Opinions

Nikita & co.

Deze vrouwelijke variant op Bourne, die natuurlijk ook riekt naar Nikita en consorten, loopt het geëffende pad druk af zonder echt veel verschil te maken. Met name het begin is leuk, vooral omdat de kijker redelijk in het ongewisse verkeerd. De regisseur probeert met variatie in settings en vreemde invalshoeken een hoop, maar het geheel wordt er niet evenwichtiger van. Onderhoudend is het allemaal wel en slecht wordt het allerminst.

Redelijk.

Ondanks Scott een enigszins teleurstellend deel uit de beroemde reeks, mede doordat de weegschaal meer richting horror dan suspense uitslaat. Hopkins en Liotta geven de film meer klasse waardoor het eindoordeel goed is.

Prima filmpje.

Desondanks een behoorlijk vreemde eend in de bijt van de beroemde serie. Ietwat realistischer dan de voorgangers, maar helaas niet zo meesterlijk als TSOTL. Toch uiterst onderhoudend. Qua verhaal niet altijd even geslaagd en spannend, maar vermakelijk genoeg.

Goed.

Famke's vuur.

Hansel and Gretel: Witch Hunters zal vast een stuk leuker zijn in 3D, maar de tweedimensionale versie die hier wordt beoordeeld ontbeert die derde dimensie. Dat zou geen problemen moeten opleveren, want regisseur Wirkola kon in 2D ook goed uit de voeten met zijn nazi-horror Død Snø. Een onverwacht succes dat de weg naar Hollywood vrijwaarde. En dus werd Jeremy Renner van stal gehaald, die schijnbaar Paramount iets verschuldigd was. Stormare lijkt zelfs verdwaald. Neerlands trots Famke Janssen was opvallend eerlijk in interviews waarin ze aangaf dat de kachel nu eenmaal moet blijven branden. Het vuur in haar performance ontbreekt echter.

Daar kan Janssen niet zo gek veel aan doen, want veel eer valt er niet te behalen aan deze kleurloze fantasyfilm. Echt opmerkelijk wordt het niet als de hier getoonde gekkigheid de beeldbuis niet letterlijk uitvliegt. Het geheel is opvallend tam zelfs, met af en toe een vleugje smerigheid, maar evenals in eerder genoemde titel is hier de CGI ook niet fantastisch. En omdat men niet echt over de top gaat en iets te serieus van toon blijft, werkt het allemaal wat minder dan had gekund. Een aantal grapjes bieden nog hoop, maar de echte lol blijft te veel uit. Het geheel is desondanks wel onderhoudend, maar hier had meer verwacht van mogen worden. Ook in 2D.

Redelijk.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Voor een jeugdfilm is dit er eentje die waarschijnlijk bar weinig jeugd zal plezieren. Het is allemaal niet zo sprankelend en spannend. Goed bedoeld, maar Hanuman kan weinig boeien en is bij vlagen zelfs saai. De Indiase locaties daarentegen zijn schitterend.

Spanningsloze seks.

Terwijl The Housemaid sterk begint als een soort thriller rond een nieuw dienstmeisje van een jong en rijk stel, ontaardt een en ander al snel in een psychologisch drama met erotische randjes. Het is, wat dat laatste betreft, vooral suggestie maar het geeft een vreemd maar welkom smaakje aan deze remake van de film uit 1960. Eveneens uit Zuid-Korea. De seks maakt echter plaats voor een hoop ellende als het verhaal zich, enigszins voorspelbaar, begint te ontvouwen.

En dat je zonder ooit het origineel te hebben gezien al van mijlen ver kunt zien waar dit naar toe gaat, draagt niet bij aan eventuele spanning. Omdat de expliciete scènes dan eigenlijk ook wel een beetje voorbij zijn blijft het ietwat saai afwachten hoe een en ander vorm krijgt. Het laatste half uur op bijna Amerikaanse wijze, waarbij je Michael Douglas al ziet voorbijkomen. Als dan vervolgens de regisseur zichzelf verliest tijdens de theatrale finale, is dat dubbeljammer.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Een soort van Disney-achtige animatiefilm met leuke characters, grappig verhaal en sterke humor. Ook de muziek is erg leuk. Williams is subliem. Goed.

Hmmm.

Had hier wat meer van verwacht. Want een van de beroemdste films van Sandler. Èn met een zingende Weathers.

Hoe kan het dan mis gaan? E.e.a. ligt mijns inziens vooral aan een hele rits matige acteerprestaties, flauwe grapjes en een uiterst dun verhaaltje.

Echter, Caddyshack (ook een komedie op de golfbaan) kent deze ingrediënten ook. Toch kon ik die, soms nog plattere, grappen beter waarderen.

Gilmore heeft echter vaart en ook een aantal wèl leuke grapjes. De film is vooral, vanwege dezelfde simpelheid in dit geval, erg makkelijk onderhoudend. Hap-slik-weg.

Met een tergend slechte rol van 'Jaws'..

Doorsnee.

Tevreden traditie.

Dat deze Muppets voor volwassenen het niet mals te verduren zou krijgen bij het grote publiek was te verwachten. Kom niet aan tradities. Wat oervader Jim Henson van deze vertoning had gevonden zullen we echter nooit weten. Wellicht had hij zijn zoons vieze versie van de wereldberoemde poppen best wel kunnen waarderen. En waarom ook niet? Het is geen hoogstaand cinematografisch pareltje geworden, maar zeker wel een geinige knipoog naar het oudere werk. En daarmee is deze regisseur uiteraard voldoende bekend.

Nu moet gezegd worden dat het eerste deel het beste is, hoogstwaarschijnlijk dankzij de grapdichtheid en minder serieuze kant. Niet dat de tweede helft zoveel ernstiger is, maar de nieuwigheid is er dan wat vanaf en het detectiveverhaaltje moet plichtmatig tot een eind gebreid worden. Ook de grapjes zijn dan wat flauwer. Dat is jammer, want behalve een clichématige noir als basis moet men het vooral van de humor hebben. Ietwat onevenwichtig dus, maar over het algemeen een prettige zit. Vader kan tevreden zijn.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Prima vertolkingen en een spannend verhaal maken Hard Candy de moeite waard. Wat als een bijzonder pareltje begint, ontaard al snel in Hollywood-cinema met een over-the-top einde. Maar toch is dit werkje redelijk origineel en erg vermakelijk te noemen. Goed.

Beroerde blaxploitation.

Dat J.C. van Damme in de meest verschrikkelijke filmpjes opduikt is geen groot geheim, al lijkt het tegenwoordig weer iets beter met zijn carrière te gaan. Blijft de vraag hoe lang dat zal duren, hij heeft immers al menig piek en dal van dichtbij bekeken. Deze beroerde en slecht geacteerde blaxploitation - maar dan zonder exploitatie, al ziet de zoen met Vivica A. Fox er wel erg verboden uit - is er weer een die toegevoegd kan worden aan de lange rij reut, maar de hardcore fans zullen er niet voor terug deinzen. Een dal is immers een omgekeerde berg. Op een paar aardige kicks en wat stoerdoenerij na echter is deze film vooral een standaard en tegenvallend actiefilmpje, waarvan het decennium ook de jaren negentig had kunnen betreffen.

Doorsnee.

George's gelovige.

IJzervreter George C. Scott weet de aandacht vast te houden. Ondanks dat hij nogal miscast rondloopt in dit misdaaddrama, is het juist hij die het verschil maakt. Niet als Nederlandse gelovige maar wel als wanhopige vader op zoek naar zijn dochter in de seksindustrie. Het verhaal is zwak en de uitwerking gemiddeld, maar dankzij de hoofdrolspeler blijft de kijker bij de les.

Redelijk.

Obsuur en goed.

Eigenlijk alleen voor reggae-fans en liefhebbers der Jamaicaanse cinema. Zelf ben ik erg blij met mijn DVD maar ik kan me goed voorstellen dat een ander hem nog niet gratis wil hebben. Het acteerwerk is, zoals gebruikelijk bij deze acteurs, van een laag niveau en ook het verhaal is niet denderend. Het feest der cameo's van reggae artiesten en de schitterende soundtrack maken iig een hoop goed.

Goed.

Het grootste probleem aan deze komedie met sterrencast is dat hij nergens echt grappig wordt. En dat is jammer, want als je een film niet grappig kunt krijgen ondanks de aanwezigheid van Pryor, Murphy en Foxx, gaat er iets niet helemaal goed. Fijn voor Murphy dat hij eindelijk met zijn grote idool mocht werken, maar de kijker heeft er helaas weinig aan.

Over de top en zo fout als het maar kan is dit desondanks een leuk tweede avontuur van Harold en Kumar. De film neemt een klein beetje de Amerikaanse cultuur en met name paranoia op de korrel maar wordt gelukkig nergens écht serieus. Gewoon achterover leunen en genieten van platte grappen over sex en pis. De bijrollen gaan er met de film vandoor. Geen hoogvlieger maar wel bovengemiddelde humor die de fans zeker zullen waarderen.

Zinema

Caine doet Charlie.

Maar dan toch beter.

Want dit is een typische wraakfilm. Vrij standaard en slap verhaaltje ook, met dat verschil dat e.e.a. opvalt door een aantal uitstekende acteerprestaties. Met name de boefjes zijn sterk. Evenals Caine die de film draagt.

Goed.

Kinderachtige volwassenen.

Ondanks dat Potter en de zijnen er iets volwassener uitzien, blijft ook dit verhaal een beetje kinderachtig. Maar het is misschien wel juist datgene wat goed werkt als tegenhanger van de duistere poging van de verhaallijn, waarbij niet alle personages even goed afsteken. Een voldoende verdient dit deel dan weer wel, ondanks het feit dat het eigenlijk het onaffe eerste deel van een dubbele aflevering is.

Goed.

Zwalkbal.

Want er wordt wat af gezwalkt. En ondanks dat de CGI een hoop goed maakt, heb ik me meermalen zitten afvragen waar ik in den Godesnaam naar aan het kijken was. Potter dus. En ditmaal een met liefdesperikelen. Althans, voor nerd Potter zelf amper uiteraard. Logisch dat Radcliffe er mee wil gaan stoppen.

Toch is dit geenszins een slechte film. Een echt goede ook weer niet. Want, mijns inziens, gebeurt er weinig boeiends en is er wederom sprake van de gebruikelijke overdaad aan inside-info. Het blijft een must elk deel te bekijken, anders raakt men simpelweg verward. De film begint, maar eindigt met de usual cliffhanger.

Mijn kleine telg-van-bijna-11 zat ook al een beetje verbouwereerd te kijken na afloop. Was dit het nou? En dan is 2,5 uur toch een beetje te veel van het goede. Laat Potter op zijn minst nog even de halfbloed prins en kornuiten arresteren o.id...

Ondanks de aardige acteerprestaties, de leuke CGI, de overdreven maar sfeercreërende filters en een hoop spannende muziek, toch niet wat het had kunnen zijn. En dat voor de zoveelste keer..

Redelijk.

Bovengemiddelde fantasy maar de minste uit de Potterserie. Zeker een tegenvaller na deel drie. Met name de tempo onderbrekingen en de saaie verhaaluitwerking nekken de aandacht. De special effect zijn als vanouds weer prachtig..

Vermakelijk en onderhoudend. Bale laat wederom zien een topacteur te zijn, maar het verhaal werkt helaas niet altijd mee. Na een zeer sterke eerste helft gaat de film genadeloos ten onder. Toch is deze wel de moeite van het kijken waard, al was het maar om Bale. Rodriguez is, zoals gebruikelijk, goed. Redelijk.

Beneden gemiddelde Elvisfilm. Alleen te waarderen door fans. De soundtrack is ook niet veel soeps. Vooral onbedoeld lachwekkend.

Gedateerdheid kent wel tijd.

Zo geldt dat niet voor aardigheid. Hoe ernstig de geur van mottenballen ook riekt. Wat betreft die boodschap kan alle oubolligheid overboord.

Een aardige film in meerdere opzichten, maar feit is dat deze classic toch wel is gebeten door de tand des tijds. Veel grapjes werken daarom niet meer en tevens voelt deze klucht vaak aan als een live-registratie van het beroemde toneelstuk. Wel een verdomd knappe registratie overigens.

Goed.

Gniffelen en glimlachen.

Een fijne feelgoodfilm van onze zuiderburen, over een drietal gehandicapte jongemannen die op seksreis gaan. In Spanje schijnt namelijk een bordeel te zijn dat speciaal open staat voor deze doelgroep. Een vermakelijke tragikomedie is het gevolg, waarbij de film het iets meer van de traan moet hebben dan van de lach. Niet dat er amper gegniffeld kan worden, maar sommige grappen liggen er wel een beetje dik bovenop.

Dit kan verder weinig kwaad, evenals het voorspelbare verloop van deze reis, omdat de karakters al snel door de kijker worden omarmd. Soms had een en ander best wat gewaagder gemogen, maar het algehele gevoel dat de film oproept is hartverwarmend. En daarom is het waarschijnlijk verstandig geweest om niet al te diep te gaan. Ondanks het trieste einde blijft er namelijk toch een glimlach rond de lippen overheersen.

Zowel de DVD als de bluray-editie bevat een behoorlijke dosis bonusmateriaal: Een 'Making of', interviews met de cast & crew en de première in Oostende. In totaal zo'n 70 minuten aan extra's. Tevens bevat de bluray als extraatje de DVD.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

De mix tussen de verschillende genres werkt vaak goed, zo niet hier. Met name door de prettige maar te weinig gedoseerde hoeveelheid humor. Wat overblijft is een clichématig horrorfilmpje dat bij vlagen vermakelijk is. E.e.a. is wel onderhoudend. Gemiddeld filmpje.

Voldoende vervolg.

Wat beter te pruimen dan het eerste deel, is dit vervolg op het succesje van enkele jaren geleden. Een hogere dosis humor en met name gorigheid zorgen voor een leuke kijkervaring. De acteerprestaties schommelen nogal, maar gelukkig wordt een en ander nergens echt serieus van toon.

Goed.

Levende legende.

Dit derde deel uit de horrorreeks omtrent een 'urban legend' die nog steeds levend en wel er met het bijltje lustig op rond hakt, laat er weinig gras over groeien. Waar eerdere delen nog een klein beetje verhaal trachten te vertellen of spanning op te bouwen is het hier vooral hakken en zagen wat de klok slaat. De soms matige CGI en het gebrek aan goede grappen krijgt gelukkig wat tegengas van een aardig tempo en de hoge hoeveelheid smerige kills.

Redelijk.

Platte persiflage.

De in de matige Scary Movie-films telkens door de mand vallende Wayans komt er hier een stuk minder bekaaid vanaf. Hij lijkt dan ook zin te hebben in deze ordinaire spoof van Paranormal Activity. Uiteraard komt The Devil Inside, The Possession en zelfs het jaren '80 werkje The Entity even voorbij, maar de hoofdmoot is een persiflage op eerstgenoemde film. Hij en Atkins vormen een grappig stel wat last krijgt van een op seks beluste geest. Dat klinkt flauw, is ook flauw, maar door de 'cam-benadering' en de lol die van de cast afstraalt is deze hap best goed te doen.

Met name Koechner is erg grappig als de racistische camerabewakingsspecialist en ook Swarsdon en Daly verzorgen een vrolijke noot. Het poep- en plasgehalte is wel enorm hoog en de onderbroekenlol wordt vaak zo ontzettend dik aangezet dat je er wel haast om moet grinniken. Schuddebuiken zit er misschien niet in, maar waar Wayans doorgaans de plank misslaat, komt een en ander hier beter aan. De hersenpan dient wel eerst volledig te worden uitgeschakeld, want platter en meliger dan dit wordt het niet gauw. Soms mag het. Gelukkig maar.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Zeer flauwe griezelkomedie met de steeds verder afzakkende Murphy, die al sinds jaren niet meer een goede rol weet te krijgen danwel te spelen. Leuk voor kinderen, maar dat was het dan ook wel. Matig.

Vervloekt script.

Wat allemaal best sfeervol en spannend begint, zakt gaandeweg al verder weg in een flauw verhaaltje over een vloek die de nieuwe bewoner van een spookkasteel treft. Price is vrijwel altijd aangenaam maar kan ook weinig met het slappe script en de benedenmaatse uitvoering die weinig tot geen verrassingen herbergt en vooral erg blijft hangen in middelmatigheid, waarbij met name de dialogen nogal wisselvallig zijn. Geen klassiekerstatus waardig, de aanwezigheid van de legendarische Chaney Jr. ten spijt.

Doorsnee.

Mysterieuze McHattie.

Qua originaliteit blinkt ‘Haunter’ niet uit, al voelt de film tegelijkertijd ook een beetje zonderling aan. Binnen enkele minuten dringen zich titels als ‘The Others’ aan de kijkers op. Toch blijkt het allemaal net even anders te zijn, al zou je de film ook kunnen bestempelen als een griezelige ‘Groundhog Day’. Ondanks die referenties blijkt deze bovennatuurlijke thriller best een eigenzinnig werkje te zijn. Wat vooral opvalt is dat het verhaal, ondanks de clichés, toch een apart sfeertje weet op te wekken.

Verantwoordelijk hiervoor is regisseur Vincenzo Natalis, die ooit een droomdebuut had met de sciencefictionclassic ‘Cube’. Het is alweer vier jaar geleden dat hij voor het laatst met een film op de proppen kwam; de niet bijster originele maar evengoed vermakelijke SF-horror ‘Splice’. Het is niet gek dat na het floppen van die productie er een aanzienlijk lager budget werd uitgetrokken voor ‘Haunter’, maar toch is het Natalis zijn verdienste iets bijzonders te hebben afgeleverd.

Een dood gezin wordt gestalkt door een andere geest: een enge performance van Stephen McHattie, die hoofdrolspeelster Abigail Breslin lastig valt. De ‘Twilight Zone’-achtige ambiance, die ondersteund wordt door een sterke soundtrack, helpt mee aan een beklemmend gevoel dat je als kijker bekruipt, zonder dat er echt schrikmomenten zijn. Eigenlijk is het verhaal vooral geschoeid op een mysterie dat een ietwat sterkere finale had verdiend, maar de kijker desondanks bevredigd achterlaat.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.