Opinions

Ook deze blaxploitation Misdaad / Actie film heb ik gezien na aanleiding van de leuke documentaire "Machete Maidens Unleashed!" uit 2010.

In dit verhaal draait het om karate-expert Diana 'T.N.T.' Jackson (leuk gespeeld door Jeannie Bell die met een behoorlijk bos haren rondloopt) die naar Japan komt (film speelt zich overigens gewoon af op de Filipijnen, want daar werden destijds veel van dit soort goedkope film gemaakt), op zoek naar haar vermiste broer. Ze zal hem echter nooit vinden omdat hij al dood is (eigenlijk al na een paar minuten). Ze wordt hierbij overigens min of meer geholpen door een zekere Charlie (die verdienstelijk gespeeld wordt door de best bekende Stan Shaw) en de blanke Elaine (die gespeeld werd door Pat Anderson, maar die helaas wel niet bloot is te bewonderen) die undercover werkt en spreekwoordelijk ook haar mannetje staat.

Tijdens haar zoektocht komt Diana zeer regelmatig in de problemen en komen haar kunsten als karate-expert goed van toepassing. Eerlijk gezegd zag dat er best zeer houterig en nep (te gespeeld) uit en slechts een enkele keer vecht ze daarbij ook topless Dus wat bij de beschrijving staat, klopt dus eigenlijk niet. Ze is overigens ook pas voor de eerste topless te zien na circa 45 minuten en in eerste instantie niet tijdens een gevecht (ze wordt namelijk eerst gevangen genomen waarbij haar blouse geopend wordt en er bijna een brandende sigaar op één van haar borsten wordt gedrukt), maar die scene gaat wel snel over in een gevecht en dat is dus ook de enige keer dat ze topless is aan het vechten. Het einde waarbij Diana het moet opnemen tegen Charlie, was inderdaad erg over de top (zeker m.b.t. de vuist door het lichaam en het daarna doodgaan van Charlie) en eigenlijk ook slecht.

Eerlijk gezegd is het verhaal lachwekkend slecht en helaas is dit ook van toepassing op de beroerde uitvoering, waardoor er eigenlijk niets te genieten valt. Buiten dat het verhaal heel slecht is, is het ook behoorlijk saai, flauw en langdradig (ik heb regelmatig wat moeten vooruitspoelen) en dat terwijl de film maar iets van 70 minuten duurt. Er zit weliswaar aardig wat actie (ik had liever aardig wat bloot gezien ) in deze film, maar dat ziet er allemaal gewoon heel slecht uit en vooral ook zeer nep. Ook de hoeveelheid bloot valt enorm tegen (alleen Jeannie Bell is in twee scenes topless te bewonderen) en het duurt ook enorm lang voordat het voor het eerst in beeld verschijnt (een Aziatische vrouw die topless te zien is, tel ik dan niet mee).

Al met gewoon een hele slechte blaxploitation Misdaad / Actie film, die het kijken eigenlijk niet waard is. De poster ziet er overigens wel fraai uit, maar zo zal je Jeannie Bell niet in de film zien. Dus wat dat betreft is de poster behoorlijk misleidend en is het waarschijnlijk destijds gedaan om publiek te lokken om deze film te gaan bekijken.

Best wel een heerlijke zwarte komedie. Het verhaal vond ik goed gevonden en de muziek erin was ook best goed (vooral de metal muziek). Nicole Kidman speelt in deze film schitterend en ze heeft ook nog een humor. De manier waarop ze Joaquin Phoenix in haar macht krijgt was gewoon geweldig (ik zou ook voor haar gevallen zijn ). Maar ook Matt Dillon en Joaquin Phoenix speelden best goed. Het einde was overigens prima.

Gewoon een dertien in een dozijn tiener romantische komedie met een flauw verhaal inclusief flauwe humor. De film kijkt zich wel nog redelijk weg door Aubrey Plaza die leuk speelde en er ook niet onaardig uitzag. Als de film niet zo enorm preuts was geweest had ik de film misschien nog een halfje erbij gegeven, maar nu kom ik niet verder dan 2 punten.

Omdat ik net een dag terug ben van vakantie uit Italië (wel niet in Rome) keek deze film met zeg wel lekker weg (ik zag hem toevallig op Film 1). Qua verschillende verhalen stelt het misschien niet veel voor maar de komische ondertoon van alle verhalen, de sfeer, de muziek en natuurlijk de fraaie Italiaanse omgeving maken het kijken al waard. Verder zitten er ook best een aantal leuke komische momenten in. Met name dan het hele achterlijke media circus omtrent Roberto Benigni vond ik zeer geinig Maar ook het gedoe met de begrafenisondernemer als operazanger (maar dan alleen onder de douche) was leuk. Er spelen overigens best veel bekende acteurs en actrices in mee en ze speelden best leuk en hadden er ook duidelijk plezier in. Het vrouwelijk schoon was trouwens ook rijkelijk aanwezig (o.a. Penélope Cruz als een hoertje).

Typische Terrence Malick film (vaak meer een kunstwerk dan een film) met alweer veel prachtige beelden (en begeleidende muziek) maar ook alweer zeer saai, net zoals bij de film "The Tree of Life (2011)" die ik wel ietsje beter vond. Je houdt van dit soort films of juist niet. Ik zit een beetje in het midden maar een Terrence Malick liefhebber zal ik waarschijnlijk nooit worden.

Het verhaal wist me wederom weinig te boeien en het kabbelt ook zeer rustig voort zonder dat er echt veel gebeurt op wat ruzies na. Deze film is in ieder geval een stuk korter dan "The Tree of Life" en dat is goed voor mijn achterwerk (een minder pijnlijke lange zit). Terrence Malick pakt in deze film ook weer uit qua cast en vooral Olga Kurylenko spat van het scherm met haar uiterlijk en uitstraling.

Al met al leuk om eens gezien te hebben voor één keer, maar vaker ook absoluut niet.

Na "Tobruk" nog eens gezien te hebben, moet ik toch even terugkomen op mijn eerder geschreven bericht uit 2010, want buiten dat er toch wat bloed te zien is (wel minimaal), zijn de laatste circa 20 minuten groots met veel actie (inclusief vlammenwerpers) en het werd het ook fraai in beeld gebracht. Hierdoor krijgt "Tobruk" er van mij ook een halve ster bij (dus van 2,5* naar 3,0*).

In het gebeuren ervoor zien we vooral veel schitterende beelden van de omgeving (met name de woestijn) en is het opzicht ook genieten van de sterrencast met o.a. Rock Hudson als de held van de film, George Peppard als de overtuigende Joodse leider, Nigel Green met een paar sterke momenten als commandant en Jack Watson die ik vooral ken van de ijzersterke Oorlog / Drama film "The Hill (1965)", maar daarin gebeurt er eigenlijk te weinig.

Ze worden weliswaar beschoten door een Engels vliegtuig, lokken een Italiaanse tankdivisie en een Duitse tankdivisie tegen elkaar uit, banen ze zich een weg door een mijnenveld, krijgen te maken met een Duitse man en een Duitse vrouw die belangrijke informatie hebben voor de Duitsers en krijgen ze te maken met een verrader in hun team, maar dat is nergens echt spannend. Maar gelukkig mochten de laatste circa 20 minuten er wel wezen.

En degene die de verrader is, te weten Guy Stockwell die in de laatste paar minuten ontmaskerd wordt, die kon je gezien zijn uiterlijk makkelijk raden.

De zoveelste vergeetbare actiefilm (kwam ook gelijk op video uit) met aikido-expert Steven Seagal in de hoofdrol, waarbij hij tijdens de gevechten vooral op de rug en in close-up gefilmd wordt en hij deze gevechten dus waarschijnlijk zelf niet meer doet .

In het verhaal is Harlan Banks (Steven Seagal) een aardige dief, die een deel van de buit aan zijn armlastige medemens geeft. Hij heeft zijn vriendin Jada (de rondborstige Mari Morrow) echter beloofd dat zijn dagen als Robin Hood zijn geteld. Ze verkassen naar Las Vegas, waar Harlan een baan als chauffeur krijgt van de ongure Max Stevens (Kevin Tighe). Meteen bij zijn eerste opdracht vliegen de kogels hem om de oren en verdwijnt hij ook nog eens achter de tralies, waar hij Ice Kool (Anthony 'Treach' Criss) ontmoet. De twee weten te ontsnappen, en Harlan gaat op wraakexpeditie.

Al met al een dertien in een dozijn flauwe, voorspelbare, goedkope en eenvoudige actiefilm, waarin de nodige klappen vallen. Net als de meeste andere latere Steven Seagal films, is van een coherent plot geen sprake en zijn de actiescènes vaak ook nog eens onder de maat. Nadat Steven Seagal in de Actie / Misdaad film "Exit Wounds (2001)" samen te zien was met rapper DMX, slaat hij nu de handen ineen met hiphop-zanger Anthony 'Treach' Criss. Verder heeft een piepjonge Chloë Grace Moretz ook een rolletje in het verhaal.

Al met al een tamelijk beroerde film Actie film met Steven Seagal, die het aankijken eigenlijk niet waard is (duurt gelukkig ook maar circa 90 minuten).

Typische "Disney" Drama / Avontuur film, die me deed denken aan "Eight Below (2006)" en die eveneens waargebeurd is en waarbij je het op het einde ook niet droog houdt (meestal het geval bij dit soort films en zeker als je een dierenliefhebber bent). Deze film werd me overigens gisteren getipt door mijn broer en zijn kinderen en daarom heb ik hem ook gekeken.

Het verhaal van Togo speelt af in het Alaska van 1925. Een hele streek heeft te lijden onder een uitbraak van difterie, waaronder ook het stadje Nome van de Noorse Leonhard Seppala (William Dafoe) en zijn Belgische vrouw Constance Seppala (Julianne Nicholson). Het virus treft vooral de kwetsbare kinderen in de stad, waarbij haast is geboden om verdere rampspoed te voorkomen. Er zijn wel medicijnen, maar in het uitgestrekte landschap is het eerstvolgende stadje zo’n ruim 1000 kilometer verderop te vinden. Vanwege een fikse sneeuwstorm hebben vliegtuigen geen kans en er is eigenlijk maar één hoop en dat is de kampioenshondenracer Leonhard Seppala en zijn 12 jaar oude leidende hond Togo.

"Togo" is een aandoenlijke film over een bloedstollend avontuur, waarbij het verhaal goed is uitgewerkt en waarbij de cast het goed doet (zowel Willem Dafoe en Julianne Nicholson zetten geloofwaardige rollen neer) en waarbij de moedige husky hond Togo (vernoemd naar Japanse admiraal Togo, waarbij Leonhard zegt "Een underdog vernoemd naar een underdog") je hart steelt (zeker met deze kerstdagen). Vooral de band tussen hoofdpersoon Leonhard Sepalla en zijn hond Togo is er eentje om warm van te worden en in eerste instantie wilde hij ook helemaal niets weten van Togo (heeft hem zelfs twee keer weggegeven) en dat is te zien via een tijdsprong van 12 jaar terug in de tijd.

Het verhaal loopt dus niet chronologisch, maar geregeld ga je dus terug in de tijd (buiten 12 jaar ook 10 jaar), maar gelukkig is dat niet zo rommelig als bij de Actie / Thriller film "Anna (2019)", die ik eergisteren heb gezien. Er is best veel tijd gestopt in de flashbacks en daarbij maak je de hele jeugd (waar hij o.a. ontsnapt uit een kennel, schuur en een huis) en opvoeding van Togo mee en dat is best mooi om te zien en vooral vanwege zijn speels gedrag en zijn doorzettingsvermogen, want Togo gaf namelijk nooit op. En natuurlijk is het ook mooi om te zien hoe Togo uiteindelijk het hart van Leonhard Sepalla weet te veroveren en hij uiteindelijk de leidende hond van de honden arrenslee wordt.

Visueel gezien zag het er allemaal best fraai uit (met de ongerepte winterse natuur op de achtergrond) en ook is hier en daar de film best spannend en vooral op de grote ijsvlakte die aan het smelten is. Naarmate het einde vordert kunnen de zakdoekjes erbij gehaald worden, want dan wordt het allemaal heel aandoenlijk en na het einde krijg je nog wat weetje te lezen en krijg je nog een mooie zwart / wit foto te zien van Leonhard Sepalla en Togo.

Opzicht vond ik het jammer dat Togo niet de credits kreeg die hij verdiende en dat een andere husky hond, te weten Balto (heeft gemiddeld 50 kilometer afgelegd, terwijl Togo de langste, maar liefst 424 kilometer, en gevaarlijkste tocht hadden afgelegd), er met de eer is vandoor gegaan en dat hij zelfs een standbeeld (om de serum tocht van 1925 te gedenken) heeft gekregen in New York in Central Park. Dit namelijk omdat Togo niet de sledehond was die de laatste loodjes trok. Wel is Togo in 2011 door het bekende tijdschrift "TIME" uitgeroepen tot het heldhaftigste dier ooit. Togo boeit dat natuurlijk allemaal niet, want hij heeft een mooi en gelukkig leven gehad (ook nog twee keer vader geworden) met Leonhard Seppala en zeker ook met zijn vrouw Constance Seppala (de enige die in het begin in Togo geloofde). Uiteindelijk stierf hij op 5 december 1929.

Al met al een mooie waargebeurde hartverwarmende Drama / Avontuur film, welke tevens een mooi eerbetoon is aan de husky hond Togo, die het hart had van een overlever.

Hoofdrolspeelster Alicia Vikander is natuurlijk geen Angelina Jolie en al zeker niet qua schoonheid en deze Actie / Avontuur film vind ik ook geen echte "Tomb Raider" film maar juist een soort van "The Adventures of Young Lara Croft", zoals men dat destijds ook heeft gedaan met "Indiana Jones".

In dit verhaal draait het om de 21-jarige Lara Croft, die zeven jaar na de verdwijning van haar vader Lord Richard Croft (Dominic West), de leiding heeft geweigerd over te nemen van zijn wereldwijde zakenimperium. In plaats daarvan werkt ze nog als fietskoerier in Londen, en studeert ze op de universiteit. Uiteindelijk raakt ze geïnspireerd om de verdwijning van haar vader te onderzoeken en reist ze naar zijn laatst bekende locatie: een tombe van koningin Himiko ("Moeder des Doods") op een eiland ergens voor de kust van Japan. Opeens staat er veel op het spel voor de koppige Lara, die dit gevaarlijke avontuur moet zien te overleven.

Hoewel ik de eerste twee delen uit de originele "Tomb Raider" eigenlijk ook vond tegenvallen, geldt dit voor deze "Tomb Raider" verfilming eigenlijk ook. Sowieso moest ik enorm wennen aan de voor mij onbekende hoofdrolspeelster Alicia Vikander en het verhaal is ook weinig origineel en deed me regelmatig denken aan de "Indiana Jones" en aan "The Mummy" films en zeker wat betreft het einde, wat zich afspeelt in de tombe van koningin Himiko.

Wat dat betreft biedt deze film niets nieuws onder de zon en vond ik het eigenlijk ook maar een dertien in een dozijn film. Het verhaal, waarvan de eerste 25 minuten heel flauw zijn, heeft ook een zeer voorspelbaar verloop en bevat ook de nodige clichés (o.a. de slechterik in deze film, te weten Mathias Vogel). Daarbij moet ik wel zeggen dat het einde wel een verassing bevatte, die ik eerlijk gezegd niet zag aankomen (hoewel het er dik in zat) en dan doel ik op de rol van Ana Miller (Kristin Scott Thomas), die de voogd is van Lara en die van Lara de dagelijkse bekommeringen mag doen over het wereldwijde zakenimperium.

Het verhaal bevat wel de nodige actie (o.a. met pijl en boog) en een paar aardige spectaculaire scènes (o.a. het gecrashte vervallen oude vliegtuig wat bovenop een hoge waterval ligt) en visueel gezien zag het er ook allemaal niet onaardig uit. Maar het weet gewoon allemaal niet echt te boeien of te vermaken en spannend wordt het ook nergens. En ook de cast doet deze film niet goed met veel clichématige persoonlijkheden zoals de vader (die zich op het einde dan wel weer opoffert, nadat hij besmet raakt) van Lara Croft (die haar steeds "Meissie" noemt), slechterik Mathias Vogel (Walton Goggins) die totaal geen indruk maakt (kijkt vooral dom uit zijn ogen) en Lu Ren (Daniel Wu). De laatste heeft een boot in Hong Kong en helpt Lara Croft op het eiland te komen, wat wel niet helemaal lukt volgens planning omdat de boot voor de kust tijdens een storm zinkt en dat was natuurlijk ook zeer clichématig. Lu Ren helpt haar daarna op het eiland overigens ook.

Hoewel hoofdrolspeelster Alicia Vikander (ze ziet er in deze film jonger uit dan ze in werkelijkheid is) haar mannetje stond, kon ze me nauwelijks overtuigen als Lara Croft (ze was soms best irritant) en ze heeft natuurlijk ook niet de "looks" en het uiterlijk van Angelina Jolie destijds, die die originele "Tomb Raider" reeks (beide films heb ik destijds ook in de bioscoop gezien) vooral het aankijken waard maakte. Degene die ik eigenlijk nog het mooiste vond in deze film is de inmiddels 58-jarige Kristin Scott Thomas in de rol van voogd Ana Miller. Het toevoegen van Nick Frost, die te zien is in twee korte scènes als pandjeseigenaar Max en waarvan op het einde Lara Croft twee geweren koopt , moet ongetwijfeld als grappig bedoeld zijn, maar ik vond het maar flauw en niet grappig.

Al met al een matige en eigenlijk ook een overbodige "Tomb Raider" film, die helemaal niets toevoegt aan de reeks en dat ook nog eens zonder Angelina Jolie (had toch wel minimaal in een cameo te zien moeten zijn, of ze had ook de rol van Kristin Scott Thomas kunnen spelen). Haar zie de laatste tijd ook niet meer in nieuwe films, maar ze heeft het natuurlijk te druk met de scheiding van Brad Pitt en het opvoeden van de kinderen en ze wilt liever zelf films maken dan dat ze te zien is in een film.

Wat mij betreft hoeft er in ieder geval geen vervolg meer te komen op deze flauwe "Tomb Raider" film, maar ik ben er bang voor.

Mooie film met vooral een prima rol van Val Kilmer.

Hij is wel leuk maar niet meer dan dat.

Na het goede vorige deel met de nieuwe James Bond Pierce Brosnan viel deze me behoorlijk tegen. Het verhaal was zeer matig en sloeg eigenlijk nergens op. Jonathan Pryce als bad guy vond ik maar zeer matig. Er zit best veel actie in en er zitten ook veel mooie vrouwen in (Michelle Yeoh en Teri Hatcher) maar het is allemaal wat te overdreven en het verhaal is gewoon slecht. De helikopter scene was wel spectaculair.

Ondanks dat het (nog) best goedkoop is, heb ik geen abonnement op de streamingdienst "Amazon Prime" en pindakaas ik nog steeds de films welke ik wol zien en zodoende ben ik ook uitgekomen op deze niet originele maar zeker wel vermakelijke Actie / Sciencefiction film "The Tomorrow War". Dat de film niet origineel is, zie je gelijk aan de titel die lijkt op een andere soortgelijke Actie / Sciencefiction film, namelijk "Edge of Tomorrow (2014)". Buiten die film heeft "The Tomorrow War" verder nog overeenkomsten met "Starship Troopers (1997)", "Independence Day (1996)", "The Thing (2011)" (bewust niet het origineel uit 1982 genomen , want deze remake besteedt meer aandacht hoe "The Thing" op de aarde is gekomen) en "Prometheus (2012)" en de laatste twee genoemde films met name m.b.t. het einde.

In dit verhaal maakt de huidige wereld tijdens de wereldkampioenschap voetbalfinale in Qatar (in 2022) kennis met een groep tijdreizigers uit het jaar 2051, die met een beangstigende boodschap hebben. Over dertig jaar lijkt de mensheid de wereld te verliezen aan buitenaardse wezens. De enige manier om dit te voorkomen is om een team van soldaten uit het heden naar de toekomst te transporteren om zeven dagen mee te vechten in een op het oog ongelijke strijd. Dan Forester (Chris Pratt) is één van de gerekruteerde soldaten die vastbesloten is om de wereld te gaan redden voor zijn 9-jarige dochter Muri (Ryan Kiera Armstrong).

Qua verhaal en spanning verrast deze film niet echt, maar de film kijkt wel lekker weg en bevat ook nog eens aardig wat actie en ook visueel mocht deze film er zijn en zeker qua effecten. Wel zit de film vol met clichés en ook is het verloop van de film aardig voorspelbaar. Zo weet je dat als Dan naar 2051 wordt gestuurd, dat hij daar dan zijn dochter Muri weer zal tegenkomen, die dan inmiddels een volwassen wetenschapster is geworden die bezig is om de mensheid te redden met een gif tegen de buitenaardse wezens, die in deze film "Witpunten" worden genoemd.

De eerste 30 minuten van de film zijn wat flauw en langdradig, maar zodra Dan Forester naar de toekomst wordt gestuurd (naar Miami Beach) met andere personen (de manier om daar te komen is nogal lomp en verloopt ook niet bepaald vlekkeloos voor veel personen die te pletter vallen), wordt het best een vermakelijke en actievolle film. Zeker m.b.t. het vechten tegen de buitenaardse wezens, waarbij Dan Forester dat o.a. doet met iemand die hij uit het verleden kent. Ze gaan ook lekker bikkelhard tekeer tegen de buitenaardse wezens, die ook echt prachtig ontworpen (je ziet ze naar circa 50 minuten voor het eerst in beeld in een trappenhal van een gebouw) zijn. Het zijn namelijk afgrijselijke monsters waarvan je onmiddellijk gelooft dat ze de mens makkelijk de baas zijn en ze hebben ook een koningin als leider.Dat is natuurlijk niet bepaald origineel, want dat was in vrijwel alle eerder genoemde andere films ook het geval.

Het spectaculaire en actievolle gedeelte in de toekomst duurt circa 60 minuten (dat is ook duidelijke het beste gedeelte van de film) en op het einde daarvan moet hij ook afscheid nemen van de persoon die hij uit het verleden kent, die ook verslonden wordt door de buitenaardse wezen. Daarna is de film echter nog niet afgelopen en speelt hij zich nog circa 30 minuten af in 2022 nadat Dan Forester zijn doel (het ontwikkelen van een gif tegen de buitenaardse wezens) heeft bereikt in de toekomst (daar krijgt hij overigens ook te horen wat hem te wachten staat in de toekomst) en zijn zeven dagen van dienst erop zitten.

Dit leidt dan nog tot een wat clichématige finale in de sneeuw van Siberië met een gevecht met de koningin van de buitenaardse wezen en tijdens het laatste gedeelte van de film kom je ook te weten hoe de buitenaardse wezens ongezien op de aarde zijn terecht gekomen (best flauw en ook eentje met een duidelijke boodschap). Hoewel het clichématig is, is het eveneens spectaculair, maar het voelt wel bijna aan als een andere film (heeft dan een hoog "The Thing" en "Prometheus" gehalte). Dat probleem heeft "The Tomorrow War" overigens op meer punten, zoals bij het gedeelte waarbij men de koningin gevangen genomen heeft en men ermee gaat experimenteren (voor het vinden van een gif), dat had namelijk een hoog "Independence Day" gehalte.

De cast deed het opzicht best aardig en Chris Pratt en Yvonne Strahovski (als Muri in de toekomst) vormen een fijn duo. In de bijrollen zien we o.a. J.K. Simmons (o.a. bekend van de Drama / Muziek film "Whiplash (2014)" als de vader van Dan Forester (waar Dan eigenlijk geen contact meer mee heeft), Betty Gilpin als de vrouw van Dan (in de toekomst krijgt dan te horen dat ze uit elkaar zijn gegaan toen Muri 12 jaar was), Sam Richardson als de donkere Charlie waarmee Dan bevriend raakt en die ook naar de toekomst gestuurd wordt en Edwin Hodge als de donkere veteraan Dorian die al verschillende keren naar de toekomst gestuurd is geworden. Er spelen sowieso veel donkere personen alsook vrouwen mee in deze film en waarschijnlijk wilde regisseur Chris McKay daarmee een breed televisiepubliek aanspreken.

Al met al is "The Tomorrow War" gewoon een leuke (met ook redelijk wat humor) en vermakelijke 130 minuten durende Actie / Sciencefiction film, sowieso vind ik films over buitenaardse wezens die de aarde bedreigen altijd wel leuk om te zien, waarvan je wel geen originaliteit moet verwachten.

Ongelooflijk dat sommigen hier nog een voldoende voor geven. Dit is echt bagger van de bovenste plank en ook werkelijk alles is waardeloos in deze film:

- verhaal slaat echt nergens op en is totaal belachelijk, is ook nergens geloofwaardig of realistisch;

- uitvoering is dramatisch slecht;

- acteurs (vooral die zogenaamde grappige "Homer" hing me de keel uit) uit en actrices moeten ze verbieden om ooit nog in een film te spelen zo slecht waren ze;

- buitenlandse mogendheid is meer een jostiband mogendheid;

- einde (niet alleen het einde ook de rest) is om te huilen zo slecht.

Het is inderdaad en soort van Red Dawn maar dan houdt ook iedere verdere vergelijking op want dat was tenminste nog een aardige film. Dit is eigenlijk met geen woorden te beschrijven zo slecht. Ongelooflijk dat ik deze zooi ook nog uitgekeken heb, dat is trouwens ook slecht.

Normaal gesproken schrijf ik meestal bij een film welke ik bekijk een uitgebreide review. Maar bij deze film wil ik het eigenlijk kort houden omdat ik het maar een kinderachtige bedoeling vond waarbij ik regelmatig ook niet te focus kon houden op het verhaal en ik er andere dingen bij ging doen.

Toegegeven, visueel (prachtige beelden, decors en aankleding) en qua effecten ziet het er allemaal mooi uit, maar dat is ook helaas het enige goede aan deze film. Sowieso duurt deze film met ruim twee uren veel te lang, maar bovendien is het allemaal zeer kinderachtig en flauw en het hele verhaal was ook totaal niet boeiend. Ook zit er hier en daar wat humor in verwerkt, maar die is ook helaas zeer kinderachtig en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de actie die erin zit. Zelfs de cast vond ik matig en dan met name George Clooney in de rol van Frank Walker. Hij speelt wel pas in de tweede helft van het verhaal een actief rol. De kinderen die een hoofdrol spelen vond ik vrij irritant, maar Raffey Cassidy (in de rol van Athena) leek nog te beschikken over acteertalenten en ze zag er ook leuk uit.

Kinderen zullen dit waarschijnlijk een leuke, interessante en boeiende film vinden, maar aan mij was deze kinderachtige bedoeling met een boodschap duidelijk niet besteedt. Toch maar een kleine onvoldoende en dat is vooral te danken aan het visuele aspect.

Na vorige week het best vermakelijke "Suburban Gothic (2014)" gezien te hebben van regisseur Richard Bates Jr., wilde ik nog een film van hem zien en toen kwam ik uit op deze Horror / Komedie film, met daarin de bekende acteur Robert Patrick (vooral bekend vanwege zijn rol in "Terminator 2: Judgment Day (1991)") in wederom de rol van slechterik.

In dit verhaal draait het om de jonge vrouw Olive (Amanda Crew), wiens vader Michael (Ray Wise) vroeger zelfmoord pleegde, terwijl zij een pianostuk opvoerde op school. Nu ze inmiddels volwassen is en haar baan is kwijtgeraakt en ook haar meest recente disfunctionele relatie is geëindigd, besluit ze een weekendje de stad te ontvluchten en naar het platteland te gaan voor wat rust en zelfreflectie. Ze huurt daarvoor een prachtig oud huis van de excentrieke weduwnaar Harvey (Robert Patrick). Olive en Harvey komen duidelijk uit verschillende generaties en botsen al snel met elkaar. Dit heeft afgrijselijke gevolgen, want Harvey zet zijn boosheid om in moordlustige nijgingen en er ontstaat een bloederige strijd waarbij Olive moet vrezen voor haar leven.

De filmtitel "Tone-Deaf" verwijst niet alleen naar de slechte pianovaardigheden van hoofdpersoon Olive, welke overigens een leuke lopende grap is door het verhaal (niemand vind haar namelijk goed piano spelen en zelfs haar moeder niet), het gaat ook over over twee personages uit verschillende generaties. Olive behoort namelijk tot de "Millennials" en "Harvey" tot de "Babyboomgeneratie". Harvey heeft ook een hekel aan de "Millennials" generatie, waar ook zijn zoon David (Ronnie Gene Blevins) onder valt. Ze hebben wel één overeenkomst, namelijk dat ze beiden een geliefde hebben verloren door zelfmoord. Olive heeft zo haar vader verloren (heeft zichzelf opgehangen) en Harvey zijn vrouw Edith, waardoor hij ook verandert is en psychopathische neigingen heeft gekregen. Zo zegt hij ook op een gegeven moment tegen een vriendin, te weten Agnes (Nancy Linehan Charles) die hij vastbindt op bed en daarna herhaaldelijk doodsteekt, van hem:

"Ik heb een mooi leven gehad. Ik heb alles gedaan, behalve één ding. Ik weet niet hoe het voelt om iemand te vermoorden. Dat is een drang waaraan ik nog nooit heb toegegeven."

En dat wilt hij dus doen met Olive. Olive (die niet al te best ziet en ook contactlenzen en een bril draagt) verblijft vooral in het huis waar ook een piano staat (daarom heeft ze het huis ook gehuurd) en belt vanuit daar regelmatig met haar vriendin Lenore (Hayley Marie Norman) en haar moeder Crystal (Kim Delaney). Maar soms gaat ze ook eventjes het huis uit en dat o.a. voor een date. Als ze afspreekt met de date in een bar, stopt ze onderweg met de auto bij een zogenaamde wasstraat om de auto te laten wassen. Als haar auto gewassen is en Olive de vrouw die haar auto gewassen heeft een fooi geeft, zegt deze tegen haar:

"Dit is de eerste keer dat ik ooit een auto heb gewassen. Dit is maar een dekmantel, we verkopen alleen drugs. Maar ik vond het leuk. Het voelde goed."

Olive koopt daarna wat LSD van haar, die ze later op de avond gebruikt en waarbij ze een grappige trip heeft, waarbij ze o.a. al haar ex-vriendjes weer ziet en ook haar dode vader spreekt.

Haar date James (Tate Ellington) met wie ze een afspraak heeft in een bar (daar is ook Harvey, die Olive namelijk steeds volgt), is overigens ook een gestoord persoon. Als Olive namelijk naar het toilet gaat, doet hij namelijk iets in haar drankje. Maar Olive drinkt er nauwelijks van en vertrekt daarna vrij snel als zij haar telefoonnummer aan hem geeft (zij nodigt hem namelijk uit om bij haar te komen te komen eten). Als James daarna ook vertrekt, volgt Harvey hem en klopt hij aan bij zijn motel waar hij verblijft. Als Harvey hem daar doodslaat met een hamer en zijn kamer binnengaat, vindt hij nog een vastgebonden en misbruikte vrouw die hij ook doodslaat met de hamer. Oftewel James heeft ze net zoals Harvey niet allemaal meer op een rijtje.

Wie overigens ook een apart maar leuk persoon is, is de moeder van Olive die een relaxed leven leidt na de zelfmoord van haar man. Als Olive namelijk de LSD koopt, zegt ze namelijk over haar:

"Misschien krijg ik enig inzicht in de eeuwige psychedelische toestand van mijn moeder."

Dat de moeder inderdaad een relaxed leven leidt, zie je o.a. als een man, te weten Uriah (Johnny Pemberton), bij haar aanklopt bij haar woonwagen en zegt:

"Crystal, ik ben hier met een open hart en een open geest om mijn gevoelens voor jou te uiten. Je bent sterk, zelfverzekerd en met een diepe seksuele kracht, die me aantrekt. Ik weet dat we chemie hebben, maar je blijft je verzetten tegen mijn avances. Waarom ?"

Waarop Crystal dan antwoordt:

"Je bent leuk. Dat kan ik niet ontkennen. Maar je bent ook een beetje een watje."

Desondanks mag hij jaar verwennen in bed, waarbij ze ook gewoon de telefoon opneemt als Olive belt.

In de laatste circa 30 minuten van het verhaal vermoord Harvey nog een zwerver met een tomahawk , waarna hij 's nachts naar het huis gaat (waar Olive ligt te slapen) om Olive te vermoorden en daarbij legt hij o.a. spijkers (die op een plank bevestigd zijn) op de trap, die Olive niet ziet vanwege haar slechte ogen (ze kan ook niet haar lenzen indien, omdat Harvey in het lenzendoosje een spinnetje heeft gestop). Dit vermoorden loopt echter anders af dan hij verwacht had (zo steekt Olive hem met een brievenopener) en Olive krijgt daarbij ook hulp van haar moeder en haar vriendje Uriah die met de auto (krijgen onderweg ook nog een lekke band) aankomen. De laatste wordt nog door Harvey vermoord met een tomahawk zodra hij het huis binnenkomt (als Uriah de deur weet te openen van het huis, zegt ze nog tegen hem "Je mag me ontzettend neuken als we thuiskomen") en daarna schiet de moeder op Harvey, waarbij ze tegen hem zegt:

"Je hebt zojuist mijn neukertje vermoord, klootzak."

Als Harvey daarna op de vloer ligt, steekt Olive hem nog herhaaldelijk met een brievenopener, waarna zijn hart niet meer klopt. Voordat Harvey gedood wordt, kleedt hij Olive nog aan met een jurk van zijn vrouw en moet zij ook nog piano spelen van hem, waarna hij tegen haar zegt:

"Hou op. Ik zei hou op. Hou op. Je bent afschuwelijk, gewoon afschuwelijk. Zeg dat dat een grap was."

Oftewel Harvey vond het pianospel van Olive gewoon vreselijk

Hierna is de film min of meer afgelopen, maar wel schiet Olive nog samen met haar moeder de as van haar vader met een raketje de lucht in, wat niet echt succesvol is.

Net zoals vorige week met de Horror / Komedie film "Suburban Gothic", heb ik ik me ook best vermaakt met deze Horror / Komedie film en vooral vanwege de leuke rollen van de hoofdrolspelers Amanda Crew en Robert Patrick (heeft deze film mede geproduceerd). De film duurt met circa 83 minuten ook niet al te lang, waardoor hij goed te bekijken is.

Leuke film voor vooral de kleintjes onder ons, voor volwassenen is het soms ook wel grappig (niet vaak overigens). Verhaal is best aardig en Dwayne Johnson deed het best leuk. Ashley Judd vind ik normaal gesproken altijd leuk om te zien maar in deze film vond ik haar flink uitzien. Ze leek net op dikke Renée Zellweger uit Bridget Jones's Diarree (geen tikfout want dat krijg je van die film). Deze film kun je overigens goed vergelijken met "The Pacifier" met Vin Diesel. Qua uiterlijk lijken beiden ook nog eens aardig op elkaar.

Chris Rock is zeker niet mijn favoriete acteur of komediant (zijn onemanshows vind ik zelfs vreselijk), maar de films die hij zelf regisseert en waarin hij zelf ook de hoofdrol speelt bevallen mij ogenschijnlijk wel goed. Zo heb ik een eerdere film van hem "I Think I Love My Wife (2007)" de maximale score van een 5,0 gegeven (achteraf gezien wel misschien wat aan de hoge kant ) en deze film welke min of meer hetzelfde concept (draait eigenlijk ook weer om twee vrouwen) heeft, is me ook goed bevallen.

Het verhaal draait eigenlijk alleen om filmster Andre Allen (leuk gespeeld door Chris Rock), die bekend is geworden om zijn komische films "Hammy" waarin hij een politieagent speelt die rondloopt in een berenpak en journaliste Chelsea Brown (leuk gespeeld door de altijd fraaie Rosario Dawson) van het blad Times die een dag met Andre Allen meeloopt en hem kritisch interviewt wat hem raakt. Zo worstelt Andre Allen met een alcohol probleem, wilt hij ook geen komische films meer maken (iedereen op straat roept hem aan met "Hammy" ) en wilt hij serieus genomen worden (hij heeft nu ook een serieuze film gemaakt m.b.t. tot slaven, die echter totaal niet aanslaat bij het publiek, want men wilt hem alleen zien spelen in "Hammy" films waarin hij de lolbroek uithangt in een berenpak. Zo schiet hij daarin o.a. met machinegeweren en roept dan "Het is Hammy tijd ! Het is Hammy tijd ! Het is Hammy tijd !" ) en ook ziet hij een beetje tegenop tegen zijn aanstaande huwelijk over een paar dagen met reality ster Erica Long (verdienstelijk gespeeld door de niet onaardig uitziende Gabrielle Union). Ook Chelsea Brown heeft zo'n haar problemen/nukken want ze is een alleenstaande jonge moeder die vroeger is verslaafd geweest aan drank en drugs en bovendien geeft ze zich ook uit onder een andere mannelijke naam, te weten James Nielson, waarbij ze dan zeer kritisch en hard (beter gezegd kraakt hem helemaal af) schrijft over filmster Andre Allen die niet weet dat Chelsea Brown daarachter zit (uiteindelijk komt er hij er natuurlijk wel achter). Ook heeft ze een vriend Brat (geweldig humoristisch gespeeld door Anders Holm) die naderhand homo blijkt te zijn. Ze ziet namelijk de signalen niet als ze met hem vrijt en hij haar dan steeds vraagt (o.a. in het toilet in een vliegtuig en op feestjes) om een vinger in zijn kont te stoppen Hij vernedert haar ook min of meer, m.b.t. krediet tijdens een feestje, en zij neemt dan wraak door i.p.v. een vinger een tampon met scherpe/hete saus in zijn kont te stoppen.

Wat er dan met Andre Allen en Chelsea Brown gaat gebeuren is natuurlijk zeer voorspelbaar en cliché, want ze gaan gevoelens voor elkaar krijgen en beginnen van elkaar te houden. Opzicht stelt het verhaal weinig voor maar de uitvoering ervan is eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut hilarisch en bevat veel leuke, grove, racistische en vooral seksistische humor (o.a. de scene met Cedric the Entertainer, in de rol van Jazzy Dee, en de twee hoeren in de hotelkamer van Andre Allen was geweldig. Eén van die twee hoeren werd gespeeld door de fraaie rood/paars harige Karlie Redd, die in die scene ook topless is te bewonderen). Ook spelen er heel veel bekende komedianten (zowel zwart als blank) in mee zoals de eerder genoemden Cedric the Entertainer en Anders Holm, maar ook Tracy Morgan (heerlijk opdreef als Andre Allen op familiebezoek komt), Kevin Hart, Whoopi Goldberg, Adam Sandler en Jerry Seinfeld die allemaal heerlijk opdreef zijn en ook zichtbaar genieten van hun rol(letje). J.B. Smoove in de rol van bewaker Silk van Andre Allen speelde ook verdienstelijk. Ook de discussie over de vroegere "Planet of the Apes (1968)" films m.b.t. eventuele racisme was wel geinig en bevatte misschien zelfs een kern van waarheid en ook het opnoemen van persoonlijk Top-5 lijsten met bekende rappers door diverse personages (o.a. door Jerry Seinfeld tijdens de aftiteling) was wel leuk. Het einde van de film laat zich natuurlijk makkelijk raden, maar was desondanks wel mooi en was misschien ook wel open.

Al met al is dit gewoon weer een vermakelijke leuke komedie (met ook een romantisch tintje) van regisseur/acteur Chris Rock die eigenlijk nergens over gaat, maar toch weet te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 95 minuten) en waarom ik ook regelmatig om heb moeten lachen.

Na het eerder deze week zien van de Actie / Drama film "Top Gun: Maverick (2022)", wilde ik ook wel het origineel uit 1986 zien, omdat ik die volgens mij nog nooit helemaal gezien heb, en dat heb ik gisteravond dus gedaan. Normaal gesproken zijn de meeste "eerste delen" het beste, maar voor "Top Gun" geldt dat niet.

Waaghals Pete "Maverick" Mitchell (Tom Cruise) wordt samen met zijn vriend Goose (Anthony Edwards) aangenomen bij "Top Gun", een keiharde opleiding voor toppiloten. Tijdens een avondje uit ontmoet hij de knappe Charlie Blackwood (Kelly McGillis). Al snel blijkt dat zij een van de meest gerenommeerde vlieginstructeurs van "Top Gun" is. Een relatie met haar lijkt onmogelijk. Tijdens zijn opleiding gaat Maverick de concurrentie aan met een andere toppiloot, te weten Iceman (Val Kilmer). Maar wanneer zijn vriend Goose tijdens een routineoefening verongelukt, vraagt Maverick zich af of het dit allemaal wel waard is.

Hoewel het verhaal van "Top Gun" nog best vermakelijk is, is het zeker niet hoogstaand en valt er eigenlijk weinig echte actie in te zien. Pas op het einde zien we gedurende circa 10 minuten wat straaljager gevechten met Aziaten. Wat actie betreft doet "Top Gun: Maverick" het een stuk beter en ook het verhaal vond ik beter en daarom vind ik "Top Gun: Maverick" ook de betere film. De spectaculaire vliegscènes zijn nog steeds de moeite van het bekijken waard na circa 40 jaar, maar de lofzang op de Amerikaanse luchtmacht oogt een tikje potsierlijk, al is Tom Cruise wel de perfecte vertolker van de arrogante allesdurver.

"Top Gun" is vooral het voorbeeld van een macho popcornfilm en het is ook een film voor grote jongens die verliefd zijn op snelle gevechtsvliegtuigen en motoren, adrenaline, fraaie plaatjes en een beetje romantiek. De film heeft twee belangrijke elementen, de fraai in beeld gebrachte vliegscènes inclusief het landen en opstijgen van het vliegdekschip met de daarbij behorende geluidseffecten en de muziek. De muziek is vooral veel synthesizermuziek van Giorgio Moroder, zoals tijdens de opening van de film met de beelden van het vliegdekschip en waarbij je dan langzaam de opzwellende synthesizermuziek (het nummer "Top Gun Anthem") hoort. Vlak daarna hoor je dan ook het goede liedje "Danger Zone" van de Amerikaanse zanger Kenny Loggins welke je ook weer te horen krijgt in "Top Gun: Maverick". En het liedje "Take My Breath Away" van de Amerikaanse popgroep "Berlin" heeft in 1987 verdiend een Oscar gekregen.

Het verhaal van "Top Gun" is flinterdun en redelijk voor de hand liggend, maar wordt wel ondersteund met spektakel, ego een gevoel van eigenwaarde en was in 1986 ook een groot kas succes. Sterker nog, "Top gun" was één van de lucratiefste films van de jaren 80 en groeide ook uit tot een grote hit voor het Amerikaanse leger. Om op locatie in Miramar te kunnen draaien, sloten de makers een deal met de US Navy. Zo konden ze flink de kosten drukken, op voorwaarde dat het leger alles mocht overzien. De film jaagde de rekruteringscijfers bij de luchtmacht enorm de hoogte in.

"Top Gun" bevat regelmatig fraaie beelden en de bekende regisseur Tony Scott heeft bijna alle beelden die buiten werden geschoten, gemaakt op de momenten met het mooiste licht, namelijk 's ochtends en 's avonds. Dat zorgt voor veel extra warmte en kleur en geeft de film zijn typische sfeer. De openingsscène is daarvan een goed voorbeeld. De werkzaamheden op het vliegdek van een vliegkampschip zijn vele malen weergegeven, maar zelden met een dergelijke mix van muziek, mooie close-ups en kleuren. Ook het liefdesverhaal tussen Maverick en docente Charlie Blackwood draagt bij aan het verhaal, maar ook aan het beeld van vliegers dat Tony Scott wil neerzetten. De extra verhaallijn maakt de film compleet en geeft de film wat rust tussen de vliegscènes.

De cast van Top Gun heeft ook enkele klinkende namen, die toen nog aan het begin van hun filmcarrière stonden. Zoals Tom Cruise, Val Kilmer, Anthony Edwards, Kelly McGillis, Meg Ryan, Tim Robbins en daarnaast nog de meer ervaren Michael Ironside en Tom Skerritt. Tom Cruise is natuurlijk de grote ster in "Top Gun".

Eén van de laatste scènes in de film vond ik overigens wel geinig, want na het grote succes vraagt vliegdekschip commandant Stinger (James Tolkan) aan Maverick:

"Je mag kiezen wat je gaat doen. Te gek, hè? Wat zou je graag willen?"

Waarop Maverick antwoordt:

"Ik denk dat ik instructeur wordt."

Waarop commandant Stinger dan weer zegt:

"Bij "Top Gun"? God sta ons bij."

En dat gaat dus echt gebeuren in "Top Gun: Maverick"

Al met al vond ik "Top Gun" best een vermakelijke film met ook de nodige humor (o.a. de "fly-by" scènes bij de verkeerstorens met een officier die koffie drinkt) en "Top Gun" was ook de grote doorbraak van Tom Cruise. De vliegscènes zien er nog steeds fraai uit, maar er had wel wat meer echte actie in mogen zitten en het verhaal had ook wat beter mogen zijn.

Dit vervolg op "Top Gun" uit 1986 wilde ik eigenlijk in de bioscoop gaan bekijken, maar daar is het echter nooit van gekomen en daarom heb ik hem gisteravond maar op een 40 inch televisie uit 2010 gekeken en dat met het geluid op "spraak" stand (daar staat namelijk de televisie default op ingesteld) Dat is natuurlijk niet de meest ideale situatie om "Top Gun: Maverick" op te zien (verdiend zeker een groot scherm met goed geluid), maar achteraf ben ik eigenlijk wel blij dat ik "Top Gun: Maverick" niet in de bioscoop heb gezien, want het is niet bepaald mijn soort film met de vele clichés, de vele alpha mannen en ook vrouwen en het romantisch gezever (zeker in het middenstuk van de film) tussen Tom Cruise en Jennifer Connelly.

Na ruim dertig jaar in de lucht heeft gevechtsvlieger Pete Mitchell (Cruise), bijnaam Maverick, zo’n beetje alles op de grond verpest. Zijn liefdesleven, zijn loopbaan, en de relatie met Rooster (Miles Teller), de zoon van Mavericks goede vriend Goose, die omkwam in de originele "Top Gun" uit 1986 en om wie hij nog altijd treurt. Desondanks wordt hij teruggeroepen naar "Top Gun", maar deze keer is het niet om zelf te vliegen, maar om een groep getalenteerde piloten, waaronder Rooster, op te leiden om een gevaarlijke missie uit te voeren. Namelijk het uitschakelen van een geheime uraniumfabriek in beheer van een schurkenstaat.

De film start met een spectaculaire actiescène waarbij Maverick met een hypermoderne straaljager moet proberen om Mach 10 te halen. De toon is meteen gezet en we worden meegesleurd in de wereld van de supersonische vliegtuigen om er twee uur later terug uitgehaald te worden. De opening deed me overigens ook denken aan de Avontuur / Biografie film "The Right Stuff (1983)", waarbij het o.a. draait om testpiloot Chuck Yeager die probeert om door de geluidsbarrière te gaan.

Hoewel het verhaal van "Top Gun: Maverick" niet bijzonder is, weet de film wel te vermaken en dat komt vooral door de spectaculaire vliegscènes, de straaljager gevechten, de actie (wel vooral in het laatste gedeelte) en natuurlijk door hoofdrolspeler Tom Cruise. De acteur is volledig toegewijd aan zijn vak en hij doet vrijwel al zijn stunts zelf, waardoor een intensieve training volgen en leren om echt in een straaljager te vliegen 'gewoon' onderdeel is van zijn werk. Tom Cruise heeft alles over en zet letterlijk zijn eigen leven op het spel om de meest authentieke filmervaring af te leveren voor iedereen die een bezoekje brengt aan de bioscoop. Omdat ik de film niet in de bioscoop heb gezien, heb ik ook niet Tom Cruise voor de opening van de film gezien met een kort bedankje namens de gehele cast en crew en waarin hij benadrukt dat deze film is gemaakt voor het grote scherm (en dus niet voor een 40 inch televisie uit 2010 )

Buiten Tom Cruise draait het in "Top Gun: Maverick" zoals eerder gezegd natuurlijk ook om de spectaculaire vliegscènes en de straaljager gevechten en die mochten er zeker wezen en zijn ook zeer fraai in beeld gebracht. Camera's zitten vast aan straaljagers zodat we ze kunnen volgen wanneer ze bijvoorbeeld opstijgen of indrukwekkende manoeuvres uitvoeren. Op andere momenten zit de camera juist nauw op de huid van de piloot in de cockpit, beklemmend alsof je er zelf bij bent. Hoe men de vliegscènes en de straaljager-gevechten in beeld hebben gebracht is wonderbaarlijk. Het ziet er adembenemend goed uit, want vrijwel alles wat je ziet is tastbaar en dan doel ik op echte straaljagers, echte G-krachten en echte stunts.

Het verhaal van "Top Gun: Maverick" bevat wat overeenkomsten met zijn voorganger (zo hoor je o.a. weer de nummers "Danger Zone" van de Amerikaanse zanger Kenny Loggins en "Great Balls of Fire" gespeeld dit keer door Rooster, zien we eventjes Val Kilmer in beeld, zien we weer diverse keren de motor van Maverick en zien we ook weer een Porsche, die dit keer niet van Kelly McGillis is maar van Jennifer Connelly) en je ziet soms ook wat korte flashbacks. Het verhaal is zeker niet hoogstand en bevat ook veel clichés, maar waar dit vervolg goed in is, is de serieuze aanpak. De film laat zijn personages, die wel helaas bestaat uit veel alpha mannen en ook wat vrouwen, het gewicht voelen van deze levensgevaarlijke missie. De urgentie ligt hoog, waardoor de spanning wordt vastgehouden. Aan emotie ontbreekt het ook niet, want zo kampt Maverick nog steeds met schuldgevoel voor zijn overleden beste vriend Goose, wat mooi wordt verweven in het plot dankzij zijn zoon Rooster (Miles Teller), die ook veel op hem lijkt (hij heeft o.a. zijn snor).

Het middenstuk van "Top Gun: Maverick" vond ik van een hoog braak gehalte en daarin draait het vooral om Jennifer Connelly als barvrouw Penny Benjamin die Kelly McGillis uit "Top Gun" uit 1986 vervangt en ook zien we nog eventjes als Val Kilmer als de doodzieke Tom "Iceman" Kazansky die inmiddels admiraal is geworden (terwijl Maverick nog steeds kapitein is) en die Maverick steeds de hand boven het hoofd houdt, totdat hij sterft. Tijdens het middenstuk had ik steeds de neiging om vooruit te spoelen (o.a. als Tom Cruise in bed ligt bij Jennifer Connelly), maar dat heb ik alsnog niet gedaan.

Gelukkig duurt het middenstuk niet al te lang, want na circa 80 minuten worden we getrakteerd op een spectaculaire, spannende en actievolle (met o.a. fraaie straaljager gevechten) finale, die me deed denken aan de finale van de Sciencefiction / Fantasy film "Star Wars (1977)". Hoewel er tijdens de finale ook de nodige clichés voorbijkomen en de afloop vrij voorspelbaar is, heb ik er wel van genoten en heb ik ook meegeleefd met Maverick en Rooster.

Ondanks dat de cast uit veel alpha mannen en vrouwen bestaat, deden ze het wel goed en dan doel ik buiten Tom Cruise natuurlijk vooral op de bekende andere hoofdrolspelers, te weten Miles Teller, Jennifer Connelly (is ook nog steeds een mooie vrouw) en ook Ed Harris. De laatste zien we overigens alleen tijdens het begin van de film als Viceadmiraal Chester "Hammer" Cain, maar hij laat daarbij wel zijn typische Ed Harris handelsmerk zien en ik moest ook lachen toen Tom Cruise over hem heen vloog in de hypermoderne straaljager. De overige cast deed het overigens ook verdienstelijk en dan doel ik op Glen Powell (als straaljager piloot luitenant Jake "Hangman" Seresin, die zichzelf de beste vindt), Monica Barbaro (als straaljager pilote luitenant Natasha "Phoenix" Trace), Bashir Salahuddin (als Bernie "Hondo" Coleman die Maverick altijd helpt en ondersteunt), Jon Hamm (als admiraal Beau "Cyclone" Simpson die het in eerste instantie niet heeft op Maverick) en Charles Parnell (als admiraal Solomon "Warlock" Bates).

Ondanks dat "Top Gun: Maverick" niet bepaald mijn soort film is, heb ik me er toch goed mee vermaakt. De boodschap wordt er bij de kijker ingestampt ("Niet denken maar doen"), het verhaal is simpel en voorspelbaar, maar het tempo is hoog, de humor is goed gedoseerd en verder zijn alle scènes in de lucht fantastisch opgenomen en spectaculair. Ook de afweging tussen de sensationele straaljager gevechten (zowel tijdens de training en de echte gevechten) en de dramatische momenten is goed gedoseerd. En als "last but not least" zien we ook weer een uitstekende Tom Cruise.

Heerlijke sfeervolle Komedie / Thriller / Misdaad, die visueel van het scherm spat. Het leuke verhaal weet te boeien en als kind zijnde vond ik dit zelfs een spannende film (vroeger ooit op een Duitse zender gezien). Ook de uitvoering zit goed in elkaar en ook de cast doet het gewoon goed met sterke en leuke rollen van Peter Ustinov en Maximilian Schell. De laatste is helaas begin februari overleden (heeft in een aantal geweldige films meegespeeld waaronder het meesterwerk "Cross of Iron (1977)").

Deze film zendt men tegenwoordig uit op de zender MGM.

Zeer mooie en realistische film (eigenlijk ook een soort documentaire) die laat zien hoe de aanval op Pearl Harbor tot stand komt en ook zeer mooi laat zien hoe de aanval gebeurde.

Deze film weet te boeien van de eerste minuut tot de laatste minuut. Een paar jaar geleden heeft men een soort remake gemaakt in de vorm van "Pearl Harbor". Maar die kan echt niet tippen aan deze film, de film "Pearl Harbor" is meer een romantische film terwijl dit meer een soort documentaire is. Men laat in deze film ook mooi alles vanuit Japans oogpunt zien.

Deze film mag van mij gerust in de top 250 komen.

Eigenlijk vond ik deze tiener slasher-film nog best te doen. Verhaal is natuurlijk cliché en ook al tig keren verfilmd maar al met al was de uitvoering best leuk gedaan. Hetzelfde geldt voor de horror en komedie hoewel ik nergens echt om heb hoeven te lachen. De totaal onbekende cast (de dames in schooluniform zagen er best fraai uit) deed het best aardig en omdat het tempo best hoog ligt verveelt de film ook eigenlijk nergens. De duur van de film helpt bij dat laatste ook een handje mee.

"Torpedo" is "Inglourious Basterds (2009)" op zijn Antwerps en dankzij de Vlaamse Brad Pitt, te weten de gespierde Koen De Bouw, en zijn Antwerpse Basterds voelt "Torpedo" werkelijk aan als een dwaas en megalomaan jongensavontuur.

"Torpedo" is het filmdebuut van de Belgische regisseur Sven Huybrechts en gaat over een bende Vlaamse rebellen onder leiding van nazihater Stan (Koen De Bouw), die in 1941 tijdens de Tweede Wereldoorlog met de gekaapte Duitse duikboot U-235 en de gekidnapte Duitse kapitein Franz Jäger (Thure Riefenstein) als gids, een lading door België beloofd uranium vanuit Belgisch-Congo tot in Amerika (New York) moet krijgen. En dit zodat de Amerikanen, en niet de Duitsers, als eersten in een klap volledige steden kunnen uitroeien met een atoombom. Daarbij stuiten ze op de nodige hindernissen, want de geschifte bemanningsleden hebben nog nooit een duikboot vanbinnen gezien en ook duikt er al snel nazigespuis op om hun reis te verhinderen.

Wie ooit het onweerstaanbare "The Dirty Dozen (1967)" al eens heeft gezien, weet dat er tijdens de eerste helft van "Torpedo" (dat sterk doet denken aan Quentin Tarantino’s "Inglorious Basterds") flink gelachen kan worden. Want regisseur Sven Huybrechts neemt zijn film nooit al te ernstig en vindt een mooi evenwicht tussen komedie (ga maar eens naar het toilet in een duikboot ), over the top actie (o.a. het op overdreven en heldhaftige wijze neerhalen van eenMesserschmitt en het laten ontploffen van een dekkanon met een geweerschot), oorlog (durft de gruwel van de oorlog te tonen in al zijn glorie), goor (o.a. het onthoofden van een nazi met een handgranaat en het amputeren van iemands beide benen met een handzaag en daarbij kijkt de camera niet weg), heftig drama (de nazi’s zijn nog gruwelijker dan die uit "Inglourious Basterds" en doden o.a. de vrouw en het zoontje van Stan en de laatste op gruwelijke wijze door hem te laten verdrinken in een badkuip) en zelf een beetje romantiek (tussen bemanningslid Nadine, die de dochter is van Stan, en bemanningslid Filip).

Je ergert je geen moment aan ongeloofwaardigheden, onverwachte wendingen (o.a. een vliegtuig, duikboot en torpedobootjager van de Duitsers die ze onderweg tegenkomen) en het overdreven bloedvergieten, want vanaf de begingeneriek maakt de film duidelijk dat hij dichter bij "1941 (1979)" en "Raiders of the Lost Ark (1981)" (inclusief rode reislijn op een wereldkaart) aanleunt dan bij "Das Boot (1981)" (de beperkte ruimte die de duikboot en de zee toelaten, zorgen wel dat deze film een aantal "Das Boot" momenten heeft) en "Saving Private Ryan (1998)". Over "Das Boot" gesproken, acteur Martin Semmelrogge die in die film meespeelde, speelt in deze film de rol van sadistische SS-commandant Kriechbaum.

De makers van de film brengen een goedgevulde internationale cast, met Vlaamse, Franse en Duitse acteurs, bijeen om de onderzeese film te bemannen. De rebellen, zeg maar de Vlaamse "Inglourious Basterds", worden vertolkt door Koen De Bouw, Ella-June Henrard (als Nadine), Joren Seldeslachts (als Filip), Bert Haelvoet (Fons), Sven De Ridder (als Klisse), Stefan Perceval (als Tamme), Robrecht Vanden Thoren (als Werner) en Gilles De Schryver (als Van Praag). Het is wel even slikken wanneer de antihelden al vloekend met een plat Antwerps accent nazi’s neermaaien (o.a. met een bazooka) tijdens de opening. Maar eens je die spits afbijt, toont de cast zich van zijn sterkste kant in deze verrassende en vermakelijke prent. Al blijft het wel bij die ene kant, want "Torpedo" heeft enkel plaats aan boord voor eenzijdige personages, die Nederlands, Frans, Duits en Engels praten.

Omdat de duikboot uit Congolese wateren vertrekt, vond regisseur Sven Huybrechts het nodig om een racistische zijsprong te maken (die even later toch leidt tot verbroedering tussen wit en zwart), die de cast en makers hopelijk ongemakkelijk vonden om te filmen. En dan doel ik op de volgende racistische uitspraken van Bert Haelvoet (Fons) als de stoere en zwarte Rudy Mukendi (Jenga), die de duikboot in Belgisch-Congo komt bevoorraden voor de reis:

Tamme: Heb je iets tegen negers ?
Fons: Zo'n bananenman moet me niet aanraken.

En:

"Die chocolade-aap is godverdomme te lui om twee keer te lopen."

Hoewel op het einde (best spannend en ook met intense situaties) de film nog vrij voorspelbaar is, blijft er nog een gevoel van onzekerheid hangen. Je voelt dat er bepaalde mensen gaan doodgaan en anderen niet, maar toch ben je niet helemaal zeker. Daarna maken we een tijdsprong van vier jaar (oftewel 1945) en zien we een aantal bemanningsleden in gelukkige tijden (zo zijn Nadine en Filip inmiddels getrouwd en hebben ze al een kind en zijn Fons en Jenga bevriend en spelen ze samen een spelletje) in Amerika op het strand en krijg je te horen dat het Amerika gelukt is om een atoombom te maken, die ze zonet afgeworpen hebben op Hiroshima.

Al met al is "Torpedo" een onversneden popcornprent die niet alleen verrast door zijn "production value" (gemaakt met slechts 3,5 miljoen euro), de sets zijn geloofwaardig, het camerawerk is uitmuntend en de effecten zijn geslaagd, maar ook door zijn relativerende toon en geestige momenten (zo worden Duitsers o.a. "wienerschnitzels" genoemd). "Torpedo" bevat wel veel clichés en is ook niet bepaald vernuftig of origineel.

Jezus wat een afgezaagde film was dit. Het was inderdaad gewoon een rip off van Fast & Furious maar dan met motoren. Te triest voor woorden eigenlijk. Zou me niet verbazen als ze ooit nog zo'n soort (zeik)film maken maar dan met speedboten.

Net zoals het verhaal bij Fast & Furious was het ook bij deze bar en bar slecht (iets waar ik wel op gerekend had). Dat geldt eigenlijk ook voor de meeste acteurs en actrices. Dat men in deze film heeft gekozen voor een donkere motorrijder (inclusief de motorbende) in de vorm van Ice Cube slaat trouwens nergens op want dat zie je zelden. Ik ben zelf geen motorrijder maar ik denk dat iemand met een motor niet genoten heeft van deze film (wel bijvoorbeeld van een film als Easy Rider".

De film was schijnbaar zo'n daverend succes (niet dus) dat men wijselijk besloot om er geen vervolg op te maken (daar had men natuurlijk wel op gehoopt en het liefst had men het publiek nog verder uitgemolken met dit soort zooi films).

Ik geef de film nog een 1,0 vanwege de mooie landschappen in het begin en vanwege Jaime Pressly.

Leuke luchtige romantische komedie met best wel een aardige cast (de drie dochters zagen er fraai uit). Verhaal is best aardig en sommige situaties zijn best leuk en grappig (vooral die met Elizabeth Peña). De film blinkt nergens in uit maar is gewoon lekker om naar te kijken wat mede komt door de zwoele Latijns-Amerikaanse sfeer.

Opzicht wel een mooie en mysterieuze Animatie / Avontuur film, die ondanks dat er niet in gepraat werd, toch wist te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut.

Het verhaal omtrent een schipbreukeling die strandt op een klein tropisch eiland en daar moet overleven zit mooi in elkaar en de eenvoudige visuele stijl van de animaties (waarbij het eiland eigenlijk nog heel mooi werd weergegeven met zijn natuur), paste mooi bij het verhaal. Het verhaal is in het eerste gedeelte (eerste 30 minuten) nog best realistisch, waarbij de schipbreukeling probeert te overleven en van het eiland te ontsnappen, met zelf gebouwde vlotten. Bij iedere vlucht poging wordt hij daarbij echter gehinderd door een grote rode schildpad, die de vlotten steeds kapot maakt, en als hij daarna hardhandig afrekent met de schildpad, door deze op het land om te keren en er daarna met een stok op slaat,, wordt het verhaal mysterieus.

Dat laatste omdat de schildpad opeens verandert in een roodharige vrouw, waarna er een liefdes verhaal ontstaat tussen de schipbreukeling en de vrouw, die ook al snel een kind krijgen, die met alle liefde opgroeit en volwassen wordt. Daarna krijgt men nog te maken met tsunami en hun kind wilt uiteindelijk ook het eiland verlaten (wat hij doet via schildpadden, waar hij een speciale band mee heeft). Dit resulteert uiteindelijk dat de schipbreukeling en de vrouw samen oud worden op het eiland en als de schipbreukeling daarbij sterft aan ouderdom, verandert de vrouw weer in een schildpad, waarbij deze weer de zee intrekt en waarna de film ook is afgelopen.

Het verhaal bevat overigens ook wat humor en dat komt op conto van de krabbetjes (zie ook de filmposter), die min of meer de vriendjes zijn van de schipbreukeling. Al met al best een mooie en mysterieuze Animatie / Avontuur film, met als thema liefde, die zich met circa 70 minuten lekker wegkijkt. Dat er in deze film niet werd gepraat, stoorde mij niet, want de beelden en de muziek zeggen eigenlijk al genoeg. Omdat deze animatiefilm me wel niet wist te ontroeren (zoals ik dat wel had met de oorlog animatiefilm "Hotaru no Haka (1988)"), krijgt hij van mij wel maar een ruime voldoende.

Zeer matig filmpje, verhaal was zeer zwak (eerste 40minuten waren tenenkrommend slecht) en totaal niet spannend en de acteurs waren op zijn zachts gezegd waardeloos (vooral de vrouwelijke hoofdrolspeelster). Dankzij de martelingen was deze film nog een beetje te bekijken maar mijn god wat was deze film een ware marteling (wel toepasselijk voor deze film) om uit te kijken. De twist in de film was ook nog eens totaal belachelijk en overbodig want het voegde gewoon niets toe. Al met al een zeer matig B filmpje die gelukkig niet al te lang duurt. De regisseur "Robert Lieberman" heeft overigens een hoop zooi films op zijn naam staan en daar hoort deze perfect in thuis.

Na het uitbrengen van het meer dan waardeloze "Verliefd op Ibiza (2013)", die het ondanks dat goed heeft gedaan in de Nederlandse bioscopen (doelgroep vrouwen en tienermeisjes), moest meest waardeloze Nederlandse regisseur Johan Nijenhuis (ik heb tot nu toe de drie films die ik van hem heb gezien allemaal als punt een 0,5 gegeven en dat zal deze film ook weer krijgen) er wederom een soort van vervolg opmaken in de vorm van deze zooi.

Net zoals in de vorige film betrekt hij weer een grote lading BN-ers in het verhaal zoals o.a. weer de vreselijke Simone Klisma (wat een draak van een vrouw is dat toch) en nu ook Ernst Daniël Shit. De hoofdrollen worden vertolkt door de bij de vrouwen (doelgroep) populaire Jan Kooijman (hij speelde ook al de hoofdrol in de vorige film) en door muts Lieke van Lexmond. Het flut verhaal bevat uiteraard weer geen originele vondst en te lachen valt er ook weer niets (het werkt eerder allemaal beschamend wat er vertoond wordt). Verder zijn ook vrijwel alle dialogen weer tenenkromend slecht en dat is eigenlijk ook niet echt verrassend met zo'n waardeloze cast.

Wat dat betreft is de uitvoering van het verhaal weer rondom belabberd op één ding na, namelijk de mooie beelden van de Toscane omgeving (ik ben er zelf in de afgelopen jaren ook een paar keer geweest). Verder is de film natuurlijk saai, flauw, zeer voorspelbaar en langdradig. Wat dat laatste betreft heb ik wel geluk gehad, want zeer regelmatig heb ik deze troep vooruit zitten te spoelen.

Het is jammer dat Johan Nijenhuis steeds maar nieuwe films blijft maken (het zou verboden moeten worden) die ook allemaal zowel inspiratie- als waardeloos zijn. Maar zolang Johan Nijenhuis nieuwe films blijft uitbrengen, blijk ik 0,5 als punten geven aan zijn films.

Goede Actie / Science-Fiction film. Het is een leuke film met veel actie en een aardig acterende Arnold Schwarzenegger.

Het was tevens mijn eerste film waarin ik Sharon Stone aan het werk zag. Ze acteert niet super maar ze zag er wel heel mooi uit.

Het verhaal is opzicht best aardig en de film is goed te bekijken.