Opinions

Teruggevonden rariteit.

En dat in een achterafzaaltje in Frankrijk. De enige kopie nog wel. En dus restte de producer niets anders dan een telecine vervaardigen. Er moest dan wel met de Engelse subs over de Franse heen. Het kon erger, zoals de originele filmband overkwam. Die was namelijk volledig verbrand.

De film is niet alleen zeldzaam vanwege zijn schaarsheid, maar tevens om de audiotrack. Die is volledig in Esperanto. De makers beseften achteraf pas hun bizarre keuze. Nadat voor de zoveelste keer bleek dat het niet de wereldtaal zou gaan worden.

Het Esperanto draagt wel bij aan het duistere sfeertje dat deze stijlvolle griezelfilm kent. Evenals de clichématige maar doeltreffende soundtrack. Wat echter het meest opvalt is het mooie camerawerk.

Goed.

Vermakelijke CGI-onzin.

En soms is dat helemaal niet erg. Ondanks het wereldvreemde USA-gevoel, het valse sentiment, 389 explosies en de opgeklopte cliché's. Heb net met mijn zoon dik 2 uur zitten genieten van al dit soort onzin met de BluRay-disc in de sleuf. Het beeld is schitterend en laat zien dat de special effects nog steeds erg goed meekunnen. Ook de TrueHD DTS audio is een feest voor de zintuigen. Maar dit terzijde.

Het verhaal is uiterst onderhoudend ondanks de voorspelbaarheid en de van dik hout-humor is voldoende entertaining. Tuurlijk is dit een klein cinematografisch stukje plastic en tuurlijk helpt het mee als zo'n kleine jongen het een vetcoole film vindt.

Het hoeft niet altijd vakmanschap te zijn, ook ik kan enorm lekker zitten op een ikea-bank..

Goed.

Een degelijk gemaakte aktiefilm die voortborduurt op de voorgaande delen. Hier zit hem meteen ook de kritiek. Waarom heeft Spielberg niet iets vernieuwends gedaan? Waarschijnlijk wilde hij de oude magie trouw blijven. En ookal speelt Indi 4 zich als vanouds af in het verleden, dit betekent nog niet dat er zoiets moet als het ontkennen van het heden. Wat ik hiermee bedoel te zeggen is dat het waarschijnlijk leuker was geweest dat de herkenbaarheid iets minder was en er een nieuwe draai aan de film was gegeven. Het is allemaal te voorspelbaar en de ontknoping is teleurstellend. Als deze film vijf jaar na The Last Crusade zou zijn gemaakt, zou een ieder dat geloven. Helaas wilde Connery niet meer meedoen, hij was al geheel gestopt met acteren (ookal heeft hij er nog wel over nagedacht, speciaal voor Spielberg).

Allen werd weer van stal gehaald maar dat had Spielberg beter niet kunnen doen. Naast de drie volzinnen die ze uitspreekt blijkt de inmiddels bejaarde actrice vooral verplicht aanwezig voor de fans.

Neemt niet weg dat we hier te maken hebben met een bovengemiddeld spektakel dat met name op het grote doek het best tot zijn recht komt.

Omdat Spielberg ook wel snapte dat het kunstje oud werd haalde hij Connery van stal. Geen verkeerde keuze. Met name zijn aanwezigheid geeft de film dat noodzakelijke stukje extra.

Leuk aktiespektakel voor het hele gezin. En beter dan het vierde deel. Helaas wilde Connery geen films meer maken al schijnt het dat hij over deel 4 (Kingdom Of The Crystal Skull) nog wel lang heeft nagedacht...

Ondanks de gedateerdheid is The Last Crusade de moeite waard. Een baanbrekende serie ooit die veel navolging kreeg en vele nieuwe deuren openden voor andere filmmakers.

Klassieker twee uit de serie. Iets meer aktie en engigheid maar niet sterker dan het eerste deel. Inmiddels voelt de serie sterk gedateerd. Toch evengoed anno 2008 nog steeds de moeite waard. De Indiana Jones serie blijft het leukst op een groot scherm.

B van Bullshit.

Soms kunnen B-films leuk zijn. Zo niet hier. Slechte acteerprestaties, belachelijke CGI, een idioot verhaal en een nog idiotere uitvoering vol hiaten. De schmierende Nelson is nog enigszins te doen, maar Rosselini is nu toch echt over haar houdbaarheidsdatum heen.

Wat een slechte rotzooi.

Schitterende strik.

Bij deze Italiaanse klassieker is het vooral genieten van de prachtige buitenkant. Inhoudelijk gezien is het verhaaltje allesbehalve sterk en valt de uitvoering ervan menigmaal door de mand. Matig acteerwerk ook. Maar nooit (met als uitzondering een crewlid wiens handen onbedoeld in beeld verschijnen) van buitenaf gezien. Sterker nog, als een drol in glitterpapier wordt verpakt lijkt de geur minder sterk te zijn. Helemaal als er een schitterende strik omheen zit. En dat zit er.

Regisseur Argento heeft wat betreft aankleding weinig aan het toeval overgelaten. Mooi camerawerk, belichting die de prachtige decors als het ware versieren als kunstobjecten en fantastisch kleurgebruik. De BD is er eentje waarmee je de nieuwe LED keurig kan kalibreren. Zonder gekheid. Maar toch hè? Zoals het wandtegeltje al wijselijk duidelijk maakte: ‘Ware schoonheid zit van binnen’. Een waarheid als een koe.

Redelijk.

Bonte bijrollen.

Deze actiefilm uit de lange reeks Van Damme vehikels is helemaal zo gek nog niet. Dat zit hem met name in de bonte stoet aan bijrollen en het onderliggende komische toontje. Knipogende pulp smaakt nu eenmaal. Een vermakelijke B-film dus en gelijk een van de betere flicks van de Belgische vechtmachine.

Goed.

Tarantino houdt van films.

En dat zullen we weten ook. Of ik daar bij deze film op zat te wachten is een tweede.

Laat ik beginnen met te zeggen dat e.e.a. wèl werkt. Maar helaas niet altijd. Het intro werkt gelukkig, leuk geacteerd ook. Pitt vind ik iets minder sterk acteren maar het is nergens echt storend. Waltz steelt i.i.g. de show.

De soundtrack viel me vies tegen en bewijst in mijn ogen, pardon oren, dat Tarantino iets te geforceerd aan ons wil duidelijk maken dat hij van films houd. Werkt al een stuk minder. Ook de totaal misplaatste Bowie, klinkt goed maar past dus minder. Vind ik wel jammer want doorgaans kan ik zijn soundtracks wel hebben. In raadspelletjes had ik helaas minder zin.

Het verhaal, althans deze vrije interpretatie op vele voorgangers, is vermakelijk maar de vaart zit er niet altijd even goed in. Suspense in de kelder, met als afsluiter nog even de schuinhangende camera is leuk bedacht, maar werkt bovenal. Spannend én leuk. Het einde is een flauwe finale, met als dieptepunt het kerven van de swastika. Wel weer leuk bedacht dat alles anders liep dan bedacht. Weinig voorspelbaarheid op dit gebied.

Maar het geneuzel met de naambordjes, het geflirt met verschillende genres en de filmgrapperij kon mij dus niet altijd bekoren. Er doemt soms de gedachte op dat Tarantino nooit meer een meesterwerk gaat maken. Al moet gezegd dat dit beter is dan zijn laatste films.

Wat mij het meest betreurde waren de dialogen die zwalkten tussen redelijk en sterk. En helaas kwam die eerste categorie, mijns inziens, vaker voor. Soms waren de gesprekken ronduit flauwtjes.

Al met al een vermakelijke maar lange zit. Want ondanks dat ik bijna alleen maar minpuntjes opnoem, ben ik voldoende vermaakt. Met dank aan een aantal sterke scenes en een prettige dosis humor. En daarvoor had Keitel echt niet aan de andere kant van de verbindingsradio hoeven hangen..

Goed.

Toekomstige typecasting.

Simpele slasher die naast de weerzinwekkend zwakke acteerprestaties een enigszins verrassend einde te bieden heeft. Het voorgaande is echter behoorlijk clichématig en de moorden verdienen nauwelijks een originaliteitsprijs. Van gore-genot is ook geen sprake en zo rest de kijker, ondanks de aardige setting en een leuk begin, een zeer gemiddelde horrorfilm. Met dat verschil dat de legendarische Vera Miles, die zelf vreemd genoeg hier ook niet sterk uit de hoek komt, meedoet en de van Family Ties bekende Zuniga breekt met eventuele toekomstige typecasting.

Doorsnee.

Gore bleek.

Met regisseur Yuzna aan het roer, kreeg de beruchte serie zowaar een vierde deel. Al riekt dit meer naar een afgekeurd en stof vergarend filmpje dat, middels een paar kerstbomen in de achtergrond, alsnog werd uitgebracht als onderdeel van de geld genererende reeks. Het heeft de serie in ieder geval geen kwaad gedaan, want de voorgaande films verbleken na het aanschouwen van deze. Sterk wordt het allemaal nergens en veel voorspelbaarder worden ze bijna niet gemaakt, goor is het zeker.

Redelijk.

Brave Brendan.

Inmiddels is Brendan Fraser de Dean Jones van heden ten dage. De Disney acteur van weleer had dezelfde brave uitstraling, maar nog het geluk af en toe een klassiekertje mee te pikken. Dat laatste ligt voor Fraser misschien in het verschiet. Waarschijnlijk niet, want de man zal telkens voor hetzelfde type familiefilm gecast worden. Hij weet er i.i.g. een aardige boterham mee te genereren.

Niets mis mee, maar ook deze fantasy ‘Inkheart’ onderscheidt zich verder niet van ander werk binnen het genre. Een interessantere hoofdrolspeler had misschien het verschil kunnen maken. Een en ander begint nog leuk en de cast is verder wel redelijk, maar er wordt vooral op safe gespeeld en alle bekende clichés komen voorbij. Weinig opzienbarend dus en eigenlijk alleen echt leuk voor kleine kinderen, ondanks het duistere tintje.

Doorsnee.

Enorm gedateerd tegenwoordig maar nog genoeg vermakelijk en onderhoudend. Dit mede door de sterke cast en het aardige verhaal. Redelijk.

Keurig kadreren.

Regisseur West, die zijn klassiekers kent, gaat ook hier rustig te werk. Dit komt in eerste instantie de sfeer en spanningsopbouw absoluut ten goede, maar doet de film ook in slowmotion de bocht uitvliegen tijdens de tweede helft. Met name wanneer de hoofdpersonages wat vreemde keuzes beginnen te maken is er nog onvoldoende humor aanwezig om een en ander te kunnen rechttrekken.

Het tegenvallende script komt de schrikmomenten ook niet ten goede, hoe keurig gekadreerd de griezeligheid ook in beeld wordt gebracht. En hoe griezelig McGillis dan ook, geheel natuurlijk, is getransformeerd in een oude heks, ook zij weet niet veel meer te bereiken dan de sisser waarmee een en ander lijkt af te lopen.

Redelijk.

Follow Me.

Wat een oubollig maar mooi liedje. Dit terzijde, want deze film biedt meer dan dat. Met name oogverblindend schone animaties.

Helaas ook een overkill aan filosofisch geprietpraat. Iets wat mij i.i.g. minder kon bekoren. Begrijp dan ook niet zo goed waarom Oshii daar zo rijkelijk mee strooit. Enige dosering was uiterst prettig geweest.

De BluRay heeft een betere kwaliteit dan die van deel 1. Echter, het had allemaal nog een stuk netter gekund. Onvoorstelbaar dat regelmatig dit soort visuele pareltjes omwille van God-mag-weten-wat, niet volledig afgestoft worden overgezet. Het zal wel met zoiets ordinairs als geld te maken hebben.

Een leuke ervaring, die mij zo rond het laatste half uur een beetje begon te verliezen. Mede door het vele gequote en ietwat vage plotontwikkelingen begon e.e.a. minder te boeien.

Goed.

Griezelige blauwdruk.

Inmiddels wel ingehaald door betere varianten van het thema.

Visueel keurig, met dank aan het mooie decor. De acteerprestaties, met name van de kinderen zijn, in orde. Het geschmier van Kerr begint tegen het einde ietwat te storen. Evenals het uit de bocht vliegende verhaaltje. Toch kent de film genoeg griezelige momenten en een duister sfeertje.

Goed.

Kleine klassieker.

Llewyn Davis is een getergd man. Zijn ietwat droevige uitstraling valt al vrij vlot te verklaren; het zit hem nooit echt mee. De folkzanger die nergens een poot aan de grond krijgt is geen slecht mens, maar kiest het liefst voor zichzelf. Als kijker heb je evengoed met hem te doen. Wanneer hij zijn best doet een kat veilig te herbergen breekt het ijs tussen hem en de kijker als vanzelf. Al gebeurt dat wellicht ten eerste tijdens de opening als hij een prachtig lied ten gehore brengt. Met het uiterlijk van een Cat Stevens zingt hij de sterren van de hemel.

De vocalen doen denken aan een Jeff Buckley of Tim Hardin. 'Is dit echt?' vraag je aan je oren. 'Wie is deze acteur en waarom zingt hij zo goed?' Het schijnt dat hij vlak voor dit soort takes nogal wat sigaretten rookte en menig biertje weg tikte. Het zij hem vergeven. Sterker nog, het doet eer aan de jaren zestig folkscene, waarin zowel het publiek als de voordragers niet vies van beide genotsmiddelen waren. Het schijnt ook dat Oscar Isaac soms dertig takes of meer nodig had voor het ten gehore brengen van een liedje. Ach. Frank Sinatra deed er soms honderd.

De muziek is een rode draad in dit verhaal rond Llewyn Davis, die het probeert te maken. Hij keert telkens terug op het juiste moment en zuigt de toeschouwer op in het scherm, of beter gezegd de luidsprekers. 'Die soundtrack moet ik bemachtigen..', galmt het telkens door je hoofd. Justin Timberlake en nog een aantal anderen zingen ook sterk, maar Oscar Isaac steelt steeds de show. Ook als acteur is hij dominant aanwezig. Uiteraard wordt hij vergezeld door een stel vreemde snuiters dat ook dit tragikomische werkje van de beroemde Coens tot een kleine klassieker maakt.

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Bij vlagen spannend drama met een meesterlijke soundtrack. Pacino en Russel zijn uitstekend op dreef. Het sterke verhaal wordt prima gebracht. Zeer goed.

Wisselvallige Wan.

De inmiddels ietwat wisselvallige regiebelofte van de horrorcinema slaat na een vreemde wraakfilm terug in griezelland. Niet met zoiets sterks als zijn bijna-debuut met de vele vervolgen, maar wel met een aardige spookhuisfilm. Geen gekke binnen het aloude genre, zonder enige verfrissendheid en ook al voorzien van de verplichte twist, maar wel met een uitvoering die de concurrentie met de rest veelal overleeft. Met dank aan redelijk gedoseerde spanning en een degelijke uitwerking van deze hedendaagse Poltergeist.

Goed.

Meer bekend van de remake, maar dit origineel mag er zeker wezen. Skarsgard is, zoals zo vaak, uitstekend en ondanks dat het verhaal soms een klein beetje rommelig oogt, is de spanning prima aanwezig. Goed.

Prima remake van Nolan die de chemie tussen Williams en Pacino mooi in beeld brengt. Sfeervol en spannend. Goed.

Gemiddelde komedie uit de bekende reeks met, in plaats van Sellers, Arkin als Clouseau. Edwards schreef er aan mee. Voor de fans een zeldzaam buitenbeentje dat nergens het niveau van Sellers' Clouseau haalt.

Aardig filmpje. Soms ietwat onevenwichtig en sentimenteel, maar prettig onderhoudend en absoluut vermakelijk. Hopkins is schitterend. Goed.

Deel 1.

Vermakelijk, maar niet aldoor. E.e.a. heeft te maken met het ietwat chaotische scenario. De opbouw is op zijn minst vreemd. Het weergeven van de tijdsbeelden is prachtig gedaan, inclusief de vaak fout uitpakkende maar hier goed geplaatste, splitscreens. Het camerawerk kon mij sowieso erg bekoren.

En dan Cassel. De man speelt sterk, al helpt het scenario hem niet helemaal doordat we soms moeten gissen naar motivaties en eventuele gebeurtenissen. Het is knap dat hij Mesrine enigszins sympathiek weet te maken.

Depardieu verdwijnt helaas veel te snel uit de film. Hij steelt wat mij betreft de show, en had veel langer mogen meedoen.

Ik vind het net te veel een allegaartje om dit tot meesterwerk oid te betitelen, maar het predikaat goed verdient het zeker. Heb het gevoel dat hier veel meer had ingezeten. Toch val je je geen buil aan deze film. Dat heeft te maken met een aantal zeer sterke scenes en puik acteerwerk.

Goed.

Wat bij vlagen briljant is wordt om zeep geholpen door zijplotjes die de vaart volledig uit de film halen. En zo werd een meesterwerk in de dop onevenwichtig en uiteindelijk een redelijke film. Fresnadillo zou zich revancheren met 28 Weeks Later.

Hilarisch hoogtepunt.

Ondanks de aanwezigheid van de Amerikaanse steracteur George Kennedy is het juist het acteren dat hier behoorlijk tegenvalt. Sterker nog, de zogenaamde acteurs zetten een wanprestatie neer van jewelste. Het draagt bij aan de onbedoelde feestvreugde die van deze film een bijzonder voorbeeld maakt van iets dat zo slecht is dat het bijna weer goed wordt. Het wordt wel vaker genoemd, maar dit is zo’n zeldzaam gevalletje van iets dergelijks. Het kan dus echt. Kortom, cult in de maak. Een grote schare fans valt echter niet te verwachten. Alleen de echte liefhebbers van pure reut vinden hier hun heil.

Een en ander is af en toe zo onbedoeld grappig dat je het moet zien om te kunnen geloven. De meest debiele dialogen worden op zo mogelijk nog idiotere wijze uitgesproken. Alsof een ieder die bij deze nederhorror betrokken is geweest volstrekt mesjogge was, of de zwijgplicht moet zijn opgelegd. Zo van ‘Je houdt je mond, anders zetten we je naam op de titelrol!’. Een spontaan in een lachbui schietende cameraman moet toch op zijn minst zijn gewaarschuwd. Of een doorgrinnikende geluidsman. De regisseur zelf had kennelijk geen enkel gevoel voor humor. Aan de lach valt hier namelijk niet te ontkomen, al ben je chagrijnig.

Schijnbaar had men haast of werd er niet aan zinnigheid gedaan op de set, want de ene scène is nog belachelijker dan de andere. Daar kunnen zelfs de blote borsten van Honneponnetje weinig meer aan veranderen. Regelmatig doen de ernstig hijgende zanger Wauters en zijn tongworstelende vriendinnetje denken aan de geluidsband van een pornofilm. Qua acteerniveau is de vergelijking met sekscinema sowieso een inkoppertje. Een uiterst vreemd moment is een zogenaamd muzikaal onderonsje tussen de hoofdrolspelers, waarbij het moet lijken alsof er echt op instrumenten wordt gespeeld. Voor het gemak worden er daarom vooral bovenmatige expressieve gezichtsuitdrukkingen gefilmd. Van porno gesproken... Of hoe een dubieus dieptepunt een hilarisch hoogtepunt kan zijn.

Matig.

Uitstekende thriller met de psychopatische cop Gere. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar de film is absoluut vermakelijk. Met name Gere en de ingebouwde spanning geven het net dat kleine beetje extra. Zeer goed.

Het toenmalige kindsterretje en tevens dochtertje van Ryan houdt zich staande in deze sentimentele jeugdfilm met paarden, die ook al een eerder succesvol deel kende: National Velvet. Redelijk.

Hmmm..

Wat spannend en goed begint, vervalt helaas in een mindere tweede helft. Zaken beginnen hun geloofwaardigheid te verliezen en de film wordt naar het einde toe meer en meer clichématig. Neen, zoals Kos placht te zeggen, dit hebben we allemaal al tien keer eerder gezien, en vaak ook beter..

Zeer gemiddeld.

Verkapte feelgood.

Zeer geinige film over twee mannen die besluiten stage te gaan lopen bij Google. De film voelt af en toe en beetje aan als een soort van verkapte reclame voor het internetbedrijf, maar biedt tevens een uitstekend decor aan komieken Vaughn en Wilson. De twee hebben een uitstekende chemie, maar zijn vooral ook erg grappig. Je zult als kijker niet van je stoel rollen, maar eerder een continue glimlach hebben. Feelgood en volgens alle geijkte clichés, maar absoluut werkend en leuk.

Zeer goed.