Opinions

Zinloos zegevieren.

Ondanks dat de mannen en vrouwen ‘jongerenwerkers’ in de Amerikaanse getto’s menig Nederlandse collega moeten doen verbleken vanwege de hoge dosis gevaar waaraan ze zichzelf blootstellen en de enorme veerkrachtigheid en flexibiliteit die ze vertonen, is een en ander hopelijk geen voorbode op Nederlandse taferelen met georganiseerde bendes die elkaar zonder mededogen bestrijden. Waarschijnlijk en gelukkig nooit op Amerikaanse schaal, maar helaas wordt ook in Nederland het Bloods & Crips-gedoe gekopieerd en, middels de vele multi-problemgezinnen, genoeg voer voor bende-achtige activiteiten aangeleverd. Als het leven je dagelijks in elkaar beukt is het goed uitrusten op de schouders van een zelfrespect biedende kerel waar zelfs je ouweheer van schrikt. ‘Welke ouweheer?’ zal menigeen zich zelfs afvragen. Sommige taferelen zijn helaas internationaal. Ook criminelen kunnen tof zijn.

Feit is dat er altijd jongeren zullen zijn die, om wat voor reden dan ook, zullen besluiten de maatschappij de rug toe te keren en te kiezen voor criminaliteit en andere ellende. Vaak hebben hun egoïstische ouders en ander opvoedtuig dat al voor hen besloten, door ze structureel het verkeerde voorbeeld te geven en op andere wijzen te mishandelen. De ‘interrupters’ die in deze naargeestige documentaire optreden proberen in elk geval met man en macht te voorkomen wat henzelf nipt gelukt is te vermijden. Alhoewel, sommige van hen zijn ex-moordenaars en dergelijke. Vrijwel altijd met een gang-verleden en een door hun ouders verpeste jeugd. Ook hier moest eerst diep getreurd worden voordat een andere boeg in zicht kwam. Ze verdienen heden ten dage een standbeeld: een boef vang je immers het beste met een andere boef. Opdat die boefjes ook boegbeelden kunnen worden.

De docu is behoorlijk warrig en lijkt van de hak op de tak te vliegen tijdens een zoektocht naar de meest sensationele situaties, die eenmaal op film vastgelegd tot weinig hoop doen stemmen. Zoals een van de boefjes zelf al zegt: ‘Wat moet er ooit nog van deze wereld terechtkomen?’ Doordat deze agressieve en uitzichtloze wereld een andere blijkt te zijn dan die van de doorsnee brave burger in de ‘veilige’ lage landen, komt een en ander uiterst heftig binnen. En blijkt haast het ongeloof, om zoveel zinloos geweld, te zegevieren. Ware het niet dat de twee uur aan vicieuze cirkels, waarin deze elkaar ‘koud makende’ en kil verworden kinderen vastzitten, echter dan echt zijn.

Goed.

Klappende kijker.

Dat Christopher Nolan bijna de belichaming is van Hollywood, moge glashelder zijn. Maar na zijn leuke debuutfilm Following, het vernuftige en verfrissende Memento en een ietwat matte remake Insomnia, kwam de klad er zowaar in. Tegelijkertijd met het grote geld zoals dat wel vaker gaat. Nolan mocht met grote budgetten gaan werken. De beroemde Batman-trilogie begon. Films die ondanks het wereldwijde succes van een volstrekt ander niveau waren. Deel twee met de gemaskerde held is dan nog enigszins vermakelijk, maar met deel drie is er vooral het afgrijzen dat overheerst. Deel een met de grommende vleermuizenheld weet niemand zich zelfs meer te herinneren. De knieval bleek een feit en Nolan werd omarmd door Oscarland.

Ergens tussen zijn superhelden-drieluik door was er nog plaats voor een onderhoudende goochelaarsfilm, The Prestige, waarmee de regisseur nogmaals duidelijk maakte dat 'de twist' behoorde tot de belangrijkste der filmdansen. Eentje waarin hij leidde, hoe kon het ook anders. Maar waar die film nog leuk was, gold dat helaas niet meer voor het gros wat erna kwam. Nolan danste ondanks de duidelijke afbakening van de vloer toch wel iets te hard en vloog menigmaal uit de bocht. Het werd allemaal wat geforceerder, met als dieptepunt het bombastische Inception. Dromen zijn bedrog, zo bleek. De blockbuster bleek niets meer dan een veel te lange actiefilm te zijn die werd gesmoord in onzinnig gekunstel en kijkersbedrog.

Het knappe van Nolan is echter wel dat het grote publiek al zijn onzin vreet. Menige domoor voelt zich een stuk intelligenter omdat hij Nolan's film 'begreep'. Iets wat uiteraard ook weer geldt voor het al iets minder door de Oscar-jury bejubelde Interstellar. Als zelf zij het spelletje door lijken te hebben... Nu is het ditmaal ook wel erg opzichtig allemaal. Vanaf het moment dat er in het begin van de film sprake is van een geest wordt - ondanks allerlei overduidelijke hints van de geest zelf - nog net niet de naam genoemd van het wezen. En dan is het vervolgens een dikke twee uur wachten op hoe Nolan dit mysterie gaat presenteren. Schaamteloos neemt hij een loopje met de kijker in een werkelijk tenenkrommend laatste half uur met de verplichte twist. Overal hapklare brokken, maar ze smaken vies.

Wellicht omdat het voorafgaande best aardig is. Niet heel bijzonder, op wat gerammel van de subwoofer na en een paar spannende momenten in het heelal, maar wel onderhoudend en avontuurlijk. Maar echt meeleven met de hoofdrolspelers doe je amper. Menig steracteur wandelt in dit sciencefictionvehikel verdwaald rond. Maar goed, aan geld geen gebrek met deze filmmaker. Gelukkig schreven hij en zijn broertje het verhaal zelf. Zoiets biedt een hoop vrijheid. Succes doet waarschijnlijk ook iets met je realiteitszin. Als het applaus maar blijft komen wordt het namelijk gevaarlijk. Volle bioscopen hebben immers niets te maken met kwaliteit. Maar of de regisseur dat nog wel wil weten? Misschien is het daarom dat hij de kijker bedriegt op een manier dat het beschamend is. Zolang men klapt kan echter alles.

Redelijk.

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Uitstekende film van eigen bodem. De chemie tussen de hoofdrolspelers en de broeierige sfeer tillen deze uiterst vermakelijke dialoog naar een hoger plan. Schuurman schittert, evenals Bokma. Zeer goed.

Zwakke zielenroerselen.

Een onderhoudende maar tegelijkertijd zwakke documentaire van Herzog, die zich weinig onderscheid van de gemiddelde TV-docu’s heden ten dage. Alles is vrij voorspelbaar en de regisseur vraagt continu naar de bekende weg. Een zwak vervolg op de redelijke reconstructie, waarmee de film nog hoopvol begint.

Interessante dialogen blijven zodoende uit en doen rieken naar een soort van mislaatst respect voor de daders, die nergens doorgekieteld worden door de interviewer en zodoende kunnen blijven volharden in hun leugens. De titel is daarom allesbehalve ‘Into the Abyss’, omdat de donkere krochten en zieke zielenroerselen van deze criminelen hun hersenpan ons vooral bespaard blijven.

Doorsnee.

Dit feest der herkenning voor cinefielen heeft de tand des tijds helaas niet goed doorstaan. Wat overblijft is een vermakelijk avontuur dat genoeg onderhoudend is. Redelijk.

Penn's petto.

Dat Into the Wild een nogal lange zit in petto heeft voor de kijker, klopt helemaal. Het is een van de minpunten aan deze film, die zowel sterke als zwakke momenten kent. Een meesterwerk is het daarom niet geworden, maar het verhaal over een jongen die op zoek is naar zichzelf boeit absoluut. Met name de manier waarop hij zijn reis invult intrigeert. Niet alle karakters zijn even boeiend, maar er wordt uitstekend geacteerd en Penn weet moeiteloos de aandacht vast te houden. Met een nagenoeg onherkenbare Zach Galifianakis in een bijrolletje.

Zeer goed.

Chemie en dialogen.

Dit komische drama, over een zwaar gehandicapte man en zijn nieuwe verzorger, berust vooral op doldwaze dialogen en de uitstekende chemie tussen de twee acteerkanonnen Cluzet en Sy. Met name de laatste drijft op charisma en doet in zijn onbevangen vrolijkheid en snelle switch naar bad-ass vooral denken aan een jonge Eddie Murphy. Een Amerikaanse remake lijkt sowieso een kwestie van tijd met het hedendaagse succes dat de film in Europa beleeft.

Zeer goed.

Griezelmysterie.

Ondanks de aardige cast, waaronder onze eigen Carice van Houten, wil dit griezelmysterie nergens echt geheel van de grond komen. Sfeervol is het wel, maar het verhaal kent simpelweg te weinig verrassingen en zit nogal slordig in elkaar gestoken. Tijdens het einde kan de kijker zomaar het gevoel krijgen dat een luchtballonnetje leegloopt. Dat is jammer, want de juiste ingrediënten zijn wel aanwezig.

Redelijk.

Viva VHS!

Want dit zeldzame werkje gaat waarschijnlijk nooit een digitale schijf bereiken. Dat is niet vreemd, want Jun Gallardo, die wel vaker met een alias werkt, zou zomaar Godfrey Ho kunnen heten: het ongekroonde montage-monster van direct-to-video-pulp uit de jaren '70 en '80. Ook deze Filipijns-Amerikaanse productie hangt met plakband aan elkaar en de dubs zijn hilarisch. Met name Harrison heeft een vreemd hoog stemmetje gekregen.

Qua actie valt er weinig bijzonders te bespeuren in deze benedengemiddelde oorlogsfilm, die destijds uiteraard meeliftte op cinematografische successen rondom de Vietnamoorlog. Al is hier Cambodja het land dat moet worden geïnfiltreerd. Veel explosies, maar weinig impact. Ook het verhaal is te stompzinnig voor woorden en boeit nergens. Maar het meest irritant zijn de karakters, die alle Rambo-trekjes ontberen. Het einde is des Ho's: abrupt en veel te laat.

Matig.

Op pure nostalgie kan een mens niet overleven maar deze verdiend absoluut een goed plekje in de kast. Herzien leert dat de film behoorlijk gebeten is door de tand des tijds. Maar wat nog steeds staat als een huis is de mooie maar enge sfeer. Een behoorlijke blauwdruk. Redelijk.

Bebaarde bazooka.

Op schurk Lynch na heeft deze Cannonklassieker weinig bijzonders te bieden. Of het moet de hoge dosis geweld door kogelregens zijn. Onbedoeld grappig en over de top is deze B-film met het levende en bebaarde wapen Norris, die slechts twee acteerkunstjes kent, wel. De wereldkampioen Koreaans karate laat echter slechts één trap zien omdat zijn voornaamste wapen in de film een bazooka is.

Redelijk.

Oei.

Een behoorlijke misser in het SF-genre, deze film. Ik wil best door Kidman's plastic gezicht heenkijken (wat kon ze gemakkelijk emotieloos zijn) en haar belachelijke acteerprestaties. Craig viel, mijns inziens, helemaal door den mand. Dus maar snel hoop gevestigd op het verhaal. En tsja, dan kom je heel snel bedrogen uit.

Meer dan de tijd doden kan deze film niet, de geest bleef gelukkig in ongeschonden staat.

Jammer, maar zeer matig.

Interessant idee.

Ietat mindere uitwerking.

Al moet gezegd dat het eerste deel van de film een aantal zeer komische momenten kent. Leuke dialogen vooral.

Het religieuze aspect is wat makkelijk maar de scène met Gervais als moderne Mozes is dan wel weer hilarisch. E.e.a. duurt iets te lang en de moraal begint tegen het eind te irriteren. Toch best een geinig filmpje.

Goed.

Onzichtbare dreiging.

Vermakelijke griezelfilm die, zeker gezien het jaartal, bijzonder sterke SFX kent. De acteerprestaties van de rest van de cast schommelen een beetje, maar de ijzersterke Reins draagt de film gelukkig bijna ten gehele. Het verhaal is aardig, echter het belangrijkste is de sfeer en continue dreiging van de onzichtbare man.

De vorige maand overleden Stuart zou maar liefst 100 jaar worden en in 1997 een Oscar-nominatie ontvangen voor haar rol in de blockbuster 'Titanic'.

Goed.

Spannende suggestie.

De zoveelste variant op de filmklassieker uit 1933 begint spannend. Spelend met suggestie en voorzien van slim camerawerk bouwt de regisseur minutieus aan de angst die bij de kijker ontstaat als het hoofdpersonage haar man stiekem tracht te verlaten. Want waarom is ze zo bang? Je hoeft geen enkele uitleg want Elisabeth Moss speelt op dat moment overtuigend genoeg, zonder ook maar iets te zeggen geloof je haar meteen. Het nagelbijten kan beginnen.

Met deze buitengewoon sterke opening wordt verder weinig gedaan, want de grote agressor komt eigenlijk amper nog in beeld. Wellicht logisch als het een onzichtbare man betreft zou je denken. Toch is dat een gemiste kans, ondanks dat hier wederom de suggestie wint. Ditmaal nipt. Het vervolg is zeker niet onaardig, maar tegen het middelpunt van de film switchen karakters iets te makkelijk van persoonlijkheid (o.a. de stoere zus die plotseling alle banden verbreekt).

Regisseur Leigh Whannell zakt al verder door het ijs en gaandeweg beginnen de plothiaten en onlogica teveel negatieve energie te vergen. Zelfs met je verstand uitgeschakeld moet je toegeven dat de 2e helft van de film een stuk minder is, één sterke scène in het restaurant daargelaten. De vele fouten en terugkerende onlogica hebben dan inmiddels hun tol geëist. Paul Verhoevens Hollywoodcarrière werd om minder beëindigd, geheel onterecht blijkt maar weer eens.

**½

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Zeldzame klassieker.

Bogart heeft een stoere bijrol in dit simpele misdaadverhaal, maar is slechts een van de weinigen die echt overtuigt. Raft en met name Holden schmieren er lustig op los in deze ietwat onevenwichtige klassieker.

Redelijk.

Oei.

Wel jammer, want hier had veel meer in gezeten.

Het eerste deel is prima en de scène met het vogeltje sterk. De dosis drama die daar op volgt helaas niet. Het einde is al helemaal geen feest. Dat plus een aantal plothiaten en goofs zorgen ervoor dat het werkje geen voldoende verdient. Onderhoudend is e.e.a. wel desondanks.

Redelijk.

Bevredigen zonder orgasme.

De mooie beelden kunnen natuurlijk niet verhullen dat de inhoud allesbehalve ijzersterk is. En dat terwijl in potentie voldoende ingrediënten aanwezig zijn. Dat is geen doodzonde, maar wel jammer. Want qua drama is het 't allemaal net niet en wat betreft spanning blijft alles veel te voorspelbaar. Enig mysterie wordt al vroeg ontrafeld en dus resten wederom de mooie beelden, die na tien keer te zijn herhaald wel een beetje vervelen.

Het zoete einde is er ook al een uit het letterlijke boekje en dus blijft alsnog een eventuele impact ver verwijderd. Onderhoudend is het geheel wel en de sfeer is uitstekend. Ook de soundtrack is fijn, inclusief het geweldige Parole Parole. En zo bevredigd de film toch, al blijft het ultieme cinematografische orgasme uit.

Goed.

Onwaarschijnlijk overkomen.

Zac Efron doet zijn uiterste best in dit sportdrama, maar zijn karakter blijft gek genoeg aan de oppervlakte kabbelen. Om van zijn eendimensionale medespelers nog maar te zwijgen. Het is een vreemde gewaarwording, dat ondanks de hoge dosis ellende de film nergens echte emoties weet op te wekken.

Misschien omdat het script het niet toestaat, wellicht omdat de worstelwereld ver van ons afstaat. De meeste Nederlanders weten enkel wie Hulk Hogan is en willen het daar graag bij laten. Het is bovenal theater, al wordt aan dat aspect amper aandacht besteed in de film. Sterker nog, de sport wordt vooral bloedserieus genomen.

Hetgeen ook kunstmatig aandoet, is het lichaam van de hoofdrolspeler. Of er anabole steroïden in het spel zijn of niet, het ziet er niet uit. Hij lijkt bijna uit zijn vel te knappen. Eveneens gemanipuleerd ogen zijn lippen, net als bij filmmoeder Maura Tierney. Blijkbaar is iedereen in Hollywood sinds Rourke en Stallone compleet schaamteloos met botox in de weer. Regisseurs grijpen vooralsnog niet in, lijkt het.

Het verhaal is gelukkig afleidend van de uiterlijke schijn en voldoende onderhoudend, ondanks dat men weigert diepgang te zoeken. Je wilt graag blijven kijken. Maar wat de ware drijfveren waren van de familie en of er überhaupt serieuze gesprekken zijn gevoerd onderling? Wie het weet mag het zeggen. Misschien is het evengoed waarheidsgetrouwer dan we kunnen bevroeden. Hoe onwaarschijnlijk het ook mag overkomen.

Toch had hier veel meer in kunnen zitten. Bijvoorbeeld balans en achtergrond. De filmmakers hadden wellicht niet eens een broer eruit hoeven laten. Het is helaas geen goed teken wanneer zo een waargebeurd verhaal vol tragische zaken in filmvorm weinig impact weet te maken. Het verhaal is een mokerslag, de film bij lange na niet. Een kunst an sich. Soms is het echte leven nu eenmaal gekker dan film je kan doen geloven.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Mooi geanimeerd.

En zeer sfeervol ook.

Verder voorzien van een uitstekende soundtrack en een prima stemmencast.

Het verhaaltje is origineel en leuk voor jong èn oud. En dat komt bij animaties lang niet altijd voor. Tuurlijk is het einde een beetje voorspelbaar en sentimenteel, maar het past.

Deze hadden ze ongetwijfeld bij Disney willen maken. Vijf jaar later mocht Bird daarom alsnog bij hen aan de slag, middels Pixar. En hij slaagde wederom met vlag en wimpel.

Zeer goed.

Enigszins tegenvallende Marvelfilm met sterrencast, waarvan zelfs Downey niet veel kaas kan maken. Bridges is sterk maar ondanks dat én de mooie SE is het verhaal behoorlijk voorspelbaar. Redelijk maar niet goed.

Eigenzinnige superheld.

In dit vermakelijke vervolg op de eerste film, is het luchtigheidsgehalte net dat beetje hoger. Ook een aantal geinige dialogen maken het verschil met deel 1, die overigens niet slecht was. Downey zet de narcistische Iron Man, vol menselijke trekjes en zwakheden, realistisch neer. Beter dan menig acteur, die in de afgelopen jaren hebben getracht de andere Marvel-helden een eigen gezicht te geven.

Goed.

Curieuze comic.

Iron Sky is leuk. Een en ander leest lekker weg als een curieus stripverhaal. Eentje met nazi's op de maan. Je moet het maar verzinnen. De gekkigheid is goed vormgegeven en de balans tussen komedie en sciencefiction is in evenwicht. De onzin overheerst nooit, maar doet de kijker wel verlangen naar meer. Als we heden ten dage dan toch steeds moeten worden ondergedompeld in geforceerde cult en al wat dies meer zij, dan het liefst in dit soort pretentieloze pulp.

Goed.

Het overkomt me niet vaak, maar... Plus een halfje, want dit is toch wel erg goede cinema. Deze film blijft plakken aan de hersenstam. U weet wel..

Frankenheimer slaat de plank mis in dit vleesch-noch-visch-filmpje. Brando en Kilmer ten spijt. Bij vlagen vermakelijke remake maar te onevenwichtig. Gemiddeld.

Toch nog een talkie.

Want de film riekt wel naar het silent-movie tijdperk.

E.e.a. is best aardig te doen in deze gedateerde klassieker, zelfs de achterhaalde SFX. Het verhaaltje is echter niet heel erg sterk, evenals sommige acteerprestaties. Gelukkig hangt er een griezelig sfeertje in de film.

Redelijk.

Viva VHS!

Want waar anders dan op de magnetische band kom je een mislukte TV-pilot uit de jaren '80 tegen?

Niet dat dit luchtige detectiveverhaaltje, over een viertal broers op een tropische eiland, heel erg slecht is. Echt goed wordt het ook niet. Dat zit hem in het zoutloze plot en de dosis zoet drama. Het ontbreken van een lekkere soundtrack komt de film tevens niet ten goede. De serie is er waarschijnlijk om die redenen nooit gekomen.

Doorsnee.

Plotseling psychisch.

Deze tweede bioscoopfilm na Jaws die gebaseerd is op een boek van de succesvolle Benchley, heeft wederom als een van de belangrijkste thema’s water. Het draagt bij aan het avontuurlijke karakter van deze spannende film met Michael Caine, die enigszins draait om een plotseling psychisch verstoorde relatie tussen vader en zoon. Aangezien hem daar juist de crux zit, is het jammer dat de film vooral hierin tekort schiet middels ongeloofwaardigheid.

Redelijk.

Prima maar soms ietwat ongeloofwaardige SF van Bay met een uitstekende cast. Geen meesterwerk maar wel zeer vermakelijke actie, die bij tijden nogal de overhand neemt. Goed.

Vermakelijke miniserie met de bekende King-ingrediënten. Met name het eerste deel: de jeugdjaren, is erg aardig. Daarna gaat het toch een klein beetje bergafwaarts. Goed.