The House in Marsh Road (1960)

Slecht scenario. Het vervelende aan deze oude spookfilm is, dat het verhaal nergens echt van de grond weet te komen. Een en ander ziet men tevens van mijlenver aankomen en de acteerprestaties zijn regelmatig overdreven. Het meest irritant zijn waarschijnlijk de zwakke dialogen, die onderdeel zijn van het slechte scenario. Matig.

Op zich wel een aardig plot, half thriller half spookverhaal, en hoewel noch de regisseur noch de cast ooit de B-klasse is ontstegen blijft de film wat mij betreft toch tot en met het einde boeiend. De identiteit van spook Patrick is volgens de opzet het grote raadsel hier, maar wat ik zelf veel ongeloofwaardiger vond (of eigenlijk gewoonweg onbegrijpelijk) is waarom Jean haar echtgenoot die niet alleen een alcoholist is maar ook een klaploper, een rokkenjager, een geldwolf, een querulant, een dief, een leugenaar en gewoon een all-round eikel, niet al veel eerder de deur heeft gewezen. En dat doet Tony Wright dan wel weer goed – of hij een goede acteur is weet ik niet (ik kan me ook niet herinneren dat ik hem ooit in een andere film heb gezien), maar hij heeft hier wel de juiste onsympathieke uitstraling. Opmerkelijk ook dat er hier geen doekjes om worden gewonden dat David en Valerie met elkaar naar bed gaan; we krijgen zelfs een uitgebreide post-coïtale scène inclusief gedeelde sigaret te zien alvorens Patrick voor straf de boel op stelten gaat zetten.. En zou Valerie nou niet snappen dat het misschien niet zo'n goed idee is om met een vrouwenmoordenaar in zee te gaan? Ach, laat ik niet teveel dóórdenken. Mooi einde van de film wel.