Opinions

De titelsong van The Seekers en de vertolking van Lynn Redgrave zijn veruit de beste onderdelen van deze matige komedie, die mij niet meer dan een handvol flauwe glimlachjes wist te ontlokken. James Mason verdiende er een Oscar nominatie mee, maar ik vraag mij eerlijk gezegd af wat hij in deze tegenvallende film te zoeken had. James Mason én komedie? Volgens mij klopt er iets niet in deze combinatie.

Het is mij niet helemaal duidelijk of regisseur Koldo Serra een oorlogsfilm wilde maken of een romantisch drama met de Spaanse Burgeroorlog als decor. Hoe dat ook zij, de vermenging van de twee genres in deze film is geen doorslaggevend succes. Wat dat betreft moest ik na afloop meteen denken aan de al evenzeer mislukte film Het Bombardement (2012) van Ate de Jong.

Er zitten een paar aardige scènes in het eerste deel, maar vanaf het moment dat de Duitse vliegtuigen hun bommen laten vallen maakt Serra er letterlijk en figuurlijk een puinhoop van.

Wrange film over de indie-filmwereld. Centraal staat een morsige, oversekste regisseur —een aardige rol van Kiyohiko Shibukawa— op zoek naar een project dat (hoe verzin je het?) “zijn artistieke integriteit niet aantast”.

De film schetst een allesbehalve vrolijk beeld van een wereldje, waarin de personages schaamteloos, ongeremd en zonder aanzien des persoons hun doel proberen te bereiken.

Geen film om lang bij stil te staan, maar best leuk en informatief voor een keer.

Typische Apatow komedie. Leuk bedoeld, maar in plaats van grappig vooral platvloers. Russell Brand heeft een paar aardige scenes. De rest stelt weinig voor, al maakt de muziek het nog een beetje verdraagbaar. Rose Byrne en Colm Meaney doen eigenlijk voor spek en bonen mee. Jammer.

Vlotte pretentieloze tienerkomedie met voorspelbaar verhaal, dat van lieverlee leuker wordt. Best aangenaam, gedachteloos tijdverdrijf met een paar aardige liedjes van Kirsten Dunst en een lekkere muzikale afsluiting, die als een soort bonus opgevoerd wordt tijdens de aftiteling.

Debuut van Melissa Sagemiller, die ik wel wat vaker tegen zou willen komen in films.

Redelijke komedie, die in razende vaart probeert de kachel aan te maken enerzijds met gangsterfilms en anderzijds met Hollywood. De film moet het vooral hebben van zijn messcherpe dialogen. Bij vlagen zijn die best leuk, maar de film had met zo’n sterrencast en het amusante, satirische basismateriaal van Elmore Leonard veel beter moeten zijn.

Heerlijke klucht. Ik heb af en toe dubbel gelegen. Naar mijn smaak is deze film stukken beter dan de Leslie Nielsen-spoofs. Niet alleen zitten Steve Carell en Anne Hathaway allebei erg goed in hun rol, maar zijn ook de bijrollen hilarisch. Bijna 2 uur pure lol.

Het idee van mensen die voor de buitenwereld net doen alsof zij een stelletje zijn, is niet nieuw. In deze enerzijds speelse, anderzijds serieuze romcom pakt het echter verrassend uit, omdat het gaat over sterke persoonlijkheden met wederzijds respect. Goed beschouwd een superromantische film zonder fysieke romantiek; dat laten de protagonisten over aan de personages om hen heen.

Minder spannend dan ik vooraf verwachtte, maar dat komt allicht omdat de afloop bekend is. De film bevat naar mijn smaak te vaak een herhaling van zetten.

Een hele reeks afzichtelijke, of beter gezegd lachwekkende knokpartijen met daartussendoor een armetierig liefdesverhaaltje. Bij elkaar een nogal lam excuus voor het maken van een film, die er niet beter op wordt wanneer het acteerwerk maar zozo is. Nogal erg pover dus. Komt in de verste verte niet in de buurt van Yeopgijeogin Geunyeo [My Sassy Girl] (2001).

Drie vrouwen en één man; dat kan niet goed gaan. Zeker niet wanneer de vrouwen in elkaars vaarwater terechtkomen. Sang-soo Hong doet een poging om een samenhangende film te maken over de repercussies die de buitenechtelijke escapes van een uitgever hebben voor de relatie met zijn vrouw, zijn minnares en een nieuwe medewerkster. Weinig actie, veel emotie en nogal inhoudloos geklets. Net als de andere films van Hong, die ik gezien heb, niet boeiend genoeg om over naar huis te schrijven.

Matige tragikomedie over een alleenstaande moeder met vervlogen ambities. Ze heeft de nodige moeite om de eindjes aan elkaar te knopen en daarnaast voortdurende aanvaringen met haar opstandige tienerdochter. Bovendien weet ze niet wat te doen met de twee aanbidders, die naar haar hand dingen. Een tegenvallende film met redelijk veel K-Pop. Veeleer een drama dan een komedie.

Minutieuze reconstructie van de moordaanslag op de Zuid-Koreaanse dictator Chung-hee Park in 1979. Ziet eruit als een docudrama. Ik denk echter dat je ingevoerd moet zijn in de binnenlandse politieke verhoudingen van Zuid-Korea van toen om deze film volledig te kunnen appreciëren. Zoals gebruikelijk in Koreaanse thrillers vloeit er weer extreem veel bloed.

Een emotionele rollercoaster met een hartverwarmend verhaal over de gespannen relatie tussen een driftige ex-bokser, diens autistische, maar zeer begaafde halfbroer en een moeder, die probeert het gezin bij elkaar te houden. Een mooie film, die je niet onbewogen laat. Leuke bijrol van de beeldschone Ji-min Han.

Het plot doet in de verte een beetje denken aan Rain Man (1988).

Afgezien van de mooie opnamen van de plattelandsomgeving sprak het eerste deel van deze film mij nauwelijks aan. Er gebeurt vrij weinig en er is maar mondjesmaat aandacht voor de relatie tussen de vrijwilligers en de plattelandsbevolking. Ook de romance tussen de twee hoofdpersonages wil maar niet van de grond komen. Meerdere malen heb ik dan ook op het punt gestaan om de film af te zetten. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want het hartverscheurende laatste kwart van de film slaat alsnog in als een bom. Met name de scènes in de verhoorkamer van de politie en in de wachtkamer op het station zijn zeer heftig. Terwijl je zit te kijken, voel je dat het fout afloopt. Door dat intense laatste deel scoort de film alsnog ruim boven de middelmaat.

Een CSI film over de zoektocht van de politie naar een gekidnapt jong meisje. Ik ben nooit een fan geweest van dit soort verhalen. De film legt veel te veel de nadruk op de competentiestrijd binnen de politie en heeft totaal geen aandacht voor wat er met het meisje is gebeurd.

De acteerprestatie van Hae-jin Yu (als guru) springt eruit; dat is niet voor de eerste keer.

Aan zijn toch al gevarieerde oeuvre voegt Ki-duk Kim een politieke thriller met een bijzonder passende titel toe over de schizofrene houding van autoriteiten aan weerszijde van de Koreaanse breuklijn. Hij verzuimt daarbij niet —o.a. door gebruik te maken van speelgoedberen— om de tegenstelling tussen de vaak stuitende overvloed in het zuiden en de armzaligheid in het noorden scherp in beeld te brengen, waarbij het hoertje evenwel haarfijn laat doorklinken dat het niet allemaal goud is wat er blinkt, extra benadrukt door de innige knuffel van het kleine meisje met haar lievelingsbeer.
Hoewel protagonist Seung-bum Ryoo af en toe over de top gaat een beklijvende kijkervaring, net als de meeste andere films van regisseur Kim.

Aardige komedie over een voorwaardelijk vrijgelaten gevangene, die in een liefdevolle familieomgeving terecht komt die totaal nieuw voor haar is. Af en toe wat te schreeuwerig, maar al met al best vermakelijk.

Flauw, flauwer, flauwst. Zo heb ik de grappig bedoelde scènes in deze romantische spionageklucht ervaren. Niet te veel woorden aan vuil maken derhalve.

Een wat vreemd geconstrueerde film, waarin het heden vermengd wordt met flashbacks en droombeelden. Het komt mij voor dat de lotgevallen van het psychisch zwaar beschadigde meisje een betere film verdienen dan dit warrige geheel, dat allicht aardig aansluit bij de geestestoestand van het meisje maar de kijker (mij althans) net iets te vaak verwart. Een gemiste kans volgens mij.

Naar mijn bescheiden mening is Asghar Farhadi een van de allerbeste regisseurs van het huidige tijdgewricht. Zijn films –ik heb ze alle negen gezien– blinken uit qua vormgeving en verhaalstructuur. Daarnaast is het acteerwerk tot in de puntjes verzorgd, maar dat geldt sowieso voor de meeste films uit Iran.

In vergelijking met de absolute toppers van Farhadi, zoals Darbareye Elly (2009) en Jodaeiye Nader az Simin (2011), vind ik deze film toch net ietsje minder. De film dreigt in het middengedeelte verstrikt te raken in zijn eigen intriges, zoals het hoofdpersonage verstrikt raakt in een web van halve of hele onwaarheden.

Dat neemt niet weg dat het een genot blijft om naar de kijken. Daar doet de mogelijkheid dat Farhadi misschien wel veroordeeld wordt voor het plegen van plagiaat wat mij betreft niets aan af.

Dit gevoelige drama is in feite een aanklacht tegen het justitiële systeem in Iran en tegen de doodstraf in het bijzonder. Verbijsterend om te zien hoe nonchalant men omgaat met kapitale fouten in de rechtspraak.

Een beklijvend verhaal over een weduwe die niet alleen de strijd aangaat met het systeem, maar tegelijkertijd als alleenstaande moeder vooroordelen moet trotseren. Iraanse cinema op zijn best met indrukwekkende rollen van de beide protagonisten.

Heerlijke film uit de oude doos, zoals er tegenwoordig helaas te weinig gemaakt worden. Sfeervolle zwart-wit cinematografie, die uitstekend past bij deze romantische fantasie. Mooie rollen van Gene Tierney (altijd aangenaam om naar te kijken) en Rex Harrison.

Regisseur Mankiewicz mag dan weliswaar niet zo vaak genoemd worden in het rijtje van topregisseurs, maar stiekem heeft hij toch een fors aantal erg mooie films op zijn naam staan: All about Eve, A Letter to Three Wives e.a.

Goed gezien.

Verder een aardige politieke thriller, maar het duurt wel erg lang voor de film echt op gang komt en ook het einde is nogal zwakjes.

Vlotte en leuke revival van het Ghostbusters-concept. Wat mij betreft was het weer laten opdraven van de oorspronkelijke cast overbodig, want de jongelui waren goed bezig, in het bijzonder Mckenna Grace. Ik krijg wel zin om de oorspronkelijke film uit 1984 weer eens af te stoffen.

Goed beschouwd lijken al die special agentfilms allemaal op elkaar. Een flinterdun verhaaltje (met de nodige gaten) over een superheld(in) rijgt een verzameling belachelijke knokpartijen en dito shoot-outs aan elkaar. Leuk om een regenachtige zaterdagmiddag door te komen, maar dat is het wel zo’n beetje. Originaliteit en geloofwaardigheid zijn ook in deze film ver te zoeken.

Tamelijk vergezocht misdaadmysterie, dat van lieverlee probeert om de gaten in het verhaal op te vullen. Dat lukt niet helemaal, terwijl het er wel voor zorgt dat de spanning voortijdig begint weg te sijpelen. Niettemin een redelijk onderhoudende film.

Vriendelijke film over een scholier met een bèta-knobbel die –geholpen door een verliefde klasgenote– ijvert voor de komst van een station. Ondanks het drama toch wel een opgewekte film, die evenwel naar het einde toe iets te sentimenteel wordt. Ik vond het jammer dat het romantische subplotje amper uitgewerkt werd. Geïnspireerd door onwaarschijnlijke maar niettemin waargebeurde feiten.

Regisseur en producent George Stevens schrikt er niet voor terug om in deze film over de opkomst van de oliebaronnen in Texas een forse dosis kritiek op de achterstelling van vrouwen en rassenscheiding te stoppen. De schitterend bedachte slotbeelden met de kinderbox spreken daarbij boekdelen. Daarmee was Stevens zijn tijd niet alleen vooruit, maar geeft hij deze epische verfilming van het gelijknamige boek uit 1952 van Edna Ferber ook extra cachet en kleur. En... hij bekent kleur.

Eerlijk gezegd kon de film dat wel gebruiken, want in het laatste deel –waarin James Dean zich net als in zijn eerdere films te buiten gaat aan overacting– zakt het verhaal wat elkaar. Het is voor zover ik mij kan herinneren de enige film, waarin Rock Hudson als acteur nu eens niet door het ijs zakt. Van Elizabeth Taylor weet ik al langer dat zij niet alleen een mooie vrouw was, maar dat zij ook goed kon acteren. Daarnaast is het leuk om een nog jonge Dennis Hopper aan het werk te zien.

Het is een lange zit, maar dat geeft niet want het is een dijk van film, waarvoor George Stevens destijds een Oscar in ontvangst mocht nemen. Terecht naar mijn mening.

Dit lied van Mitch Miller was toentertijd al een hit voordat de film uitkwam.

Hoewel het verhaal zich afspeelt zo'n 60 jaar geleden, is het thema nog steeds actueel. Niet De Sica's beste film, maar wel een ferme waarschuwing voor iedereen, die denkt dat hij de "boze buitenwereld" kan buitensluiten.