Opinions

Vermakelijke aktiefilm van het bekende Smokey-duo Needham en Reynolds. Niets hoogstaands maar onderhoudend en bij vlagen grappig. Redelijk.

Hop-eloos.

De bekende combi tussen real live en animatie wordt hier volgens de bekende formule zoutloos uitgewerkt. Op een á twee aardige grapjes na valt de film als komedie hopeloos door de mand. Als jeugdfilm blijft er een onderhoudende zit over voor de allerkleinsten, maar meer dan een paar geinige diertjes heeft de film eigenlijk niet te bieden.

Doorsnee.

Kluchtig kleineren.

Een geinig filmpje over een drietal vrienden dat wordt gekleineerd door hun werkgevers. Dit levert een aantal geslaagde grappen op, al is het zeker geen hilarische film geworden. De film moet het sowieso een beetje van de chemie tussen de drie vrienden hebben, want het verhaaltje an sich begint tegen het kluchtige einde een beetje te vervelen.

Goed.

Kippenvel.

Een angstaanjagende griezelfilm, die dankzij de alternatieve en eigen aanpak al snel onder de huid gaat zitten. Vanzelf ontstaat er kippenvel, wanneer op letterlijk schokkende wijze een realistisch aandoend verhaal omtrent een jagende seriemoordenaar wordt verteld. De kotsende camera en enerverende editing zijn fantastisch. Door de uitstekende visuele jas, de prachtige soundtrack inclusief griezelige geluiden, en het sterke acteerwerk wordt de betrokkenheid bij de kijker voortdurend groter.

En dat terwijl er op soms afstandelijke, maar uiterst subtiele manieren wordt getoond hoe het enge verhaal zich voortzet. Geholpen door een bijzondere chronologische aanpak. De daaruit voortvloeiende dreigende sfeer, die de opbouw naar een goede finale van de juiste suspense voorziet, maakt het helemaal af. Een verontrustend gevoel is hetgeen waarmee de kijker achterblijft. En met kippenvel. Massa's kippenvel.

Geweldig.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Mislukt.

En het begon nog wel hoopgevend sterk met een bordje vol uitgerukte tandjes en een lekker onheilspellend sfeertje met dito Quaid. Helaas beginnen de eerste barstjes al na een half uur, en halverwege weet je al hoe het gaat aflopen. Voorspelbaar met een hoofdletter V dus.

Ondanks dat gegeven hoopte ik nog enigszins op spanning, maar deze en de sfeer werden telkens meer verneukt door de wanprestaties van Zhang en de, zich in hoog tempo opstapelende, cliché's. Ook Quaid begint dan af te zakken en als de vergelijkingen met Silence Of The Lambs en 7even zich al meer beginnen op te dringen wordt het zelfs een beetje vervelend allemaal.

Ondanks dat het einde voor een ieder moeiteloos valt te voorspellen, hoop je er op dat je het mis hebt. Helaas pindakaas. Het einde is precies die belediging voor de intelligentie waar je al zo bang voor was. En niet alleen vanwege de voorspelbaarheid, maar ook vanwege de zoutloze uitvoering.

Een behoorlijk gemiste kans deze film. En uiteindelijk, binnen het genre, zeer gemiddeld.

Jammer.

Leuke en bijzondere animatie met een ietwat gemiddelde Carey. Helaas kan deze film de concurrentie met het gemiddelde Pixar-werk amper aan. Niet vanwege de animatie, deze is prima in orde, maar vanwege de clichématigheid en de flauwe grappen. Het verhaal is net niet sterk genoeg om ons te blijven boeien. Evengoed redelijk vermaak.

Goedkoop griezelen.

De film Host weet op positieve wijze boven de hedendaagse horror uit te steken. En alsof Covid-19 al niet voor genoeg ellende zorgt, deze film doet de pandemie bijna verbleken met realistisch huiveren binnen het zogenaamde found footage genre. De mosterd werd gehaald bij films als Unfriended en Searching, die zich eveneens op de computer afspelen. Twee sterke titels, maar Host weet de kijker wellicht nog meer te laten griezelen. En dat op goedkope wijze. Het bevestigt maar weer eens dat je zonder geld heus wel een goede film kunt maken. En een goede film mag best kort zijn. Een uur blijkt soms voldoende.

De Coronacrisis wordt er handig bijgehaald als een groepje tieners dankzij de lockdown elkaar enkel nog via Zoom kan spreken. Geesten oproepen was nog nooit zo digitaal. Je zou kunnen zeggen dat tegen het einde een register te veel wordt opengetrokken en dat niet alles even logisch is, maar dankzij het hoge tempo krijg je weinig kans om op alle slakken zout te leggen. En dat is helemaal niet erg, want in deze tijd van menselijk egoïsme is er al genoeg om je over op te winden. Hoe erg de mens ook is, het antwoord zit hem echter niet in het geestenrijk. Zo blijkt maar weer eens.

***½

Met dank aan Cinéart voor het recensie-exemplaar.

Na een tergend slecht en amateuristisch begin, geraakt de film plotseling toch in de juiste baan. En zo wordt de film redelijk tot goed naar het einde geloodst. Veel gore, een hype maar niet veel nieuws onder de horizon. Gemiddeld.

Niet slechter maar ook niet beter dan deel een. Hier is iets meer de invalshoek verlegt naar de daders maar ook dit levert verder niets bijzonders op. Bij vlagen redelijk maar vooral gemiddeld.

Goedkope gore.

Door de vernieuwde invalshoek en het telkens op het verkeerde been willen zetten van de kijker, verdienen de makers van dit derde deel uit de martelhorror-reeks een klein applaus. Met de nadruk op klein want, ondanks dat dit waarschijnlijk het beste deel tot nog toe is ,blijft er ook bij deze aflevering genoeg te zeuren over. Zo blijft een en ander, ondanks de verwoede pogingen, toch nog voorspelbaar. De gore is niet geweldig en oogt goedkoop.

Redelijk.

Van de Shaun Of The Dead-crew komt dit vermakelijke Hot Fuzz. Dat niveau wordt helaas net niet gehaald maar ook deze film is de moeite waard. Het einde haalt de film een klein beetje naar beneden maar over het algemeen is het lachen wat de klok slaat. Wright lijkt een belofte. Goed.

Deze zogenaamde Black Belt Jones 2 heeft weinig te bieden. De vechtsenes zijn enigzins vermakelijk maar het acteren en met name de humor zijn van een verschrikkelijk laag niveau. Slecht.

Bij vrijwel alle hilarisch bedoelde scenes slaat deze komedie de plank volledig mis. Met name door de gemakkelijke en voorspelbare weg van flauwe grappen te nemen. Sfeervol en het verhaal belooft veel, maar dat is niet genoeg om ons te entertainen. Met name omdat nergens de belofte wordt ingelost, alle potentie ten spijt. Bij vlagen vermakelijk,maar zeer gemiddeld.

Het niveau van Police Squad, Top Secret of Flying High wordt helaas nét niet gehaald, maar de humor is soms hilarisch. Ietwat te onevenwichtig qua goede en slechte grappen maar absoluut onderhoudend.

Wederom vermakelijk filmpje wat misschien zelfs ietsje beter is dan deel een. Toch wordt het niveau van de eerdere werkjes als bijv. Top Secret, niet gehaald. Dit ligt voornamelijk aan de balans tussen goede en slechte grappen. Edoch, een onderhoudende zit.

Cincinnati?

Het is een van de vraagtekens die dit komische filmpje oproept. Waterdicht is het plot ondanks de titel niet, maar leuk is het wel.

Al is er sprake van meer potentie dan resultaat, de kijker zal uiteindelijk moeten lachen. Dit met dank aan de vuilbekkende Corddry en leuke bijrollen van Glover en Chase.

Goed.

Waanzinnige weerloosheid.

Hotel Mumbai is een onprettige film, maar wel een heel sterke. Dat eerste zit hem uiteraard in het verschrikkelijke onderwerp van de waanzinnige geloofsfanaten, die met automatische wapens iedereen op laffe wijze doden. En dat duurt de hele film lang. De weerloosheid is voelbaar. Totdat je er niet meer langer tegen kan en het liefste door de beeldbuis heen zou springen om in te grijpen.

Missie van de filmmakers geslaagd dus. Het tweede zit hem in de kundige wijze waarop wordt gefilmd en het goede acteerwerk. Ook zit er met name in het begin veel spanning in. Een paar scènes zijn gerust ijzingwekkend te noemen. Toch voelt de film eveneens aan als een docudrama, mede geholpen door de nieuwsbeelden die her en der worden ingevoegd. De mix is zeer geslaagd.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Ietwat vreemde komedie die met name door de uitstekende acteerprestaties en een aantal zeer komische scenes stand houdt. De film voelt echter, door het ietwat rommelige verhaal, onevenwichtig. Redelijk.

Nieuw leven.

Eindelijk eens een documentaire over de meest sympathieke, maar ook onderschatte band van Nederland: De Dijk. Gewone jongens die destijds de looks van Vrienten & co ontbeerden en meer als harde werkers overkwamen dan als geraffineerde gimmicks in het kielzog van Doe Maar. Ook zij braken door in de vruchtbare jaren '80. Dat beeld bleek ook te kloppen, want het is hard werken wil je het zo lang volhouden. Huub van der Lubbe staat soms onbeholpen op het podium en kan misschien niet zingen als een Borsato, het is evengoed allemaal zoveel echter en oprecht. Daarnaast is hij een fenomenaal tekstdichter. Een van de allerbeste in ons land. Een gemiste kans is het dan ook dat dit onderwerp vrijwel volledig achterwege blijft. Vooral omdat hij het duidelijkst spreekt middels zijn teksten. Hij lijkt hier aan te zijn gekomen op een breekpunt en 'Hou Me Vast' lijkt welhaast een boodschap aan de rest van het muzikale gezelschap.

Een prater ben ik niet, zingt de zanger. Het geldt voor de gehele band. Een groep vrienden die niet veel verder praat dan de muziek, maar desondanks onlosmakelijk met elkaar is verbonden in zoveel meer. Tekenend voor het zwijgzame gezelschap dat zulke mooie liedjes maakt, is de zanger zijn afscheid. Hij wil er al tijden mee stoppen, zo sijpelt door alles heen. Wanneer de band op het punt staat om een optreden te gaan doen met soullegende Solomon Burke, weigert de frontman hierbij op het podium aanwezig te zijn. Hij voelt zich overbodig. De jongens geven hem een welgemeende aai over de bol en dat was het dan. Gewoon meedoen Huub! Hoe goed hij ook een tekst kan overbrengen, zijn gedachten blijven ietwat raadselachtig. Al lijkt hij de enige te zijn die de achterkant van zijn tong best wil laten zien. Hij laat zich paaien omdat hij weet dat het anders nooit meer zoals vroeger zal zijn.

Raes heeft een momentopname geschoten terwijl de band een volledige documentaire heeft verdiend. Toch levert deze keuze een uitstekende film op. Doorspekt met goede muziek is dit een intiem kijkje in de keuken van een vriendenclub, die bijna tot niets anders meer in staat lijkt dan musiceren. De rest wordt in elk geval voor het gemak maar buiten de deur gelaten. Daarom is het ook niet vreemd dat Huub van der Lubbe subtiel maar overduidelijk twijfelt. Hij ziet zichzelf al staan voor het denkbeeldige kruispunt. Omdat de periode van filmen ten tijde van het project met de beroemde andere zanger was, had de regisseuse waarschijnlijk bijna het einde van De Dijk in beeld gebracht. Het lijkt er namelijk op dat de laatste adem van Burke de band nieuw leven heeft ingeblazen. Hoe gek en naar dat ook klinkt.

Zeer goed.

De DVD bevat als extra's een aantal verwijderde scènes en de videoclip 'Hold on Tight'. Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Sherlock Watson.

Goed eerste deel van een lange reeks, met misschien wel Doyles beste boek als leidraad. Een van de leuke onderdelen van deze Holmes is dat hij zelf enige tijd buiten de film is. Iets wat Watson naar voren schuift als hoofdpersoon. De twee acteurs zijn sterk, maar het is toch vooral de sfeervolle uitvoering van de bestseller die er een voldoende van maakt.

Goed.

Voldoende voldoening.

Het meest verfilmde Sherlock Holmes verhaal krijgt in 1959 een sfeervolle uitvoering die voldoende voldoening biedt. Cushing, hoe eigenzinnig ook, is geen Rathbone maar desondanks is dit een fijne wegkijker. Met name de intro met de originele Baskerville zet gelijk een onheilspellend sfeertje neer. Dat sfeertje wordt visueel enorm gesteund door de schitterende settings en een welig tierende rookmachine.

Goed.

Gedateerd.

En niet zo'n beetje ook. Voor een gemiddelde TV-productie in de jaren '80 idd prima, maar anno nu kan dit niet goed meer mee. En dat is jammer, ik ken namelijk zat oudere films die de tand des tijds wel hebben doorstaan.

Met name het acteerwerk is bij vlagen ronduit slecht. Ook de verhaalopbouw is niet echt in orde en komt enigszins rommelig over. De humor is erg oubollig en er zit ook nog eens een hiaat in van jewelste: Holmes leest hand van vrouw en vrouw vlucht daarop te paard. Een paar km oid verderop komt ze tot stilstand en huilt tegen een boom aan. En wie zit daar in de boom? Juist ja, Holmes...

Neen, deze zoveelste remake kun je rustig overslaan. Tenzij je van sfeervol Engels amateur-toneel houdt natuurlijk.

Zeer matige productie.

Apart afscheid.

Iets meer dan de filmposter is de hoes van de Blu-ray en DVD nogal misleidend. Alhoewel. Paul Walker met een geweer op zijn schouder doet nu eenmaal verlangen naar een actiefilm. Hij was dan ook het gezicht van een van de betere actiefilms 'Running Scared' en uiteraard bekend van actieknallers uit de 'Fast & the Furious'-reeks. De onlangs overleden acteur deed het goed binnen het vlotte genre. Zijn afscheidsfilm is echter anders.

Dat Walker ook wel eens een andere kant van zichzelf wilde laten zien blijkt wel uit dit door hem zelf geproduceerde drama-filmpje 'Hours'. Het verhaal gaat over over een vader die zijn pasgeboren couveusekind in leven probeert te houden als blijkt dat een orkaan een stroomstoring heeft veroorzaakt. Ondertussen voert hij vele gesprekken met de baby en krijgt hij en passant ook nog te maken met plunderaars. Het levert een aparte mix op.

De kracht van de film zit hem vooral niet in de schaarse actiemomenten of het vreemde gegeven dat het de beruchte orkaan Katrina is die zijn persoonlijke ellende veroorzaakt. Juist de eenvoud van de setting en de uitzichtloosheid van zijn telkens benarder wordende situatie creëert betrokkenheid. Dat hij toch weer even de actieheld moet spelen doet daar een beetje aan af. Een beetje, want Walkers laatste afgeronde filmprestatie verdient een voldoende.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Humor in horrorhuis.

Als er twee genres zijn die goed met elkaar kunnen opschieten, moeten dat komedie en horror zijn. Zo ook hier.

Want Miner zet hier een erg leuk pulpie filmpje neer. Met behulp van griezelgrossier Cunningham en een arsenaal aan Spitting Image-materiaal.

Sfeervol, en ondanks het dunne verhaaltje enorm vermakelijk. Dit is dan ook niet iets wat je kijkt voor acteerprestaties o.i.d., maar puur voor de fun. En daarmee zit het zeker wel snor.

Zeer goed.

Tihsllub.

Naast de verschrikkelijke CGI en het idiote acteerwerk zijn er ook nog eens de goofs. Dat Henson een regisseur van niks is bewees hij al met zijn rommelige shitproductie Thr3e. Toch ben ik er weer ingestonken. Had wel zin in een beetje horror.

Helaas, hier valt op griezel danwel goregebied helemaal niets te halen. Het geschmier van Madsen redt de film van een halve ster, maar daar is dan ook gelijk alles mee gezegd. Het uiterst voorspelbare en clichématige verhaal, de flauwe characters, de jeugdtrauma-flashbacks en het onnodig achterstevoren geneuzel. Het irriteert alleen maar.

Griezelfilmgeklooi.

De aanwezigheid van Shue, die ooit menige man het hoofd op hol bracht, is welkom. Maar het is hier natuurlijk Lawrence die het tegenwoordige sekssymbool is. Beiden zijn de actrices beland in een aardige griezelfilm, die dankzij wat vreemde wendingen en geklooi met de tijdslijn een hogere score ontbeert. Want hier zit wel degelijk meer in dan er wordt uitgehaald.

Redelijk.

Geslaagd vervolg.

Alhoewel. Buiten het huis zelf is dit nogal een ander filmpje. 'Geslaagd deel 2' is hier dus meer van toepassing. Verder is de overeenkomst natuurlijk 'Cheers'. Dus zo helpen TV-sterren elkaar een handje. Is Norm toch net dat beetje beter. Maar goed, ander filmpje dus.

Iets meer avontuurlijk en over de top nog, maar soms ook een beetje flauw. Edoch, sowieso vermakelijk en weinig voorspelbaar. Inclusief een aantal hilarische momenten. Dit deel kent ook een grotere grapdichtheid dan deel 1.

Wat waren de jaren '80 toch prachtig. Op naar deel 3. Al heb ik zo mijn twijfels, zal Frasier wel meedoen?

Goed.

Slecht scenario.

Het vervelende aan deze oude spookfilm is, dat het verhaal nergens echt van de grond weet te komen. Een en ander ziet men tevens van mijlenver aankomen en de acteerprestaties zijn regelmatig overdreven. Het meest irritant zijn waarschijnlijk de zwakke dialogen, die onderdeel zijn van het slechte scenario.

Matig.

Tegenwoordig lees je op sommige DVD-hoesjes als subtitel bij deze: The Devils Rejects Part One, ipv bij The Devil's Rejects: House Of 1000 Corpses Part Two. Dit zegt een hoop, want het vervolg is idd stukken beter. Toch is deze bijzondere horror goed..

Eentonig.

Toch een ietwat minder Holmes, uit de beroemde serie met Rathbone en Bruce. De sfeer is goed verzorgd, maar redt weinig aan de nogal eentonige setting en vertelling. Het is gewoon wachten op de onthulling die hier ietwat te laat en weinig verrassend op de proppen komt. Slecht wordt het echter nooit.

Redelijk.