben ik nooit eerder tegengekomen. Wellicht is dat de reden dat deze film mij niet kan bekoren, want het gestumper wordt veel te vet aangezet en komt geen moment leuk of geloofwaardig over. Het aantal geslaagde grappen is op de vingers van één hand te tellen. Over het algemeen vrij melig. Eigenlijk is de leukste rol weggelegd voor Gregory’s vroegwijze jongere zusje met haar “levenswijsheden”.

Slap vakantiefilmpje van en voor jonge pubers. De cinematografie van de fraaie omgeving van het zomerkamp is verreweg het beste onderdeel van deze film. Het verhaal –voor zover aanwezig– wordt hapsnap verteld en de meeste grappen komen niet aan. Dat kan natuurlijk ook aan de generatiekloof liggen.

Heel mooi en treffend verwoord.

Een grauwe en rauwe film over een aspect van de vernietigingskampen, dat ik –voor zover ik mij kan herinneren– nog niet eerder ben tegengekomen. Gebaseerd op het boek van ooggetuige dr. Nyiszli, de joodse rechterhand van Josef Mengele. Gruwelijk als alle andere films over de concentratiekampen, maar iets te veel een docudrama en daardoor naar mijn gevoel minder aangrijpend dan soortgelijke films. Niettemin huiveringwekkend, zoals af te lezen valt op het gezicht van dat jonge meisje.

Ik heb deze oorlogsfilm jaren links laten liggen. Terecht blijkt achteraf, want de film weet nauwelijks spanning te genereren. Er zijn betere films gemaakt over duikboten tijdens WO II dan deze one-man-show.

Prima goedgevoel film over de heropvoeding van jeugdige criminelen. Je hoeft geen liefhebber van American Football te zijn om dit drama te kunnen waarderen.

Een desolate film over desolate mensen in een desolate omgeving. Je zou er een depressie aan overhouden.

Maar ik had het van tevoren kunnen weten. Antonioni: dan gaat het over mensen die niet normaal (kunnen) functioneren en/of waar qua relationele eigenschappen van alles mee mis is.

Pluspunt van de Antonioni-films: aan mooie vrouwen nooit gebrek. Maar ik denk desondanks, dat ik het na L’Avventura en La Notte hier maar bij laat en Antonioni verder maar (helemaal) links laat liggen.

Dit meeslepende verhaal over een bijzondere liefesrelatie is een zeer aangename verrassing.

Het voortreffelijke en overtuigende spel van Amanda Peet en Dermot Mulroney en de mooie karaktertekeningen maken van dit romantisch drama uiteindelijk toch nog een feel good-movie. Ondanks óf misschien wel juist door de dramatische wending van het verhaal wanneer Phoenix de boeken over de laatste levensfase vindt.

Boeiend tot en met de laatste scène. Een echte aanrader.

Een vriendelijke goedgevoel film over een tiener, die na de plotselinge dood van haar moeder in een Mexicaans stadje herenigd wordt met haar tamelijk flamboyante vader. Ik ben geen fan van Steve Zahn, maar in deze film komt hij prima voor de dag. Leuk.

Mooie tragikomedie met een gelaagd verhaal over enerzijds een wilde staking in een zinkfabriek en anderzijds een vrijgevochten tiener die in de problemen komt. De film schetst een fraai sfeerbeeld van het arbeidersmilieu in de jaren 70. De settings en het sappige Kempische dialect geven de film een authentieke uitstraling. Goed gedaan. Een van de betere Vlaamse films.

Bij vlagen tamelijk heftige film over onbeheerste wraak, manipulatie en loyaliteit. Soms gaat volwassen worden heel snel, te snel wellicht.

De twee hoofdrolspeelsters zijn best goed, in het bijzonder de debuterende Anna Maria Mühe.

Vlotte romcom in de vorm van een misdaadfilm, dat is weer eens wat anders. Film vertelt een grotesk verhaal, dat door John Cusack en Minnie Driver prima over het voetlicht wordt gebracht, maar de ster van de film is ongetwijfeld de hilarische Joan Cusack.

Grappig, romantisch en af en toe ook spannend.

Twee weken geleden heb ik Before I Fall (2017) gezien, een film waarvan het plot enige gelijkenis vertoont met deze film. Reden voor mij om de Billy Murray klassieker na zoveel jaren weer eens te voorschijn te halen. Ik heb daar geen spijt van, want de film heeft nog niets van zijn oorspronkelijke charme verloren. Een feel-good-movie pur sang met aanstekelijk acteerwerk van Bill Murray en Andie MacDowell.

Een aardige tiener romcom over de ontluikende liefde tussen een studente en een bekende rockster. Gelukkig niet zo platvloers als veel van z'n Amerikaanse tegenhangers. Geen topfilm, maar toch wel amusant. Bovendien laat Marc Rothemund zien dat hij als regisseur best veelzijdig is.

Gewetenloze, sadistische, corrupte en moonshine drinkende mensen; het zijn geen personages waar ik met genoegen naar zit te kijken. Regisseur Balabanov heeft rondom die figuren een inkijkje gecreëerd in de deplorabele toestand van de Sovjet maatschappij ten tijde van de oorlog in Afghanistan. Niemand kon toen voorzien dat het einde van het communistische regiem nabij was, maar achteraf bekeken is die teloorgang niet zo verwonderlijk. Een rauwe film met zwarte humor. Voor de muziek (met Russische hits van toen ??) is een opmerkelijke rol weggelegd.

Mijn kennismaking met de Georgische cinema is me niet meegevallen. Het is een nogal losse aaneenschakeling van scènes, die te vaak voortijdig en abrupt worden afgebroken. Daardoor ontstaat een springerig geheel zonder veel samenhang, zonder hoogte- of dieptepunten, zonder clou. Wellicht is de film bedoeld als metafoor voor het volwassen worden van Georgië als nieuwe staat. Dat is overigens ook niet meer dan een veronderstelling omdat ik niets beters kan verzinnen, allicht bij gebrek aan achtergrondkennis mijnerzijds over Georgië en de lokale cultuur. Het enige positieve dat ik heb kunnen ontdekken is het acteren van de twee jonge hoofdrolspeelsters, die erg naturel overkomen.

Niet mijn ding. Ik merkte regelmatig dat ik moeite had om me te concentreren en dat mijn gedachten afdwaalden naar andere zaken. Geen goed teken. Dat was vooral het geval tijdens het eerste deel van de film over de rivaliserende jeugdbendes. Dat wist mij geen moment te boeien.

Ik vind Yang’s Yi Yi een stuk beter. Wellicht moet ik de film een herkansing geven, maar de schier eindeloze speelduur nodigt daar vooralsnog niet toe uit.

Misdaadfilm over een organisatie dat cybercrime als bedrijfsmodel heeft en een waar schrikbewind voert over de medewerkers. Aan meedogenloos geweld geen gebrek. Enkel voor liefhebbers van harde Chinese actiefilms.

Mijn tweede kennismaking met een film van Yu Li is mij goed bevallen. Temeer omdat het na een paar tegenvallende films van Bingbing Fan eindelijk ook weer eens een meevaller is van haar kant. Ook het acteerwerk van Sylvia Chang als de pensionhoudster valt op.

Een charmante feel-good-movie (met een passend einde) over kameraadschap, rouwverwerking, mededogen en liefde. Mooi.