Opinions

Enge geluidseffecten.

Al missen die ook hun doel. Dit filmpje wordt namelijk bijna nergens eng. Ook niet vanwege de schrikgeluidjes. Dat heeft voornamelijk te maken met het feit dat dit een uiterst voorspelbaar filmpje is.

Een paar aardige special-effectjes, een paar lelijke. Redelijke acteerprestaties overigens en dan dat uiterst voorspelbare en clichématige verhaaltje. Based on true events, ofwel verplicht schrikken.

Misschien leuk als je onbekend bent met het genre, maar veel meer standaard worden ze amper nog gemaakt.

Twee sterretjes.

Sfeervol spookhuis.

Deze beroemde griezelfilm was een van de meest toonaangevende binnen het subgenre der spookhuisfilms. Volgens regisseur Martin Scorsese zijn favoriete horrorfilm en tevens inspiratiebron voor Shutter Island. Al lijkt dat laatste misschien wel wat vergezocht.

Het is het thema van een aantal bezoekers dat tracht de nacht door te komen in een oud landhuis dat bevolkt zou zijn door geesten, wat uitnodigt. Wat vooral opvalt aan The Haunting zijn de deugdelijke acteerprestaties en sfeervolle settings.

Goed.

Klassieker zonder Craven.

Deze remake van de klassieker uit 1963 kent een paar aanpassingen, maar met name het begin lijkt direct gekopieerd. Helaas krijgt de schitterende Bruce Dern het lulligste rolletje van iedereen en begint Taylor al snel op de zenuwen te werken. Zonder de sfeer van het origineel deelt deze film vooral diens gebrek aan spanning en ontaardt een en ander als snel in een overdaad aan CGI. Of de in eerste instantie bedoelde regisseur Wes Craven er wel iets van had weten te maken blijft een vraag.

Kwade tongen beweerden destijds dat producer Spielberg zo teleurgesteld was met het eindresultaat dat hij zelf een aantal scènes overnieuw zou hebben geschoten. De vermeende spanningen zouden er toe leiden dat Spielberg vervolgens De Bont de kans ontnam om Minority Report te regisseren en zelf het stokje overnam. Wie het weet mag het zeggen, feit is dat de Nederlandse regisseur na twee goede films hier vooral een tegenvallend product presenteerde.

Doorsnee.

Visueel feest.

In 720p HD mogen aanschouwen. Dit zou ik dan ook graag in 1080p op BluRay willen zien. Enfin, op de lange wenslijst dan maar. Volgens mij moet die namelijk eerst nog released worden.

Een erg leuk verhaal, prachtige animaties, wat wil een mens nog meer? Wat mij betreft duurde e.e.a. iets te lang, maar ik heb echt genoten. Wat een onderhoudende en wonderschone anime is dit. Ook de kleuren spatten van het scherm.

Op naar de volgende Miyazaki.

Zeer goed.

Jammer van de plotwist.

Heb net met verbazing gelezen dat iemand hier beweert dat je het allemaal had kunnen weten. Ahum, genoeg gekkigheid. Hollywood lag schijnbaar toch niet ver genoeg weg.

Toch hapt dit horrorfilmpje lekker weg. Fijne gore, al vond ik de trapscene nogal nep. De opgebouwde spanning, met als hoogtepunt de WC-scenes vond ik prettig.

Wel veel cliché's e.d., maar vanaf het moment dat U-Roy door de I-Pod gierde meende ik dat het vast niet echt slecht ging worden. Gelukkig werd ik hierin niet teleurgesteld.

Geen hoogvlieger, maar wel vermakelijk.

Goed.

Bond’s en Bourne’s.

Regisseur Steven Soderberh is een vakkundig filmmaker, maar verandert nogal eens qua stijl en voorkeuren. Helaas ook wel tijdens zijn films. Sommige producten uit zijn koker zijn geweldig, andere slecht. De regisseur leverde met zijn voorgaande werk ‘Contagion’ nogal een flutfilm af bijvoorbeeld. Zoals altijd echter, zijn ze voorzien van een goede cast. Meestal met Clooney voorop. In ‘Haywire’ blijft het neefje van zangkanon Rosemary wederom achterwege.

Gelukkig maar, des te meer ruimte voor de schitterende ontdekking Gina Carano. Een mooie actrice die de hoofdrol van geheim agente met klasse invult. Gesteund door een gerenommeerde cast, waaronder McGregor en Fassbender. En met leuke bijrollen voor Douglas en Banderas. Toch gaat het hier niet zo zeer om acteerprestaties of een ingenieus plot. De acteurs trekken echter wel het gemiddelde spionageverhaaltje over de streep. Met ondersteuning van Soderbergh.

Want naast vermakelijke karakters biedt Haywire wederom gepriegel met stijloefeningen. Hier echter ten goede. Vooral de uitstekende actiescènes krijgen er iets eigens door. Zo is de muzikale ondersteuning bij een daarvan op zijn minst curieus, maar des te origineler nu het werkt. De vechtchoreografieën steken sterk in elkaar en worden goed in beeld gebracht. Al met al is dit dan ook een hippe actie-thriller die rustig mee kan met de Bond’s en Bourne’s van tegenwoordig.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Suspenseloze slasher.

Zoals de slasher in de jaren '80 welig tierde is in geen decennium ooit vertoond. Aan de lopende band en vaak zonder enig fatsoenlijk plot. Zo ook in deze flick waar motieven en uitdieping uit den boze zijn.

Niet dat het er veel toe doet want de rit is voldoende onderhoudend. Al blijkt de kijkbeurt interessanter vanwege enkele beroemde bijrollen dan om de suspense. Die is namelijk vanwege de hoge mate van voorspelbaarheid ver te zoeken.

Degelijk geschoten met een aardige vaart, maar het houdt allemaal weinig over. Vooral de psycho is onvoldoende griezelig.

Redelijk.

Vermakelijk vechten.

Uit de stal van Golden Harvest is veel moois gekomen en ook dit mag er zijn. Want alle wisselvallige acteerprestaties en het on-originele verhaaltje ten spijt, is He Qi Dao een vermakelijk vechtfilmpje. Zoals wel vaker in de jaren '70 wordt er wel eens misgeslagen of getrapt, maar buiten kijf staat de goede choreografie.

Goed.

Sfeervolle Noir.

Met, mijns inziens, goed acteerwerk en een spannend verhaaltje. Mooi gefilmd, en in meerdere opzichten een uitschietertje binnen het genre. Prettige lengte ook.

Zeer goed.

Ietwat onevenwichtige comedy met een sterke Stiller maar genoeg onderhoudend voor een licht vermakelijke zit. De grappen variëren van flauw tot bijna-hilarisch en sommige verhaallijntjes halen de vaart er een beetje uit. Redelijk.

Nogal clichématig aktiefilmpje met Eastwood als drillsergeant. De cast is ietwat onevenwichtig maar met name Eastwood maakt de film behoorlijk vermakelijk. Redelijk.

Prachtig tijdsdocument.

Muziek voert de boventoon in deze obscure docu die eind jaren '70 van het muzikale Jamaica belicht. De toen nog in leven zijnde leadzanger van Inner Circle, Jacob Miller komt onder andere voorbij. Hoogtepunt is echter de bijzondere ontmoeting tussen de twee partijleiders van het eiland die elkaar op commando van Bob Marley de hand moeten schudden. Een waar huzarenstukje wat nooit meer werd vertoond in de geschiedenis van de popmuziek, alle Geldof's en Bono's ten spijt.

Mooie beelden van het eiland worden afgewisseld met verschillende optredens in de straten en een narrator die in het Patwa de kijker van informatie voorziet. Iets wat vaak onnodig blijkt omdat de beelden voor zich spreken. Het geeft deze cultfilm een rommelige uitstraling, al zal dat menig liefhebber een worst zijn.

Goed.

Heat herzien.

Natuurlijk zijn het vooral de macho-personages van Pacino en De Niro die de kar trekken, maar ook de bijrollen worden vaak goed vervuld. Voeg daar aan toe de strakke regie van Mann, de goed geschoten actie en stijlvolle aankleding, en men heeft een meer dan goede klassieker te pakken. De twee voorgenoemde acteurs hebben in betere producties gestaan, maar dit hapt erg lekker weg in actierijk en misdadig cinemaland.

Zeer goed.

Schunnige stortvloed.

Vermakelijke komedie volgens het aloude buddy-recept. Het verhaal is allesbehalve boeiend en het verloop vaak voorspelbaar, maar de chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters is aanwezig en werkt. Wat nog meer werkt is de vuilbekkende Melissa McCarthy, die een stortvloed aan snedige teksten en nogal wat schunnigheid over de kijker heen doet spoelen.

Goed.

Sfeervol.

En best mooi geschoten. Ook de acteerprestaties zijn redelijk tot sterk, en het verhaaltje enigszins origineel. De balans tussen drama en humor had beter gekund. E.e.a. voelt soms ietwat onevenwichtig maar slaat vooral door naar drama.

Een zeldzame Sellers die zeker de moeite waard is, met een gewaagd maar mooi einde.

Goed.

En wederom bereikt de Nederlandse cinema het zoveelste dieptepunt in de jaren zeventig met een komedie waarin de humor ontbreekt. "Heb medelij Jet, is er voor mij dan geen plaats meer in bed?" zegt zo ongeveer alles over het niveau van deze film. Slecht.

Slechts goed te trekken door de fans van Urbanus. Verder blijft er weinig te lachen over in deze ietwat saaie komedie. Gemiddeld.

Beroemde biermagnaat.

Een van de meest aantrekkelijke filmtitels van de laatste tijd, met Rutger Hauer nota bene als Freddy Heineken, kan helaas alle verwachtingen niet waarmaken. Het lijkt zelfs of de acteur maar wat doet en de regie voelt eveneens rommelig aan. Hauer trekt de aandacht naar zich toe, maar is hier niet geloofwaardig als de beroemde biermagnaat. Het verhaal lijkt een beetje op een soort van ontspoorde reconstructie, die op een gegeven moment zo kinderlijk en ongeloofwaardig wordt dat het haast wel allemaal verzonnen moet zijn.

Dat Reinout Scholten van Aschat nog het beste uit de verf komt heeft niet alleen te maken met het feit dat de focus nagenoeg op hem wordt gericht. De zoon van acteerkanon Gijs speelt het op Holleeder gebaseerde karakter Rem. De uiterlijke gelijkenis met de crimineel is griezelig groot en doet het contrast met het ontbreken van Hauers make-up nog pijnlijker uit de verf komen.

De film komt vrijwel nergens echt van de grond en lijkt, ondanks het hoge fantasiegehalte, teveel op een feitjeskabinet. Ook is er veel aandacht besteed aan de mise-en-scène, maar desondanks bevat de jaren ’80 setting veel fouten. Het bekende rode Heineken bierviltje is er één van. Gelukkig kent de film naast een aantal aardige grappen en dialogen, een onderhoudend verloop, maar hier had veel meer ingezeten.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Onvoldoende.

Prima misdaadfilm met sterke cast die tegen het einde een klein beetje ontspoort maar genoeg entertainment biedt. Puke vertolkingen en een onderhoudend verhaal. Goed.

Leuk.

Want als je een sfeervol filmpje met soms wat zwalkende acteerprestaties kunt verheffen tot uitstekend vermaak, doe je i.i.g. iets goed. Dit hangt nauw samen met de grappige dialogen en dito humor.

Verder vrij degelijk gemaakt met de verplichte dosis sentiment die deels ook nog werkt.

Geinige cameo's en bijrolletjes. Grootste verrassing is Zegers.

Zeer goed.

Heerlijke humor.

Een vader die zijn zoon met de dood bedreigd en steevast de moeder van het joch als hoer omschrijft, doet zware kost vermoeden. Niets is minder waar, want het is de makers goed gelukt een balans te vinden tussen het tragische en het komische. Wat betreft dat laatste zorgt de heerlijke humor (zie de eerste zin) voor een aantal hilarische momenten.

Zeer goed.

Viva VHS!

Deze niet al te beste highschool-horror kent een paar vermakelijke characters maar het plot is niet al te best. Het niveau is sowieso niet echt hoog, maar de 80 minuutjes vliegen gelukkig snel voorbij. De gore valt een beetje tegen en de spanning is ook amper aanwezig.

Doorsnee.

Saaie slasher.

Na een veelbelovend begin, waarbij het bekende spookhuis-concept zich al snel aftekend, komt er plotseling de klad in. Dit terwijl de eerste helft absoluut aardig is. Clichés in overvloed en voorspelbaarheid troef in een volstrekt ander tempo.

Zogenaamd spannende scènes worden tergend langzaam in beeld gebracht en de eerdere vaart verdwijnt als sneeuw voor de zon. Dit herhaalt zich voort zonder enige opleving. Als dan eindelijk de 'maniak' vol in beeld komt is ook deze een behoorlijke teleurstelling.

Doorsnee.

Blij verrast.

Want hoe matig deze film soms ook bij vlagen is, vermakelijk is het wel. Met dank aan o.a. de sidekick. En aan eindelijk weer eens een paar fatsoenlijke traptechnieken. Hoe summier ook.

Deze Cannon behoort sowieso tot het beste wat The Chuckmeister ooit heeft gemaakt. Samen met Lone Wolf McQuade en Silent Rage. Overeenkomst met dat laatste filmpje is het griezelelement waar Chuck helaas verder nooit meer iets meer mee heeft gedaan. Tegenwoordig doet de inmiddels bejaarde bebaarde karateka alleen nog maar commercials.

Nog eentje en dan heb ik ze allemaal gezien. Gelukkig heb ik de tijd genomen en ben ik al begonnen in de jaren '80. Want de films van Norris zijn vrijwel allemaal kut met peren en zijn hoogstens leuk vanwege jeugdsentiment.

Dit is dus een heel klein lichtpuntje in dat lange ouvre. Wie weet wat Slaughter me gaat brengen.. Na deze kan het alleen nog maar tegenvallen, maar ik zal dapper zijn.

Redelijk.

Vermakelijk vervolg.

Deze opvolger van de toentertijd beruchte horrorclassic is iets anders van toon. Dit voornamelijk door het toegevoegde avontuur en verander(en)de setting. De SFX zien er al iets beter uit en de demonen krijgen een beetje meer screentime.

Goed.

Del Toro tilt deze stijlvolle aktiefilm net dat kleine treetje hoger. De special effects zijn prachtig en de hoofdpersoon heeft net genoeg charme om ons beter bij het dunne verhaaltje te betrekken. Geen Backbone of Labyrinth maar toch knap gedaan voor dit genre. Werd een commercieel succes. Goed.

Del Toro overtreft zichzelf in dit tweede deel dat het eerste deel overschaduwt op vele vlakken. Met een groter budget achter de hand kwam er dan toch nog dit bijna onmogelijk geachte vervolg. Gelukkig maar want dit sprookjesachtige aktiespektakel is erg de moeite waard. Zeer goed.

Hellhole is een griezelfilmpje dat alle kanten uitschiet behalve de goede: vleesch noch visch. Het verhaaltje is verwaarloosbaar en de acteerprestaties ronduit stuitend. De soundtrack is erg irritant. Minder dan dit bestaat, maar komt weinig voor. Slecht.

Brrrrr.

Van dit soort B-materiaal krijgt menige kijker al snel kippenvel. Niet vanwege de wanstaltig lelijke hellehonden, maar vooral vanwege de goedkope look en het ontbreken van ook maar enige identiteit. De film faalt op vele gebieden, al zijn met name het plot en de acteerprestaties zwak.

Slecht.

Prettige musical, van dansmeester Kelly, die misschien geen meesterwerk is maar wel zeer vermakelijk en onderhoudend. Leuke humor en nog leukere liedjes. Inclusief de geniale Armstrong met de schitterende titelsong. Goed.