Opinions

Geslaagde remake met een hoop spanning en gore. Nergens meesterlijk maar wel serieus spannend bij vlagen. Goed. Deel twee vermijden.

Dit is een van de leukere Mel Brooks-komedies, die ondanks een grote berg meuk ook een paar kleine pareltjes heeft gemaakt. Hines en Brooks' vaste cast schitteren in deze melige film. Goed.

Ijzersterk beginnende thriller met prima verhaaltje die zo tegen het eind enorm clichématig wordt en ons zelfs een voorspelbaar en goedkoop slot presenteert. Vanwege een heerlijke Hurt en de uitstekende rest van de cast blijft de schade beperkt. Redelijk.

Wederkerende wigger.

Een vermakelijke actiefilm die het allesbehalve van het verhaal maar des te meer van de geinige vertolkingen en de hoge doses adrenaline en humor moet hebben. Bradley Cooper steelt stiekem de show als een soort kloon van wigger Gary Oldman in 'True Romance'. Een voorbeeld dat James Franco met zijn vertolking in 'Springbreakers' ook bekend moet voorkomen.

Goed.

Viva VHS!

Want veel zeldzamer dan dit is er wel, maar komt men vaak niet tegen. Dit actie-werk van de horrorregisseur met het porno-verleden heeft in ieder geval geen digitale première gehad. Onterecht overigens. Want ondanks dat een hoop aanvoelt als voorspelbaar formulewerk, wordt het verhaaltje gered door de compacte vertelwijze en een aantal leuke acteerprestaties, met uitzondering van die van Vincent. Ook het stuntwerk mag er zijn, maar Lustig doet toch verlangen naar bloed. Iets wat hier best rijkelijk had mogen vloeien, want het geweld tiert er welig.

Redelijk.

Erg luchtig filmpje met een paar tenekrommende en clichématige scenes. Toch is met name Smith weer erg grappig en is e.e.a. enigszins vermaklijk. Redelijk.

Hitchcock's hommage.

De film begint direct prettig met een goed gelijkende Hitchcock die ons kijkers fijntjes het belang van seriemoordenaar Ed Gein bijbrengt. Het donkere randje humor dat in veel van zijn films terugkwam, opent deze biografie. Deels fictief volgens velen en voorzien van een paar weinig subtiele wendingen die er nog net niet op wijzen dat mevrouw Hitchcock eigenlijk Psycho heeft gecreëerd. Althans, haar man heeft de film geregisseerd, maar zonder haar hulp in de montageruimte, waar de dikke filmmaker schijnbaar de foute keuzes maakte, was zijn meesterwerk nooit iets geworden. Het moge duidelijk zijn, hier is weinig plaats voor valse romantiek. Of juist wel? Ook zijn jaloezie en onmogelijke maniertjes vormen speerpunten in een komisch drama voor de liefhebbers. Een vreemdsoortige hommage.

Anthony Hopkins is dankzij een fatsuit en een hoop liefde voor zijn regisserende held verworden tot de beroemde Alfred en Mirren trekt veel aandacht naar zich toe als zijn belangrijke echtgenote. Hitch zijn vele voorliefdes ten spijt. Wat jammer is aan deze lekker wegkijkende biografie, is dat de film zich slechts op een bepaalde tijdspanne richt; die ten tijde van Psycho. My Week with Marilyn deed iets soortgelijks. Er wordt gerefereerd aan het tegenvallende succes van Vertigo, hit North by Nortwest en, middels een ludiek slot, The Birds, maar je zou graag meer willen weten over de meester der suspense zijn vele andere films. Zijn kennismaking met Anthony Perkins doet hopen op zo min mogelijk fictieve gronden. En ach, wat kan het ook schelen hoeveel er wel of niet waar is? Hitchcock boeit van begin tot eind.

Zeer goed.

Met dank aan 20th Century Fox voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke en spannende thriller met onze eigen Hauer. De spanning wordt goed opgebouwd maar de film ontspoort een beetje naar het einde toe. De verschrikkelijke remake niet gaan zien. Goed.

Waar het origineel zo vermakelijk en enigszins origineel was, is dit iets te veel clichématigheid en te weinig spanning. Bean doet zijn best, maar Hauer wordt negens geevenaard. Gemiddeld.

Benedengemiddelde actie naar de bekende game die weer eens waar maakt dat veel spelverfilmingen helaas niet de moeite waard zijn. Matig.

The Chuckmeister.

Dit keer met extra veel haar. Geregisseerd door broerlief Aaron. Zoals gebruikelijk.

En dan weet je wat je krijgt. Een B-film met soms een vluchtig karate-trapje en flink veel kogels. Zo ook hier, m.u.v. het karate-trapje.

Norris heeft wel eens erger geacteerd, maar wederom is het verhaaltje niet veel soeps en te voorspelbaar voor woorden. Clichématig en zeer standaard actie-vehicel.

Sinds Norris met zijn broer in zee ging, is het bergafwaarts met zijn toch al schamele carriere gegaan. Hij blijft een jeugdheld en ik hoop wel eens op een goede regisseur die hem uit het slop trekt. De inmiddels bejaarde Chuck maakt tegenwoordig namelijk alleen nog maar filmpjes met fitnessapparaten als tegenspelers. En dat vind ik wel wat sneu.

Doorsnee.

Viva VHS!

Met wat knipoogjes naar het betere eighties B-werk, inclusief de Troma-fabriek, doen The Duke en Bumfights nogal inspiratieloos aan. Expres of niet, het doet er dan nog weinig toe. Tevens zijn de dialogen en one-liners vaak slap en voorspelbaar, evenals de makkelijke soundtrack. Nu had deze op cult geschoeide leest met, nota bene, Hauer bijna niet kunnen mislukken. Toch voelt dit niet echt als een geslaagd project. In ieder geval is het regelmatig minder vermakelijk dan de toentertijd welig tierende VHSjes met vergelijkingsmateriaal.

Redelijk.

Vermaakfactor.

Een leuke combinatie van humor en actie is deze enigszins verrassende misdaadkomedie uit Scandinavië. Een tikje onevenwichtig, vooral wanneer er wat expliciete geweldsscènes voorbij komen, maar onderhoudend en entertainend genoeg. Het is met name de vaart die de vermaakfactor voldoende op peil houdt.

Goed.

Vult voldoende.

Het Zuid-Koreaanse A Company Man – originele titel Hoi-sa-wan – is een actiefilm die het tempo er aan het begin lekker in heeft. Na een sterke opening wordt er echter een beetje ingedut. Het verhaal over een zakelijk geklede man die als huurmoordenaar voor een groot bedrijf werkt en na verloop van tijd moeite krijgt met de regels, is gelukkig doorspekt met een aantal smaakvolle vechtmoves. De film is stijlvol in elkaar gestoken en voorzien van keurig camerawerk. Diegene die zin heeft om zonder zijn verstand te gebruiken naar het beeldscherm te staren, is hier aan het juiste adres. Hap-slik-weg is hier het motto. Deze filmsnack vult gelukkig voldoende.

Diegene die iets meer verwend is, met name door de stroom kwalitatief goede films uit Zuid-Korea de laatste jaren, komt wellicht een beetje bedrogen uit. Zo is het verhaal best leuk, maar weinig origineel. Met name naar het einde toe wordt een en ander wat voorspelbaar. Ook het stukje drama en romantiek weet amper te beklijven. Als het niet zo degelijk in elkaar gestoken was zou je bijna denken aan een haastklus, maar misschien is het script dat wel geweest. Geen Chugyeogja (The Chaser) of Yongseoneun Eupda (No Mercy) dus. Wel een elegant popcornfilmpje dat de aandacht, ondanks alle clichés, weet vast te houden.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Geen liefdesbaby.

Dat Dante een interessant regisseur is weet menig cinefiel. Maar waar hij bij eerdere 'griezelige jeugdfilms' als bijvoorbeeld 'Gremlins' humor toevoegde, is dat een van de ingrediënten die deze film ontbeert. Ook de creaturen maken minder indruk dan bij zijn 'magnus opus'. In films als 'The Burbs' wist juist deze regisseur dat het huwelijk tussen de griezel en de komediant leuke kindertjes oplevert. Dit kindje voelt vooral als het resultaat van een standaard vluggertje. Niet dat een vluggertje lelijke kindertjes oplevert, maar met Dante in het cinematografische bed mag men hopen op een liefdesbaby.

Doorsnee.

Bing's beslommeringen.

Voor het flutverhaaltje hoeft men de kerstklassieker Holiday Inn niet te aanschouwen. De romantische beslommeringen van Bing Crosby doen zo'n zeventig jaar later nog maar weinig met het publiek. De humor, zij het in kluchtige en luchtige verpakking, weet af en toe nog wel een glimlach rond de lippen te veroorzaken. Hetgeen echter wel goed de tand des tijds kon weerstaan zijn de danspasjes van Fred Astaire en de honingzoete stem van Bing Crosby. Extra laag door de pijptabak klinkt de beroemdste kersthit ooit, White Christmas, nog steeds het beste uit zijn keel.

Goed.

Zoetst.

In de veelal plastic aandoende wereld der romcom's is dit een prettige uitzondering. Niet omdat e.e.a. origineel zou zijn, maar de juiste snaar wordt wel beroerd. Met dank aan een leuke cast en de chemie tussen Law en Diaz. Veel gelikter dan dit wordt het niet, doch soms is zoet erg lekker.

Zeer goed.

Heel soms vergis ik mij, zo ook hier.

Ik pak mijn oude beoordeling erbij en schud mijzelf wakker. Dit is genoeg voor drie sterretjes. Na herzien blijkt e.e.a. genoeg vermakelijk en onderhoudend.

Een halfje omhoog dus.

Goed.

Hombre is nooit een meesterwerk geweest maar blijkt na herzien nog steeds niet aan kracht te hebben ingeboet. Newman speelt met verve de hoofdrol in deze onderhoudende western met prima verhaal. Goed.

Horror verpakt in schoonheid.

Want dat dit een visueel feest is, moge duidelijk zijn. 'Gore Goes Chopper By Satelite' doet misschien klinken als 'Elvis, Aloha From Hawaii By Satelite', maar was een leuke alternate-title geweest. Het ontbreken van 'Also sprach Zarathustra' ten spijt.

Dat e.e.a. wordt ondersteund door de stem van de mevrouw die ooit levende konijntjes kookte, valt nauwelijks te bevatten. Op een gegeven moment lijkt ze bijna een hoger wezen. Het effect van de magnifieke shots van boven, zullen we maar zeggen. Al was Sir David hier natuurlijk meer op zijn plaats geweest. Helaas heeft hij zijn eigen noodgedwongen bijdrage aan de global warning moeten doen, en was hij dus niet voorhanden. Misschien was een ieder ander wel een betere keuze geweest. Het zij zo. Viva Glenn dan maar.

Dit beneden de 1080p aanschouwen is bijna heiligschennis, want het filmpje wordt niet alleen in menig TV-supermarkt gebruikt als reclamezuil voor de laatste mensen die nog moeten overstappen op de volle resolutie des platte scherm, het is tevens dè reden waarom de BluRay-speler überhaupt lijkt te zijn uitgevonden. Een visueel festijn dus.

De boodschap kennen we zo langzamerhand wel, edoch heb ik hem zelden zo verpakt gezien. Het deed mij i.i.g. meer schrikken dan menig andere 'docu'.

Daarnaast vind ik het natuurlijk ook leuk om te converseren met mijn blauwe-schijfjes-speler. Als antwoord op zijn twee uur durende ovatie, kan ik niet vaak genoeg zeggen: "Graag gedaan". Mijn speler en ik, we zijn een vreemd stel..

Zeer goed, want het is i.d.d. te laat om een pessimist te zijn.

Herzien.

En dan nog wel op de blauwe schijf. Nooit verkeerd.

De film was iets sterker dan in de krochten van mijn grijze massa was opgeslagen. Een voldoende verdient de film wel, dus een halfje erbij.

Dat zit hem voornamelijk in Culkin, die de term 'kindsterretje' hiermee weer nieuw leven inblies. Pesci en Stern waren beter in diezelfde gewelven, but who cares? Er blijkt genoeg materiaal om tot een solide jeugdfilmpje te komen. Met de nodige grapjes uiteraard. En een soundtrack die de kerstboom i.d.d. niet misstaat.

Goed.

Herzien.

En toch een klein tandje minder dan het origineel. Misschien ligt het aan de overdaad sentiment, ik weet het niet. "De magie is er een beetje vanaf", is ook zo'n zuigzin.

Gelukkig zit er genoeg slapstick in en is Culkin weer prima. En gelukkig zijn Pesci en, met name, Stern dat hier ook. Zijplotjes met duivenvrouwtjes en herhalingen van grappen uit deel 1 halen het niveau wat naar beneden.

Redelijk.

Drolletjes-film.

Dit omdat de onderbuik, tijdens het aanschouwen van deze meuk, de darmen in het gedrang brengen. Daarvan krijg je keuteltjes, ofwel drolletjes.

Een en ander heeft te maken met de zeer matige acteerprestaties, het belachelijk uitgevoerde verhaal, en het feit dat geen enkel cliché wordt geschuwd.

Niets, maar dan ook helemaal niets is goed aan deze film. Het lijkt geschoten als een goedkope en mislukte TV-film, en het sentiment is zum kotsen.

Hoe je zo een onderwerp volledig inspiratieloos kunt verneuken. Jammer.

Slecht.

De laatste bioscartoon van Disney is een teleurstellende afsluiter van een indrukwekkende reeks klassiekers. Het probleem met deze film zit vooral in de humor. De grappen zijn vaak heel erg flauw, de goede stemmencast ten spijt. Gemiddeld.

Gewelddadige Go.

De Bluray die in Nederland wordt uitgebracht, draagt de ietwat misleidende titel 'White Vengeance'. Een titel die doet denken aan een keiharde actiefilm, maar dat is 'Hong Men Yan' niet. Het is eerder een visueel fraai epos, met als basis beroemde oorlogslegenden uit de Chinese geschiedenis. Ongetwijfeld nog flinker aangedikt, maar des te spectaculairder. De sporadische actiescènes zijn daardoor vaak een feestje voor het oog, al gaat er ook wel eens wat verloren in bombastische overdaad.

Bekende voorgangers als 'Red Cliff' en 'Three Kingdoms' waren enigszins teleurstellend, maar deze productie houdt de aandacht veel beter vast. Dat zit hem zeker niet in de tactische oorlogsvoering die ook al in de eerder genoemde producties de boventoon voerde, maar meer in de psychologische oorlogsvoering. Beide partijen, die beginnen als bevriende legers, maken gebruik van een wijze raadsheer. Dat biedt een aardig perspectief, zeker wanneer deze heren clashen tijdens een gewelddadig uitgevoerd potje 'Go'.

De cameravoering is uitstekend, het acteerwerk sterk en het verhaal blijft boeien tot de laatste minuut. Feit is wel dat dit niet ieders kopje thee zal zijn. Dat zit hem in het feit dat wij Westerlingen weinig afweten van deze 'geschiedenislesjes' maar bovenal dankzij de ietwat verwarrende verhaallijntjes. Zo is het niet altijd even snel duidelijk wie wie ook al weer is en waar we naar toe gaan. Regisseur Lee verwacht op zijn minst goede oplettendheid van zijn kijker en geeft geen speling. Scherp blijven is dus de remedie.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Non Nana.

Dit cinematografische gedrocht omvat een zogenaamd komisch avontuur met de immer aantrekkelijke Nada van Nie. Zij is het nonnetje 'Honneponnetje' dat in de grote stad de liefde leert kennen.

Dat klinkt aardiger dan het is, want de grappen en grollen die gepaard gaan met het naïeve meisje op weg naar volwassenheid zijn werkelijk om te huilen zo flauw. Ook de acteerprestaties zijn beneden peil.

Slecht.

Vergetelheid.

Waar deel 1 misschien nog het voordeel van de twijfel verdient, is dit 2e deel alleen aantrekkelijk vanwege de 3e dimensie. Alhoewel, het 3D-effect heeft eigenlijk weinig toegevoegde waarde en legt misschien zelfs wel nog meer de nadruk op de middelmatige animaties.

Het verhaaltje wordt in hoog tempo en chaotisch vertelt, voorzien van veel grapjes die meestal niet leuk genoeg zijn. Alle clichés komen voorbij en na afloop zou de kijker zich zomaar eens kunnen afvragen waar de film ook al weer over ging. Het wegzakken in de vergetelheid zet zich al enkele minuten na het aanschouwen in.

Doorsnee.

Dit komische animatie sprookje is enigszins origineel binnen de huidige berg aan animatie-meuk. Het komische niveau van een Shrek wordt nergens gehaald maar ondanks dit en het ietwat voorspelbare en flauwe einde had deze film meer credits verdiend. Redelijk.

Pracht en praal.

Dat Spielberg zich aan dit project vertild heeft, blijkt onder andere uit de vernietigende kritieken destijds. Hier zou de beroemde regisseur na het tegenvallende ‘Always’ zich opnieuw op ‘zijn’ genre avontuur werpen, maar zonder de gewenste resultaten. Toch valt dit sprookjesachtige verhaaltje best goed te pruimen, maar kent het verder ondanks alle pracht en praal en de cast weinig memorabele momenten.

Redelijk.

Dapper duo.

Of deze documentaire over kansarme jochies die heel goed kunnen basketballen zo bewierookt diende te worden door recensenten Siskel en Ebert kun je jezelf afvragen. Toch hebben hun goede bedoelingen zeker bijgedragen aan de status van dit mustsee-document. De film werd geheel ten onrechte allerlei prijzen door de neus geboord door het corrupte filmwereldje, iets wat de twee beroemde filmliefhebbers dapper aan de kaak stelden.

Zeer goed.