Opinions

Regisseur Dae-joong Nam wil te veel genres in één film stoppen: komedie, drama en romantiek, met als gevolg dat ze alle drie een beetje haperen. Los daarvan is het best een aardige film met ─voor zover ik dat kan overzien─ een redelijk origineel verhaal. Het toevoegen van een tamelijk groteske zwerver als sidekick van het hoofdpersonage vind ik niet zo’n goed idee.

Ik ben een fan van Bill Nighy, die meestal wat onderkoeld voor de dag komt. Dat komt in deze televisiefilm met een sterrenbezetting niet zo goed tot zijn recht, omdat de moeizame verhouding tussen vader en dochter (Emily Blunt) zich daar niet erg voor leent. Vanuit de achtergrond gaat de altijd betrouwbare Miranda Richardson stiekem met de film aan de haal. Een degelijk BBC-drama, dat waarschijnlijk niet lang blijft hangen bij mij.

Jaren gezocht naar deze film vanwege de allereerste hoofdrol van de toen nog piepjonge Isabelle Adjani, die in elke scene waarin zij voorkomt zeer nadrukkelijk aanwezig is. Film is op zich niet erg bijzonder, maar telt toch wel een aantal grappige momenten. Trouwens ook een vroeg bijrolletje van Nathalie Baye als Adjani's vriendin.

Het zuiden van Amerika leent zich vaak als sfeerrijke achtergrond voor duistere mysteries. Zo ook in deze film waarin een paragnost een centrale rol speelt na de spoorloze verdwijning van een lichtzinnige jonge vrouw. Een degelijke thriller met een op zich niet erg verrassende ontknoping. De cast met Cate Blanchett als vlaggendrager is goed op dreef. Prima.

Een boeiend voogdijdrama, waarin Mckenna Grace als het hoogbegaafde meisje met haar droge, soms grappige en soms serieuze oneliners de show steelt. Helaas kabbelt het verhaal naar mijn smaak iets te gezapig voort. Het script had op onderdelen best wat venijniger mogen zijn. Niettegenstaande dat een prima film, die andermaal laat zien dat kinderen vaak weerloos de dupe zijn van voogdijgeschillen.

Fans van de lieftallige Zooey Deschanel mogen deze film niet missen. Anderen zullen er weinig plezier aan beleven. Volgens mij is het scenario op de eerste de beste draaidag in de prullenbak verdwenen en werd er veel geïmproviseerd. Het was wel een aangenaam weerzien met Ed Asner en Jane Alexander (piepklein rolletje).

Een heerlijke musical, die na al die jaren nog niets van zijn charme verloren heeft. De acteurs steken elkaar naar de kroon te midden van prachtige settings en ook de cinematografie is van een ongewone schoonheid. Wat ik wel een beetje gemist heb zijn balletten, te meer om Leslie Caron een begaafde danseres is. Maar dat laat onverlet dat ik bij deze herziening weer erg genoten heb.
Naar mijn mening is dit samen met Meet Me in St. Louis (1944) de beste musical uit het oeuvre van Vincente Minnelli. Het einde heeft weliswaar een hoog zakdoekgehalte, maar de verraste en blije reactie van Caron op het niet meer verwachte huwelijksaanzoek is niettemin een van die slotscènes, die al tientallen jaren in mijn geheugen gegrift staan. Een mooi einde van een zeer onderhoudende film.

Rita Hayworth heeft het nooit moeten hebben van haar acteertalent, maar in Gilda speelt zij naar mijn mening haar beste rol ooit. Niet zo verwonderlijk dat twee scènes uit deze film terug te vinden zijn in de geschiedenisboeken over Hollywood: de meer dan spectaculaire begroeting van Johnny (Glenn Ford) in het begin van de film én het optreden in de nachtclub in de zwarte strapless jurk.

Gilda is een mooie film-noir, waarin de spanning heel langzaam opgebouwd wordt. Jammer alleen van het wat gekunstelde einde. Jammer ook van het matige optreden van Glenn Ford, die wel eens beter in vorm is geweest. Maar fans van pin-up Hayworth mogen deze film absoluut niet missen, want dit is haar suprême film, die de tand des tijds heel goed heeft doorstaan.

Met veel empathie gemaakte film over een verwaarloosde tiener, die definitief wil breken met haar verslaafde moeder en onderdak zoekt bij haar biologische vader, die ze nog nooit gezien heeft. Ook daar komt de onaangepaste tiener van een koude kermis thuis. Uiteindelijk vindt zij zoiets als rust en geborgenheid in een opvanghuis.

Het waargebeurde melodramatische verhaal wordt een beetje overgoten met een christelijk sausje, maar dat wordt overschaduwd door de tour-de-force van Vanessa Hudgens met een ingetogen, beklijvende rol. Ook de bijrollen worden goed ingevuld door Rosario Dawson (haar moeder), Brendan Fraser (haar vader) en Ann Dowd (de leidster van het opvanghuis).

Een sympathieke film, die aandacht vraagt voor de talloze jongeren die op zoek naar wat affectie doelloos rondzwerven in de hedendaagse samenleving en uiteindelijk de broodnodige warmte vinden bij elkaar.

Hoewel ik al ontelbare malen in Amerika ben geweest, schotelt regisseur Adam Leon mij een Amerika voor dat ik eigenlijk niet ken. De film gaat over twee graffiti-artiesten aan de zelfkant van de samenleving, die op moeizaam zoek zijn naar financiële middelen om hun droomproject te realiseren.

Het script geeft de film de allure van een reality show. Dat wordt nog versterkt door het levendige optreden van de beide protagonisten, i.h.b. van Tashiana Washington, die ik nog vaker hoop tegen te komen in films.

Na het zien van een aantal films over geisha’s heb ik de scheidslijn tussen deze gezelschapsdames en prostituees mij nog altijd niet scherp in beeld, al is dat met deze film van Kenji Mizoguchi weer een stapje dichterbij gekomen. De film gaat over een aspirant-geisha en haar mentor, die zich niet wensen te prostitueren, waarna ze beiden binnen de geishagemeenschap als paria’s worden behandeld.
Mizoguchi heeft over die thematiek een rustige, subtiele film gemaakt met voortreffelijk acteerwerk van de hele cast en twee uiterst charmante actrices in de hoofdrollen. Dit is mijn eerste, veelbelovende kennismaking met Mizoguchi. Er gaan er vast en zeker meer volgen.

Film maakt zijn faam helemaal waar. Terwijl Italië op zijn kop staat vanwege het bezoek van de Führer aan de Duce vinden twee verschoppelingen elkaar na een moeizaam en stroef begin: de een 'n genegeerde moeder annex huisslaaf met een klootzak van een man én zes kinderen ("sinds onze verloving hebben we niet meer gelachen"), de ander een homo voor wie geen plaats is in de samenleving.
Heel mooi hoe Scola speelt met de accenten van de radioreportage van het staatsbezoek.
Best beangstigend vind ik de massahysterie in het begin van de film. Ik heb altijd gedacht dat we zoiets nooit meer zouden meemaken, maar gezien de huidige ontwikkelingen van het politieke en maatschappelijke klimaat ben ik daar niet meer zo zeker van. Blijkbaar willen sommige mensen de lessen uit het verleden nooit leren.

Tijdens het bekijken in het weekend van Kaurismäki’s film over een werkloos echtpaar (Drifting Clouds), herinnerde ik mij dat ik ergens nog een film had staan van Silvio Soldini over hetzelfde onderwerp. Daar houdt overigens elke gelijkenis verder ook op, want daar waar Kaurismäki het verhaal met een fijnzinnige glimlach vertelt, is de film van Soldini een af en toe zwaarmoedig drama, waarin de emoties meerdere malen hoog oplopen.

Wanneer Michele (Antonio Albanese) zijn vooraanstaande baan verliest, belanden hij en zijn vrouw Elsa (Margherita Buy) in een diepe depressie, die vooral gevoed wordt door hun trots en de daaruit voortvloeiende weigering hun ellende met andere te delen. Schril is dan ook het contrast met hun pragmatisch ingestelde dochter Alice (Alba Rohrwacher), van wie haar moeder Elsa van lieverlee een paar wijze lessen leert. Haar vader Michele doet daar veel langer over, maar het einde stemt hoopvol.

Een mooie film met voortreffelijk acteerwerk van de drie hoofdpersonen. En natuurlijk is ook Giovanni Battiston weer van de partij, want die doet volgens mij in alle films van Soldini mee.
Gelet op de huidige economische crisis een erg toepasselijke en tegelijkertijd leerzame film.

Vittorio de Sica + Sophia Loren + Marcello Mastroianni: dat kan haast niet mis gaan. Dat doet het ook niet in dit aangrijpend drama over een verloren liefde in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. De film bevat een aantal beklemmende, confronterende scènes, zoals het weerzien op het station in de Sovjet-Unie en het afscheid op het station in Italië wanneer Antonio terugkeert naar zijn tweede vrouw. In deze en andere scènes laat Sophia Loren zien een buitengewone actrice te zijn. Tijdens heel de film balanceert zij op een fabelachtige wijze tussen emotionele uitersten. Haar beste rol ooit? Ik laat me daarover niet uit. Sophia Loren heeft in haar rijke carrière zowel in komedies als in drama’s zoveel prachtige rollen gespeeld, dat ik met de beste wil van de wereld niet kan kiezen. Maar deze vertolking is zeker een van de kandidaten voor de uitverkiezing van haar beste rol ooit.
Ook Marcello Mastroianni is goed op dreef. De chemie tussen hem en Loren voelt als het ware aan als een eeneiige tweeling. Voeg daarbij de fraaie soundtrack van Henry Mancini en je hebt een film, die beklijft. Prachtig.

Emotionele film met centraal een formidabele vertolking van Viktor Polster. Die zal mij van deze film het meeste bijblijven, verwacht ik. Hoewel ballet nauw verweven is met het hoofdthema, vind ik het wel jammer dat een groot deel van de speelduur gewijd is aan balletlessen. Wat meer aandacht voor de reacties van de omgeving (familie, klasgenoten e.d.) op de geslachtsverandering zou wat mij betreft welkom zijn geweest.

De laatste jaren schieten de films over de gevaren van internet als paddenstoelen uit de grond. Afgezien van de impliciete waarschuwingen laat de kwaliteit van die films over het algemeen nogal te wensen over. Deze film vormt daarop geen uitzondering, ondanks de aantrekkelijke cast.

"Be the voice, not the victim."

Deze biopic over Ifrah Ahmed valt in twee delen uiteen. Het eerste deel vertelt haar soms traumatische ervaringen in het door oorlog verscheurde Somalië. Het tweede deel laat zien hoe zij zich in haar nieuwe thuisland (Ierland) ontwikkeld heeft tot een internationaal erkende, onverschrokken strijdster tegen vrouwenbesnijdenis. De som der delen resulteert in een beklijvende film over een assertieve vrouw, die haar eigen jeugdervaringen gebruikt als effectief wapen in de strijd tegen de genitale verminking van vrouwen. In menig opzicht indrukwekkend.

Allicht tot mijn schande moet ik bekennen, dat ik tot het zien van deze film nog nooit gehoord had van het Burning Man festival, terwijl dat zo op het eerste gezicht bij mij toch dierbare herinneringen oproept aan de fleurige subcultuur eind jaren 60, begin jaren 70 toen ik niet alleen jonger was, maar ook een stuk optimistischer over de toekomst.

Regisseur Ibai Abad gebruikt het kleurrijke festival als achtergrond voor de moeizame knipperlichtrelatie tussen een ietwat introverte muzikant en een vrijgevochten jonge vrouw. Een alleraardigste film, die wat mij betreft best anders had mogen aflopen.
De protagonisten —allebei nieuw voor mij— hebben mij aangenaam verrast, net als de soundtrack trouwens.

Deze film stond op mijn lijstje, omdat naar verluidt haar rol in deze film de aanleiding was om Louise Brooks de hoofdrol te geven in Die Büchse der Pandora (1929). Dat aspect valt enigszins tegen, want Miss Brooks heeft niet meer dan een veredelde bijrol. Afgezien daarvan toch wel een onderhoudende film van Howard Hawks over kameraadschap. Aardig om te zien dat de filmmakers er vanuit gaan dat de inwoners van Amsterdam traditioneel gekleed gaan. Ziet er leuk uit, met op de achtergrond toepasselijke draaiorgelmuziek.

Min of meer doorsnee coming-of-age verhaal over een moeder die zo druk bezig is met haar eigen dingetjes, dat ze niet in de gaten heeft dat er van alles misgaat met haar puberende dochter. Het is allemaal al eerder en beter vertoond.

Goed beschouwd is de leukste rol weggelegd voor Eugenio Derbez. Een matige film.

Gezien het grote aantal (jonge) mensen dat jaarlijks slachtoffer wordt van mensenhandel, is het terecht dat er steeds meer films verschijnen die aandacht vragen voor deze gewetenloze misdaden. Dan is het wel zaak dat de filmmakers iets extra’s toevoegen om hun film te onderscheiden van anderen. Dat is bij deze televisiefilm niet gelukt. Gewoon de standaardformule: meisje wordt ontvoerd en haar moeder gaat zoeken omdat de politie niets doet.

De laatste film van Anne Heche, die één maand voor de première overleed ten gevolge van een auto-ongeluk.

Verbijsterende film over het decennialang gevangenhouden en misbruiken van een eigen dochter. De slotzin van de synopsis dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten klopt slechts ten dele. Het heeft hooguit enige overeenkomsten met de dieptrieste lotgevallen van Elisabeth Fritzl. En dat geldt zeker niet voor het melodramatische “Hollywood-einde”, dat veeleer overkomt als een goedmakertje voor alle ellende die er aan voorafgaat.
Ondanks dat alles een incestfilm die een diepe indruk achterlaat dankzij de geloofwaardige vertolkingen van de beide protagonisten.

De titel deed mij spontaan aan Julia Roberts (“Pretty Woman”) denken, maar dit is een geheel ander verhaal over een jonge vrouw, die zichzelf voortdurend voorbij holt en haar toevlucht neemt tot drugs en alcohol. Een tragisch verhaal natuurlijk, maar de film laat op zich weinig indruk achter.

Psychologisch drama over een vrouw, die plotseling opnieuw geconfronteerd wordt met een onverwerkte traumatische ervaring uit haar tienertijd. Van de weeromstuit begaat ze een catastrofale blunder, die haar leven helemaal overhoop dreigt te gooien.

Verrassend om Emily Vancamp te zien in een titelrol, die naar mijn mening iemand als Michelle Willliams veel beter zou liggen. Maar Vancamp doet het toch wel aardig. Er had overigens best wat meer gif in het script ingebouwd mogen worden.

"I’m doing this, because I can.”

De zoveelste film over de ontvoering van een jonge vrouw, die door haar ontvoerders jarenlang gebruikt wordt als (seks)slavin. Zoals in andere films met een vergelijkbaar plot is het waargebeurde, afschuwwekkende verhaal opnieuw verbijsterend.

De uitvoering is evenwel nogal vlak. Het is een veel te “brave” film naar mijn smaak met een raadselachtige rol van de "christelijke" vrouw van de ontvoerder. Tegen het einde wordt erg veel nadruk gelegd op het stockholmsyndroom.

Na zijn Girl in the Box uit 2016 komt regisseur Stephen Kemp nu met deze film over de ontvoering van een middelbare scholiere. Hij houdt haar gevangen in een schuilplaats onder de grond. De film is gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar een zoekactie op Google leert dat de filmmaker zich nogal wat vrijheden permitteert ten opzichte van de feiten.
Nog afgezien daarvan is het net als bij de vorige film van Kemp allemaal wat braafjes met veel aandacht voor de zoekactie van de politie en vrijwilligers. Merkwaardig dat men tijdens die zoekacties niet gestuit is op de auto, die gebruikt werd voor de bevoorrading van de ontvoerder en zijn jonge slachtoffer. De film mist het echte venijn dat je zou verwachten bij een dergelijk plot.

IJzersterke film met een duidelijke boodschap, die nog eens onderstreept wordt door het citaat van Nelson Mandela bij de aftiteling: "Sometimes it falls upon a generation to be great. You can be that great generation." Film zou verplicht lesmateriaal moeten zijn voor ministers en topambtenaren.

De keuze van Bill Nighy voor de hoofdrol is waarlijk een schot in de roos. Volgens mij speelt hij in deze film zijn beste rol ooit. Kelly Macdonald met haar lekke vette accent doet niet voor hem onder en ontving destijds terecht een Emmy.

Echt een film om nog eens terug te zien tussen het journaal van 8 uur en Nieuwsuur (past precies, ook qua tijd).

Televisiefilm over een totaal ontspoorde vrouw, die met een paar handlangers mensen opsluit en ernstig mishandelt in een souterrain teneinde hun sociale uitkeringen op te strijken. Het verhaal is tenhemelschreiend, maar roept nogal wat vraagtekens op. Ook de uitvoering laat te wensen over.

Mooi drama, waarin de spanning aardig opgebouwd wordt. Ik ben niet zo'n Sigourney Weaver fan, maar deze keer vond ik haar toch heel aardig acteren.

Het zoveelste docudrama over een ontvoerde en misbruikte tiener. Verbijsterend uiteraard, maar ik bespeur bij mijzelf een zekere gewenning. Onterecht natuurlijk, maar het is jammer genoeg niet anders.