Opinions

Schokkende film over de martelpraktijken tijdens het militaire bewind van Argentinië.

Dat het martelen zelf amper in beeld gebracht wordt, maakt de film alleen maar beter omdat anders het fysieke geweld allicht te veel de overhand gaat krijgen. En bovendien is het zo al gruwelijk genoeg. Optimistisch als ik altijd ben, vond ik het einde zwaar kloten, maar helaas, de rauwe werkelijkheid is zwaar kloten.

Antonella Costa zet een zeer overtuigende hoofdrol neer. Ook de onverschilligheid van de folteraars wordt goed benadrukt.

Deze film over de junta gaat je niet in de kouwe kleren zitten, omdat met name het slot nog lang blijft nadreunen.

Toch vind ik La Historia Oficial (Luis Puenzo, 1985) nog steeds de beste film over die zwarte bladzijde uit de geschiedenis van Argentinie.

Heel aardige film met een leuk verhaal, waarin humor en drama prima me elkaar gemixt worden. Goed acteerwerk, in het bijzonder van Zach Braff.

In weerwil van het navrante topic een nogal brave film, die teveel aan de oppervlakte blijft. De te abrupte sprong voorwaarts in de tijd, die de beide delen verbindt, doet de film geen goed, want er blijven te veel vragen onbeantwoord.

Dit hartverscheurende thema vraag om een meer gedurfde aanpak. Het "missing"-aanplakbiljet waar niemand in de winkel acht op slaat, is allicht tekenend voor de onverschillige houding van veel mensen ten aanzien van ontvoeringen en misbruik.

Authentiek ogende plattelandskroniek over de dagelijkse beslommeringen van het thuisfront ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Na een vlakke opening begint de film van lieverlee onder je huid te kruipen.

Het boerenleven wordt fraai in beeld gebracht. Imposant debuut van Iris Bry. Nathalie Baye laat andermaal zien dat zij met het klimmen der jaren nog niets van haar veelzijdigheid heeft verloren. Een mooie film.

Aanrandingen en verkrachtingen zijn een plaag in India. Wanneer de vader van een onderwijzeres beschuldigd wordt van deelname aan een groepsverkrachting en de familie dus door iedereen met de nek wordt aangekeken, gaat zij bij gebrek aan beter in zee met een gesjeesde advocaat om zijn onschuld te bewijzen. De ontknoping is uiteindelijk minder verrassend dan je aanvankelijk verwacht.

Een man treft in zijn appelboomgaard in het grensgebied tussen Syrië en Israël een gewonde man aan en gaat bij zichzelf te rade waar zijn loyaliteiten liggen. Een traag en in meerdere opzichten duister drama.

Fantasie over een jongeman, die na het overmatig drinken van een toverdrank een oneindige erectie heeft. Dat maakt hem tot favoriet van de vrouwen in een afgelegen dorpje.

Geen topfilm, maar toch wel leuk vanwege het plot en de ingebouwde speelse elementen, zoals een scène met synchroon zwemmen.

Het is wel duidelijk dat ik niet tot de primaire doelgroep behoor van deze tragikomedie, die volgens mij bedoeld is om vrouwen met een gebrek aan zelfvertrouwen een hart onder de riem te steken. In weerwil van het feit dat regisseur Fukagawa hier en daar serieuze problemen aankaart, houdt hij het opvallend luchtig. Amusant en af en toe best leerzaam, ook voor mannen.

Vrouwen die er zo goed uitzien hoeven zich volgens mij niet druk te maken over hun toekomst. Of is dat nou weer een stereotype opmerking van een man? Sorry.

Film met een verdekte boodschap over eenzaamheid, verlatingsangst en vriendschap. Vooral het begin is heel erg leuk. De inzinking in de onderlinge verhoudingen van de meisjes zie je weliswaar aankomen, maar erg overtuigend wordt dat niet gebracht. Daar staat tegenover dat het toenemend enthousiasme van de meiden aanstekelijk werkt. Ondanks de tekortkomingen al met al een plezierige en gezellige film over volwassen worden.

Deze psychologische thriller over een obsessieve liefde lijkt een Koreaanse variant op Fatal Attraction, gesitueerd op een middelbare school. Het verhaal zit niet altijd even logisch in elkaar en kent nogal wat losse eindjes, maar de langzaam opgebouwde spanning maakt veel goed. Best een opmerkelijk debuut van Bo-ah Jo als de tiener, die tot over haar oren verliefd is op een leraar en niet terugdeinst voor extreme acties.

Het trieste verhaal van een mooie jonge vrouw, die in haar zoektocht naar liefde en geborgenheid de ene domper na de andere te incasseren krijgt. In weerwil van de af en toe gezwollen dialogen een mooi drama. Protagonist Ji-in Yu is een streling voor het oog.

De versie uit 1944 met een sublieme Ingrid Bergman is een topfilm. Qua spanning doet deze originele versie daar nauwelijks voor onder, maar het verschil zit in het acteerwerk dat achterblijft bij de remake. Niettemin nog steeds een prima thriller, die je aandacht goed weet vast te houden ondanks het feit dat je weet hoe het verhaal afloopt. Ik weet niet of het bedoeld is als inside joke maar de makelaar had wel een heel opvallende naam (Hiscock).

Uitstekende psychologische thriller met een magistrale rol van Ingrid Bergman, zonder meer een van de beste actrices die ooit in Hollywood rondgelopen heeft en dit is wellicht haar beste vertolking ooit. In het bijzonder de wijze waarop op Bergman’s gezicht —in haar ogen vooral— haar twijfels, haar ongeloof en haar wanhoop af te lezen valt, getuigt van een zeldzame klasse. De film draait helemaal om de interactie tussen een onzekere Bergman en de enge Charles Boyer. De ontknoping doet er verder niet zoveel toe, want dat is duidelijk bijzaak. Het duistere en omfloerste camerawerk in een mistig Londen draagt enorm bij aan het creëren van de juiste sfeer voor het verhaal.

Ik ben trouwens benieuwd naar de originele Britse verfilming van dit toneelstuk uit 1940, want die is naar verluidt minstens zo goed.

Dankzij het lumineuze idee van Ted Turner om de archieven van de oude Hollywood studio’s te openen hebben we ook toegang tot vaak vergeten films uit een ver verleden. The Gay Bride is er zo een. Ik wilde deze film zien vanwege de hoofdrol van Carole Lombard, een van mijn favoriete actrices van vroeger. Het is een weinig opvallende gangsterkomedie met een aantal grappige ontwikkelingen en gevatte dialogen. Niet slecht, maar regisseur Jack Conway heeft wel betere films op zijn naam staan.

Deze eerste van de negen films van het dansduo Astaire – Rogers is in mijn ogen de minste. Er is nauwelijks ruimte voor een verhaallijn, omdat de focus helemaal gericht is op muziek en dansen. Vooral de meer dan 20 minuten durende opvoering van het bekroonde nummer “The Continental” (best een aardig deuntje overigens) is schier eindeloos en wat mij betreft op d’n duur stierlijk vervelend.

Aandoenlijk drama over de ontluikende liefde tussen mensen van middelbare leeftijd in een neerslachtige omgeving. Afgezien van het verhaal zijn het vooral de vertolkingen van de ervaren Salim Dau en Hiam Abbass die de aandacht weten vast te houden. Een eerlijke, gevoelige film.

Rauwe, aangrijpende film van meester-filmmaker Fatih Akin, met geweldige acteerprestaties van de twee hoofdrollen. Het bloed stroomt rijkelijk en had best een beetje minder mogen zijn.

Actiekomedie die voortborduurt op een Japanse televisieserie. Het verhaal komt wat moeizaam op gang, maar vanaf het moment dat de brave huisvrouw zich bewust wordt van haar achtergrond een vlotte film over speciale agenten en hun strijd tegen corrupte bureaucraten en Russische gangsters. De film bevat de beproefde ingrediënten van een geheime agentenfilm. Niet erg origineel dus, maar niettemin best vermakelijk dankzij de inbreng van de beide protagonisten. Vooral Haruka Ayase onderscheidt zich met haar sterk contrasterende dubbelrol.

Tijdreizen of verbinding maken met het verleden is zo langzamerhand helemaal in in de filmwereld. Zo ook in dit cold-case verhaal waarin hedendaagse politiemensen tijdens een onderzoek naar mogelijk bioterrorisme op wonderbaarlijke wijze contact krijgen met een collega, die jaren geleden tijdens een soortgelijk onderzoek doorgeschoten is.

Deze vlotte politiefilm, die voortspruit uit een Japanse dramaserie, kent een aantal spannende momenten, maar bevat goed beschouwd weinig nieuws. Toch wel aardig tijdverdrijf voor een keer.

Een Nederlandse film gebaseerd op een boek van Heleen van Royen: dan weet je dat er een flinke dosis bloot zit aan te komen.

Gelukkig zijn ze niet vergeten om er een aardig verhaal van te maken. Dat én het prima acteren van Candice van Houten maken dat het geheel toch nog best om aan te zien is.

Oppervlakkig familiedrama over een disfunctioneel gezin, waarvan de leden grotendeels langs elkaar heen leven. Dat is ook de reden dat de moeder pas laat ontdekt dat twee van haar kinderen een incestueuze relatie hebben. Opvallend genoeg heeft de film meer aandacht voor de voorbereidingen van een huwelijk dan voor die relatie. Lijkt mij een gemiste kans.

Veel spannender dan dat een bakker ons tijdens de hele film deelgenoot maakt van zijn gedachten bij het bespioneren van zijn sensuele overbuurvrouw wordt het eigenlijk niet. Een langdradige en tamelijk saaie film met eigenlijk maar twee memorabele aspecten: de slotscène met de nieuwe overbuurvrouw en Gemma Arterton.

Softcorefilmpje over de dochter van een prostituee, die er niet in slaagt om te ontsnappen aan het milieu waarin zij is opgegroeid. Regisseur Suzuki legt teveel de nadruk op seks, terwijl hij een intrigerend drama onder handen heeft. Jammer.

Het verhaal van deze film over jongeren die worstelen met de liefde is op zich niet erg bijzonder. Dat geldt echter niet voor de rijzende sterren van het Canadese filmfirmament Théodore Pellerin, Noée Abita en in mindere mate Émilie Bierre. Jammer van de soundtrack, want die is af en toe niet om aan te horen

Episch kostuumdrama over liefde en jaloezie. De film, die rijkelijk gevuld is met intriges aan het hof van de keizer rond het jaar 1100, kent in feite twee verhaallijnen. De ene gaat over het turbulente liefdesleven van een prins, de andere over de schrijfster die het verhaal op schrift stelt en regelmatig voorleest aan haar opdrachtgever en zijn vrienden. Op sommige moment vloeien beide verhalen op wonderlijke wijze samen.

Het is trouwens wel een kwestie van bij de les blijven, want door het gekonkel komen erg veel personages voorbij. Over het geheel genomen best interessant, mede dankzij de mooie settings.

Een van de vele maatschappijkritische film van Elia Kazan. In het nogal belerende verhaal grijpt hij de strijd tegen antisemitisme aan als voorbeeld van de wijd verbreide, uit lijfsbehoud passieve houding van veel mensen als het erop aankomt sociaal onrecht aan de kaak te stellen.

Cruciaal wat dat betreft is de scène –bijna op het einde van de film– met Dorothy McGuire en John Garfield over hoe te handelen wanneer er in je omgeving een foute mop verteld wordt. Tijdens die scène wordt ook de titel “Gentleman’s Agreement” ten tonele wordt gevoerd. Binnen de context van déze film zou ik die titel vrij willen vertalen in het spreekwoordelijke “Ze deden een plas en lieten alles zoals het was”.

Stanley Kubrick noemde Kazan: “(...) without question, the best director we have in America, capable of performing miracles with the actors he uses” (bron). Dat komt in deze film minder tot uitdrukking dan in Kazan’s latere werk met o.a. Marlon Brando, maar niettemin leidt hij in het bijzonder de vrouwelijke actrices (McGuire, Revere, Holm en Havoc) en de nog piepjonge Dean Stockwell tot fraaie acteerprestaties. Gregory Peck heeft de pech dat hij in zijn rol op een wat onsympathieke manier een alleszins sympathiek doel nastreeft. Vreemd genoeg blijft dat eerste bij mij langer hangen dan het tweede. John Garfield heeft eigenlijk maar een bescheiden rol, waarbij bovendien duister blijft hoe diepgaand zijn is relatie met Celeste Holm.

Duidelijk is wel dat Kazan de romantische verhaallijnen eigenlijk maar van secundair belang vond; ondergeschikt aan de boodschap die hij met deze film wilde overbrengen.

Die boodschap is luid en duidelijk en nog steeds actueel, want in feite van alle tijden.

Een weliswaar visueel gelikte misdaadfilm met een kwaliteitsbezetting, maar met een irritante structuur. Ik was het geleuter van Hugh Grant en Charlie Hunnam vrij snel zat. Matig.

Donkere psychologische studie over een gesjeesde bioloog, die min of meer noodgedwongen een baan aanneemt die helemaal niet bij hem past. Aan het eind van zijn Latijn omdat ook zijn huwelijk op z’n laatste benen loopt, zoekt hij steeds vaker zijn toevlucht tot alcohol. Samen met een groep studenten, die geen respect voor hem hebben, gaat hij op expeditie, waarbij hij iets van eigenwaarde terugvindt.

Een typisch Russisch drama, triest en troosteloos, met hoogstaand acteerwerk van Konstantin Khabensky. De beelden van de overlevingstocht in het Oeralgebergte zijn zonder meer spectaculair.

Vlotte en soms hilarische actiekomedie over een vrouwelijke politie-eenheid, die jacht gaat maken op een bende die voor internet seksfilmpjes maakt van ontvoerde tieners. Een serieus onderwerp / probleem uiteraard, maar regisseur Da-won Jung heeft er een grappige film over gemaakt, naar goed Koreaans gebruik inclusief de nodige knokpartijen en een spectaculaire achtervolging.

Ik kende Mi-ran Ra van haar talrijke (meestal serieuze) bijrollen, maar hier laat ze zien dat ze zich als comédienne ook goed staande kan houden. Een erg leuke film.

Ik ben het in grote lijnen eens met het commentaar van Naomi Watts, inclusief diens opmerking over de actrice Ga-in Han (die hoop ik nog vaker tegen te komen ).
Een aantrekkelijke, charmante film, die je doet terugdenken aan een van de mooiste periodes uit je leven: je eerste liefde. Bij mij lijkt dat weliswaar al een eeuwigheid geleden, maar die tijd en mijn geruzie met mijn hormonen toen, staan mij nog levendig voor de geest.
Yong-Joo Lee’s film, waarin hij frequent naadloos maar helder schakelt tussen heden en verleden, heeft mij mede daarom een heel aangename avond bezorgd, zij het dat ik moeite had met de scène waarin de dronken Seo-yeon onder het oog van de lijdzaam toeziende Seung-min belaagd (en vermoedelijk misbruikt) wordt.
Het knappe script, de aantrekkelijke protagonisten die uitstekend werk afleveren en de prima regie nodigen uit om de film meerdere keren te zien, mits je daarvoor in de juiste (romantische) stemming bent. Bovendien beidt het einde alle ruimte voor een vervolg. Dat zou welkom zijn, want ik ben toch wel benieuwd hoe het verder gaat met Seung-min en Seo-yeon (al was het alleen maar om een weerzien met Ga-in Han).