Opinions

Trekkend tijdsbeeld.

De door de meeste critici goed gewaardeerde House of Gucci is allesbehalve een meesterwerk. Hoofdredenen om te blijven kijken zijn de mooie beelden, het interessante verhaal en een sterke Lady Gaga die het begrip 'golddigger' nieuw leven inblaast. Okay, toegeven, Al Pacino weet ook nog wel de aandacht vast te houden al is dit allesbehalve zijn sterkste rol. Verre van zelfs. Het moet gezegd dat de eerste scène die verbaal vuurwerk moet opleveren tussen hem en zijn filmzoon Jared Leto zo slecht is, dat je het moet zien om te kunnen geloven. Alsof je naar een kinderfilm van eigen bodem zit te kijken.

Als het je al lukt om de verschillende en inconsequente accenten door de vingers te zien, dan nog draait Leto bijna elk shot waarin hij zit eigenhandig de nek om. Iets met The Nutty Professor die telkens in The Godfather opduikt. Maar nee, regisseur Ridley Scott zou dit geenszins een komedie willen noemen. Toch vraag je je met enige regelmaat af waar je naar zit te kijken. Zo een intrigerend plot dat op het scherm niet weet te werken, hoe kan dat? Zelfs Adam Driver en Jeremy Irons komen niet goed uit de verf, een kunst an sich. Ietwat chaotisch, te lang en weinig boeiend trekt het tijdsbeeld zich uiteindelijk aan de kijker voorbij.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Vergeten video-voer.

De weinig geëvenaarde feel en touch van de jaren '80 worden hier niet alleen uiterlijk tot op de punt komma weergegeven. Ook technisch gezien had dit werkje makkelijk vergeten video-voer kunnen zijn. Ware het niet dat dit juist de intentie van de makers was. Het lijkt echter een beetje daarbij te blijven, want zich echt meten met de betere griezelwerkjes uit het decennium der horrors kan deze film niet. Waarschijnlijk omdat de kijker alles al honderd keer eerder heeft gezien, hetgeen erg veel van de lang uitgesponnen suspense wegneemt.

Redelijk.

Geen wassen neus.

Deze clichéslasher is ondanks de voorspelbaarheid best vermakelijk. Dat komt omdat de film lekker sfeervol is, een paar leuke kills kent en zichzelf niet al te serieus neemt.

Redelijk.

Kwetsbare knipoog.

Na een sterke Antichrist en Melancholia komt de in cinemaland bewierookte regisseur Lars von Trier wederom met een horrorwerk op de proppen. Dat wil zeggen zijn typische interpretatie daarvan. Vervolgens schudt de handycam er lustig op los als seriemoordenaar Matt Dillon zijn donkere zijde onderzoekt in theatrale onderonsjes met onder meer Uma Thurman. Alles in een kunstzinnig jasje uiteraard en dus wordt David Bowie er te pas en te onpas ingemixt tot je er tureluurs van raakt en wordt de beeldschone kleindochter van Elvis Presley op erotische wijze ingeluid als slachtoffer tijdens een segment dat - evenals het Bijbelse einde met de steadier dan-steady-cam voor een extra serieus resultaat – uit een andere film lijkt te komen.

Dat laatste zou je als kritiek kunnen zien, maar de regelmatig verguisde filmmaker heeft zijn verhaal netjes in hoofdstukjes ingedeeld. Van OCD gesproken. Het is niet het enige wat Von Trier publiekelijk opbiechtte en daarom zijn hoofdpersonage heeft meegegeven. In 2011 klapt hij dusdanig uit de school tijdens een persconferentie dat hij wordt uitgekotst door praktisch iedereen. Zo zei hij dat hij Hitler begrijpt en zelfs een beetje met hem sympathiseert. Natuurlijk werd de keutel snel weer ingetrokken, maar führer Bruno Gansz (Der Untergang) mag hier Dante Dillon naar de hel vergezellen. Toeval? Je vraagt jezelf evengoed af waarom de beelden van concentratiekampen worden getoond. Het shockgehalte an sich is immers hoog genoeg.

Toch is er naast verbazing ook ruimte voor waardering voor The House That Jack Built. Het is namelijk meer dan een kwetsbare knipoog naar de maker zelf. Zo zit er een bijzondere en komische ondertoon in de sadistische spelletjes die Jack met zijn slachtoffers speelt. En bewandelt men alles behalve de gangbare paden, hetgeen verfrissend is in een wereld van formulewerk. Het grote publiek zal de filmmaker ook hier niet mee bekoren, maar zijn trouwe schare fans zal hem nog meer verafgoden en de filmrecensenten zijn wederom verdeeld tot op het bot. Het ligt er inderdaad wat dik bovenop allemaal. Na Fame wordt Bob Dylan er ook wel heel vaak en flauw bijgehaald, maar de film blijft afwijkend en er is voldoende stof tot nadenken. Soms heb je niet veel meer nodig.

***

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Deze familiefilm is enigszins gedateerd maar met name door het luchtige verhaal en de sterke acteerprestaties van Grant en Loren valt het geheel nog goed te pruimen. Redelijk.

Indringend innerlijk.

How Much Does Your Building Weigh, Mr Foster? is een intrigerende documentaire. Een ieder die geïnteresseerd is in architectuur zit hier goed. Als portret van de beroemde architect Norman Foster is een en ander iets minder geslaagd. De makers verontschuldigen zich stiekem al aan het begin van de film, als beweerd wordt dat deze artistieke man zijn innerlijk niet makkelijk prijs geeft. Van enige echte pogingen daartoe door de makers zijn we verder ook niet echt getuige. Maar schijn bedriegt, waarschijnlijk ook in dit geval.

Foster zelf praat vol passie over zijn prachtige curieuze creaties en zijn hobby's die hem de inzichten daarvoor geven en tevens zijn geest doen ontspannen. Geen schone schijn, althans niet bewust. Zo lijkt het. Hij wordt door de regisseurs op de hielen gezeten terwijl hij besproken wordt, vol bewondering, door collega's. Eer die hij niet zoekt, zo blijkt. Er ontvouwt zich gaandeweg een beeld over een soort van wereldverbeteraar op zijn eigen zonderlinge manier. Een workaholic met een dieper doel. Een serieuze artiest.

Het is gek dat het lijkt alsof er zich allerlei kansen aandienen voor de filmmakers om eens wat meer de diepte in te gaan, in plaats van de globe af te reizen langs Foster zijn projecten. Zo heeft de oude man plotseling een kind aan zijn zijde dat hem aanspreekt met papa. Zo wordt en passant vertelt dat zijn vrouw lang geleden overleed aan kanker. Tijdens de slotakkoorden meldt hij zelf de verschrikkelijke ziekte te hebben overwonnen. Tien jaar geleden, toen ze hem nog drie maanden te leven gaven. Hoe indringend wordt het dan toch nog op het nippertje.

Alsof het er allemaal niet zo zeer meer toe doet. En alsof hij het misschien wel gênant vond, of iets dergelijks, om het eerder te noemen. Ook tijdens een project waarbij Foster hoopt de eerste echte ecologische stad te fabriceren en hij zich druk maakt over het feit dat zijn idee geen navolging kent 'en de mensheid daarmee hopelijk niet zijn eigen ondergang inluidt', ziet men weer die onderbelichte onderlaag. Emotioneel bevend, eventjes de steunpilaren van zijn eigen tempel doen trillen. En vooral die van zijn medemens. Althans dat hoopt hij... En wij hopen met hem mee.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Geen kerstfeest.

Maar ook geen cinematografisch feest.

Want Carrey zit dusdanig onder de make-up dat we menigmaal moeten raden naar zijn grimassen. Als Grinch is hij daardoor minder grappig. Ook erg standaard geschoten en dergelijke.

Het verhaaltje is inmiddels wel bekend en niet in de meest leuke uitvoering gegoten. D.w.z. ondanks de voorspelbaarheid had e.e.a. leuker en gekker gekund.

Heb de BluRay bekeken. Goede beeldkwaliteit, maar het 'witte waas'-filter is geen succes. Bleef in mijn ogen wrijven met de gedachte dat mijn contactlenzen uitgedroogd waren.

Men houd over een standaard familiefilmpje voor bij het kerstdiner. Eentje waar weinig mensen een buil aan zullen vallen. En vooral kinderen vermaak aan beleven.

Redelijk.

Zeer clichématige komedie die eerder gaat voor een glimlach dan voor de dijenkletsers. De verplichte dosis romantiek is enorm voorspelbaar en nogal matig uitgewerkt, enige spitsvondigheid was welkom geweest. Toch is e.e.a. vermakelijk en tevens onderhoudend. Aan Pegg ligt het allemaal niet, al zie ik hem liever in een goede komedie als Hot Fuzz of Shaun Of The Dead. Die films leunen namelijk meer op humor en originaliteit dan deze standaard romcom met sterrencameo's.

Voorspelbaar vermaak.

Dat Dreamworks naast de eerste Shrek vooral teleursteld is bekend in animatie-land. De kassa's zullen er niet minder door rinkelen en dus blijft men doorgaan met de standaard sprookjes.

Ook deze film is daarop geen uitzondering, ware het niet dat een aantal characters, waaronder het aan 'Stitch' doen denkende draakje, vermakelijk zijn. Het verhaaltje ook, al hangt het van de clichés aan elkaar. Gelukkig zijn de animaties prima en zal ondanks het formulewerk het gemiddelde kind dik tevreden zijn.

Goed.

Howling herzien.

Ondanks de verlopen houdbaarheidsdatum van een aantal speciale effecten, blijken deze juist ook weer een sterk punt te zijn van de film. Baker’s eigen assistent blies het avontuur van baas Rick alsnog naar een goed make-up-einde, terwijl de beroemde grimeur zelf was verkast naar de set van concurrent Landis. Wisselvalligheid troef dus, met een belachelijk geanimeerde sex-scene maar niet op een storende manier.

De legendarische Dante kan tegenwoordig weinig meer klaarmaken, maar destijds wist de regisseur precies die juiste snaar tussen humor en horror te raken. Hier neigt het geheel meer naar gegriezel met opvallende boeken, posters en foto’s in de achtergrond die de oplettende kijker zullen doen glimlachen. De knipoog naar Chaney Jr. is niets minder dan een eerbetoon aan de schitterende zoon van ‘de man met de 1000 gezichten’, die zijn vader zo sterk opvolgde als ’s werelds beroemdste weerwolf. Na de eindtitels dus nog even blijven zitten. Waar herzien al niet goed voor is: een volle ster erbij.

Zeer goed.

Viva VHS!

Want deze pulp gaat vast geen digitale première beleven.

Een belachelijke en discriminerende kungfu-flick van Golden Harvest, de filmmaatschappij die eigenlijk alleen echt scoorde met Bruce Lee en later Jackie Chan. En Wong mag niet in de schaduw staan van beide vechtmachines. Het moge duidelijk zijn.

Norris hield er na 'Way Of The Dragon' deze film aan over, waarin hij de badguy speelt. Hilarisch is wanneer hij tracht een meisje te versieren met zijn ontblote bovenlijf. De Chuckmeister heeft namelijk meer haar op zijn torso dan op zijn hoofd. Een rug-permanentje zou hem niet misstaan.

Als de karateka even later het meisje tracht te verkrachten, is het dieptepunt wel bereikt. Alhoewel. De film lijkt een aaneenschakeling van trieste momenten die vervolgens ook nog eens tergend slecht worden uitgevoerd. Dit geldt helaas ook voor de vechtscènes. Alleen de finale tussen Wong en Norris kent een klein beetje sjeu.

Wat nog het meest idiote aan deze film is, zijn de dubs. Alsof je een slecht nagesynchroniseerde Kungfu-flick van Lee zelf aan het bekijken bent. Ook Chuck's stem moest er aan geloven. E.e.a. draagt er wel aan bij dat de film zo slecht wordt, dat het soms vermakelijk is.

Slecht.

Overzichterlijk.

En ondanks de uitstekende Leigh en Newman, ook een beetje kinderachtig. Met een mierzoet moraaltje dat een beetje bij dit soort 'oude' cinema hoort (zie review hieronder). Leuk gedaan maar echt raken wil het allemaal niet.

Robbins irriteert ook een beetje, alle goede bedoelingen ten spijt. De soundtrack kennen we zo langzamerhand wel en wordt wel erg vaak herhaald. Ook het engelgrapje met Finney vond ik een beetje te flauw.

Toch, technisch gezien, mooi in elkaar gestoken. Maar mijns inziens een mindere Coens.

Een echte buil val je je niet zo snel aan deze onderhoudende en licht-komische film. Gelukkig maar.

Goed.

Refereren en eren.

Dat Hugo een ode aan de film is, moge duidelijk zijn. De vele filmprijzen in de wacht slepende film van regisseur Scorsese laat zich echter net zo goed genieten als een fantasierijke avonturenfilm voor jong en oud. Waar de film zich vooral in het begin ontpopt als mooi gemaakte jeugdfilm, wordt een en ander al snel doorspekt met knipoogjes naar cinefielen en oudere kijkers.

Het is met name de visuele pracht en de muziek die het heerlijke sfeertje op het station, waar het hoofdpersonage huist, nog eens extra onderstreept. Het onderliggende drama en het mysterie, waarmee het jochie Hugo al snel in aanraking komt, spreekt de kijker onmiddellijk aan. Als het acteerkanon Kingsley dan ook nog eens in stelling wordt gebracht is het feest compleet.

Gelukkig wordt het verhaal nergens te zwaar op de hand, al stuurt het script een aantal malen daar naar toe. Met name Cohen zorgt voor een luchtige en prettige noot als de komische stationsagent, die de held telkens op de hielen zit. Niet alleen zijn karakter wordt dik aangezet, het is een film waarbij het schmieren schijnbaar weer mag. Net als in de films waar men aan refereert en die men hier eert.

Toch voelt het verhaaltje soms wat gekunsteld aan en verdient het script geen hoofdprijs. Het is met name de lading details en het prachtige camerawerk wat de film hoog houdt. Een openingsshot van het treinstation is bijvoorbeeld fenomenaal en de oplettende kijker zal twee uur lang van alles ontwaren in de achtergrond. Waaronder de regisseur zelf in een bijzondere cameo.

Zeer goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Kung-fu-pulp.

De dubs zijn belachelijk, alsmede het camerawerk. Slordige gevechten, waarbij men elkaar net iets te vaak opzichtig mist. Enfin, u kent het wel.

Maar wat ziet mijn oog nu? Rond 1:14 minuten kijkt Li naar een voetbalwedstrijd op TV. Is dat niet Oranje? Mijn kopie is van dusdanig slechte kwaliteit dat inzoomen helaas niet helpt. Maar ik zou toch zweren dat...

Anyway, het verhaaltje is een belachelijke kapstok voor de vele gevechten, waarvan het eindgevecht nog het meest in orde is. Hilarisch overigens dat elk mes of zwaard overbelicht wordt.

Bij gebrek aan Lee voortaan maar geen Li meer.

Matig.

Benedengemiddelde comicfilm die na een sterke opening al snel in elkaar zakt. Met name het flauwe verhaaltje en de slechte SE halen de film omlaag. Matig.

Smerig smoelwerk.

Deze beruchte horrorfilm van Tom Six mag best gezien worden. Naast een onheilspellende opbouw wordt de film niet alleen enger, maar ook smeriger. Het aloude recept van de mad scientist wordt hier opnieuw bereid, met een schrikwekkend smaakje. Opgediend door de angstaanjagende Dieter Laser, die als gestoorde chirurg de bad guy met verve vervuld. Het slachtvee excelleert helaas in dommigheid en aanverwante beslissingen, hetgeen een klein meesterwerkje in de weg staat. Gaandeweg krijgt de film sowieso al meer te maken met zwakke plekken die niet continu met de mantel der liefde te bedekken zijn.

Goed.

Rauwe rukker.

Het vervolg op de cultpulp van Six is zo mogelijk nog goorder dan het eerste deel, dat door het hier gepresenteerde hoofdpersonage achter elkaar wordt bekeken om seksueel genot te verkrijgen. Daar komt gelijk wel een komische kant om de hoek kijken, want deze vadsige bad guy is minder onheilspellend dan zijn voorganger maar des te smeriger. Hij masturbeert namelijk het liefst met schuurpapier. En nu maar hopen dat de korrel fijn is.

En dit is niet het enige wat gegniffel kan genereren, toch is het de walging die hoogtij tracht te vieren. Menige maag zal weer worden omgekeerd als de perverse gek zijn eigen menselijke duizendpoot begint te bouwen. In smerig zwart-wit geschoten zodat er nog enigszins een filter is, al leunt Six eigenlijk best vaak op suggestie. Maar die is vaak al tergend genoeg. Tere zieltjes moeten dus ook bij dit deel vandaan blijven, als ze verstandig zijn.

Goed.

Geile monsters.

In de jaren '80 werden ze aan de lopende band gemaakt. Horrorfilms. En vaak niet onaardig. Dit is zo'n werkje, dat hier destijds op VHS werd uitgebracht onder de titel 'Monster'. De hedendaagse DVD is er eentje met uitstekende beeldkwaliteit en voorzien van allerlei leuke extra's waaronder Duitse trailers. Humor past namelijk heel goed bij horror.

De film kent, naast enigszins hilarische op bikini-babes beluste monsters, dat typische eighties sfeertje alsmede score en een vermakelijk verhaaltje. Goofy maar voorzien van genoeg gore en leuke characters. Het heeft uiteraard allemaal weinig om het letterlijke lijf, maar leuk is het wel.

Goed.

Deze direct-to-video sequel op het goede eerste deel is niet de moeite waard. Op vrijwel alle vlakken is de film benedengemiddeld. De animatie is ronduit lelijk. Matig.

Dit is een van de laatste goede titels uit de lange rij Disneyclassics. Het verhaal vertedert en de soundtrack is prima in orde, evenals het verhaal. Het verschrikkelijke vervolg direct overslaan. Goed.

Dubbelklasse droomdebuut.

Hunger is een keiharde film over de laatste weken van IRA-kopstuk Bobby Sands. Fassbender doet method-acting een absurde impuls geven, zelfs na films als Raging Bull en The Machinist. Expliciet en breed uitgemeten geweld wordt prettig gepauzeerd door een zeer scherpe dialoog. Een van de hoogtepunten. Een en ander wordt op indringende wijze in beeld gebracht tijdens dit droomdebuut van regisseur McQueen, waarbij hij de kijker een langzaam buiten zichzelf tredende Sands klinisch laat waarnemen.

En zo krijgt het publiek een pijnlijke geschiedenis voorgeschoteld. Met dank aan lange shots die menig mens ongemerkt naar binnen zuigen. Ze ondersteunen het ongemakkelijke gevoel dat je vanzelf begint te bekruipen tijdens de heftige geweldsscènes. Deze arthouse aanpak van dit gevangenisdrama werkt wonderwel. Ondanks dat de gemiddelde kijker enig empathisch vermogen ontbeert vanwege het ontbreken van de voorgeschiedenis. Dubbelklasse dus.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Geweldig.

Laat het uitmelken beginnen.

Deze onverwachte bioscoophit lijkt vooral gericht te zijn op tieners, die enigszins Twilight-moe de film massaal omarmden. Waarom? Omdat romantiek, een vleugje fantasy en avontuur het kennelijk goed doen. Vooral uitgevoerd door hoofdrolspelers uit dezelfde leeftijdsklasse. Tucci en Banks spelen overdreven karakters die ten dele werken en de verdwaalde Kravitz lijkt hier serieus te beginnen aan een acteercarrière. Enige positieve noot is Harrelson, maar diens bijdrage is niet genoeg om deze Hollywoodversie van Battle Royale en vele andere genregenoten het verschil te doen maken.

De lange speelduur helpt ook niet mee, maar vooral het motivatiegegeven van de games zelf werkt amper. Juist omdat er best tijd wordt uitgetrokken voor een opbouw is dit jammer. Echte uitleg wordt dan ook niet gegeven en de latere samenwerkingsverbonden tussen het slachtvee zijn vaak overdreven en onrealistisch voor een film die zichzelf best serieus neemt. Sowieso zakt de film inhoudelijk nogal in elkaar tijdens de uiteindelijke games. De toon is echter gezet, het uitmelken kan beginnen. De melk blijkt hier echter al zuur te smaken.

Doorsnee.

Spannend filmpje met de altijd uitstekende Connery. Erg veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar onderhoudend is het zeker. Goed.

Lange zit.

Maar goed, het regende.. Vond er eigenlijk niet zo heel veel aan. De aardige Skerritt en schmierende Anderson ten spijt. Vond het verhaal niet zo heel boeiend en cinematografisch gezien is e.e.a. ook niet heel sterk.

Qua spanning te weinig en qua drama niet overtuigend genoeg. Toch onderhoudt het wel, ondanks de lange zit.

Redelijk.

Geslaagd gepolariseerd.

Je kunt The Hunt zien als de politieke satire die het is, maar ook zonder al te veel poespas genieten van de zoveelste variant op het genre dat in de jaren 90 een opleving kende met films als Surviving the Game en Hard Target, met als beroemde afsluiter van dat decennium: Battle Royale. Het genre is ouder en vond haar oorsprong in de jaren 20 van de vorige eeuw en weet 100 jaar later dus nog steeds te werken. Mits goed gemaakt natuurlijk. En daarin is Craig Zobel zeker geslaagd. Zijn credits had hij al verdiend met succesvolle tv-series als Westworld en Outcast, maar toch.

Het is de mix van brute kills en donkere humor die deze actie-thriller voorziet van een fijn randje. Het ligt er allemaal dubbeldik bovenop en dat maakt de kijkbeurt vermakelijk. Wat ook meehelpt is dat ondanks het stereotype gegeven men de invalshoek origineel weet te houden. Dat zit hem mede in het ietwat gekunstelde einde, maar bovenal in de pogingen om de kijker telkens op het verkeerde been te zetten. Ook is er veel oog voor detail. Dat de samenleving volledig gepolariseerd is weten we, maar dat betekent niet dat je er niet af en toe ook om mag lachen. Helemaal in deze tijden.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Remspoor.

Van vele goede titels. En uiteraard terend op de roem van de cast. Je flikkert er een hoesje om heen, et voila. Wedden dat het videootje wordt verhuurd? De medewerker voegde er nog het woord 'aanrader' aan toe.

Ik kan me nog erg goed herinneren dat ik een licht gevoel van boosheid had toen ik de DVD retourneerde. "Goeie film?'

"Nee lul..'

DIt is namelijk een zogenaamd goofsfestijn. Zelden zo vaak moeten lachen om een actie-thriller. En daarvoor hoef je niet eens echt op te letten.

Slecht.

Ietwat voorspelbare en clichématige aktiefilm die tevens de allerlaatste van McQueen was. Tijdens het draaien was hij ernstig ziek. Absoluut niet een van zijn sterkste films, de schitterende Wallach ten spijt. Edoch een waardige afsluiter van een prachtige carriere. Redelijk.

Uiteindelijk uitgestorven.

Daniel Nettheim levert met The Hunter, elf jaar na zijn debuut, wederom een speelfilm af. De TV-regisseur wordt bijgestaan door oude rotten Willem Dafoe en Sam Neill. De acteerprestaties zijn dan ook sterk. Evenals de rest van de film is. Want dit is een drama zoals ze maar weinig gemaakt worden. Voorzien van een thrillerlaag die wordt veroorzaakt door een uiterst intrigerend gegeven: de zoektocht naar de Tasmaanse Tijger. En schitterend dier dat in het echt uiteindelijk schijnt te zijn uitgestorven in 1936. Door toedoen van de mens uiteraard. In zoiets zijn we ontzettend goed.

In de jaren zestig en zeventig zijn er echter meldingen geweest in Tasmanië, waaruit zou blijken dat er nog een eventueel laatste exemplaar zou kunnen rondlopen. Serieuze sightings, naast de duizenden onzinmeldingen die Bigfoot en het monster van Loch Ness ook ten deel vielen. Deze laatste twee diersoorten bestaan natuurlijk echt niet, hoe graag we dat ook zouden willen. Een zoektocht naar de Tasmaanse Tijger spreekt daardoor nog meer tot de verbeelding. Het zou namelijk echt kunnen dat heel misschien.. Enfin, dit is de fantastische voedingsbodem van de film.

Het verhaal begint gelijk, maar men neemt tegelijkertijd de tijd. Hierdoor ontstaat het door filmmakers vaak nagejaagde effect waarbij de kijker wordt meegezogen. Traagheid is toch echt iets anders. Het dramatische familieverhaal, inclusief de nodige voorspelbare ontwikkelingen, doen weinig af aan Dafoe’s jaagpraktijken. Door een adembenemend mooie natuur zet hij zijn missie voort. Goed gefilmd, goed geregisseerd. Het mysterie overheerst hier het drama, dat dankzij goede performances naadloos aansluit op de dramatiek die zich onderhuids afspeelt bij de jager.

Hoe griezelig echt film soms kan worden besluit de werkelijkheid. Of, in dit geval, de regisseur en werkt het dus precies andersom. Feit is namelijk dat zijn hoofdpersonage minimaal met DNA moet thuiskomen. Iets wat in het echt, zij het beschadigd, bewaard is gebleven en waarmee men daadwerkelijk probeert te kijken of er door middel van klonen de natuur een loer kan worden gedraaid. Ook daarin is de mens goed. Griezelig goed, kan men wel zeggen. Misschien maakt daarom deze film wel zoveel indruk. We blijven namelijk hopen. Het liefst tegen beter weten in.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Amusante en originele aanklacht jegens de internationale politiek omtrent oorlogsmisdadigers. De film heeft waarschijnlijk meer bereikt dan de politiek en alleen dat zou al genoeg reden moeten zijn om de film eens te gaan zien. Vlot gebracht met een puike cast. Mooi geschoten ook. Mist soms wat balans. Goed.

Fijn.

En dan met name de gevechtscènes. Want ookal hangt men her en der aan draadjes, het merendeel ziet er cool uit.

Iets tè veel tegelwijsheden, alsmede clichématige zoetigheid. Maar die vechtscenès maken een hele hoop goed. Ook prima acteerwerk.

Stijlvol en netjes gefilmd. Ook wel eens fijn dat Japans in het rijzende zonnetje wordt gezet. Zoiets gaat menigmaal anders in Chinese vechtfilmpjes.

De Director's Cut duurt wel erg lang. Zo'n 140 minuten. Maar echt vervelen zul je je niet, ondanks de lange tussenpozen vol ietwat opgeklopt drama. De beeldkwaliteit van de BluRay is puik.

Zeer goed.