Opinions

Wervelende actiekomedie, waarin van alles en nog wat gebeurt maar uiteindelijk alles op zijn pootjes terechtkomt. Spannende, kolderieke en absurde momenten wisselen elkaar in rap tempo af. Vakwerk van een prima cast onder aanvoering van een pittige Sarah Polley en van regisseur Liman (The Bourne Identity).

Erg leuk.

Ondanks het tragische achtergrondverhaal een heerlijke film met talrijke scènes om van te smullen. Ik heb inmiddels een handvol films van Baihe Bai gezien. Dit is met voorsprong haar beste waarin ze laat zien een volwaardige comédienne te zijn, met dank aan de schrijvers die het script volstoppen met spitse, soms hilarische dialogen. Een heuse aanrader.

Beroerde film over een beroerde stripclub. Net als de club lijkt het wel een parade van vergane glorie. Vooral het schreeuwerige optreden van Sylvia Miles is een complete afgang. Geef mijn portie maar aan fikkie, d.i. de hond van stripper Asia Argento (zie de afbeelding bij de synopsis). Waardeloos.

Fransman weet de film haast perfect samen te vatten. Maar vooralsnog ben ik minder enthousiast dan hij en dat terwijl een van mijn favoriete acteurs, Alan Bates, een hoofdrol vertolkt. Dat komt omdat de film al ongeveer voor de helft voorbij was, alvorens ik de gaten kreeg waar de film nou eigenlijk over gaat. In de tweede deel voel je de spanning weliswaar groeien, maar in het begin is het een trage vertelling over een redelijk bekakte aristocratische familie, culminerend in de irritante gedragingen en commentaren van Leo’s vriend. Daardoor was mijn interesse grotendeels al weggesijpeld tegen de tijd dat het verhaal boeiender werd. De verrassende wending tegen het einde is zonder meer een vondst. Allicht moet ik deze film een tweede kans geven. Ik sluit niet uit dat mijn waardering dan omhoog gaat. De film deed mij voortdurend denken aan Brideshead Revisited; niet helemaal terecht, maar toch.

Mooie kroniek over de ouders van Ingmar Bergman met een schitterende rol van Pernilla August, die op uitdrukkelijk verzoek van Ingmar B. zijn moeder speelde. Naar verluidt is het verhaal historisch gezien niet helemaal correct, maar dat laat onverlet dat het een levensecht familierelaas is dat begin tot einde boeit. De film eindigt vóór de geboorte van Ingmar.
Goed werk van regisseur Bille August (toentertijd de echtgenoot van Pernilla), die vrijwel altijd films maakt die meer dan de moeite waard zijn.

Een heel bijzonder drama met prachtige opnamen en een ijzersterke rol val Rose Byrne. De liefdesscene in het motel is onovertroffen.

Losjes door het leven van Marilyn Monroe geïnspireerde film. Een van de weinige films van de gevierde Broadway-actrice Kim Stanley. Die doet het best goed in de titelrol, maar het ware beter geweest wanneer men voor het tiener-gedeelte een jongere actrice had gecast, want ruime dertiger Stanley ziet er veel te volwassen uit voor die episode. Daarnaast maakt de film wel erg grote stappen in de tijd en blijft ie te veel aan de oppervlakte. Ondanks deze tekortkomingen toch een ruime voldoende.

Zo'n beetje de ultieme maffiafilm met een boeiend scenario, geweldige acteerprestaties over de volle breedte van de cast, erg mooi camerawerk en fantastische muziek van Nino Rota. Het is af en toe wel schrikken van de vaak onverwachte geweldadige beelden, maar dat kun je in een film over de maffia verwachten.

Uitermate boeiend vervolg op deel I met opnieuw een knap scenario en dito acteerwerk. Alleen ontbreken hier een beetje de verrassingseffecten, die de originele film zo uitzonderlijk sterk maken.

Laatste deel van de Godfather-trilogie is veruit de minste. Nog steeds een boeiende film, maar het verhaal, het acteerwerk en de muziek is allemaal net iets minder dan bij zijn grandioze voorgangers. Niettemin 'verplichte kost' als de geschiedenis van de Corleone's wilt voltooien.

Navrant verhaal over een workaholic, die meer aandacht heeft voor zijn carrière en zijn mobiele telefoon dan voor zijn oude vader, totdat dat goed fout gaat. De inventieve vervlechting met een tweede verhaallijn over gewetenloze criminelen maken dit familiedrama tot een bij vlagen spannende thriller. Zonder meer een onderhoudende film.

Vriendelijk hedendaags sprookje over een goedmoedige fee, die een neerslachtig gezin bij de hand neemt. Een sfeerrijk, aanstekelijk verhaal dat door de cast met het nodige enthousiasme over het voetlicht wordt gebracht.

Door de bank genomen zijn dit soort films niet aan mij besteed, maar met mijn puberende kleinkinderen in de buurt was ik bij voorbaat kansloos en moest ik er toch aan geloven. En ik moet zeggen, de film is mij niet tegengevallen. Godzilla als redder van de mensheid, het is even wennen maar wel aardig bedacht. Dat er als van ouds parachutisten in de strijd geworpen worden, is dan weer wat minder. Zoals het ook jammer is dat de meeste schermutselingen in het donker plaatsvonden, kort nadat overal het licht was uitgegaan. Maar goed, mijn kleinkinderen vonden het allemaal prachtig en daaraan heb ik de nodige voldoening overgehouden.

Doorgaans kan ik wel begrip opbrengen voor de Oscartoekenningen aan films, maar waarom deze film maar liefst zeven Oscars in de wacht sleepte, waaronder die voor beste film, ontgaat mij. Noch het verhaal, noch het acteerwerk zijn naar mijn mening bijzonder. Allicht heeft meegespeeld dat de film verscheen middenin de ellende van de Tweede Wereldoorlog. Nu, 70 jaar later, vind ik eigenlijk de enige hoogtepunten het optreden van operazangeres Risë Stevens én de vertolking door Bing Crosby van het Ierse volksliedje “Too-ra-loo-ra-loo-ral”, dat je op een willekeurige zondagmiddag nog in de pubs in Ierland kunt beluisteren en met de andere gasten kunt meezingen.

Film begint alleszins redelijk, maar zakt met het toenemen van de extremiteiten van lieverlee af naar een bedenkelijk (sm-)niveau. Niet mijn ding.

Bij vlagen geinige film over een idealistische lerares, die een klas moeilijke leerlingen normen en waarden probeert bij te brengen. Zij geeft zelf het goede voorbeeld door voor haar (ex-)leerlingen in de bres te springen. Nogal stichtelijk en niet altijd even overtuigend, maar niettemin best een leuke film.

De film die van Mi-sook Lee in haar thuisland Zuid-Korea een ster maakte. Het is een warm drama met af en toe stevige knokpartijen en zelfs een paar comedy-caper-achtige scènes.

Erg geloofwaardig zit het verhaal niet in elkaar, maar dat hindert nauwelijks omdat wat er te beleven valt aan actie en onvoorwaardelijke vriendschap afwisselend en boeiend genoeg is.

De film is door het Korean Film Archive haarscherp gerestaureerd.

Misschien wel de beste musical uit de vooroorlogse periode met fantastische shownummers (de violenwals) en het beklijvende depressielied “My Forgotten Man”.

Het kan snel gaan. Onlangs heb ik The Broadway Melody (1929) gezien. In weerwil van z’n bekroning destijds met een Oscar, is die film nu niet meer om aan te zien. Deze film daarentegen heeft ondanks zijn leeftijd nog niets van zijn charme verloren. Want naast de mooie balletten en liedjes zit er ook nog best een aardig verhaaltje in. En Busby Berkeley is in topvorm! Topamusement.

Hoewel dit naar mijn smaak niet Chaplin’s beste is, bevat de film een aantal kostelijke scènes met eeuwigheidswaarde: de schoen, de dansende broodjes, de schuivende hut. Zonder meer fraai hoe Chaplin drama en humor vrijwel naadloos in elkaar laat overvloeien. Anders dan in het geniale City Lights komt de romantiek in deze film niet echt tot leven. Dat vind ik toch een beetje een tekortkoming.

Formuleachtige misdaadfilm over corruptie en de handel in jonge vrouwen in the middle of nowhere. Weinig nieuws onder de stralende zon derhalve. De beelden van het wijdse landschap zijn goed beschouwd nog het beste onderdeel van de film.

Eigentijdse Bollywood-variant van Shakespeare’s “Romeo and Juliet” klassieker, die weinig toevoegt aan de talrijke eerder verfilmingen. Deepika Padukone is een aangename verschijning, maar de film heeft wel last van het geschmier van Ranveer Singh.

Een raamvertelling met een handvol bijbelse verhalen over doodzonden, vormgegeven volgens de ongeschreven regels van de middeleeuwse teken- en schilderkunst. Veel onverbloemd naakt dus. Het ongetwijfeld grappig bedoelde steenkolenengels maakt het er niet beter op.

Per saldo verzuipt de film in zijn eigen pretenties, want ook hier geldt het gezegde: “overdaad schaadt”.

Onverwachte wendingen maken deze Roemeense film noir het bekijken zeker waard, maar erg bijzonder vond ik de film toch niet. Al geldt dat laatste nadrukkelijk niet voor Catrinel Marlon. Die ga ik nog wel vaker tegenkomen, verwacht (hoop) ik.

Dat fluittaaltje is een vondst, maar of de film daar nou beter van beter werd, waag ik te betwijfelen.

Onderhoudende misdaadfilm met onbevredigend einde.

“Amazing” Amy. Verbazingwekkend, zeg dat wel. Verbazingwekkend onrealistisch is deze film over een vrouw, die op geraffineerde wijze haar eigen verdwijning ensceneert in de hoop daarmee haar man veroordeeld te krijgen tot de doodstraf. De film gaat nog wel tot het moment dat Amy zich weer meldt —na en passant een vorige minnaar vermoord te hebben— met een verhaal, waarin gaten zitten zo groot, dat de hele film daarin met gemak verdwijnt. Na dat ongeloofwaardige verhaal, laat de politie haar niettemin gewoon naar huis gaan met haar man, zich verder niet bekommerend om de moord die zij zojuist gepleegd heeft. Zich niet bekommerend over het feit dat ze van top tot teen onder het bloed zit. Zou je haar eerst niet eens wassen om te zien of ze zelf mogelijk ook verwondingen heeft? Zitten er alleen maar idioten bij de politie? Even idioot als de mensen die haar niet herkennen, terwijl zij samen met Amy naar de televisie kijken waarop haar gezicht voortdurend in beeld is? En hoe zit het met manlief? Hij weet dat zijn vrouw psychopathisch is, zojuist een vroegere partner vermoord heeft en toch neemt hij haar “liefdevol” mee naar huis. Hoe geloofwaardig is dat?

Het verhaal, dat ongetwijfeld spannend bedoeld is, zit zo slordig in elkaar dat het echt lachwekkend wordt. En het helpt natuurlijk ook al niet dat Ben Affleck voor de zoveelste keer zijn rol afstandelijk en emotieloos invult. Het is dat Rosamund Pike alleszins redelijk voor de dag komt en daarmee de film nog een kleine beetje cachet geeft. Maar in mijn ogen heeft de vaak bejubelde David Fincher een gedrocht gebaard. Niet voor de eerste keer.

Een van de weinige Jennifer Jones films, die ik niet eerder gezien heb. En ik moet achteraf zeggen dat ik daaraan weinig gemist heb. Ik heb het regisseursduo Powell-Pressburger erg hoog staan, maar deze film blijft ver achter bij wat ik van hen gewend ben. Er is geen reuk of smaak aan.

De toenmalige echtgenoot van Jennifer Jones, David “"Gone with the Wind"” O. Selznick, heeft de film later opnieuw laten monteren en uitgebracht onder de titel The Wild Heart (1952). Ik denk dat ik die maar aan mij voorbij laat gaan.

In meerdere opzichten een ongemakkelijke thriller. Allereerst vanwege het verhaal over de ontvoering en verkrachting van een zeer jong meisje. Daarnaast vanwege de ergerniswekkende onverschilligheid van de vader én de politie. En tenslotte vanwege het gejongleer door regisseur Ji-seung Lee met de chronologie van het gebeuren. Dat laatste leidt onnodig af en dat is toch zonde van een thriller, die verder prima in elkaar zit.

Niet tegenstaande dit alles een aangrijpende film, die mij een paar keer de haren te bergen deed rijzen. Ik ben niet zo van bloederig geweld, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik deze keer toch met enige genoegzaamheid naar de wraakactie van de moeder heb zitten kijken.

Evenals in vergelijkbare films over China ten tijde van het keizerrijk aan intriges geen gebrek in dit romantische paleisdrama. Het verhaal is redelijk voorspelbaar, maar dankzij de fraaie cinematografie en het degelijke acteerwerk van de fijnbesnaarde Dongyu Zhou is het toch wel een film, die niet verveelt en alleszins de moeite waard is.

Harde misdaadfilm volgens beproefd Koreaans recept: veel buitensporig geweld, veel bloed en veel lijken. Er is in het verhaal, dat op zich goed in elkaar steekt, zowaar ook nog plaats voor een beetje drama. Beslist niet mijn favoriete genre, maar vanwege de spanningsopbouw toch wel een onderhoudende film.

Psychologische thriller, die ik enkel gezien heb vanwege de aanwezigheid van Ye-jin Son, een van mijn favoriete actrices. Het is op zich een aardig verhaal met op het eind een min of meer verrassende wending, hoewel verrassend...? Niet helemaal mijn genre, maar niettemin goed te doen.