Opinions

Vermakelijke horrorclassic.

En bodem voor vele vervolgfilms.

Het onderhoudende verhaaltje stelt niet veel voor in tegenstelling tot de personages. Met name Pinhead is een geslaagde creatie.

Het acteerwerk zwalkt maar is ondergeschikt aan een aantal mooie (alsmede lelijke) SFX en genoeg spanning. Sfeervolle griezelfilm met voldoende gore.

Goed.

Video-voer.

Na twee aardige horrorfilms moesten de uiers van de melkkoe doorgemolken. Dat kan in principe vrij lang, maar vereist wel enige creativiteit. Die is in dit haastwerk helaas ver te zoeken en een en ander voelt aan als een met zwakke acteerprestaties doorspekte amateurproductie die rechtstreeks voor video bedoeld was.

Doorsnee.

Alans anagram.

Dit vierde deel waarin de duivelse kubus opnieuw wordt geworpen is, ondanks de andere invalshoek, een verwaarloosbare. Waar de eerste twee delen nog voor enig vermaak zorgden en het derde de herinnering daaraan, is dit vooral een zwaktebod waarbij enkel wat gorigheid de gemiddelde horrorfan zou kunnen bekoren.

De naam Alan Smithee (een anagram voor The Alias Men) zou bij de oplettende kijker vooraf al enige alarmbellen moeten doen afgaan. Kevin Yagher kon schijnbaar de klus niet naar behoren klaren. Een duidelijk geval van ‘schoenmaker blijft bij uw leest’. Gelukkig keerde hij snel terug naar op oude nest om op vertrouwde en wèl geslaagde wijze de kijkers stuipen op het lijf te jagen met make-up.

Doorsnee.

007 By The Beatles.

En dan met een flinke scheut kolder. Alhoewel.. Op het gejatte thema-muziekje na is hier weinig Bondesque aan.

Als je geen fan van de Fab 4 bent, heb je hier zowiezo weinig te zoeken. Want het verhaal is, op een paar geslaagde grapjes na, allesbehalve sterk. Tuurlijk snappen we, na een filmpje als dit, de samenwerking tussen Harrison en Python beter. Maar het Handmade-niveau wordt helaas niet gehaald. Wat mij enkel doet besluiten een halfje bij te tellen, is de muziek. Pardon, de geniale muziek..

Grappig om te zien is dat de 'clips' er nog steeds goed uit zien. Sterker nog, sommige kunnen makkelijk de concurrentie aan met de hedendaagse MTV-meuk. En dan zwijgen we voor het gemak maar even over de composities zelf. Want ik heb op de muziekzender zelden zulke compositorisch sterke hoogstandjes voorbij horen komen, heden ten dage.

Redelijk.

Tenekrommend slechte komedie uit de jaren zeventig. Ondanks de sterke cast wil deze komedie nergens echt grappig worden en is het acteerwerk soms beschamend. Matig.

Saai.

Een zeer gemakkelijke documentaire, waarbij COC-medewerkers tijdens hun voorlichtingen worden gefilmd. Laten deze nu net die klasjes bezoeken waar het niveau laag en de sfeer vijandig is. Zelfs dat kan weinig toevoegen of afbrokkelen aan de verder prima boodschap, die ons door middel van deze film erg saai wordt verteld.

Redelijk.

Saaie suikerspin.

Een romantische sciencefictionfilm van Spike Jonze. Dat klinkt goed. De onzichtbare Beastie Boy en het brein achter Jackass heeft zijn sporen ruimschoots verdiend met een uitstekende debuutfilm en een prima tweede prent. Being John Malkovich en Adaption. (vergeet vooral het puntje niet). Vernuftig in elkaar gestoken, vernieuwende maar bovenal fijne films. Zijn derde full feature viel echter een beetje tegen: Where the Wild Things Are. Hier bleek het schuren tussen genres iets teveel wrijving op te leveren. Maar een nieuwe film van Jonze mét Joaquin Phoenix? Dat kon haast niet mislukken. En toch is het gelukt. Met mislukken dan.

Het verhaal is leuk gevonden, hoe voor de hand liggend en gemakkelijk uitgevoerd ook. Het idee werkt. Jonze brengt het liefdesplotje omtrent een man die verliefd wordt op zijn PC's nieuwste besturingssysteem (de korte uitleg) uiteraard prachtig in beeld. Maar al snel wordt pijnlijk duidelijk dat niet alles weet te werken. Het eerste echte gesprek tussen de hoofdrolspeler en zijn spraakbestuurde software verloopt te opzichtig. Te geacteerd. Niet naturel, zo u wilt. Toch heeft Jonze hier niet geknipt. En verderop komen er sporadisch nog wat korte schmierpartijen langs. Onnodig, want ze zijn er zo uit te lichten. Vaak hebben ze te maken met een minder gebalanceerd sounddesign. Gek voor een videoclipgoeroe.

Wat ook onnodig is: de lange speelduur. Het verhaal geeft aan de term 'voorspelbaarheid' een nieuwe dimensie. Omdat het van Jonze afkomstig is ben je als kijker nog geneigd te denken dat het allemaal anders is of zal worden. Dat het een beetje 'indie' is. Dat het een beetje zus.. Niets is minder waar. Dit is zonder enige twijfel de regisseur zijn meest commerciële film. Althans van de door hem zelf geregisseerde exemplaren. Nu is er niets mis met commercie, maar de suikerzoete romance die gedoemd is te mislukken wordt hier wel erg lang uitgesponnen. En dus slaat af en toe de saaiheid toe, want vrijwel elke wending verwacht je minstens vijf minuten eerder.

Natuurlijk valt er genoeg positiefs te zeggen over Her. Bijvoorbeeld dat Scarlett Johansson een prachtstem heeft die, met name in het begin, niet alleen Phoenix inpakt maar de kijker erbij. Dat het camerawerk goed is, de muziek mooi. Dat er goed geacteerd wordt (op de eerder genoemde minpunten na, maar die lijken meer op het conto te komen van de vreemd genoeg verslappende regisseur) en dat het idee dus erg leuk is. Zal Electric Dreams uit 1984 nog even door Jonze's hoofd zijn geschoten voorafgaand aan het schrijven? Een foute eightiesfilm die stiekem vermakelijker is dan dit. Dit is te traag en te zoet. Alsof je in slow-motion een suikerspin zit te eten...

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Zoals wel vaker gaat met de verplichte vervolgen, wordt het allemaal wat minder. Zo ook hier. Nog enigszins onderhoudend maar wel erg mager en flauw. Wederom zonder Jones. Gemiddeld.

Enigszins vermakelijke jeugdfilm uit de bekende serie met Jones. Typisch Disney middelmaat maar nergens echt slecht. Wel enorm gedateerd. Gemiddeld.

Enigszins onderhoudend vervolg op het succesvolle eerste deel van de lange reeks Herbie's. Jones wordt hier echter wel een beetje gemist. Geen hoogvlieger maar als jeugdfilm toentertijd niet mislukt. Gemiddeld.

Deze Disney is jammer genoeg een van de minderen. Het verhaal, de humor en de characters worden nergens echt slecht maar, helaas, ook nergens echt goed. Kan niet wedijveren met eerdere classics, de goede stemmencast ten spijt. Redelijk.

Clichématige Coraci.

Flauwe hap met Kevin James die aan MMA gaat doen om zijn collega leraar financier bij te kunnen staan. Met name de Nederlandse Bas Rutten zorgt voor een komische knipoog, maar de meeste grappen en grollen zijn slap en Jones of Winkler stellen zelfs ronduit teleur. Leuk voor vechtsportfanaten, maar de rest wacht een nogal clichématig en standaard filmpje. Nu viel er van regisseur Coraci, die na het leuke The Wedding Singer vooral reut produceert, ook niet veel meer te verwachten.

Doorsnee.

Oude cowboy.

Eastwood lijkt soms een beetje onduidelijk in welke richting het zwaartepunt moet gaan, maar toch is dit een prima drama geworden. De verplicht ontwarde verhaallijntjes zijn overzichtelijk en allesbehalve storend en het geflirt met mystiek en romantiek werkt. Als het dan toch zoet moet zijn, dan het liefst uit de koker van een oude cowboy.

Zeer goed.

Pulp.

En daar ben ik doorgaans dol op. Zo heb ik laatst nog even The Exterminator 2 over de beeldbuis getrokken. Van Cannon-klassiekers gesproken.

Ook in die flick vlogen de dummies mij om de oren, alsmede de beschamende acteerprestaties. De dummie in deze film is Norris zelf, maar de ergste is die van de moordenaar op het einde. Van goofs gesproken.

Doorgaans weet ik Norris wel te waarderen. Al acteert hij tegenwoordig overtuigender dan ooit in zijn infomercials, en zal hij hoogstwaarschijnlijk van het witte doek verstoken blijven. Van tragedies gesproken.

In deze rommel is het echter vooral afzien om de man zelf. En het ontbreken van zijn charisma. Iets wat normaal gezien enigszins wordt ondervangen door een vermakelijk verhaaltje, een goede schurk of aardige vechtsscenes.

Jammer, want ik begin zo langzamerhand door zijn rolprenten heen te raken. Maar waarschijnlijk heb ik zijn 'beste' flicks al gezien (Lone Wolf McQuade, Silent Rage etc.). Geen goede Norris en geen goede Cannon (naar Golan-Globus-begrippen). Dubbeljammer, want ik vermoed dat "The Cutter" niet veel beter zal zijn. Toch ga ik de gok nemen. Van doorzetingsvermogen gesproken.

Toch weet Chuck mij altijd weer een nostalgisch gevoel op te dringen. Daarvoor dank en een half sterretje extra.

Snik. Opdat Tarantino ooit deze held eens uit het slop durft te trekken..

Wat Gooding in deze clichématige flick te zoeken heeft blijft een beetje een raadsel. Zonder hem zou de film echter nog dieper zinken ondanks zijn geschmier. Hetzelfde geldt voor Liotta. Niets bijzonders en bij vlagen zelfs slecht. Gemiddeld.

Viva VHS!

Deze pulpproductie omtrent een gekidnapte professor is van amateuristisch niveau. We zien de microfoons nog net niet hangen, maar horen duidelijk dat ze verkeerd geplaatst zijn. Afgewisseld met dubs hebben de makers gemeend e.e.a. te kunnen verbloemen. Ook het camerawerk is allesbehalve sterk.

Het dieptepunt is het acteerwerk. Alsof we in een Godfrey Ho-product zijn beland. Of de acteurs rechtstreeks van straat geplukt zijn is onduidelijk, maar klinkende namen als Bruce Baron en Mike Monty doen niet rieken naar een acteeropleiding. De praktijk nog minder.

Het verhaal zuigt aan alle kanten en wanneer uiteindelijk zelfs een Rambo-look-a-like en een ninja aan het geheel worden toegevoegd, is lachen het enige wat er nog in zit. Zo slecht dat het bijna... Juist ja. De vele plottwists en enorme hoeveelheid characters doen de kijker sowieso al snel de draad kwijtraken, ondanks het simpele gegeven.

Matig.

Met terugwerkende kracht.

En zeer goed geacteerde tragi-komedie is wat Hesher in elk geval omvat. Niet alleen vanwege het treurige verhaal en de uitzichtloze omgeving waarin het hoofdrollende jongetje zich bevindt, leeft de kijker met hem mee. Zijn performance is prachtig en doet je de 'vervelende' titelrol-vertolker vooral als onwelkome plaaggeest doen overkomen. Het verhaal omtrent een ‘zichzelf uitnodigende gast die nooit meer weggaat’ is erg origineel, maar ondermijnt tevens het diepere drama. Gelukkig maar.

De vervreemdende aanpak van dit originele gegeven werkt regelmatig verfrissend, maar stoort eveneens. ‘Wat wil die irritante Hesher nu eigenlijk?’ en ‘waarom sodemietert niemand hem op straat?’ zijn vragen die menigmaal door het hoofd van de kijker zullen spoken. Vaak net niet lang genoeg om vol verbazing een lach te onderdrukken wanneer Hesher zich weer eens onconventioneel gedraagt. Geen boer-met-kiespijn-gelach, maar ook geen hilariteit. Wel veel gegniffel.

Ondanks dat er vrij prominent op de hoes wordt vermeld ‘featuring music by Metallica and Motorhead’, is er van een royale soundtrack met deze heavy-metal giganten nauwelijks sprake. Het is vooral het grotendeels ontbreken daarvan wat opvalt. Anderhalf liedje en 'n basloopje komen hoogstens in vier flarden voorbij. Kort maar krachtig en zeker niet voldoende om speciaal vermeld te moeten worden. Alhoewel, het is maar hoe je het bekijkt.

De absurde humor waarmee deze film is doorspekt begint tegen het einde dan toch meer de doorslag te vinden naar drama. Door middel van flashbacks wordt de gevoeligste snaar geraakt tijdens het tonen van de tragedie die aan 't verhaal ten grondslag ligt. Een en ander weet op deze wijze met terugwerkende kracht emotionele indruk te maken. En dat is best knap werk. Want ondanks dat het voorafgaande soms ook sterk is, je zit als kijker bijna te wachten op een moment van ontlading.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Aanbiedingsanimatie.

De 3D-bluray van de animatie Thor: De Legende van Walhalla is enkel in een Nederlands gesproken versie. Nu mag je ook weinig eisen stellen aan BD's uit de 5 euro bakken, maar toch. De optie voor de originele versie hoort er wel tussen te zitten. Ook bij een laag bedrag. De audiotrack is overigens in het enigszins obscure DTS-HD High Resolution Audio, ondanks dat de verpakking DTS-HD Master Audio vermeldt. Niet dat een normale sterveling het verschil tussen de twee hoort, maar de hier gepresenteerde codering kost wat minder ruimte op de schijf. Hetgeen weer die aanbiedingenbak zou kunnen verklaren. Al heeft de kwaliteit van de film er vast ook mee te maken. Het 3D is nog best aardig (niets meer dan een gimmick hier overigens) evenals de animatiestijl, maar de film ontbeert vooral een solide script en leuke karakters. Ook de humor is hier ver te zoeken en vaak te flauw. Wat dat betreft zijn de stemacteurs Patty Brard en Jandino Asporaat enigszins op hun plek.

Doorsnee.

Voorspelbare voltrekking.

Een schamel horrorwerkje volgens het oude en platgetreden Agatha Christie-principe: één voor een legt men het loodje. Nu zijn er weinig andere genrewerkjes die volgens een origineler principe werken, maar toch. De voorspelbare voltrekking gebeurt echter op dusdanig clichématige wijze dat de gemiddelde griezelfan vroegtijdig in slaap zal vallen. Deze plotselinge narcose wordt vooral opgedrongen door het gebrek aan spanning.

Doorsnee.

Het grootste probleem aan deze zeer clichématige thriller is dat hij nergens echt spannend is. Wederom heeft DeNiro zich in de luren laten leggen door in deze film op te draven. Zeer gemiddeld allemaal.

Uitstekend regiedebuut van Caan dat helaas in de vergetelheid is geraakt. Uiteraard een beetje gedateerd maar nog steeds de moeite waard. Met name door Caan die dit drama naar een hoger plan tilt. Goed.

Mindere Mel.

Dat regisseur Mel Brooks na Blazing Saddles en Young Frankenstein niet meer dat niveau heeft kunnen halen zal door vrijwel niemand worden ontkend. Een totale mislukking is High Anxiety nu ook weer niet geworden. Maar op een paar flauwe Hitchcock-referenties, een aardige Kahn en een grappige persiflage op Sinatra (de titelsong) na, valt er hier verder bar weinig te halen.

Onvoldoende.

Voorspelbaarheid troef.

Naast het feit dat e.e.a. enorm clichematig is, Freeman op de auto-pilot zit en de twist van mijlenver aan komt bulderen, is de film enigszins onderhoudend voor een druilerige zondagmiddag, met maar een film in de kast.

Onvoldoende.

Cowboy Clint.

In zijn tweede zelf geregisseerde parel na 'Play Misty For Me' is het wederom genieten. Deze western met Eastwood als de mysterieuze huurling die een stadje moet beschermen tegen wraakzuchtige bandieten, kent een mysterieus tintje en is stijlvol.

Zeer goed.

Magnum Vs. Indiana.

De vele haartjes van Tom 'Magnum P.I.' Sellecks snor zijn goed te tellen dankzij een prima Bluray-transfer, die op dit moment alleen als import te verkrijgen valt. De film werd vaak vergeleken met de Indiana Jones-serie vanwege een aantal marketingtrucs (zie voor een recent voorbeeld daarvan de schaamteloze DVD-hoes bij Bol.com) en een eerdere auditie van Selleck voor de rol van avonturier Indiana Jones, maar is eerder een lichtkomische avonturenfilm die een eigen patroon borduurt. Een slordige dat wel. Het actierijke verhaal over Armstrong die met behulp van Selleck een aantal landen vliegend doorkruist hapt luchtig weg.

Desondanks uiterst voorspelbaar en clichématig, maar dankzij de chemie tussen de hoofdrolspelers nog best aardig. Regisseur Hutton keerde hierna Hollywood de rug toe. Hij was er in de jaren '70 al een beetje klaar mee, maar verving in 1980 Polanski die werd ontslagen door de studio vanwege de verkrachting van een minderjarige (die film zou het afscheid worden van Sinatra op het witte doek: The First Deadly Sin - hij zou nog een bijrolletje in The Cannoball Run 2 doen en zijn laatste rol in een aflevering van Magnum spelen, waarmee de cirkel weer rond is). Hierna kwam dit, in eerste instantie voor Roger Moore bedoelde, project voorbij en daarna koos Hutton voor een 'filmloos' leven.

Redelijk.

Sinatra en zijn grote held Crosby stelen de show met name door de magistrale muziek en niet door het knullige verhaaltje. De sterrencast ten spijt. Met het schitterende True Love. Redelijk.

Soms een beetje stuurloos maar wel pakkend is dit drama van Singleton, die wederom een prima film maakt. Ook hier is Cube sterk. Goed.

Wat sterk begint ontaard al snel in clichématigheid om met slappe hap te eindigen. Jammer want hier had wel wat meer in gezeten. Onderhoudend, dat wel. Gemiddeld.

Duistere duo's.

De nieuwste Netflix-productie is een misdaadfilm die vele jaren geleden was bedoeld voor Robert Redford en Paul Newman. Zoals het wel vaker gaat bij films, loopt het regelmatig anders. De inmiddels 64-jarige Kevin Costner ziet er een dagje ouder uit, hetgeen mooi past bij de rol van gepensioneerde Texas Ranger. De immer interessante Woody Harrelson is zijn sidekick tijdens de jacht op Bonnie & Clyde, het legendarische criminele duo in de jaren dertig. Maar welk duo is het meest duister?

Het verhaal is dus op ware feiten gebaseerd, al kun je je uiteraard afvragen waar de waarheid eindigt en de fictie begint. Feit is wel dat het einde van Bonnie Parker en Clyde Barrow wellicht realistisch in de film wordt weergegeven. Van dit einde is dan ook voldoende foto- en filmmateriaal bewaard gebleven voor een nauwkeurige reconstructie. Na dertien moorden en diverse overvallen en inbraken werd hun einde bloederig beslecht.

Minder bekend is het verhaal rond de mannen die hiervoor verantwoordelijk waren, Frank Hamer en Maney Gault. Nauwgezet of niet, The Highwaymen is in zijn opzet geslaagd. Vanuit het oogpunt van deze twee jagers valt er weinig te begrijpen van de successtatus van de beroemde boeven destijds. Costner en Harrelson vormen een prima duo dat aan elkaar gewaagd is, maar verbaal vuurwerk is er niet te bekennen. Twee getergde mannen op leeftijd werkt echter ook.

Soms wil de film teveel leunen op anekdotes en de continu aanwezige dreiging, maar alleen suggestie is iets te mager voor zo een lange speelduur. De schaarse momenten dat er actie is, is deze prima maar dus te dun gedoseerd. De film is echter degelijk gemaakt en de hoofdrolspelers weten de aandacht goed vast te houden. Al gebeurt er niet zo heel veel, wordt er wel erg vaak benadrukt dat Bonnie & Clyde laffe boeven zijn en kent iedereen de afloop. Costner en Harrelson houden je bij de les.

***

Met dank aan Netflix voor het recensie-exemplaar.

Dit vervolg op de aardige remake begint sterk, om al snel te veranderen in middelmatigheid. Bij vlagen redelijk. Matig