Opinions

Vaak wordt The Illusionist vergeleken met The Prestige omdat ze beiden over goochelaars gaan en praktisch gelijktijdig uitkwamen. Echter deze film is minder een thriller en iets meer een sprookje dan The Prestige. Norton is als vanouds goed en de sfeer die de film uitademd is wonderschoon. Zéér goed.

Leuke griezelfilm.

Niet hoogst origineel, en soms ook wel een beetje voorspelbaar. Toch wordt de, niet al te hoge, spanning goed vastgehouden en blijf je kijken. Je wilt immers weten wie en waarom.

Dat waargebeurde geneuzel hoeft wat mij betreft niet, maar het zal e.e.a. beter doen verkopen. Sterker nog, veel mensen vinden zoiets ontzettend geil.

Op het ietwat lauwe en langdradige laatste half uur (de achtervolging) na, kon ik dit filmpje wel waarderen. Oh ja, het was ratel-speelgoed.. Wat heb ik daar mijn hersenen op lopen kraken.

Goed.

Onevenwichtig sprookje.

Want wat hier met name zwalkt is het verhaaltje. Zo krijgen we pas tegen het einde in de gaten wat er nu eigenlijk speelt en dat is bij deze film onnodig. De visuele pracht (of kitsch) leidt namelijk dusdanig af, dat het verhaaltje iets meer gestructureerd had gemogen.

Toch flikt de oude Python het opnieuw om met een bijzonder en leuk filmpje te komen. Vol verwijzingen naar zijn BBC-dagen met Cleese en kornuiten. Maar laten die toenmalige cartoonintermezzo's nu net het minste van de show zijn geweest. Zo niet hier. Al valt er uiteraard over smaak te twisten. Of niet?

Goed.

Hmmm.

Het is niet zo dat Murphy en Church hun best niet doen, maar het wordt simpelweg niet grappig. En waarschijnlijk zullen kinderen hetzelfde ervaren, omdat er eigenlijk bijna geen grappen in zitten. Meer dan een handvol kon ik er i.i.g. niet in ontdekken.

Het scenario is niet heel sterk en enigszins voorspellend. Echt slecht wordt het ook weer niet. De moralistische laatste 10 minuten hadden Disney niet misstaan en snijden vooral weinig hout. Behalve dan dat het de film iets meer richting (naar de afgrond) geeft i.v.m. de dubieuze genre-aanduiding. Disney dus.

Veel te licht bevonden voor drama, al trachten de Beatles-covers nog zoveel sentiment in ons op te roepen. De instrumentale soundtrack helpt hieraan overigens ook mee. Tevens tevergeefs.

En qua komedie is dit té veel lichtgewicht, ondanks de verwoede pogingen van de hoofdrolspelers. Meer dan 3 grijnzen heeft deze film helaas niet te bieden.

Deux.

Doordat Lennon de narratie van zijn bio zelf doet en er tevens gebruik wordt gemaakt van home-movies uit o.a. Ono's privé-verzameling, komt deze docu extra realistisch over. Doorspekt met geniale muziek. Solt maakte eerder al een zeer goede indruk met de docu over Elvis. Goed.

Vermakelijke voorstelling.

Hetgeen deze zoveelste spektakelfilm omtrent een moorddadige mythologie doet onderscheiden van de rest, is de driedimensionale gimmick die voor extra mooie beelden zorgt. En dat is prettig want de visuele flair van regisseur Singh is sowieso fijn om te aanschouwen, maar extra diepte kan nooit kwaad. Al deed eerder werk als ‘The Cell’ en het verrassend sterke ‘The Fall’ ook menig oog uitpuilen, hier gaat de regisseur zich bijna te buiten aan potsierlijke CGI. Kunst of kitsch, opvallend is het wel.

Waar de vele computergestuurde technieken ten positieve worden gebruikt en het 3D daadwerkelijk een extra dimensie toevoegt, is tijdens de vele actiescènes die onorigineel maar evengoed smaakmakend zijn. Met name wanneer de Griekse goden zich met de strijd bemoeien komt er een aantal zeer puike gevechtsscènes voorbij. Geheel over de top en uiterst bloederig, maar wel in balans met de opzichtige uitstraling die de film toch al heeft. De schmierende Rourke en Hurt ronden het geheel af naar een vermakelijke voorstelling.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Weemoedige wraak.

Reno lijkt helemaal geen wraak te willen, maar zoals wel vaker binnnen het subgenre der wraakfilms is er geen ontkomen aan. Van dik hout dus, doch met visuele flair gefilmd. De Fransen en het misdaadgenre blijkt al lang een geslaagde combinatie.

Nergens echt bijzonder of origineel, met een aantal lekker gemene characters. Hetgeen de weemoedigheid van de hoofdpersoon soms wat onbegrijpelijk maakt. Iets vuiler had best gemogen. Vermakelijk is de film wel, al is de nipte voldoende veelzeggend. Hier had namelijk veel meer ingezeten.

Goed.

Wishful waanzin.

Als je als documentairemaker wacht op een verhaal dat zo bizar is dat men zich af zal vragen of het wel echt gebeurd is, kan je lang wachten. Uiteindelijk zal er wel iets voorbij komen, maar de gebeurtenissen die in deze film gepresenteerd worden moet je zien om te kunnen geloven. De regisseur moet gaandeweg behoorlijk dankbaar zijn geweest voor het waanzinnige dossier omtrent een volwassene die zich voor een vermist kind uitgaf. Een kind met een andere kleur haar en ogen. De verbazing wordt pas echt opgewekt als niemand dit ziet. Van wishful thinking gesproken.

Bart Layton, eerder enkel in TV-land actief, levert met The Imposter een sterk bioscoopdebuut af. Natuurlijk heeft hij mazzel met het onderwerp, maar de vorm waarin hij een en ander giet had makkelijk anders kunnen zijn. Door de open benadering te kiezen, waarbij de kijker gelijk wordt blootgesteld aan het gekke gegeven, wordt deze vanaf het eerste moment meegezogen in een spannend avontuur. Dat de hoofdrolspelers echte mensen zijn maakt de boel behoorlijk surrealistisch en de sluwe Bourdin lijkt zo vriendelijk dat het even duurt eer je echt door hebt dat het een sociopaat betreft.

Wanneer Layton tegen het einde een soort van twist wil opvoeren, is deze eigenlijk deels ontsproten uit het brein van de meesteroplichter. Een enge conclusie omdat het aangeeft dat ook de kijker zelf schijnbaar door het scherm heen besodemieterd wil worden. Al moet gezegd dat de regisseur natuurlijk een handje helpt. En als het voorgaande echt kon, is de hier gepresenteerde 'cliffhanger' helemaal geloofwaardig. De regisseur is wat dat betreft bijna even manipulatief. Hij is tevens hoofdverantwoordelijk voor een reconstructie die qua vertelwijze en vorm de kijker kippenvel bezorgt.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

In Bruges is een overgewaardeerde misdaad film met een behoorlijke dosis humor. De film weet vaak niet goed te boeien en komt soms rommelig over. Toch is het eindproduct dat uit de montagekamer kwam best de moeite waard. De dialogen zijn soms grappig maar echt stelling neemt de film niet. Er wordt wat gezwabberd tussen verschillende genres en je zou soms bijna denken dat het hier een promo-film voor Brugge betreft. De Nederlandse en Belgische bijrollen zijn soms tenenkrommend slecht geacteerd. De enige die de film naar een wat hoger niveau tilt is Fiennes.

Redelijk origineel qua uitwerking van het simpele verhaal maar het eindresultaat is niet meer dan gemiddeld.

Zinema

Van Damme in het gevang.

Binnen de lange lijst aan straight-to-video-voer is dit een welkome afwisseling. Een goede Van Damme is echter nog geen goede film. De poster insinueert de titel 'Hell', waaronder deze als a.k.a. bij ImdB genoteerd staat in Nederland.

Vrijwel alles aan deze gevangenisfilm hangt van voorspelbaarheid aan elkaar. De Oostblok-crew doet het echter niet onaardig en Van Damme durft het aan zich stevig in elkaar te laten hengsten. De kracht dient hem daar ook juist in te zitten, maar de kijker weet dat hij de hele nor in elkaar kan trappen, mits het juiste humeur.

Veel flauwigheid en clichés, maar soms ook best onderhoudend inclusief een aantal redelijke knokpartijen. Het houdt echter te weinig over om ook maar ergens boven de massa uit te steken. Buiten die van de Van Damme-video's an sich, uiteraard.

Doorsnee.

Misselijkmakend moment suprême.

De nachtmerrie van elke ouder krijgt filmische vormen in dit waargebeurde drama, dat een aantal huiveringwekkende scènes kent. Het zijn er maar een handjevol, maar voldoende om de kijker bij de les te houden. De acteerprestaties van met name Pearce en Otto komen soms wat gekunsteld over en het verhaaltje loopt ook niet overal even lekker, maar Bradley speelt zelfs moeiteloos Neill van het scherm. Zelden voelde een moordscène zo misselijkmakend als tijdens haar ‘moment suprême’.

Goed.

Verschrikkelijke verbijstering.

Dat er begin jaren negentig uit het niets een vliegtuig zich boorde in twee flats in het Amsterdamse Bijlmermeer weet menige tiener of twintiger niet. De vele herdenkingen ten spijt. Deze film frist het geheugen van de iets oudere kijker weer op en maakt de jongeren misschien wel voor het eerst bekend met deze verschrikkelijke gebeurtenis.

Geen feitjeskabinet over de misselijkmakende plundering die na de tragedie plaatsvond. Geen chaos. Niets over een geheime lading. Geen mannen in witte pakken die de fantasie op hol deden slaan bij elke Nederlander. Zeker geen reconstructie van de Israëlische Boeing die, met slechts drie mensen aan boord volledig onbestuurbaar, de geschiedenis van De Bijlmer bevlekte.

Neen. Geen waargebeurd verhalen, voicemail, of andere ingrediënten. Niets van dat alles is nodig. De film is realistisch genoeg. Het enige ongeloofwaardige blijft het aantal doden, waar dan ook terecht aan getwijfeld mag worden. Boeings laten namelijk geen goed identificeerbare slachtoffers achter. Ze laten misschien wel niets achter. Behalve de ongelofelijke pijn voor de nabestaanden en betrokkenen.

Hoe zoiets moet voelen wordt hier helder gemaakt door niet de ramp de hoofdrol te gunnen, maar een groep Ghanese illegalen die hoopt op een beter bestaan dan in het thuisland. Goed geacteerd, waarbij een klein levenslustig meisje de harten van de kijkers onmiddellijk steelt. Voor je het weet zijn de vijftig minuten voorbij en voel je je weer even als in 1992: verbijsterd.

Het 'niets' waaraan de titel van deze indringende film refereert bestaat uit de naamloze slachtoffers van de Bijlmerramp. De mensen die men zich wel kon herinneren, maar die er illegaal verbleven. De mensen die toch al niets hadden. Of hoe wreed het lot kan zijn. Hoe schrikwekkend alleen de gedachte aan de realiteit al is. Met respect gemaakt voor alle slachtoffers is dit een uniek en realistisch drama geworden.

Zeer goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Deze thriller vol belachelijke wendingen, plothiaten en clichématigheid speelt, m.u.v. de felattioscene, weinig klaar. Matig.

De Amerikaanse DVD-cut.

Al ben ik na het zien daarvan wel benieuwd naar de versie van de regisseur. De film zwalkt namelijk een beetje.

Dit heeft met name te maken met de plotontknoping van de moord op de meisjes. Veel meer dan matig en flauw kan ik er niet van maken. Ook stomtoevallig natuurlijk dat de 2e zaak van detective Tommy er zo nauw mee samenhangt. Of niet?

Anyway, de film is zeer onderhoudend en kent naast een aantal belachelijke en twijfelachtige acteerprestaties, enorm veel sfeer. En een fenomenale soundtrack. Bekeek en beluisterde in geval van nood (alhoewel) e.e.a. in de stereo-optie en moet kwijt dat de audio erg mooi gemixed was.

Redelijk.

Prima politieke satire.

Enorme vaart overheerst in deze leuke komedie, waarbij de dialogen vaak schitterend zijn. Het verhaal hangt er soms een beetje bij, maar met name Capaldi en Gandolfini zijn geweldig goed in vorm. Hoogtepunt is dan ook het verbale geweld tussen die twee acteurs.

Zeer goed.

Uitstekende horror.

Een spannende en sfeervolle griezelfilm, die lichtelijk onder de huid gaat zitten. Neill is sterk, evenals de rest van de cast. Veel spanning en een origineel verhaal, al had het matige einde nogal sterker gekund.

Knap van Carpenter is de rustige, maar overtuigende wijze waarop hij de kijker het ongeloofwaardige verhaal, enigszins geloofwaardig doet overkomen. Madness alom.

Zeer goed.

Slappe hap.

Al moet gezegd dat e.e.a. soms vermakelijk is, maar dan vooral door de aanwezigheid van de sterrencast. Het blijft allemaal erg benedengemiddeld en de CGI zijn soms belabberd. Evenals het "monsterleger". Het verhaal is bijna kinderlijk van niveau en de uitwerking idem dito.

Matig.

(Beeldkwaliteit BR-Rental 7/10)

De Maanmannetjes.

Maar ook de spannende reis an sich. En bovenal beelden die we nog niet kenden, Sommige van overweldigende schoonheid.

Leuk voer zijn de interviews en de soms komische uitspraken. Tevens wordt het tijdsbeeld mooi gevangen. Kort en bondig.

Zeer goed.

Prima drama dat wat thrillerelementen heeft die niet altijd even goed uitwerken. Jones is sterk en houd je betrokken ondanks de voorspelbaarheid. Goed.

Platte pad.

In Their Skin is zo'n typische thriller die alle kanten uit kan schieten. Helaas vliegt men hier behoorlijk uit de bocht. Wat begint als een door suspense gedreven werkje waarbij een familie een vakantiehuisje betrekt en vervolgens bezoek krijgt van een wel erg opdringerig gezin, eindigt allemaal veel te gemakkelijk en behoorlijk over de top.

Dat is jammer want het begin is niet gek en het pad van psychologische thriller had beter verder bewandeld kunnen worden in plaats van halverwege het platte pad der eerder betreden wegen in te gaan. Spanning verdwijnt dan als sneeuw voor de zon en maakt plaats voor actierijke voorspelbaarheid. Een gemiste kans.

Doorsnee.

Met dank aan Koch Media voor het recensie-exemplaar.

Beroepsdeformatie.

Het idee van deze sciencefiction met Timberlake is origineel en sterk. De filmische uitwerking is dat echter een stuk minder. Het script houdt de logica soms een beetje te ver uit de buurt van de kijker en zelfs diegene die dit graag wegspoelt met popcorn en cola zal af en toe vraagtekens boven zijn hoofd zien verschijnen.

Dat zou allemaal niet zo erg zijn, ware het niet dat de regisseur al heeft bewezen veel beter te kunnen binnen het genre en dit werkje iets te vaak afgeraffeld en slordig aandoet. Alsof de makers zelf, geheel in stijl van beroepsdeformatie, de tijd zagen wegtikken en ontaardden in een haastklus.

Redelijk.

Voorspelbaar verhaal.

Aardig hap-slik-weg misdaadfilm met hiphopsausje. Het verhaal is behoorlijk voorspelbaar, maar onderhoudt wel. De soundtrack maakt de boel draaglijker, al kent dit gegeven over een undercoveragent natuurlijk ook wel betere uitvoeringen.

Redelijk.

Dieper drieluik.

Een bijzonder Zuid-Koreaans drieluik, met als thema ‘Het Einde der Wereld’. Het eerste verhaal, A Cool New World, kent een alternatieve aanpak van het bekende zombievirus-gegeven. Gestoken in een romantisch jasje en voorzien van een komische invalshoek. Mooi gefilmd en enigszins abrupt eindigend. De interesse is gewekt. Arthouse en zombies, waarom niet?

Het tweede verhaal ‘The Heavenly Creature’ handelt over een robot die het tot Boeddhist heeft geschopt. Wat volgt is een soort filosofisch gesprek over de mensheid en het gegeven van gevaar dat deze machine zou kunnen vormen. Tussendoor loopt een plotje rondom de monteur van de robot, die een vreemd onderonsje kent met een onbekende jongedame.

Het derde verhaal ‘Happy Birthday’ doet ergens denken aan een komische variant op Melancholia, waar de aarde eveneens in de baan van een gigantische meteoriet terechtkomt. Het blijkt echter allemaal net even anders in elkaar te steken. Een klein meisje lijkt onbewust het onheil over onze planeet te hebben afgeroepen. Een spannend maar eveneens vrolijk verhaal.

Om van deze alternatieve film in optima forma te kunnen genieten is wellicht enige kennis van de Zuid-Koreaanse samenleving nodig. De knipoog naar Samsung valt snel genoeg op, maar sommige verwijzingen naar politici en TV-personages zullen we hier wat lastiger plaatsen. Neemt niet weg dat dit een knap filmpje is. Het weet namelijk meerdere emoties te beroeren op zeer originele wijze.

Bij elk verhaaltje heb je als kijker geen enkel idee waar het naar toe gaat. De diepere onderlaag begint nergens echt te jeuken en hoeft men ook helemaal niet te omarmen als artistieke wijsheid of ander pretentieus geneuzel. Hier wordt film op een bijzondere wijze beleefd. Niet altijd even duidelijk en ook niet altijd met evenveel impact. Maar dit is met originaliteit en durf vervaardigd.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Voorspelbare voortandjes.

Het is de onderliggende laag humor die Inbred uiteindelijk van een teleurstelling redt. De moorden zijn absoluut smerig, maar doordat men zo expliciet en ludiek te werk gaat is het hier de lach die overheerst. Al zal bij eventuele tere zieltjes het lachen snel vergaan, want het gaat er heftig aan toe tijdens een paar scènes.

De voorspelbaarheid druipt overal vanaf echter en er is duidelijk goed opgelet tijdens allerlei andere genregenoten. Wie de clichés niet erg vindt en het overdreven inteeltvolk de plastic voortandjes vergeeft, wacht een aardig filmpje. Onderhoudend en vermakelijk, maar nergens boven de massa uitstekend helaas.

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Vlees noch vis.

En dat is jammer want e.e.a. begint veelbelovend. Ook dapper van mevrouw Maquire dat ze na lange tijd bij haar tweede filmpje het over een andere boei gooit. Het eerste filmpje, hoe gemiddeld ook, was immers uiterst succesvol. Anyway, dit was overduidelijk geen succes. En dat zit hem voornamelijk in het feit dat de film wel onderhoudt maar amper weet te raken. Enige balans is ver te zoeken en het verhaal schiet meerdere kanten uit, waarbij het lijkt dat er tot een soort van compromis is gekomen. En zo werd het drama-deel veel te mager en het thriller-deel ook niets bijzonders. Het geheel wordt ook nog eens voorzien van een behoorlijke dosis goedkoop sentiment, inclusief de briefjes aan Bin Laden en het walgelijk zoete einde.

Wat overblijft raakt kant nog wal. De redelijke, maar niet uitstekende, cast ten spijt.

Zeer matig filmpje.

Nolan´s minste.

En wederom weer een van zijn meest succesvolle, financieel gezien.

Onterecht want deze 'Dreamscape' op steroïden zuigt aan alle kanten. Van de kitseriche score tot het belachelijke liefdesplotje. Verder een en al degelijkheid, ook qua acteerwerk. Gelukkig doet Gordon Levitt mee want DiCaprio´s trucjes kunnen gaan vervelen. Het gebrek aan enige diepgang bij de andre characters en het ontbreken van spanning helpen ook niet mee.

Wat echter wel onvermijdelijk moet gaan storen is het plot. Niet zozeer vanwege de complexiteit, maar vooral vanwege de hoge hoeveelheid hiaten. De film moet drijven op een zogenaamd ingenieus verhaal, zoals Nolan eerder heeft bewezen, maar doet dat niet. Al doet de film door de vertelwijze een verwoede poging om intelligent over te komen, het is een simpel misdaadplot dat ingewikkeld verteld wordt en dat rammelt aan vele kanten. Iets wat bijna niet onopgemerkt kan blijven, gezien het feit dat de film zichzelf zo serieus neemt.

Slechts een handje onlogica:

Gelukkig maar dat Page op het laatste moment nog mee mag in het vliegtuig. Zo'n dromen-architect ben je natuurlijk ook alleen maar nodig tijdens de voorbereiding. En knap dat DiCaprio ineens weet hoe je uit Limbo's ontsnapt met een mes in de borst in een instortend gebouw, hetgeen volgens zijn eigen uitleg eerder in de film toch echt tot een ander resultaat zou moeten leiden. Fijn dat hij al snel zonder enige uitleg weer wakker werd. In principe vrij lachwekkend is dat Watanabe gelijk belt na de limbo, terwijl hij dan nog helemaal niet kan weten of de 'inception' heeft gewerkt. Maar goed, we kunnen alles vergeten, het was in totaliteit toch een droom immers? Makkelijk trucje. Wel lullig voor DiCaprio, want in zijn eigen dromen bestaat zoiets als een CSI-team schijnbaar niet. Want als je beschuldigd wordt van de moord op je vrouw die zelfmoord pleegt vanuit een ander gebouw ben je natuurlijk schuldig. Forensisch bewijsmateriaal is in de toekomst kennelijk onbelangrijk. Laat Peter R. het maar niet horen.

Of Nolan zichzelf nog serieus neemt moge duidelijk zijn. Geld en roem doet gekke dingen met mensen. Maar met dit flauwe product bewijst hij hopelijk niet definitief met de Batmanserie zijn genialiteit en vernieuwendheid te hebben verkwanseld door de commerciële knieval. Het eindshot van 'Inception' doet echter het ergste vermoeden.

Twee sterretjes.

Dat het moeilijk is om een degelijke hulk te maken, blijkt na Hulk ook weer in deze zoveelste comicfilm met twijfelachtige SE. In het ook al niet bijster goede Iron Man kreeg Downey Jr. nog de ruimte om ons te vermaken, iets wat helaas voor, de doorgaans goede, Norton bij deze film niet op gaat. The Incredible Hulk is een zeer gemiddeld en niet bijzonder filmpje, Hurt en Roth ten spijt.

Oubollig.

De op ze zenuwen werkende Knotts, speelt mogelijk een nog irritanter Mr. Limpet. Wanneer de film overgaat in een animatie-wereld wordt een en ander iets makkelijker kijkbaar, al houdt het niet over. Aardige animaties kunnen deze oubollige avonturenfilm met gedateerde humor amper redden.

Doorsnee.

Griezelen in het klein.

Ondanks dat Arnold zich te buiten had kunnen gaan aan overdaad, blijkt het idee van een plotseling krimpende man al griezelig genoeg. En dus worden we geconfronteerd met huis- tuin- en keukenzaken, die in het groot genoeg angst uitstralen om de tachtig minuten royaal door te komen. Ook de SFX zijn dik in orde, evenals het verrassende maar uitstekende einde.

Zeer goed.

The Incredibles is een van de betere Pixar's. Prachtige animatie doorspekt met een leuk en origineel gebracht actie-verhaal. De humor is weer van grote klasse en mat name de veelzijdigheid aan schitterende decors tillen deze film naar een hoger plan. Aanrader.