Opinions

Vroeger kende dit genre voornamelijk stoere jongensfilms. Tegenwoordig komt ook de stoere meidenvariant steeds vaker voor. Eén (schrale) troost: de clichés zijn hetzelfde gebleven.

Dat is meteen de voornaamste reden dat deze spin-off van Larsson’s Millenium-trilogie voor geen meter werkt. Daar komt nog bij dat de frêle Claire Foy miscast is.

Zonde ook van Sylvia Hoeks. Dat is even schrikken, want het bezoek aan de visagist heeft haar geen goed gedaan.

Er zijn betere films gemaakt over de ontvoering en het misbruik van een tiener. Deze trage televisiefilm vervalt naar mijn smaak iets te vaak in een herhaling van zetten.

Pesten. Het is helaas een inmiddels wijdverspreid (soms dodelijk) virus. In deze rauwe mocumentary wordt niet alleen aandacht geschonken aan het slachtoffer van pesten, maar ook aan de dader en het waarom. Een soms benauwende film, die een breed publiek verdient, zeker op middelbare scholen.

Het afwisselend gebruik van cameratechnieken maakt de film erg indringend. In zijn genre (films over pesten) een van de beste die ik ken. Ik kan me voorstellen dat actieve bullebakken hier toch wel van schrikken (althans dat mag ik toch hopen).

Deze rauwe film schetst een grimmig beeld van tienerprostitutie in Los Angeles, in mijn eigen beleving toch al niet de meest mensvriendelijke stad van de Verenigde Staten.
Authentiek? Ik vrees dat de film heel dicht in de buurt komt van de dagelijkse werkelijkheid.
Een goede film? Niet echt, naar mijn mening. Daarvoor vertoont de film teveel tekortkoningen. Daarnaast zorgt het intrieste verhaal ervoor dat de film steeds ongemakkelijker wordt.
Sterk debuut van Jessica Taylor Haid. De titel is een regelrechte spoiler.

Luchtige film met een onwaarschijnlijk, maar erg grappig verhaal. Je voelt gewoon dat de vier koppige cast plezier in zijn werk heeft. De fraaie beelden van Parijs (dat is niet zo moeilijk natuurlijk) doen de rest. Een aanstekelijke feel good movie van het zuiverste water, die je opgewekt achterlaat. Erg leuk.

Karakterstudie van een assertieve jonge vrouw, die de onderste steen boven wil halen inzake een ernstig ongeluk dat haar vader overkomen is. Beetje bij beetje trekt zij een beerput open, waarbij ook een vooraanstaande politicus betrokken is, maar dat schrikt haar niet af. Vastberaden besluit zij wraak te nemen.
Het sterke optreden van Hye-yoon Kim maakt deze film tot een beklijvend drama met thrillerachtigen accenten. Spannend en meeslepend.

Warrig opgebouwd mysterie, dat pas tegen het einde een beetje spannend wordt, maar het is te weinig en te laat. Daar kan de voortreffelijke vertolking van een tamelijk slonzige Emily Blunt verder ook weinig aan doen. Film is mij al met al niet meegevallen.

In Amerika verschijnen er regelmatig waargebeurde docudrama’s over ontvoerde meisjes en vrouwen. Deze televisiefilm onderscheidt zich van zijn themagenoten, omdat het voornamelijk focust op de onverzettelijke wilskracht van het slachtoffer. De film is op zich niet bijzonder, het verhaal des te meer.

Inderdaad een prachtige film.

Scarlett Johansson past in alle opzichten werkelijk perfect in de titelrol. Maar ook Colin Firth is uitstekend op dreef. Bovendien is het leven in de 17e eeuw heel erg mooi verfilmd. Heel knap gedaan.

Krachtig autobiografisch drama over een jonge vrouw, die op de overgang naar volwassenheid psychisch een pas op de plaats moet maken. Film is vooral prijzenswaardig vanwege de vrijwel vlekkeloze vertolkingen van een uitstekende cast, waarbij met name Angelina Jolie (haar beste rol ooit ?) en Winona Ryder in het oog springen.

Afsluitend verwijs ik naar de uitstekende analyse van Dievegge d.d. 17-08-2014, waarbij ik mij graag aansluit.

Het was een publiek geheim dat Alfred Hitchcock in zekere mate een obsessie had voor sexy blondines. Hij heeft er in zijn carrière heel wat gebruikt, van Madeleine Carroll in 1935 tot en met Barbara Leigh-Hunt in 1972. Biograaf Donald Spoto heeft daarover twee boeken geschreven: “The Dark Side of Genius” (1983) en “Spellbound by Beauty” (2009).

Op dit laatste boek is deze televisiefilm gebaseerd. Centraal staat de gespannen relatie tussen Hitchcock en Tippi Hedren, die net als veel van haar voorgangsters in eerdere films van Hitchcock psychisch en/of fysiek ernstig in het nauw wordt gebracht. Ik sluit niet uit dat een zekere vorm van misogynie Hitchcock niet vreemd was.

Wat daar ook van zij, deze film geeft een naar inkijkje in het gedrag van “Hitch” ten opzichte van vrouwen, een van zijn steractrices in het bijzonder. Schokkend, om een understatement te gebruiken.

Refererend aan de drama’s, die zich dagelijks afspelen in het Amerikaans-Mexicaanse grensgebied, brengt deze film het verhaal over een alleenstaande moeder die uit geldnood zich eenmalig waagt aan mensensmokkel. Door een gebrek aan ervaring en door naïviteit gaat dat helemaal fout.

Een gevoelige film, die mij niet onberoerd liet, mede dankzij de innemende vertolkingen van Abbie Cornish in een van haar beste rollen en van de kleine Maritza Santiago Hernandez als het meisje met wie zij opgescheept zit.

De turbulente politieke en sociale ontwikkelingen in Taiwan in de jaren 80 en 90 worden weerspiegeld in de onderlinge relaties tussen drie bevriende studenten. Hun vriendschap wordt met enige regelmaat op de proef gesteld.

Een mooie film met opvallende vertolkingen van Lun-mei Gwei (Mei Hao De Yi Wai, 2017) en Hsiao-chuan Chang. Maar ik kreeg na afloop wel het gevoel dat de film niet echt af was.

Gedurfd, maar geslaagd experiment van Soderbergh om een pornoactrice de hoofdrol te laten spelen in deze film, waarin een luxe escort vertelt over haar ervaringen. Die scènes waren best interessant, te meer omdat Sasha Grey het helemaal niet slecht deed voor een actrice uit het pornomilieu. Allicht is dit laatste een voordeel voor het invullen van haar rol. Het ingelaste geklets van de zakenmensen op weg naar Las Vegas vond ik storend en op d’n duur irritant. Dat soort mensen zap ik dan ook altijd weg.

De film ontleent veel van zijn charme aan de authentiek ogende rol van Melanie Mayron als de weifelende jonge vrouw, die te midden van allerlei tegenslagen het hoofd boven water probeert te houden in het kunstzinnige wereldje van de jaren 70. De film is niet zo goed als ik mij meende te herinneren. Hij komt nu een beetje oubollig op mij over, maar dat kan heel goed aan mij liggen.

Goeddeels mislukte, platvloerse komedie, die van banaliteiten aan elkaar hangt en regelmatig over de top gaat, met name in de eerste helft van de film. Tegen het einde wordt het ietsepietsie beter, maar helaas is het te laat en te weinig. Wellicht bedoeld als Afro-American tegenhanger van Bad Moms (2016). Die film is evenwel een stuk grappiger, zeker wat de dialogen betreft.

Hilarische zwarte komedie met een ingenieus script. Het verhaal kent zoveel verrassende wendingen, dat het nauwelijks na te vertellen is. Van de films uit 2019, die ik tot nu toe gezien heb, met voorsprong de meest onderhoudende met niet alleen een in meerdere opzichten fantastisch verhaal, maar ook uitstekend acteer- en camerawerk. Een juweeltje, dat ik eenieder kan aanbevelen.

Na O-jik Geu-dae-man (2011) mijn tweede kennismaking met een film van Il-gon Song. Het smaakt naar meer. Het is een warme, duidelijk met liefde gemaakte film over de relatie tussen een weifelende filmregisseur en een goedlachse, uitermate sympathieke jonge vrouw. De chemie tussen de protagonisten en de mooie natuuropnamen op een afgelegen eilandje maken dit tot een zeer genietbaar geheel, die je met een goed gevoel achterlaat. Volgens mij is dat de bedoeling ook van feel-good movies.

Met belchinees verwondert het mij dat dit soort films blijkbaar maar weinig in trek zijn op dit forum.

Leuke klucht over een potsierlijke eenheid reservisten van het Israëlische leger in de Sinaïwoestijn. Bij momenten uitzinnig en over de top, soms ook wat flauw. Maar over het algemeen dolle pret.

Na het zien van Captain Fantastic begin dit jaar, dacht ik de ultieme film over een disfunctioneel gezin wel gezien te hebben. Niet dus. “The Glass Castle” doet er nog een schepje bovenop. Ik heb er ambivalente gevoelens aan overgehouden, want hoewel de film gebaseerd is op het autobiografische boek van Jeannette Walls, dacht ik toch regelmatig bij mezelf ‘dit kan toch niet waar zijn’. Blijkbaar wel.

De flashbacks vormen in mijn ogen het beste deel van de film en dan meer in het bijzonder de scènes van vader Rex (Woody Harrelson) met zijn tienerdochter Jeannette alias Mountain Goat (Ella Anderson). Maar voorlopig heb ik het wel even gehad met dit soort Tokkie-films.

Natuurkunde en aanverwante vakken zijn nooit mijn sterkste punt geweest. Allicht daardoor kon ik deze film over fotosynthese maar moeilijk volgen. Omdat ook het drama daaromheen niet van de grond komt, vroeg ik mij achteraf af waar heb ik nou naar zitten kijken. De film is niet aan mij besteed dus.

Niet erg geloofwaardig, maar niettemin op sommige momenten best spannend.

Probleem is wel dat Leelee Sobieski de hele film door in alle situaties verbaasd blijft kijken.

Aan intriges geen gebrek in deze film, die (voor zover ik mij kan herinneren niet meer dan losjes) gebaseerd is op de gelijknamige, spannende misdaadroman van Dashiell Hammett. Alan Ladd en Veronica Lake vormen opnieuw een aantrekkelijk duo, al hebben zij niet zoveel scènes samen in deze film. Dat is eigenlijk een minpuntje. Maar voor de rest is het een prima film noir met een geinige rol van William Bendix als de lomperik, die namens zijn maffiabaas de nodige klappen uitdeelt.

Gestileerd moordmysterie volgens de Agatha Christie-formule met een sterrenbezetting en veel potentiële verdachten, die één voor één de revue passeren. Op zichzelf staand vervolg van de eerste “Knives Out”-film, maar net iets minder want meer van hetzelfde. Ik vraag mij af of het Miles Bron-personage geïnspireerd is door de strapatsen van Elon Musk.

Mooie film met goede rollen van Jimmy Stewart en June Allyson, maar het is natuurlijk vooral de prachtige muziek die hier sterren verdient.

Naast de tijdloze klassiekers van Glenn Miller ook Basin Street Blues met Louis Armstrong en Gene Krupa. Prachtig!

Mooie, warme verfilming van Marcel Pagnol’s jeugdherinneringen met fraaie opnames. Maar dat is niet zo moeilijk in de schitterende omgeving van Aubagne. De film dreigt af en toe ietwat te zoetsappig te worden, maar is over het geheel genomen zeer genietbaar. Blijft qua verhaal wel achter bij Pagnol’s Jean de Florette en Manon des Sources. Maar... een moeder als Nathalie Roussel zou ik zo op mijn wensenlijstje zetten.

Dit soort rollen —een spijkerhard gangsterliefje met diep weggestopt een weke kant— zijn Sharon Stone natuurlijk op het sexy lijf geschreven. Het biedt haar de gelegenheid bijna twee uur lang als het ware van het scherm te spatten (zie poster). Daarnaast is het best vermakelijk weer eens wat oude bekenden (Scott, Bedelia, Moriarty) voorbij te zien komen, zij het (te) kort.

De film haalt niet het niveau van de originele John Cassavetes film uit 1980. Sharon Stone is nu eenmaal geen Gena Rowlands. Niettemin, onderhoudend is de film wel. Daar staat de naam van regisseur Sidney Lumet eigenlijk wel garant voor, al kwam er in diens nadagen wel wat sleet op zijn werk.

Gezien de sterrenbezetting een teleurstellende thriller over subversieve activiteiten bij het begin van de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal is voor het overgrote deel van de film tamelijk zweverig en weinig interessant. Tegen het einde trekt dat nog wat bij, maar het is te laat en te weinig.

Tragisch liefdesdrama over twee beschadigde mensen, die met ups en downs van lieverlee genegenheid en geborgenheid bij elkaar vinden en uiteindelijk bereid zijn tot het uiterste te gaan om de geliefde te beschermen. Het grafisch in beeld brengen van de climax past voor geen meter bij de sfeervolle aanpak van de rest van de film en doet daar zelfs afbreuk aan. Alba Rohrwacher laat opnieuw zien een van de betere actrices van de hedendaagse Italiaanse cinema te zijn.

Film over een assertieve jonge vrouw, die de provincie verruilt voor Moskou om daar carrière te maken als glamour girl. Dat loopt anders dan zij zich had voorgesteld.

Door het te vet aanzetten van een aantal personages (de ouders, de oligarch) dreigt de film een karikatuur van zichzelf te worden. Doet vooral in het eerste deel wel wat denken aan The Devil Wears Prada (2006), maar minder glossy.