Opinions

De sterrenbezetting kon niet voorkomen dat mijn aandacht vrij snel begon te verslappen. Veel oeverloos geklets, maar er gebeurt te weinig om de lange speelduur te rechtvaardigen.

Beklijvende film over een assertieve jonge vrouw, die zich staande moet houden in een cynische, door mannen gedomineerde wereld en dat met verve doet. Een aangename verrassing uit Noord-Macedonië met een niet mis te verstane boodschap. Halve * extra voor de opmerkelijke titel.

Er zijn in de loop van de tijd aardig wat films verschenen over vrouwenemancipatie. Die films hebben steevast mijn interesse, omdat sociale ongelijkheid mij nu eenmaal vrijwel altijd aanspreekt. Met belangstelling heb ik dan ook gekeken naar deze film over de moeizame strijd van vrouwen in een Zwitsers dorp voor vrouwenkiesrecht. Verbazingwekkend eigenlijk dat die strijd nog maar relatief zo kort geleden op felle weerstand kon rekenen van mannelijk chauvinisme. Daar was weinig goddelijks aan.

Een interessant, heel af en toe luchtig historisch drama, dat bij wijze van plaatsvervangende schaamte soms het schaamrood op de kaken brengt.

Andermaal een amusante zedenkomedie van het echtpaar Bacri / Jaoui met leuke verwikkelingen en dialogen en eersteklas acteerwerk. Hoewel iets minder scherp dan Un Air de Famille toch erg vermakelijk. Ik houd hier wel van.

Matige verfilming van Fassbinder's vroege toneelstuk Tropfen auf heiße Steine (1964).

Merkwaardig, absurd, maar vooral traag en saai.

François Ozon heeft wel betere films gemaakt, zoals Swimming Pool, 5x2 en 8 Femmes.

Interessante karakterstudie van vijf meisjes, jonge vrouwen, die na hun afstuderen met vallen en opstaan een weg proberen te vinden in de hedendaagse Koreaanse samenleving. Voor de artistieke, introverte Ji-young uit een kansarm, armoedig milieu en wanhopig op zoek naar een baan, ziet de toekomst er maar bleekjes uit. Zulks in tegenstelling tot de assertieve, egocentrische Hae-joo, hoewel die het vooralsnog ook niet verder schopt dan jongste bediende/manusje-van-alles op een makelaarskantoor. Tae-hie (gespeeld door Doona Bae, Cloud Atlas) droomt van verre reizen. Zij is het die het vriendenkringetje van tijd tot tijd bij elkaar probeert te houden. Zij is ook de enige, die oog heeft voor de problemen van Ji-young, maar ook niet goed weet wat ze er mee aan moet. Dan is er nog een tweeling, die bij voorkeur met zichzelf bezig is.

Er gebeurt niet zo veel in deze film, die het vooral moet hebben van de verschillen in karakter van de vriendinnen, die langzaam maar zeker van elkaar vervreemden. De veelal sombere beelden creëren een sfeer, waar je bepaald niet vrolijk van wordt. Bovendien duurt het even voor je weet wie wie is.

En de kat? De kat is de rode draad, die als de omstandigheden daar aanleiding toe geven van hand tot hand gaat.

Een paar uitzonderingen daargelaten heb ik niets met dit soort samoeraifilms. Ik kan maar niet ontdekken wat er amusant is aan al die heftige zwaardgevechten. Het intrigerijke verhaal van deze film is niet slecht, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Van de handvol films van regisseur Hideo Gosha die ik gezien heb, vind ik dit de minste.

Na een aarzelend, weinig zeggend begin ontwikkelt zich een verhaal dat alsmaar boeiender wordt. François Ozon richt zich primair op de slachtoffers van het misbruik. Hij laat die groep geleidelijk aan uitdijen en verplaatst daarbij steeds de focus van de film naar de nieuwkomer met de nodige aandacht voor diens omgeving en achtergrond. Knap gedaan.

De film oogt als een docudrama en is daarmee naar mijn gevoel een beetje een buitenbeentje binnen het oeuvre van Ozon. Dat laat onverlet dat het in mijn ogen een van de betere films van Ozon is, maar dat kan ook te maken hebben met het schrijnende onderwerp.

Geen topper, maar best een onderhoudende film over de (politieke) intriges aan het hof van prins Rainier begin jaren ’60 en de rol die prinses Gracia daarin gespeeld zou hebben. Nicole Kidman is natuurlijk geen Grace Kelly, maar in deze film ziet ze vorstelijk uit. Lang niet zo beroerd als verscheidene commentaren mij vooraf wilden doen geloven. De film brengt mij in ieder geval op het idee om Hitchcock’s Marnie eens te herzien, want eigenlijk ben ik die film helemaal vergeten.

Strakke wraakthriller die naar het einde toe nog een paar verrassende wendingen in petto heeft. Het verhaal, met daarin naast kidnapping aandacht voor corruptie, armoede en seksueel misbruik van minderjarigen, wordt door regisseur Ron Morales vlot verteld. Naar mijn mening een van de betere films in dit genre.

Best een aangename film, deels gebaseerd op de jeugdherinneringen van Elisabeth Shue (speelt in deze film zelf de moeder van Gracie), die naar verluidt vroeger aardig kon voetballen. Film is opgedragen aan haar oudere broer William Shue, die tijdens een vakantie verdronk.

Op het acteren van Carly Schroeder valt weinig aan te merken.

Het was alweer jaren geleden, dat ik deze gezien had. De hernieuwde kennismaking is mij reuzegoed bevallen. Nog steeds een van de beste feel good-comedies. Anne Bancroft en Dustin Hoffman laten beiden zien, dat ze geweldig kunnen acteren als er maar een goed script voor handen is. De lekkere evergreens van Simon & Garfunkel maken er een prachtig en prettig geheel van. Onverslijtbaar.

Boeiend familiedrama, dat zichzelf in het laatste gedeelte door een herhaling van zetten bijna de das om doet. Heel naturel gespeeld, zo zeer zelfs dat grote delen overkomen als een reality show; vooral die scènes die zich afspelen in een kleine ruimte. Indringend camerawerk en erg mooie rollen van de stoïcijnse Habib Boufares en de aantrekkelijke Hafsia Herzi, die bijna van het scherm spat.

Tot nu toe stond Marie Bonnevie met haar huilscène in The Banishment (2007) bovenaan mijn lijstje meest emotionele vrouwenscènes, maar zij is van die eerste plaats verdreven door de overweldigende, niet te stoppen woedeuitbarsting van Alice Houri in deze film. Een indrukwekkend gespeelde scène, die je niet licht vergeet.

Samengevat een erg mooie film, met uiterst boeiende dialogen en helaas een wat teleurstellend einde.

Kluchtige film over eilandbewoners die op alle mogelijk manieren een jonge dokter proberen over te halen om zich op hun eiland te vestigen. Het verhaal is eerder én beter verteld.

Lekkere goedgevoel film met een niet alledaags thema. De beste film van regisseur Gilles Lellouche, rijkelijk gevuld met grappige momenten en hier en daar een heel klein beetje drama. Erg vermakelijk.

Met een overdaad aan bekende acteurs én visuele trucs probeert Wes Anderson te verhullen dat het verhaal van de film eigenlijk weinig boeiends te bieden heeft. Toch scoort de film bij mij een voldoende, maar dat is enkel vanwege de subtiel verwerkte humor die rijkelijk aanwezig is. Wel een stuk minder leuk dan Anderson’s voorgaande film Moonrise Kingdom.

Tahar Rahim toont zich andermaal een stoere jongen en Léa Seydoux laat "voor de verandering" weer maar eens haar borsten zien. Kortom weinig nieuws onder de zon in deze film, die zich moeizaam naar het einde wurmt. Matig.

Een intrigerijke film, die ondanks zijn gevorderde leeftijd maar weinig van zijn oude glorie verloren heeft. Met zijn ingenieuze mix van drama en humor, van hoop en vertwijfeling, van achterbaks gedrag en oprechtheid geeft de film een inkijkje in de samenleving tijdens de eerste jaren van de Grote Depressie aan de vooravond van rampzalige maatschappelijke ontwikkelingen (met name in Duitsland). Het acteerwerk mag dan wat gedateerd aandoen, maar dat is volgens mij vooral terug te voeren op het feit dat de sterren van toen zonder uitzondering allemaal hun roots hadden in de “stomme” tijdperk.

Naast de gebroeders Barrymore springt zeker het optreden van Joan Crawford in het oog. Wat mij betreft is zij de absolute ster van deze film. In voorgaande commentaren wordt de performance van Greta Garbo hier en daar bestempeld als overacting. Ik ben het daar niet eens. Ik denk dat het personage van de depressieve balletdanseres deze theatrale invulling van de rol met zich meebracht en volgens mij kan niemand dat beter waarmaken dan Garbo.

Een mooie film zonder houdbaarheidsdatum.

Mijn derde poging om deze film te zien heb ik tot het einde toe volgehouden, zij het met moeite. Toegegeven de film ziet er uitermate gelikt uit met prachtige beelden van Rome. Maar ja, dat is zo’n schitterende stad dat zelfs een amateur daar fraaie plaatjes kan schieten. Helaas worden die beelden ondergedompeld in een decadente wereld vol pompeuze figuren, die elkaar qua liederlijk gedrag de loef trachten af te steken. Als je 8½ (1963) van Fellini gezien hebt, is een déja vu-gevoel niet te vermijden. Ik weet dat er zulke mensen bestaan (een enkeling wordt zelfs president), maar ik heb er geen behoefte aan geconfronteerd te worden met zoveel verdorvenheid. Ik kijk films voor mijn plezier (en af en toe om er wat van op te steken). Hier word ik alleen maar chagrijnig van.

Onbegrijpelijk dat de regisseur van Le Conseguenze dell'Amore (2004) zo'n gedrocht aflevert.

Zonder meer niet Renoir’s beste. Veel te theatraal (letterlijk en figuurlijk) om als krijgsgevangenenfilm geloofwaardig over te komen. Allicht heeft Jean Renoir het allemaal erg luchtig bedoeld. Te luchtig naar mijn smaak. Hoe dan ook het kon mij niet bekoren. Ik heb dierbare herinneringen aan een “mompelende” Jean Gabin, maar dat komt er hier niet uit.

Bourvil en De Funès samen in een film.

Dan kan er weinig fout gaan.

Hilarische klucht.

Een op en top charmante film, waarvoor regisseur/schrijver René Clair ogenschijnlijk een blik prachtige vrouwen heeft opengetrokken; het vrouwelijke crème de la crème van de Franse cinema medio jaren ’50: Michèle Morgan, Magali Noël, Dany Carrel, Simone Valère en last but not least de nog jonge Brigitte Bardot (voordat die naam ging maken als seksbom). Neem daarbij Gérard Philipe in een hem zeer vertrouwde hoofdrol en je hebt een onderhoudende romantische komedie. Naar mijn mening één van de beste films uit de geschakeerde oeuvre van René Clair.

They're working away at our spirits.
They're trying to make us cringe and crawl, working on our decency.

Een hele mooie, maar depressieve film, gebaseerd op het prachtige, maar depressieve boek van John Steinbeck over de Grote Depressie. Over de achterkant van 'The American Dream'. De hartverscheurende scènes rijgen zich aaneen. Te veel om op te noemen, maar als ik er dan toch een moet kiezen: de hongerige kinderen in het eerste opvangkamp.
Schitterende rollen van Henry Fonda en de onweerstaanbare Jane Darwell, volgens mij een van beste actrices, die ooit in Hollywood rondgelopen heeft. Beiden kregen destijds terecht een Oscar voor deze film. En niet te vergeten natuurlijk John Carradine, de vader van de Carradine-‘dynastie’.
Een oudje, die ik al vele malen gezien heb, maar die mij (net als Steinbeck’s boek) nog steeds ontroert. Vooral in de wetenschap, dat er heden ten dage nog steeds mensen zijn die op dezelfde beestachtige wijze behandeld worden en in dezelfde hemeltergende omstandigheden moeten leven. Ronduit schandalig.

Verfilmd toneel met vrijwel uitsluitend dialoog. De sterrencast grijpt dat aan om als het ware een onderlinge acteerwedstrijd te houden. Die wordt op punten gewonnen door Jean Simmons, omdat zij voor de grappigste inbreng mag zorgen. De spitse dialogen zijn bij tijd en wijle heel erg vermakelijk, maar onvoldoende om deze verder nogal statische film naar een hoog niveau te tillen.

Op de valreep alsnog een bovengemiddelde film uit 2013.Gravity is een visueel spektakel van de eerste orde en ook de soundtrack is prima door het gepaste gebruik van oorverdovende stiltes, die bijdragen aan het opvoeren van de spanning. Helaas ziet Cuarón zich genoodzaakt het dramatische verhaal tot op de draad uit te melken met op d’n duur een aantal keren meer van hetzelfde om de 90 minuten vol te krijgen. Dat alles maakt dat dit wel een goede film is, maar geen absolute topper. Het jaar 2013 kent in mijn beleving sowieso te weinig echte uitschieters, vooralsnog dan toch.

De zoveelste special agentfilm met een mager verhaal en een overmaat aan geweld. Stompzinnig vermaak met ééndimensionale personages. De sterrenbezetting kan deze stuurloze film niet redden.

Het laatste kwartier en het acteren van Karanović en Mijović brengen deze film, die maar niet op gang lijkt te komen, alsnog op een aanvaardbaar niveau. Jammer dat de crux van het verhaal zich zo lang van tevoren al aandient. Zonder de hints in het begin zou het volgens mij een veel betere film zijn geweest. De getekende en berustende vrouwen op het einde én de haarscène hakken er niettemin nogal in.

Zondagmiddag in het theater de Nederlandse versie van de musical gezien en aansluitend thuis de film nog maar eens opgezet, voor de tigste keer. Twee keer erg genoten. Ik ben nog net niet naar de winkel gelopen om weer brylcreem te kopen.

Ik weet ‘t: er is van alles en nog wat aan te merken op de film, maar volgens mij is het na 40 jaar inmiddels een tijdloze klassieker vooral dankzij de muziek. Ik vermoed dat mijn achterachterkleinkinderen daar over een halve eeuw nog steeds van zullen genieten. Vanwege dat tijdloze karakter mijn stem verhoogd naar 4,5*.

Bij de aftiteling staat dat de liedjes gezonden worden door "The Killer" himself, JLL dus.

Deze film over het begin van de carrière van Jerry Lee Lewis moet het wat mij betreft vooral hebben van de muziek, waarmee ik destijds ben opgegroeid. Het verhaal is gebaseerd op het boek van Jerry Lee’s derde vrouw, zijn achternicht Myra met wie hij dertien jaar getrouwd is geweest. Merkwaardig is dat totaal geen melding wordt gemaakt van de kinderen van de zanger uit zijn twee eerdere relaties.

Dennis Quaid doet z’n best om de ongeremdheid van de zanger over het voetlicht te brengen, maar overtuigen kan hij niet echt. Zoals gezegd, het is vooral de muziek die mij aanspreekt.

De film moet het naast het beklijvende verhaal vooral hebben van de indrukwekkende teksten die tijdens de debatten voorbijkomen. Zeker de laatste bijdrage aan het dispuut op de Harvard University galmt nog lang na. Sterk geacteerd, met Denzel Washington en Jurnee Smollett als uitblinkers. Onbegrijpelijk dat ik deze film jarenlang over het hoofd heb gezien.