Opinions

Fraaie remake die vooral visueel van het scherm spat. Het verhaal is iets anders dan het origineel maar de leukste stukken van het origineel heeft men gewoon overgenomen (soms ietwat anders bewerkt). Qua verhaal was het natuurlijk niet vernieuwend maar ondanks dat wist de film me toch te boeien en zat er meer dan voldoende spectaculaire actie in. De cast deed het best aardig maar Colin Farrell en de fraaie Kate Beckinsale kunnen natuurlijk niet tippen aan Arnold Schwarzenegger en Sharon Stone. Hoewel Kate Beckinsale dat nog best prima deed. Het beste van deze film vond ik het visuele gedeelte want dat zag er regelmatig verbluffend fraai uit (complimenten aan de special-effecten afdeling). Het tijdstip en de wereld waarin de film zich afspeelde deed me overigens sterk denken aan de film "Blade Runner".

P.S. de "Fall" was wel gaaf gevonden.

Dit soort tiener Komedie / Horror films is eigenlijk niets meer voor mij, maar omdat ik me gisteravond wat aan het vervelen was en ik deze film zag staan op "Prime Video", heb ik de film toch een kans gegeven en vooral door het meespelen van Modern Family-actrice Julie Bowen (waar ik een zwak voor heb) die tijdens de opening van de film wordt aangevallen door de "Sweet Sixteen Killer" (een moordenaar met een masker die zijn tienerslachtoffers zestien keren steekt met een mes) en die zich daarbij kranig verweert.

Na 35 jaar is de "Sweet Sixteen Killer" terug tijdens Halloween en vermoordt hij de moeder (Julie Bowen) van de 17-jarige Jamie (Kiernan Shipka). Op de vlucht voor deze gestoorde killer, keert ze per ongeluk terug naar het jaar 1987, oftewel het jaar waarin de "Sweet Sixteen Killer" drie tieners vermoorde. Daar probeert ze de oorspronkelijke moorden te voorkomen met de hulp van de jongere versie van haar moeder Pam (Olivia Holt).

Dit gegeven wordt op een vermakelijke en inventieve manier benaderd en de film slaagt er goed in om te balanceren tussen genres van een horror-slasher tot een onderhoudende komedie. Zo heeft de tiener Tiffany Clark (Liana Liberato), die tevens één van de slachtoffers is van de "Sweet Sixteen Killer", een hekel aan pijpen en daar zegt ze op een gegeven moment over tegen een vriend (met wie ze wilt gaan vrijen in bed).

"Oh. Ew. I don't do blow jobs. You pee out of that thing."

En naderhand als ze vermoordt is, zeggen haar vriendinnen over haar.

"She hated blow jobs so much. Pee comes out of there."

Hoewel "Totally Killer" een clichématige horrorfilm is (hoe vaak hebben we al horrorfilms gezien waarbij de moordenaar een masker draagt en waarbij je dan moet raden wie de moordenaar is), is het ook een frisse en vermakelijke Horror / Komedie film, die doet denken aan soortgelijke film, namelijk "Happy Death Day (2017)" met eveneens een vrouwelijke tiener in de hoofdrol. Alleen herbeleeft Jamie in "Totally Killer niet dezelfde dag, maar gaat ze terug in de tijd (het jaar 1987) en volgen er Back to the Future-achtige praktijken.

Het is een leuk eerbetoon aan de 80's en dat met een flinke dosis humor. Eng wordt de film nooit, maar dat is niet erg en dat verwacht je ook niet in dit soort films. De setting van de jaren 80 wordt met veel oog voor detail neergezet (o.a. via make up, kleding en muziekbands / zangers zoals "Bananarama", "New order", "Chris De Burgh" en "Echo & the Bunnymen" die hun grootste successen in de jaren 80 hadden) en de humor en de uitdagingen waarmee Jamie wordt geconfronteerd, passen naadloos in die tijd. Ook slaagt de film erin om de hardere en directere sfeer van de jaren 80 vast te leggen en het is leuk om te zien hoe Jamie zich aanpast aan de verschillen (zoals slechte wiet) tussen die tijd en het heden. Zo kan ze niet geloven hoeveel mensen roken, zelfs in de auto met hun kinderen op de achterbank en ook staat ze regelmatig versteld van de politiek incorrecte opmerkingen die mensen maken.

De plotwendingen en de uiteindelijke onthulling van de "Sweet Sixteen Killer" (het mysterie rondom de "Sweet Sixteen Killer" had wel iets sterker mogen zijn en uiteindelijk blijken het er ook twee te zijn, eentje in 1987 en eentje in het heden) zijn slim en zorgen voor een bevredigend einde. Op het einde keert ze natuurlijk ook weer terug naar het heden en daar komt ze erachter dat ze opeens een oudere broer heeft die Jamie heet en zijzelf heet dan Colette. Dit komt omdat ze in 1987 ervoor gezorgd heeft dat haar vader en moeder eerder verliefd raken op elkaar. Dat probeert ze overigens te verhinderen, maar dat is dus niet gelukt.

Eén van de sterkste punten van de film is de humor, die precies goed getimed is en nooit echt flauw wordt. In tegenstelling tot sommige andere komische parodieën, doet “Totally Killer” het juist goed en vermijdt het flauwe grappen. De film lijkt soms zelfs een knipoog te geven naar bekende horrorfranchises, maar doet dit op een verfrissende en goed uitgevoerde manier.

De jonge cast mag er ook zijn en vooral natuurlijk de getalenteerde Kiernan Shipka in de rol van Jamie Hughes. Ze speelt een tiener die tot in den treuren is getraind om tegen gevaarlijke mannen te vechten. Ze kan martial arts en heeft zelfs pepperspray aan haar sleutelhanger bungelen. Dat komt door haar moeder Pam (Julie Bowen) die als tiener getraumatiseerd raakte toen al haar vriendinnen, te weten Tiffany Clark (Liana Liberato), Marisa Song (Stephi Chin-Salvo) en Heather Hernandez (Anna Diaz) door een seriemoordenaar met masker (oftewel de "Sweet Sixteen Killer") afgeslacht werden. De dader is nooit ontdekt, wat het Amerikaanse stadje in een toeristische trekpleister heeft veranderd en Chris Dubasage (Jonathan Potts), de "Sweet Sixteen Killer" in de huidige tijd, houdt er ook een podcast over.

Julie Bowen en Olivia Holt zijn goed gecast als de volwassen en tienerversie van Pam en ze lijken ook aardig op elkaar. De altijd leuke Lochlyn Munro is ook leuk gecast als de vader van Jamie en de jongere versie van hem wordt gespeeld door Charlie Gillespie. Sommige bijrollen hadden wel iets beter uitgewerkt mogen worden.

Al met al wist “Totally Killer” me best te vermaken van begin tot einde. De humor is niet onaardig, de plotwendingen zijn goed doordacht en de setting van de jaren 80 worden fraai weergegeven. “Totally Killer” slaagt erin om een typische slasherfilm te zijn en tegelijkertijd vol te zitten met humor, zonder dat het een B-film sfeer krijgt. Kort om een aanrader voor iedereen die op zoek is naar een verfrissende kijk op het tijdreisgenre en een flinke dosis humor. "Totally Killer" is misschien niet eng, maar wel fun!

Bijster origineel was het natuurlijk niet, want dit soort films zijn wel vaker gemaakt. Meestal ging het dan wel om komedies terwijl dit toch puur een feelgood Drama / Fantasy is (een echte RTL4 film). Hoogstand is het verhaal eigenlijk ook niet en de film zit vol met clichés (hier en daar heb je een teiltje nodig). Aan de andere kant is de film zeker niet slecht want de uitvoering was best aardig en ook de cast deed het goed. En dan met name natuurlijk beide hoofdrolspelers Brian Presley en Melanie Lynskey. De laatste was best lief en aandoenlijk in deze film. Ook de rol van Kurt Russell als coach (wat hij al vaker heeft gespeeld) van het football team was niet onaardig. De duur van de film had men wel wat mogen inkorten, want nu is het hier en daar wat langdradig.

Beetje flauwe actie (als je het eigenlijk zo mag noemen) film. De beelden van de Venetië en Angelina Jolie zien er fraai uit maar qua verhaal stelt het allemaal niet veel voor en is het regelmatig ook flauw (o.a. de humor). De film is ook behoorlijk saai want voor een actie film gebeurt er maar bitter weinig. Van een film waarin Johnny Depp en Angelina Jolie in meespelen verwacht je meer. Maar ja schijnbaar was na het strikken van Johnny Depp en Angelina Jolie het budget al op om er iets fatsoenlijks van te maken.

Prima actie misdaad film. Het verhaal is vrij simpel, de actie is vet en regelmatig keihard en er zitten ook regelmatig grappige momenten in. Verder zitten er leuke verschillende figuren in, vooral Ian Somerhalder als Miles Slater vond ik geweldig. De film begint vrijwel direct met een korte introductie van het toernooi en daarna is het gewoon een rollercoaster van actie en geweld. Er wordt overigens best leuk in geacteerd door de verschillende karakters. Het einde was best voorspelbaar maar wel goed. Gewoon een prima actie film

Deze film werd afgelopen vrijdag uitgezonden op de televisiezender NPO 2 en omdat ik op dat moment de film "Creed (2015)" aan het bekijken was, heb ik deze film opgenomen en afgelopen nacht bekeken. De film staat betiteld hier als een pure komedie (wat ik dan ook eigenlijk verwacht had bij het kijken), maar het is zeker meer een Drama / Komedie en eerlijk gezegd vond ik het ook maar een flauwe bedoeling met ook nog eens weinig interessante acteurs en actrices (er zit zelfs geen echte schoonheid in deze film).

Het verhaal draait om de alleenstaande vader Alessandro die een professor is in de barokmuziek (de muziek vond ik overigens wel leuk) en die in Strasbourg woont samen met zijn 15 jarige tienerdochter Irina en zijn in de pyjama rondlopende luie broer Crampone (die het niet heeft op de overheid en vooral op Silvio Berlusconi) die hij beiden moet opvoeden. Buiten dat leest hij ook voor (o.a. erotische verhalen aan een oude man) in een ziekenhuis voor terminaal zieke patiënten die doodgaan en met één persoon daarvan, te weten de vrouw Agathe (gespeeld door Anouk Aimée), heeft hij een nieuwe band. Die vrouw heeft ook nog een dochter (Florence), waar ze door omstandigheden geen contact meer mee heeft. Doordat Alessandro een fulltime job heeft met het opvoeden van zijn tiener dochter Irina (die op een leeftijd is waar vriendjes komen kijken) en zijn luie broer Crampone (die wel kookt en het huishouden doet) en tevens veel tijd spendeert aan het voorlezen in een ziekenhuis, heeft hij eigenlijk geen tijd meer voor zichzelf en voor zijn liefdesleven en daar draait het dan om in dit verhaal.

Eerlijk gezegd kon het verhaal en de uitvoering van het verhaal me niet echt boeien en heb ik ook weinig moeten (glim)lachen, terwijl deze film juist bestempeld staat als een "Komedie". De scene met de nepkrant m.b.t. het aftreden van Silvio Berlusconi was wel geinig en hetzelfde geldt voor de post bezorgster die het postkantoor in de fik steekt onder invloed van Crampone, die namelijk zegt dat post tegenwoordig alleen nog maar bestaat uit ellende (namelijk rekeningen en ontslagbrieven). De sfeer is inderdaad misschien nog wel het sterkste punt van deze film en eigenlijk ook de visuele beelden m.b.t. de omgevingen van Strasbourg. Het einde vond ik overigens wel mooi en ontroerend, maar de twee overleden geesten (de overleden vrouw van Alessandro, te weten Louise, en de terminaal zieke Agathe) die kwamen kijken waren eigenlijk niet nodig geweest.

Van de cast konden me eigenlijk alleen hoofdrolspelers Stefano Accorsi (in de rol van Alessandro) en Neri Marcorè (in de rol van Crampone) een beetje bekoren en de laatste zorgt vooral voor de humor in het verhaal. Hoewel er geen echte schoonheden zitten in deze film, moest ik me tevreden stellen met Clotilde Courau (in de rol van Florence, waarop Alessandro uiteindelijk verliefd wordt) en een vrouwelijke collega (wiens naam ik niet weet en die ook niet genoemd werd) op de Universiteit, die denkt dat Alessandro met haar zit te flirten via een datingssite, terwijl Crampone dat juist doet met Alessandro's profiel en foto om Alessandro aan de vrouw te krijgen

Al met al heb ik me niet echt goed vermaakt met deze Drama / Komedie film, maar omdat de film niet al te lang duurt, de sfeer goed is en het er visueel wel allemaal aardig uitzag, krijgt deze film van mij maar een nipte onvoldoende.

Wat een leuke, grappige (veel zwarte humor) en vooral zeer originele Belgische Komedie / Drama film was dit, waarvan zowel het verhaal als de uitvoering (zeker ook visueel gezien) ook nog eens goed zijn.

In dit verhaal draait het om God (gespeeld door Benoît Poelvoorde) die in Brussel woont in een kleine flat en een klootzak is. Hij behandelt zijn vrouw (gespeeld door Yolande Moreau) en zijn dochter (gespeeld door Pili Groyne) heel slecht en zijn dochter, met de naam Ea, komt dan ook in opstand tegen hem, waarbij ze de computer (waar de aarde en de wetten op de aarde meegemaakt zijn) van haar vader hackt (ze lekt de sterfdata van iedereen op aarde, die men dan ontvangt op de mobiele telefoon) en ontsnapt via een soort van tunneldoorgang door de wasmachine uit de kleine flat, waarna ze opzoek gaat naar zes nieuwe apostelen voor het schrijven van het gloednieuwe testament (oftewel de titel van de film). Ze kiest bewust voor zes nieuwe apostelen, omdat het huidige aantal dan wordt uitgebreid van van 12 naar 18 en dat laatste is evenveel als bij honkbal en dat is de sport waar haar moeder gek op is (o.a. via haar verzameling van honkbalplaatjes) en het is ook haar lievelingsgetal is. Haar vader (God) wil dat natuurlijk allemaal weer ongedaan maken en gaat dan achter zijn dochter aan en daar draait het dan allemaal om in deze leuke en originele film.

Het verhaal zit gewoon heel leuk in elkaar (o.a. de opbouw) en wist mij te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) en daarin gebeurt ook meer dan genoeg, waarbij het vooral veel lachen is om de zwarte humor. Maar hier en daar is het verhaal ook wat aandoenlijk (daarom vind ik het meer een Komedie / Drama film dan een Komedie / Fantasy film) en dat o.a. bij een paar apostelen zoals de eerste nieuwe apostel Apostel Aurélie (gespeeld door de niet onaardig uitziende Laura Verlinden), die hoewel alle mannen verliefd (of het met haar willen doen) zijn op haar eenzaam en alleen woont en vroeger ook een hand heeft verloren tijdens een ongeluk. Buiten de vele zwarte humor gaat het er ook soms wat grof aan toe (o.a. als God zijn dochter Ea mishandelt door met haar te gooien en haar hard slaat met een broeksriem) en zit er ook best veel bloot in en wat dat betreft is dit zeker geen familiefilm, hoewel het daar wel regelmatig naar neigt en het verhaal daar zeker ook potentie voor heeft, vanwege het meespelen van kinderen (dochter Ea en de 6e apostel Willy, die graag een meisje wil zijn).

Wat deze film vooral zo leuk maakt is de luchtige (hoewel soms ook hard en aandoenlijk) uitvoering van het verhaal en zeker ook de cast, waarbij het vooral genieten is geblazen van Benoît Poelvoorde in de rol van klootzak God, die in de flat continue rondloopt met een badjas en badslippers Geweldig is ook de wetten die hij schrijft op de computer voor de mensen op aarde en waarbij hij tot zijn plezier deze alleen maar pest (omdat hij natuurlijk een klootzak is). Zo schrijft hij o.a. de wetten dat als iemand in bad gaat zitten dan altijd de telefoon overgaat, dat andere rijen altijd sneller gaan dan de rij waarin je staat en als een boterham met jam valt, dan valt hij altijd met de besmeerde kant op de grond Met een aantal van deze wetten komt hijzelf ook in aanraking, als hij achter zijn dochter aangaat op de aarde.

Pili Groyne in de rol van de jonge dochter Ea deed het overigens ook wel leuk en omdat ze niet kan lezen of schrijven, gebruikt ze op de aarde een zwerver met de naam Victor (gespeeld door Marco Lorenzini), zodat hij voor haar het het gloednieuwe testament kan schrijven. Hun eerste ontmoeting was wel komisch en zeker als Victor vraagt naar de broer (oftewel Jezus Christus, afgekort als J.C.) van Ea en dan zegt:

Victor: Hoe heet je broer ?
Ea: J.C.
Victor: J.C. ? Zoals J.C. Van Damme ?
Ea: Wie ?
Victor: Jean-Claude Van Damme. "Dragon Eyes", "Double Impact". Heb je "Double Impact" niet gezien ? "Universal Soldier" ?
Victor: Jij kent helemaal niets. Je bent een raar meisje

Omdat het verhaal ook vooral draait om de zes nieuwe apostelen (die door het lekken van de sterfdata weten wanneer ze doodgaan), krijgen deze ook de nodige aandacht in het verhaal en worden ze ook allemaal leuk voorgesteld, waarbij ze allemaal ook de nodige problemen hebben. Met name van een drietal apostelen vond ik het verhaal wel leuk, namelijk de 3e apostel met de naam Marc (gespeeld door Serge Larivière) die bekend staat als een seksmaniak (daarbij is ook redelijk veel bloot te zien met als hoogtepunt de geweldige scene in een supermarkt, waarbij Marc zich alle vrouwen bloot voorstelt en deze dan ook van top tot teen bloot zijn te bewonderen. Dat laatste klopt wel niet helemaal, want het enige wat de vrouwen dragen zijn schoenen ) die nog nooit een vrouw heeft gehad maar vroeger wel verliefd was op een Duits meisje die hij zag tijdens de vakantie, de 4e apostel met de naam François (gespeeld door François Damiens), die emotieloos is en geobsedeerd is van de dood en mede daarom een geweer gaat kopen om op mensen te schieten (hij wilt namelijk weten of hij hun lot, leven of dood, in de hand heeft) en de 5e apostel met de naam Martine (gespeeld door de bekende actrice Catherine Deneuve), die een relatie aangaat met een circus gorilla en daar zelfs een kind van krijgt Er is ook nog de 2e apostel met de naam Jean-Claude (gespeeld door Didier De Neck), die nooit getrouwd is en een saai leven lijdt (geldt min of meer ook voor 1e apostel Aurélie) en van dat verhaal vond ik vooral de visuele uitvoering (verschillende landschappen) mooi.

Het einde van het verhaal waarbij de moeder via de computer de aarde min of meer opnieuw opstart (waardoor de sterfdata van de mensen op aarde niet meer klopt) en de aarde ook visueel aanpast (o.a. kleur van hemel) en waar God naar Oezbekistan wordt gestuurd door de politie, was wel leuk. Leuk is overigens ook van toepassing op iemand die nog 60 jaar heeft te leven en dat gaat testen door o.a. uit een raam van een gebouw te springen (daarbij landt hij op iemand anders die dan sterft), vanaf een hoog viaduct te springen (dan landt hij veilig op een vrachtwagen), vanuit een vliegtuig te springen zonder parachute (dan landt hij veilig bovenop een ander vliegtuig).

Gewoon een hele leuke en originele Belgische Komedie / Drama film (zoiets zal Nederland nooit kunnen bedenken), waar ik best veel heb moeten lachen om de vele zwarte humor en waar ik me ook goed mee vermaakt heb.

Niet meer dan een matige en eigenlijk ook goedkope thriller (speelt zich volledig af in een flat en iedere keer als de flat volledig in beeld werd gebracht op afstand zag je steeds dezelfde twee vogels vliegen).

Het verhaal was wel leuk gevonden en wist ook enigszins te boeien, maar de uitvoering vond ik maar povertjes en ook behoorlijk cliché. Wat helemaal nergens opsloeg was dat de sluipschutter precies alles wist en ook waar iedereen zich bevond en als iemand zich ook maar eventjes liet zien, was hij gelijk al dood Ook was het verloop van het verhaal behoorlijk voorspelbaar en wist je eigenlijk ook hoe het zou aflopen en wie het zou overleven. Het enige verrassende was nog wie de sluipschutter was. De onbekende cast deed het overigens nog redelijk en met name dan Sheridan Smith. Het tempo is gelukkig wel hoog en de film duurt ook niet lang, waardoor de film zich nog lekker wegkeek.

Al met al niet meer dan een matige B-film, die je waarschijnlijk ook weer snel vergeten bent en dat is zeker niet erg.

Film heeft eventjes nodig om opgang te komen maar na ongeveer 20 minuten wordt het een leuke misdaad/komedie. Het verhaal (best actueel) zit best goed en leuk in elkaar (verveeld eigenlijk nooit en wordt ook nergens flauw) en de uitvoering was ook gewoon goed en leuk gedaan. Dat de uitvoering zo aardig was kwam natuurlijk ook vooral door de cast (veel bekende acteurs) die er duidelijk zin in hadden en dan met name Eddie Murphy en Alan Alda. Ook de rollen van Ben Stiller (hoofdrol) en Casey Affleck waren goed. De enige die buiten toon viel was Matthew Broderick. Al met al best wel een verrassend leuke film die ook nog genoeg komische situaties kent. Het einde vond ik overigens best leuk verzonnen en ook goed.

Heerlijke jaren 70 rampen film die best boeiend en zelfs ook spannend was, zeker destijds en als kind heb ik er ook van gesmuld. De jaren 70 stond natuurlijk garant voor veel rampenfilms en deze mocht er zeker wezen (misschien wel één van de beste want hij oogde best realistisch ). De film duurt bijna drie uur maar verveeld nergens. Visueel mocht de film er ook best zijn hoewel hij nu best gedateerd uitziet. De cast is trouwens zeer indrukwekkend met o.a. Paul Newman, Steve McQueen, de fraaie Faye Dunaway en Fred Astaire (die middels tapdansen het vuur probeerde te doven ). Mocht je de film nog nooit gezien hebben (je kunt hem trouwens hedendaags nog bekijken op de zender TCM) dan doet hij je misschien denken aan 911. Op grond van die gebeurtenis zou men makkelijk hedendaags weer zo'n film kunnen maken.

Qua verhaal stelt het eigenlijk niet zoveel voor (was eigenlijk best flauw), maar deze film wist zeker te boeien en ook met de uitvoering zat het wel goed (soms best lekker hard, grof en creepy). Dat de uitvoering wel goed was heeft ook te maken met de cast (best knap dat een Michael Fassbender aan een film als deze heeft meegedaan) die het aardig deed. Emma Booth was er vooral voor het visuele gedeelte maar ze speelde ook aardig. De film is zeker niet hoogstaand maar wel vermakelijk en kijkt ook lekker weg (duurt ook maar 85 minuten).

Deze Drama / Oorlog film was afgelopen zaterdagnacht te zien op BBC 2 en omdat het verhaal zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog, vond ik het als liefhebber van oorlogsfilms interessant om deze film te bekijken, ondanks dat hij uit de jaren 50 komt en het in zwart / wit is opgenomen.

Het verhaal speelt zich af in Kuala Lumpur (in Maleisië) 1942 tijdens de Japanse bezetting. Een groep vrouwen en kinderen wordt door de Japanners gevangen genomen en moet lopend op weg naar een concentratiekamp. De Engelse Jean Paget (Virginia McKenna) heeft de leiding genomen over de groep waarvan ook de pretentieuze lerares Miss Horsefall (Jean Anderson), de oude zieke Mrs. Frith (Nora Nicholson), de slordige Schotse Ebbey (Renee Houston) en de knappe, maar willoze Ellen (Maureen Swanson) deel uitmaken. Onderweg ontmoet Jean de gevangen genomen Australiër Joe Harman (Peter Finch), die werkt voor de Japanners als truckchauffeur, die haar verteld over zijn woonplaats "Alice Springs" en waarop ze verliefd wordt.

Hoewel de personages in dit verhaal fictief zijn, is het verhaal zelf echter gebaseerd op echte feiten (wordt voor aanvang van het verhaal ook aangegeven). Het is verder een film uit de oude doos, maar het is wel een aangrijpend oorlogsverhaal, waarin de Japanners toch niet helemaal als onmensen uit de strijd komen en dat vooral vanwege de sympathieke oude sergeant Gunso (Kenji Takaki) die hun begeleidt en helpt (o.a. door het geven van water) onderweg waar mogelijk. Verder zijn er enkele prachtrollen voor de geroutineerde actrices en en voor Peter Finch als de gevangen Australische officier die zich hun lot aantrekt.

De film kent een aantal aangrijpende momenten, waarbij een aantal vrouwen en kinderen sterven tijdens de looptocht (waar ze van van hot naar haar worden gestuurd), waaronder Mrs. Holland (Eileen Moore), door uitputting, en haar kinderen Freddie (Cameron Moore), wordt gebeten door een slang, en de 4-jarige Jane (Margaret Eaden) door uitputting. Ook zit er best een heftige scène in, waarbij Joe wordt gekruisigd aan een boom (daar zie je overigens wel niets van), vanwege het stelen van een kip van de Japanse slechte kapitein Sugaya (Tran Van Khe) en waarbij Jean dan denkt dat hij dood is.

Als de oorlog is afgelopen, weten zes vrouwen en drie kinderen het uiteindelijk te te overleven (waaronder de baby, te weten Robin, van Mrs. Holland) en het laatste gedeelte van het verhaal speelt zich af in Alice Springs (Jean is daar opzoek naar Joe) en Londen (Joe is daar opzoek naar Jean). En op het vliegveld van Alice Springs zien ze elkaar eindelijk weer, en vallen ze in elkaars armen. Oftewel het typische einde van een jaren 50 film, maar wel een mooi einde. Wat ook typisch jaren 50 is, is dat er in de film een douche scène te zien is en daarbij zie je dan alleen blote vrouwen benen en voeten en blote bovenlichamen (dus boven de borsten) .

De film was destijds een groot succes, maar ook hedendaagse kijkers zullen zich niet bekocht voelen en dat was ook voor mij van toepassing.

Tweede film van Ben Affleck en ook deze is me goed bevallen (wel minder dan zijn eerste film "Gone Baby Gone"). Het verhaal was wederom interessant en na een uur werd het zelfs boeiend. Het einde was ook best goed. Helaas heeft de film ook wat mindere kanten en dat is dat het soms was saai en langdradig is en dan heb ik het vooral over het eerste uur m.u.v. het goede begin. Echt origineel is de film ook niet want veel scenes en momenten deden me denken aan andere misdaad films die al genoemd zijn. Maar al met al is deze film prima te bekijken (misschien is het verstandiger om de gewone versie te bekijken dan de extended versie) en de cast vond ik zeer goed spelen, met name Ben Affleck en vooral Jeremy Renner.

Eergisteren had ik nog het eerste deel van de "The Toxic Avenger" reeks gezien waarmee ik me goed vermaakt had en daarom besloot ik gisteravond naar dit tweede deel te kijken, maar daar kwam ik van een koude kermis van thuis. Daar waar in eerste deel nog veel zieke en foute actie / humor te zien is, bevat dit tweede deel enkel flauwe actie / humor en dat vanaf de eerste tot de laatste minuut. Het is gewoon allemaal vreselijk slecht en goedkoop en dat is o.a. te zien aan de "Toxic Avenger" (oftewel Toxie) want het is gewoon een man in een maillot en met een rubbermasker op zijn hoofd, die rondloopt in kapotte kleding en die wat make-up op zijn lichaam heeft.

Nu de misdaad in Tromaville laag is, gaat Toxie (John Altamura) naar Japan op zoek naar zijn lang verloren gewaande vader. Maar terwijl hij weg is in het land van de rijzende zon, wordt zijn geboortestad het doelwit van een kwaadaardig bedrijf, te weten "Apocalypse Inc.", dat met alle mogelijke middelen wil regeren. Tromaville wordt zelfs omgedoopt tot Apocalypseville en het is aan Toxie om daar iets aan te doen als hij weer terugkomt uit Japan.

De film opent met een korte introductie van Melvin Junko (oftewel Toxie), het plaatsje Tromaville, de moeder (dit keer gespeeld door Jessica Dublin) van Toxie en de blinde vriendin van Toxie, die nu Claire heet en accordeon speelt en die nu gespeeld wordt door de vreselijk irritante Phoebe Legere. In het eerste deel had Toxie tenminste nog een schattige relatie, die in dit vervolg vervangen is door een onsubtiele, platte, over-the-top verhouding (met dus een andere actrice) die grappig noch aandoenlijk is en die nauwelijks iets bevat dat het kijken waard maakt.

Toxie en Claire (waggelt vooral rond in haar ondergoed) werken voor een blindenschool, waar een tikkend pakketje wordt afgeleverd aan Claire door "Apocalypse Inc." in een lange limousine en welke kort daarna explodeert in het blindeninstituut (van te voren wordt ook nog een oud vrouwtje in een rolstoel doodgeschoten). Alleen Toxie en Claire weten de aanslag te overleven. Daarna neemt Toxie wraak en zien we hem vechten met een eindeloze reeks moordenaars die uit de lange limousine stappen en waarin ook de voorzitter (Rick Collins) en zijn rechterhand, te weten Mona Malfaire (Lisa Gaye), van "Apocalypse Inc." zitten. Het is vooral een flauwe en beschamende bedoeling om naar te kijken en daarin vecht Toxie o.a. met een travestiet (die eruit zag als Weird Al Yankovic), een man die zich gedraagt als een hond, een donkere Bruce Lee en een donkere dwerg en van de laatste maakt hij een basketbal. Dat geeft al min of meer aan hoe flauw de humor en de actie is.

Het enige leuke aan die 18 minuten ellendige lange opening is als Toxie te maken krijgt met een indiaan, die tegen hem zegt:

"Hey, Toxic! Hey, Toxic! What's the matter? Can't you hear me? You slimebucket, you! Can't you hear me? Hey, Toxic!"

Toxie trekt dan zijn oren eraf en zegt dan in de oren:

"Yeah, kemo sabe. I can hear you. Can you hear me?"

Dat was gelijk het hoogtepunt van de film, want wat er daarna allemaal te zien is, gewoon intens triest en flauw en heb ik eigenlijk ook alleen maar zitten te kijken op 1,5x snelheid, waarbij ik het geluid nog kon horen. Na de opening krijgen we te horen dat de voorzitter van "Apocalypse Inc." Tromaville wil vernietigen, krijgen we een korte flashback van "The Toxic Avenger" uit 1984 te zien en komen verschillende medewerkers van "Apocalypse Inc." aan het woord, waarbij ook de eerder genoemde Mona Malfaire. Ze is jaloers op Claire en ze zegt dan over haar:

"I'll get a hold of that blonde, blind, bimbo, whore, bitch girlfriend of his with those long legs- Ooh! And those melon-heavy breasts. I'd like to take her hair and wrap it around her neck! I want to strangle her till her eyes bugged out!"

Dat was ook nog enigszins leuk om te horen en daarna zien we Toxie neuken met zijn freudiaanse psycholoog (zij vertelt hem over zijn vader in Japan) en Claire (dan zien we ook eventjes de borsten van Phoebe Legere). Daarna reist hij surfend op een surfplank naar Tokio in Japan om zijn vader te zoeken, die Big Mac Junko heet. Uiteraard wilde men gewoon de locatie Tromaville wijzigen en hiermee een nieuwe impuls in het verhaal brengen, of in de context hiervan. Maar veel schiet je als kijker hier niet mee op, want Toxie doet hier namelijk precies hetzelfde als in Tromaville. En dit keer pakt hij niet de misdadigers aan die hem of zijn geliefden dwars hebben gezeten, maar pakt hij iedereen aan die lastig wordt. Zo helpt hij de Japanse vrouw Masami (Mayako Katsuragi, die er niet onaardig uitzag), die lastig wordt gevallen door een domme bende en die haar ook uitkleden (dan zie je dus de borstjes van Mayako Katsuragi) en als dank maakt Masami hem dan wegwijs in Tokio en helpt ze hem zijn vader te vinden. En ook pakt hij zijn zogenaamde vader aan, die een drugsdealer blijkt te zijn en die cocaïne verscheept via vissen.

"He is smuggling cocaine in fish!"

Japan zorgt voor weinig meerwaarde, of het moet de vele blote borsten betreffen van Japanse dames op straat en in een badhuis, en het is ook allemaal heel erg flauw wat je in Japan te zien krijgt. Toxie ontmoet zijn zogenaamde vader, die dus een crimineel is, op een vismarkt en daar vecht hij dan eerst met zijn handlangers, inclusief een visman (een man met een vissenhoofd), door verschillende soorten vissen en ongewervelde dieren te gebruiken. Zo vecht hij met twee aan een touwtje bijeengehouden vissen als nunchaku vechtstokjes, gooit hij met zeesterren die hij gebruikt als werpsterren, gebruikt hij de kop van een zwaardvis als zwaard en wordt de kop van een hamerhaai als hamer gebruikt door Masami. Ze slaat daarmee namelijk een volledig naakte vrouw op haar hoofd, die aan het vechten was met Toxie en die door Toxie met een zwaard ontkleedt werd. Ook maakt Toxie van een aantal tegenstanders Japans gerechten (zo maakt hij van de visman rauwe vis).

Zijn vader blijkt ook nog eens een sumoworstelaar te zijn waarmee Toxie worstelt en hij wordt uiteindelijk in stukken gehakt door een visboer, die opgewonden naar een blote vrouw (de zonet eerder genoemde volledig naakte vrouw) zit te kijken en niet meer oplet waarin hij aan het hakken is. Het is gewoon allemaal zeer flauw en het uitstapje in Japan is ook volkomen nutteloos en het levert alleen veel geschreeuw en nutteloze naaktheid op.

Toxie keert dan ook weer surfend op zijn surfplank terug naar Tromaville, of beter gezegd Apocalypseville. Daar wordt het verhaal er ook niet meer beter op en zien we o.a. hoe Claire wordt gepakt door een vrouwen bende, waaronder ook Mona Malfaire van "Apocalypse Inc.", die dan tegen haar zegt:

"I've been waiting and waiting to get a hold of these yellow locks and these melon-heavy breasts."

Uiteraard komt dan Toxie te hulp en samen met Claire rekent hij dan af met de vrouwen en krijgt Mona Malfaire van Claire een knietje in haar kruis. Ook dat was eigenlijk niet leuk om te zien en was wederom zeer flauw. Ondertussen verandert Toxie Apocalypseville weer in Tromaville en wilt de voorzitter van "Apocalypse Inc." Tromaville opblazen via de motor rijdende "Dark Rider" (Scott Leva). We zien dan twee flauwe en achterlijke achtervolgingsscènes, waarbij Toxie zowel in een taxi (inclusief een taxichauffeur en een ouder stel) als op een hovercraft achter de "Dark Rider" aanzit. Uiteindelijk laat Toxie hem crashen in een stal / schuur en ontploft hij daarin en ook ontmoet Toxie nog zijn echte Big Mac Junko vader (Jack Cooper), want de man in Japan heette namelijk Big Mac Bunko (Rikiya Yasuoka) en was een oplichter. Daarna zien we nog de voorzitter en zijn rechterhand het plaatsje Tromaville verlaten, waarna de ellende gelukkig is afgelopen. Wel wordt er nog afgesloten door Toxie met de woorden:

"So just remember, folks, when the bad guys come to your town, and you're not quite sure what to do, call me, the Toxic Avenger!"

De gehele cast is gewoon vreselijk slecht en het is vooral jammer dat de humor in "The Toxic Avenger, Part II", nauwelijks een glimlach op je gezicht weet te toveren, want het is vrijwel allemaal beschamend slecht. Er is teveel onleuke slapstick aanwezig en de zogenaamde “grappen” zijn gewoonweg ongeïnspireerd en zeer flauw. De gore is ook nauwelijks meer aanwezig en wat er te zien is, is ook minder spetterend en dat letterlijk en figuurlijk. Op een samengeperste man in rolstoel, afgerukte oren en in mootjes gehakte armen na, zijn er nauwelijks fijne gore-momenten in de film te bekennen. En een dunk met een opgerolde dwerg is misschien lichtelijk amusant, maar hier houdt het wel zo’n beetje op.

Nee, deze ellendige, sfeerloze, goedkope en zeer flauwe Troma-film kan je beter links laten liggen. Afgezien van een handvol min of meer geslaagde scènes is er geen enkele reden om "The Toxic Avenger Part II" te bekijken.

Ik hou schijnbaar van SM, want na eergisteren de zeer flauwe en muzikale Horror / Komedie film "Poultrygeist: Night of the Chicken Dead (2006)" van regisseur Lloyd Kaufman te hebben gezien, wilde ik toch nog een andere "Troma" film van hem zien. Mijn oog viel daarbij op deze film, welke ik al eens als tiener zijnde in de jaren 80 gezien heb (destijds gehuurd in een videotheek) en toen vond ik het eveneens een vreselijke slechte film. Maar nu ik heb gisteravond na circa 35 - 40 jaar de film opnieuw bekeken en heb ik me er best goed mee vermaakt en dat komt vooral door de verschillende randfiguren in de film, die lekker fout te keer gaan tegen kinderen, ouderen en anderen. "The Toxic Avenger" is ook veel minder flauw dan "Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" en ook wordt er niet in gezongen.

"The Toxic Avenger" gaat over Melvin (Mark Torgl), een schoonmaker in de fitnessclub van Tromaville, waar hij nogal het sulletje is en getreiterd wordt door vooral Bozo (Gary Schneider) en Slug (Gary Schneider) en diens sexy vriendinnen Julie (Cindy Manion) en Wanda (Jennifer Babtist). Bij één van de pesterijen springt Melvin uit het raam en belandt hij in een vat met chemisch afval op een vrachtwagen, welke voor de fitnessclub staat. Door het groene chemisch goedje verandert hij in een sterk monster en behalve dat hij uit is op wraak, ontpopt hij zich ook als de schrik van de misdadigers in het dorpje Tromaville, dit tot ergernis van de corrupte burgemeester Peter Belgoody (Pat Ryan), en wordt hij tevens de held van de bewoners ervan.

"The Toxic Avenger" is een vermakelijke camp-film, die elke subtiliteit mijdt als de pest. De stad Tromaville bestaat enkel uit goede en slechte mensen en dat zonder tussenvorm. De film bevat natuurlijk ook redelijk wat flauwe humor, zoals die waarin iemand (meestal Toxie) in het kruis geraakt wordt, en ook de verschillende plotlijntjes krijgen te veel of onnodige aandacht. Verder is het acteerwerk behoorlijk slecht, maar er valt ook veel in te genieten en vooral als je van zieke en foute actie / humor houdt.

Een goed voorbeeld daarvan zijn Bozo, Slug, Julie en Wanda, die behoorlijk gestoord zijn en een hekel hebben aan Melvin. Als ze samen in een bubbelbad in de fitnessclub zitten en ze Melvin bezig zien met schoonmaken (hij raakt dan met zijn vieze zwabber anderen aan), zeggen ze:

Bozo: Would you take a look at that fucking guy? Dumb mop boy can't even mop right.
Julie: He's so stupid!
Slug: He's always got that shit-eating grin on his face. What's he so happy about?
Bozo: I hate that mop boy.

Ze zetten Melvin op een gegeven moment zo voor schut, door hem te laten kussen met een schaap i.p.v. Julie, dat hij uit het raam springt en verandert in het monster "Toxic Avenger" (oftewel Toxie). Ze vinden het ook bijzonder opwindend om voetgangers en fietsers met hun auto (die van Julie) aan en over te rijden. Het liefst minderheden, zoals kinderen kinderen en ouderen, waarvoor extra punten worden uitgedeeld, zoals in de Actie / Sciencefiction film "Death Race 2000 (1975)". Daarover wordt in de film ook gezegd door Julie:

"Jews, whops, niggers and chinks, they're all worth twenty-five points. But Puerto Ricans, they're
worth thirty points. Now kids under twelve they're worth double points."

In de film leidt dit tot een gruwelijke en controversiële scène waarin het 12-jarig jochie Skippy (D.J. Calvitto) wordt overreden op zijn fiets door hun (ze observeren eerst ook nog het jochie). Als het jochie daarna nog niet dood blijkt te zijn, zetten ze de auto in de achteruit en rijden ze over zijn hoofd heen, die dan onder de banden van de auto uiteenspat. Daar blijft het echter niet bij, want Julie en Wanda stappen daarna uit de auto en maken dan foto's met hun polaroid camera van het onthoofde jochie. Over de gemaakt polaroid foto's zeggen Julie en Wanda op een gegeven moment ook in de fitnessclub:

Julie: That new camera really captures the moment!
Wanda: I know. The reds are so red! Really get me hot!

En daarna gaat Wanda met de foto's naar de sauna van de fitnessclub en gaat ze erop masturberen (waarbij je dan ook de borsten van Jennifer Babtist ziet). Dat was allemaal behoorlijk ziek, fout en gestoord, maar ik vond het wel leuk om te zien en ik moest er ook om lachen.

Later als Bozo en Slug geen auto meer hebben (omdat Toxie dan al afgerekend heeft met Julie, met een schaar, en Wanda, hij zet haar in de sauna op hete kolen), stelen ze er eentje van een oud dammetje, die ze in elkaar slaan met o.a. haar wandelstok. Als ze dan gaan rijden, springt Toxie op hun auto, die dan uiteindelijk afrekent met Slug (gooit hem o.a. uit de auto) en Bozo (die met de auto crasht, waarna de auto ontploft). Die scène was opzicht ook komisch, want op een gegeven moment zegt Bozo tegen Toxie:

"Give me the wheel! Just give me the wheel! You'll going to kill both of us!"

Waarna Toxie het stuur eruit trekt en tegen Bozo zegt:

"You want the wheel? Here, take the wheel!"

Na die scène zou je verwachten dat de film is afgelopen omdat Toxie dan wraak heeft genomen, maar daarna gaat de film nog 15 minuten door met een flauw plot over een dwerg vrouw, te weten Mrs. Haskell (Norma Pratt), die Toxie in een wasserette doodt (terwijl je haar van te voren nog nooit gezien hebt) en over de burgemeester die daarom wilt afrekenen met Toxie en die daarbij ook hulp krijgt van "The National Guard". Dat gebeurt natuurlijk niet (de inwoners van Tromaville verhinderen dat o.a.), want het is juist Toxie die afrekent met de burgemeester, door zijn hand in de buik van de vadsige burgemeester te rammen, waarna hij zijn ingewanden eruit trekt.

Ook kon ik overigens genieten van de drie overvallers, te weten Frank (Larry Sulton), Leroy (Patrick Kilpatrick) en Rico (Michael Russo), die een taco fastfoodrestaurant overvallen en die door hun leider Frank worden voorgesteld, waarbij hij zegt:

"Good afternoon, ladies and gentlemen. We are the entertainment for this afternoon. Now on shotgun, we've got my man Leroy. On cash register we've got magic fingers, Rico! And last but not least, yours truly Frank."

Vooral Leroy, met zijn half geverfd (rood / zwart) gezicht, gaat dan heerlijk tekeer (zegt o.a. "Drop your tacos or I'll blow your brains out!") en hij schiet dan ook op tamelijk realistische wijze met een geweer een man en een blindengeleidehond dood van een blinde vrouw, te weten Sarah (Andree Maranda), die de vriendin van Toxie wordt. De liefdesgeschiedenis van Toxie en het blinde meisje Sarah is overigens gewoonweg subliem in haar smakeloosheid.

Natuurlijk rekent Toxie daarna met ze af en daarbij gaat hij lekker hard te keer tegen ze. Zo trekt hij een arm af van Frank, vecht hij met ze en maakt hij uiteindelijk een milkshake (inclusief melk, ijs, saus, slagroom en een kers) van Leroy met een milkshake mixer, stopt hij Rico's handen in het frituurvet en stopt hij Frank uiteindelijk in de oven. Als daarna de politie komt en hun commandant aan hun vraagt "Now, boys, what have we got here?", antwoorden zij daarop:

"Looks like we got a nice crispy taco supreme over here, chief. Looks like I got a strawberry thickshake over here. I've got a pizza with the works to go."

De politie maakt dus ook deel uit van het verhaal en met name Chief (David Weiss), oftewel de rechterhand van de burgemeester, is een fascistische agent die geïnspireerd lijkt door Dr. Strangelove in de schitterende Komedie / Oorlog film "Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)" en dat vanwege zijn Duitse tongval en referenties aan de “Führer” en het “bevel is bevel” credo. Op een gegeven moment zegt hij ook tegen de burgemeester:

"Yes, mein fuhrer. Mein mayor!"

Opzicht was dat best flauw, maar ik kon er desondanks toch om (glim)lachen.

Sowieso zitten er in de "The Toxic Avenger" aardig wat verwijzingen naar andere films, zoals het einde van de film als Toxie en Sarah regelmatig naar elkaar roepen (en waarbij ze elkaar zoeken) "Melvin" en "Sarah" en dat is natuurlijk een verwijzing naar het einde van de Drama / Sport film "Rocky (1976)". En in de allerlaatste minuut van de film wordt er nog gezegd:

"And the next time you're in danger or in need to help, look to the horizon and maybe, just maybe... The Toxic Avenger will be there."

En dat is natuurlijk weer een verwijzing naar de zeer populaire jaren 80 televisieserie "The A-Team (TV Series 1983–1987)".

Buiten de hierboven genoemde scènes zien we overigens ook nog hoe Toxie afrekent met een drugsdealer (Dennis Souder) in de fitnessclub, een bende onder leiding van Cigar Face (Dan Snow) die zich aan het vergrijpen zijn aan politieagent O'Clancy (Dick Martinsen) en een bende met een 12-jarige hoertje (Teddy Copley), waarbij men tegen Toxie zegt:

"Hey, knucklehead! How about some nice young poontang, huh? Only twelve years old, and only twelve dollars!"

Door het afrekenen van deze schurken wordt Toxie mede ook de held van de inwoners van Tromaville, die hij ook helpt (ze redt hij twee jonge kinderen die op de straat zitten en die anders dood zouden worden gereden door Bozo en zijn vriendin) met o.a. klusjes. En ook maken we kennis met de moeder van Melvin, gespeeld door Sarabel Levinson, die o.a. denkt dat Melvin aan het masturberen is in de badkamer, terwijl hij aan het veranderen is in Toxie.

Hoewel het acteerwerk behoorlijk slecht is, vond ik de cast het wel leuk doen en vooral natuurlijk Mitch Cohen als Toxie (de verandering van Melvin naar Toxie werd overigens fraai in beeld gebracht toen hij in bad zat). Hij gromt als een beest tijdens zijn aanvallen, maar blijkt even later een perfecte uitspraak te hebben, en klinkt als een geschoolde theateracteur. Zijn executies zijn gruwelijk en zijn kracht onmenselijk, maar tegelijkertijd heeft hij eigenlijk maar een klein hartje.

Maar ook van Gary Schneider als Bozo, Robert Prichard als Slug en Patrick Kilpatrick als Leroy kon ik genieten vanwege hun slechtheid als persoon en ook valt er hier en daar wat naaktheid te zien in de vorm van borsten en dat van de vrouwen Cindy Manion (Julie) en Jennifer Babtist (Wanda). De borsten van Jennifer Babtist zien we als eerste en dat als ze in de kleedruimte van de fitnessclub zit te neuken met Slug en waarbij Melvin dan toekijkt. En de borsten van Cindy Manion zien we voor het eerst, en tevens laatst, als ze Melvin voor schut gaan zetten in de fitnessclub met het schaap. Andree Maranda als Sarah die wel wel niet naakt te zien is, deed het overigens ook verdienstelijk als de blinde vriendin van Toxie en vooral de scènes waarbij ze per ongeluk zijn kruis aanraakt zijn komisch.

Zo te zien heb ik de 82 minuten durende versie gezien (ik weet dus niet wat ik mis in de 91 minuten durende "director's cut") van de "The Toxic Avenger", waar ik me dit keer goed me vermaakt heb en dat vooral vanwege de zieke en foute actie / humor. Zo zie je maar dat de kijk op een film kan veranderen, want circa 35 - 40 jaar geleden zou deze film van mij waarschijnlijk 0,5* hebben gekregen en nu krijgt hij van mij maar liefst 3,5*. Wat dat betreft heeft de film "Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" toch nog iets goed gedaan, want anders had ik de "The Toxic Avenger" nooit opnieuw bekeken.

P.S. de soundtrack van "The Toxic Avenger" was ook leuk gekozen, want dan hoor je namelijk het liedje "The Toxic Waltz" van de Amerikaanse thrashmetalband "Exodus"

Dit is inderdaad een film voor liefhebbers, waaronder ik en "Fransman" vallen en meestal zie je bij dit soort films ook wel een review staan van ons. "Fransman" heeft hem nog niet gezien (maar dat zal ongetwijfeld nog wel komen) en ik heb hem gisteren gekeken, nadat ik deze film vorige week voorbij zag komen door de bovenstaande review van "Collins".

In zijn review verwijst hij o.a. naar de rondborstige Uschi Digard (die o.a. heeft meegespeeld in een aantal Russ Meyer films) en mede daarom was deze film voor mij al verplichte kost om te kijken. De combinatie van Horror / Sciencefiction met Erotiek was best leuk gevonden, ondanks dat je van het Horror / Sciencefiction gedeelte niet veel moet verwachten (zag er ook allemaal zeer goedkoop uit).

En daar draait het natuurlijk ook niet om in dit soort films, want dit soort films moesten het in de jaren 70 en 80 natuurlijk hebben van het erotiek gehalte en dat is ruimschoots aanwezig in dit verhaal, waarbij er meer dan genoeg vrouwen van top tot teen volledig bloot zijn te bewonderen en dat o.a. bij de groepsseks scènes. Natuurlijk is ook Uschi Digard bloot te bewonderen (o.a. bij een groepsseks scène) en dat bij eigenlijk de leukste scène in het verhaal waarbij namelijk een hand uit een doos haar borst betast en waarbij ze daarna seks heeft met de lakens van een bed. Hoofdrolspeelster Ann Perry (in de rol van Donna) was overigens ook best een mooie verschijning en ze heeft op het einde ook nog een leuke verrassing in petto.

Al met al heb ik me als liefhebber van dit soort films er best aardig mee vermaakt.

Fraaie animatiefilm die ik toevallig gezien heb op Film 1. Ik heb weinig op met animatiefilms en kijk er zelden naar maar deze mocht er best wezen, komt misschien ook omdat hij niet zo flauw/kinderachtig was maar best wel serieus (net zoals WALL·E een paar jaar geleden). Het verhaal was goed (zelfs soms ontroerend) en er zat ook een mooie boodschap in. Misschien moet ik ook eens de vorige delen gaan bekijken.

Toch best weer een redelijke vermakelijke film van erotiek regisseur Tinto Brass die zich wederom aardig wegkijkt.

De film opent leuk en humoristisch met een wandelende Yuliya Mayarchuk (in de rol van Carla) door een park waarbij iedereen die ze tegenkomt seksueel getint is. Het humoristische moment hierin is als ze een voyeur tegenkomt met een toepasselijke regenjas aan, die zijn geërecteerde penis aan haar laat zien en daarbij zegt "bevalt het" waarop Yuliya Mayarchuk leuk reageert door haar rokje (uiteraard draagt ze geen slipje daaronder) omhoog te trekken en te zeggen "en hoe bevalt dit"

Het verhaal speelt zich af rond Yuliya Mayarchuk en stelt eerlijk gezegd weinig voor. Het is ook best langdradig en geregeld wat saai. Dit wordt gelukkig wel regelmatig gecompenseerd door de fraaie aanblikken van de vrouwen (beter gezegd Yuliya Mayarchuk en Francesca Nunzi), die ook geregeld uit de kleren gaan en dan visueel zeer fraai in beeld worden gebracht. De nadruk ligt in deze film wel vooral op erotiek want echt veel pornografisch (wel wat vingerwerk) komt er niet in voor. Hoewel er wel geregeld bloot te zien is, vond ik het persoonlijk wel wat tegenvallen omdat het behoorlijk eentonig is en ook niet echt verrassend. De bordeel scene waarbij er langs vele verschillende achterwerken (allemaal vrouwen voorover zittend op een lang bank) werd gelopen, mocht er visueel wel wezen .

De vrouwen mogen dan inderdaad zoals "Stinissen" hierboven ook al heeft opgemerkt niet mooi vol en rond zijn, maar ze mochten er met hun fraaie natuurlijke lichamen wel wezen. Zeker hoofdrolspeelster Yuliya Mayarchuk was een genot om naar te kijken (o.a. fraaie benen). Zij was het ook die in veel Tinto Brass film even op het toilet moest zitten en daarna netjes afveegde

De film eindigt min of meer zoals de film ook begon, maar dan met een wandelende Jarno Berardi (als Matteo) door het park. Daarna duurt de film wel nog een paar minuten (inclusief een happy einde) en mogen we ook nog eventjes genieten van de fraaie Leila Carli (als Nina).

Al met al dus weer een vermakelijke film van regisseur Tinto Brass, maar dit keer wel niet meer dan leuk om eens gezien te hebben.

Het is natuurlijk zeer knap wat Robyn Davidson destijds gepresteerd heeft, maar de verfilming van het verhaal was eigenlijk niet echt boeiend omdat het allemaal vrij saai en sober is.

Zo zie je Mia Wasikowska (in de rol van Robyn Davidson) met Jezus sandalen maar wat slenteren met de kamelen en de hond over de ook nog eens vrij saaie Australische vlakte. Onderweg komt ze hier en daar wat personen (overigens allemaal zeer behulpzaam) tegen waar ze dan even bij verblijft en dat is het dan eigenlijk ook. Echte ontberingen heeft ze eigenlijk niet meegemaakt en alleen het einde met de hond was wel zielig. Behalve dat ik de verfilming saai vond, geldt dit ook voor de vrijwel altijd aanwezige saaie en zeer rustige muziek op de achtergrond.

Dat dit vrij saaie geheel ook nog eens is verfilmd in bijna twee uren doet de film ook niet goed, want je wordt min of meer langzaam in slaap gesukkeld. Gezien het verhaal en de locatie, had ik eigenlijk veel prachtige landschappen verwacht maar het merendeel van de beelden bestaat uit saaie dorre en droge vlakten met nauwelijks begroeiing. Mia Wasikowska in de rol van Robyn Davidson, kon me eigenlijk ook niet echt bekoren, want ook zij speelde enorm saai (soms vond ik haar zelfs vervelend) en meeleven met haar was dan ook niet echt mogelijk. Adam Driver (in de rol van fotograaf en uiteindelijk ook haar vriend) maakte tenminste het geheel nog een klein beetje luchtig.

De aftiteling met ook echte foto's van het verhaal waren wel aardig, maar de rest is gewoon heel saai.

Regisseur John Landis blaast nieuw leven in het oude thema van "De prins en de bedelaar". Centraal staat de vraag of aangeboren eigenschappen zwaarder wegen dan sociale omstandigheden.

In dit verhaal vragen twee schatrijke senioren en broers, te weten Randolph Duke (Ralph Bellamy) en Mortimer Duke (Don Ameche), zich via een weddenschap af of een goede zakenman wordt gemaakt of wordt geboren. Om dit uit te zoeken, laten ze hun verwende accountant Louis Winthorpe III (Dan Aykroyd) opdraaien voor een misdaad, die hij niet heeft gepleegd en zorgen ze ervoor dat hij in de goot belandt. Zijn baan wordt daarbij overgenomen door straatschooier Billy Ray Valentine (Eddie Murphy), om te kijken of Louis afdaalt naar de criminaliteit en of Billy Ray zich kan redden in de aandelenhandel.

Uitstekende amusante en vermakelijke Komedie film, met een doordacht verhaal, snelle grappen en voortreffelijke vertolkingen. Vooral het eerste uur is zeer goed en daarna wordt het minder, maar wel nog altijd leuk genoeg om te zien (o.a. de scène met de gorilla, zowel een echte als iemand in gorillakostuum, in de trein). Ralph Bellamy, Don Ameche, Dan Aykroyd en Eddie Murphy (toen hij nog leuk was in de jaren 80) worden vaak geroemd om hun vlijmscherpe werk in "Trading Places", maar het waren juist de bijrollen van Jamie Lee Curtis (die ook topless te zien is) als hoertje Ophelia met het hart van goud en Denholm Elliott als butler Coleman, die een British Academy Award uit het vuur sleepten.

Al met al nog steeds een leuke en vermakelijke jaren 80 Komedie film, met Eddie Murphy in één van zijn eerste rollen.

Veel bekende en goede acteurs in een film en toch wist deze film mij niet echt te boeien. De film duurt veel te lang waardoor er lange saaie stukken in zitten. Vooral het hele verhaal met Michael Douglas en zijn dochter had men van mij er uit mogen knippen. Dat boeide totaal niet.

Benicio Del Toro en vooral Don Cheadle acteerden goed en Catherine Zeta-Jones zag er lekker uit.

Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor, maar de uitvoering was wel leuk. Dat deze film met een laag budget is gemaakt is overal aan te zien, maar desalniettemin was dit wel een vermakelijke die zich lekker wegkeek. Dat laatste mede ook omdat de film amper 70 minuten duurt. Er zat voldoende actie in (geregeld best grof) en de onbekende cast (Caterina Jadresic mocht er best wezen) deed het ook verdienstelijk. Ook zitten er soms wel wat geinige teksten in zoals "wist je dat je moeder van worsten houdt"

Qua film en stijl deed me deze film wel wat denken aan de eerste (ook een zeer goedkope film) film van Robert Rodriguez, namelijk "El mariachi".

Al met al was deze film leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook eigenlijk niet.

Als Tweede Wereldoorlog liefhebber (en dan vooral m.b.t. de Duitsers) kijk ik vrijwel alle films en documentaires erover die ik voorhanden krijg en bij deze documentaire vond ik het leuk en interessant om te weten dat Hitler een goed beschermde (o.a. langs het spoor) gepantserde privé-trein had (dat hadden overigens ook Himmler, Göring en Von Ribbentrop) met in eerste instantie de naam "Amerika" (naderhand "Brandenburg") en die bestond uit vijftien wagons (o.a. voorzien van de meest geavanceerde communicatieapparatuur, luchtafweergeschut en zelfs airco, die bestond uit twee standen, namelijk "Kalt" en "Warm") zonder veel luxe.

Maar voor de rest stelt deze documentaire niet heel veel voor en vond ik het ook best vervelend dat deze documentaire in het Frans was (als iemand in het Engels of Duits aan het praten is, wordt er gewoon Frans overheen gepraat). Je krijgt in deze film echte beelden en foto's te zien van de trein, maar ook via animaties en ook komen er verschillende personen aan het woord, zoals Dr. Mark Felton (Geschiedeniskundige en expert m.b.t. de beveiliging van Hitler), Dr. Rainer Mertens (Directeur van Duitse spoorwegmuseum) en de best leuk uitziende Séverine Fraisse (gids van het museum "Musée des Rencontres").

Op het einde krijg je ook te horen dat de privéwagon na de dood van Hitler volledig vernietigd (opgeblazen) werd door de SS op 7 mei 1945, maar dat de overgebleven gedeeltes daarna nog jaren zijn gebruikt geworden door o.a. de Duitse Kanselier Konrad Adenauer (in de jaren 50) die ermee naar Moskou reisde, Queen Elizabeth en de Beatles (in de jaren 60) toen ze door Duitsland reisden en kanselier Willy Brandt (in de jaren 70) voor zijn bezoek aan de DDR.

Na de jaren 80 werden de wagons van de speciale trein nooit meer gebruikt en is er nu ook weinig meer van over, m.u.v. een paar wagons, zoals de restauratiewagen van Hitler, die achterin staat in het Duitse museum voor stoomlocomotieven in Beieren. Al met al leuk om eens gezien te hebben deze 53 minuten durende Documentaire maar meer ook niet.

Ook deze Oorlog / Drama film (een Nazisploitation) die deel uitmaakt van de "Nazi Cult Collection" box (met zes films) heb ik herzien en dit blijft gewoon een heel matige film en dat komt vooral door de magere hoofdrolspeelster Monica Swinn als de zogenaamde harde Ingrid Schüler die de leiding krijgt over een speciale trein met vrouwen. Daarvoor had men beter Jacqueline Laurent of Malisa Longo kunnen nemen die in een soortgelijke rol te zien waren in respectievelijk "Nathalie: Escape from Hell (1978)" en "Elsa Fräulein SS (1977)" (welke zich ook afspeelt in een trein, dezelfde als deze en ook zijn een aantal personages hetzelfde) en die daarin wel weten te overtuigen en beide dames zijn ook nog eens veel mooier dan Monica Swinn, die de hele film rondloopt met een blonde pruik met krullig haar. Haar magere lichaam (welke ook een paar keer naakt te zien is) mocht er nog best wezen, maar dat geldt niet voor haar gezicht (o.a. haar mond met tanden en haar lange neus).

In deze film speelt ook de destijds 17 / 18-jarige Sandra Mozarowsky mee, maar die is helaas vlak na het maken van deze film overleden. Dit kwam omdat ze van haar balkon viel op de vierde verdieping (vermoedelijk pleegde ze zelfmoord). Ze bracht tweeëntwintig dagen door in coma en bezweek uiteindelijk aan haar ernstige verwondingen op 14 september 1977. Ze speelt ook niet bepaald de sterren van de hemel in deze film en ze is ook maar één keer naakt te zien (na circa 95 minuten) en dan ook alleen maar haar borstjes.

In dit verhaal draait het om Ingrid Schüller (Monica Swinn), een bekende danseres, zangeres en een aanhangster van Hitler, die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog (Berlijn 1941) door Sturmbannführer Otto Kramer (Frank Braña) wordt aangesteld als kapitein van een nieuw SS- korps. Ze krijgt namelijk de leiding over een speciale trein die naar het oostfront wordt gestuurd om het moreel van de militairen op te houden. De trein is gevuld met jonge vrouwen die gedwongen worden om de militairen te plezieren. Op weg naar het oostfront raakt de trein betrokken bij bloedige gevechten en als de vijand de trein in handen krijgt, komen Ingrid en de vrouwen in een uiterst lastige situatie te zitten.

De film duurt met circa 108 minuten ook te lang en 108 minuten kijken naar Monica Swinn is ook niet bepaald een pretje (ook al is ze naakt te zien in de eerste circa 20 minuten). Ze zingt (zowel tijdens de opening als op het einde bij de Amerikanen) en danst ook tijdens cabaret voorstellingen (daar doet ze dan een imitatie van Marlene Dietrich) en dat dansen doet ze ook tijdens een bijeenkomst als wordt aangekondigd:

"De Duitse legers zijn een offensief tegen Rusland begonnen. Onze legers zijn met hoge snelheid opgerukt. De vijand was verrast door de kracht en de doeltreffendheid van onze aanval. Alle Russische divisies waren gedwongen zich terug te trekken. Onze aanval gaat door. We verwachten dat de bolsjewieken snel verslagen zullen zijn en zich zullen overgeven."

Sturmbannführer Otto Kramer zegt na deze aankondiging tegen Ingrid:

"Ingrid, dans alsjeblieft. Laat ze de puurste Arische vrouw aanschouwen."

Ingrid gaat dan op een tafel staan en begint te dansen (beter gezegd "schudt een beetje met haar knokige billen"), maar voert daarbij ook een striptease act uit, waardoor ze op een gegeven moment volledig naakt (ze heeft dan alleen nog zwarte kousen en zwarte jarretels aan) staat te dansen en dan zie je goed haar borsten, billen en schaamstreek. Dat is tevens ook de laatste keer dat ze uit te kleren gaat en daarna moet je het doen met andere vrouwen die uit de kleren gaan, zoals de mooie roodharige Christine Aurel, Pamela Stanford, Claudine Beccarie en Yolanda Ríos. Monica Swinn is overigens voor het eerst naakt te zien na circa 11 minuten als ze ligt te vrijen met Otto.

Na het optreden krijgt ze van Otto een opdracht en die opdracht luidt:

"Ik wil een vrouwenbrigade vormen die het tekort aan liefde op het slagveld moet verhelpen. We laten ons alleen in met officieren. Het gaat om jongedames die vrijwillig deelnemen aan de oorlog. Degenen die zijn uitgekozen zijn van zuivere afkomst en Arisch. Het zijn dochters van vooraanstaande Duitse gezinnen. Gezinnen die de SS kan bedanken voor ze ten strijde trekken."

Daarop zegt dan ook iemand:

"Wat 'n poëtische toespraak over hoeren."

Na circa 22 minuten begint dan eigenlijk het verhaal en zien we ook voor het eerst de trein (dezelfde dus als in "Elsa Fräulein SS (1977)") en belanden we gelijk in een feest waarbij de champagne rijkelijk vloeit en de volledig naakte Christine Aurel (althans ik meen dat zij het was) wordt er ook mee ingesmeerd en vooral dan haar borsten en de schaamstreek (die min of meer een champagnedouche krijgt en dat wordt ook vrij expliciet in beeld gebracht). Ook zien we een Duitse officier vrijen met twee vrouwen (geen idee wie ze waren, maar het waren zeker niet de mooiste) en één van die vrouwen begint dan aan een lederen zware laars te likken van de Duitse officier, die ze daarna tussen haar benen stopt en erop masturbeert. Daarna pakt de Duitse officier een zweep en gaat de vrouw op de zweep zuigen alsof het een penis is en daarna slaat hij haar met de zweep, waarbij de vrouw zichtbaar geniet (de andere vrouw kijkt dan volledig naakt toe).

Vlak daarna wordt de ongehoorzame gravin Rita (Claudine Beccarie die ook niet bepaalde de mooiste was) geïntroduceerd aan Ingrid en Otto (die ook gewoon op de trein zit) en moet ze zich uitkleden (ze houdt wel gewoon haar zwarte BH, slipje en schoenen aan). Omdat ze ongehoorzaam is wordt ze gestraft door Ingrid met een brandende sigaret (althans ze dreigt daarmee) en Otto rijdt haar als een pony, waarbij zij op handen en voeten moet lopen en Otto zit dan op haar rug Naderhand (na circa 74 minuten) wordt Ingrid ook nog een keer als pony gebruikt en dat als partizanen (Poolse verzetsstrijders) de trein overvallen met hulp van iemand aan boordt (namelijk de Poolse Olga Schlobessoba, gespeeld door Yolanda Ríos, met het korte donkere haar).

De partizanen (die uiteindelijk bijna allemaal worden gedood en dat inclusief Olga) zijn zelfs sadistischer dan Ingrid, want één van de partizanen geeft Rita (die dan vrijwel geheel naakt is) dan minuten lang billenkoek (je hoort dan ook hard klapperende geluiden) en verkracht hij haar ook (dat gebeurt ook met een andere vrouw). En een andere partizaan haalt een foto van Hitler van de wand en legt deze op de vloer en zegt dan tegen Helga:

"Pis dan. Toe dan. Pis over je Führer."

Inmiddels is Greta Heiman (Sandra Mozarowsky), die we ook in het begin van het verhaal zien en die dan Ingrid om hulp vraagt vanwege haar vader die in de problemen zit, en een aantal andere vrouwen (waaronder Pamela Stanford en Yolanda Ríos) ook aan boord gekomen (na circa 45 minuten) en dan vraagt Ingrid aan Greta:

"Hoe is het met je vader ?"

Greta antwoord dan:

"Ze hebben 'm vorige week opgehangen."

Waarop Ingrid dan weer zegt:

"Wat vreselijk. We zouden heel goede vriendinnen kunnen zijn als je mijn autoriteit zou accepteren
en me je respect zou tonen."

Ook volgt er na circa 43 minuten een mededeling via de radio dat er een aanslag is gepleegd op Hitler en wordt er medegedeeld:

"Een aanslag op het leven van Adolf Hitler is net op tijd verijdeld. Een aantal samenzweerders is gearresteerd. Medeplichtigen, zoals generaal Von Röhm, zijn nog op vrije voeten. De opsporing van de overige samenzweerders is in volle gang. Later meer over de verdere ontwikkelingen."

Uiteraard bevindt generaal Von Röhm (Rudy Lenoir), voorzien van een oogglas en hij was ook al te zien in "Elsa Fräulein SS (1977)" in dezelfde rol, zich op de trein en als Ingrid hem laat arresteren zegt ze tegen hem:

"Ik ben de enige bevelhebber op deze trein. U staat onder arrest."

Waarop hij antwoord:

"Je bent slechts een hoer."

En verder krijgen we nog te maken met de sympathieke kapitein Paul Grünn (Bob Asklöf), die we voor het eerst zien na circa 49 minuten, en deze is een soort beschermengel voor Greta (zo maakt hij haar telefoniste en hoeft ze dus geen hoer te zijn en uiteraard worden ze ook verliefd op elkaar) en haalt hij de vrouwen vaak uit hachelijke situaties als de trein wordt aangevallen door vijanden (o.a. de eerder genoemde partizanen en als de trein ingesloten raakt tijdens een veldslag, wat dan enigszins lijkt op de situatie van de Duitsers in Stalingrad), daarbij zie dan o.a. ook beelden van schietende tanks (moest zeker de "Slag om Koersk" voorstellen ), en dat zelfs door Duitsers. Want op een gegeven moment kondigt kapitein Paul Grünn aan:

"Over een paar uur zullen we in Karlstadt arriveren. Sturmbannführer Otto Kramer heeft ons persoonlijk ter beschikking gesteld van de gewone soldaten in het leger."

Ingrid is dan natuurlijk woedend en als ze dan in Karlstadt aankomen, bestormen dronken Duitse soldaten de trein en vergrijpen die zich aan de vrouwen (o.a. aan Pamela Stanford). Kapitein Paul Grünn grijpt dan in en jaagt de Duitse soldaten (een Duitse soldaat geeft overigens nog weerwoord) de trein uit en Ingrid is hem dan dankbaar en nodigt hem uit voor een drankje samen met de vrouwen (daar zien we dan wat bloot van Yolanda Ríos).

Omdat de Duitsers terrein verliezen aan het oostfront moet iedereen na circa 85 minuten de trein verlaten (daarna zien we de trein ook niet meer), ze houden daarna nog een feestje en dan zien we nog wat naaktheid van Pamela Stanford en Christine Aurel, en volgt er ook weer een aankondiging van kapitein Paul Grünn, namelijk:

"Berlijn wordt bedreigd door Amerika en Rusland. De Führer bestuurt nu vanuit z'n bunker. Het is uw taak de bevelen op te volgen die worden uitgevaardigd. Verzamel alle mannen en alle wapens die u kunt vinden en marcheer richting Berlijn met als doel het redden van de hoofdstad."

De vrouwen hoeven dit niet te doen en gaan met kapitein Paul Grünn mee en dan zien we ook op een gegeven moment (na circa 95 minuten) de borstjes van Sandra Mozarowsky, als ze gaat vrijen met hem. Hij opent dan haar blouse en betast dan met een hand en zijn mond de borstjes (dat is tevens de laatste keer dat er naaktheid te zien is). De vrouwen bereiken dan de rivier "Elbe" waar ze Amerikanen zien aan de overkant en Rita pleegt dan zelfmoord. Ze zegt dan ook als de vrouwen naar de Amerikanen willen gaan:

"Jullie lijken wel gek. We hebben met z'n allen gevochten voor iets waarin we geloofden. Hebben jullie dan geen trots ? Voor mijn Führer (ze schiet zich daarna dood)."

Ingrid zwemt dan naar de Amerikanen en Greta loopt weg en gaat naar kapitein Paul Grünn. Samen gaan ze er dan vandoor, maar worden ze gespot door een Amerikaan, die dan kapitein Paul Grünn doodschiet tot groot verdriet van Greta. Het verhaal is dan nog niet afgelopen want Ingrid heeft dan nog de andere vrouwen gehaald naar de Amerikanen en ook treedt ze op voor de Amerikanen waarbij ze zingt en danst (zoals tijdens de opening en ook hetzelfde liedje). Otto is ook bij dat optreden aanwezig op de achtergond (heeft dan geen Duits uniform aan) en richt dan een pistool op Ingrid, waarna de film is afgelopen.

De zes films uit de "Nazi Cult Collection" box zijn natuurlijk niet hoogstand en deze film bewijst dat overduidelijk, want op een paar aardige scènes na, valt er weinig plezier aan te beleven (de aanwezige naaktheid kan dat ook niet compenseren en de meeste vrouwen zijn ook niet bepaald schoonheden). De voornaamste oorzaak daarvan is Monica Swinn die nergens kan overtuigen, ze is geen schoonheid en ze was ook niet bepaald sadistisch. Wat dat betreft had men haar rol beter aan Christine Aurel kunnen geven, want dat vond ik tenminste wel een mooie vrouw. De film duurt ook te lang (circa 90 minuten zou meer dan genoeg zijn geweest) en daarom verlaag ik ook mijn stem naar 1,5* (was voorheen 2,0*).

P.S. regisseur Alain Payet heeft wel geleerd van deze film, want daarna maakte hij de film "Nathalie: Escape from Hell (1978)" en dat vond ik de leukste film uit de "Nazi Cult Collection" box.

Stijlvolle klassieke oorlogsfilm, die ik een aantal jaren geleden gezien heb op de zender "MGM" of "TCM". Het verhaal zit best goed in elkaar en weet ook te boeien (misschien hier en daar wel wat langdradig). Ondanks dat dit een zwart-wit film is zag het er visueel aardig uit. Ook zit er voldoende actie in en de cast deed het gewoon goed. Zeker Burt Lancaster in de rol van "Labiche" en Paul Scofield in de rol van smerige Duitse kolonel Von Waldheim spelen overtuigend. Het einde mocht er overigens wezen en hetzelfde geldt voor de fraaie Jeanne Moreau.

Prima film met een schitterende wending. Uitstekend gespeeld door Denzel Washington en Ethan Hawke.

Snoop Dogg in een rolstoel

Hoewel het zeker geen slechte film is en er best een aantal leuke komische scenes (o.a. met de schijt tussen de lakens ) inzitten kon deze film me niet echt helemaal bekoren. Het verhaal is opzicht leuk gevonden en met de uitvoering (o.a. het visuele aspect) zat het ook wel goed maar helaas kon ik geen echte band krijgen met deze film terwijl ik normaal gesproken dit soort films wel goed vindt. Het ligt ongetwijfeld aan mijzelf want deze film heeft hier een zeer hoog gemiddelde en ook op IMDb. De cast deed het overigens prima (met name Robert Carlyle vond ik hilarisch) en deze film is eigenlijk ook de doorbraak geweest voor Ewan McGregor en Robert Carlyle.

P.S. Kelly Macdonald vond ik wel een leuke verschijning, en dat ze dan ook uit de kleren ging was mooi meegenomen.

Na het eergisteren zien van de Duitse Thriller film "Spare Parts (1979)", was ik benieuwd geraakt naar deze Franse Thriller / Mystery film. Want omtrent de gruwel van het oogsten van organen, schijnt dit de eerste film te zien geweest.

In dit verhaal draait het om de bijna veertigjarige zakenvrouw Hélène Masson (Annie Girardot), die heel wat geld verdient in de wereld van de confectie. Haar vriend heeft haar laten zitten voor een jonge vrouw en nu dreigt ze te verglijden in een depressie. Ze gaat daarom haar homovriend Jérôme Savignat (Robert Hirsch) opzoeken. Jérôme volgt een dure verjongingskuur in een decadent kuuroord in een Frans kustplaatsje, die gespecialiseerd is in thalassotherapie. Ze wordt er verwelkomd door de eigenaar, dokter Devilers (Alain Delon, en zijn zakenpartner, dokter Bernard (Michel Duchaussoy). Om zich heen ziet Hélène enkel gelukkige patiënten. De formule die Devilers heeft ontwikkeld werkt blijkbaar wonderwel. Maar Hélène merkt op een dag dat Joaô (João Pereira Lopez ), een van de jonge Portugese bedienden in het kuuroord, verdwenen is. Ze ontdekt ook dat dokter Devilers er vreemde praktijken op nahoudt.

Hoewel er meer naaktheid (o.a. van de hoofdrolspelers Annie Girardot, die best mooie borsten had, en Alain Delon) te zien is in deze film t.o.v. "Spare Parts", vond ik deze film wel minder en ook saaier. "Spare Parts" is met bijna twee uren misschien wel iets te langdradig, maar deze film vond ik persoonlijker langdradiger aanvoelen ondanks de duur van slechts 83 minuten en heb ik ook soms vooruit zitten te spoelen.

Natuurlijk is het allemaal misleidend in dit verhaal, want hoe onschuldig is het kuuroord van dokter Devilers? Het is al gelijk te zien dat er iets mis is met de Portugese jongens die in Devilers’ kuuroord de simpele klusjes vervullen, zoals het brengen van drankjes naar de rijke patiënten die zich jeugdig gedragen (soms zelfs misschien kinderlijk). Door de rijke patiënten wordt er op hen neergekeken. Een duidelijke hiërarchische verhouding tekent zich af. Valt er één van de Portugese jongens flauw (ze kunnen zogenaamd niet tegen het klimaat en drinken daarom veel alcohol ), dan verdwijnt hij en wordt hij vervangen door een volgende. Voor de patiënt geen gebeurtenis om wakker van te liggen. Zolang deze wordt bediend is er geen vuiltje aan de lucht. Het is duidelijke kritiek op de maatschappij waarin zwakkeren worden opgeofferd om de sterken en rijken te helpen. Hypocrisie is een goede tweede, want iedereen in de praktijk heeft boter op zijn kop.

Het oogt soms wat vervreemdend. De onverschillige houding van de rijke patiënten, de geheimen rond het kuuroord en de methodes van dokter Devilers roepen vragen op. Hier draagt de vormgeving aan bij. De architectuur is modern en strak met een bijna vervelend steriele uitstraling. Met name in contrast met de natuurlijke omgeving, de zee, de rotsen en de groene vlaktes, lijkt het allemaal wat irreëel en dat zorgt voor een soms beklemmende sfeer.

Van deze sfeer moet de spanning in de film het uiteindelijk dan ook hebben, want het verhaal is door zijn voorspelbaarheid weinig spectaculair. Zo weet je al snel dat het met Jérôme Savignat slecht gaat aflopen (wordt dood aangetroffen op de rotsen) en dat Hélène Masson op onderzoek gaat en op mysterieuze dingen stuit (o.a. op schapenkoppen en opgesloten konijnen). Wel is er nog een spannende finale, waarbij iedereen achter Hélène Masson aanzit en die ook vluchtend van de weg wordt afgereden door een busje terwijl zij fietst, maar dan is het eigenlijk al iets te laat. Hoewel je eigenlijk al weet hoe de vork in de steel zit, kom je het op het einde in het laboratorium van het kuuroord wel via de mond van dokter Devilers te weten als deze Hélène Masson vastpakt en zegt:

"Wat wilt u nog meer weten? Het zal u tegenvallen. Als eerste vindt de bloed bloedtransfusie plaats. Vervolgens, dat wat u in die centrifugeermachines ziet zijn de organen van uw lieve Manoel waar we verse cellen uithalen, die ons zoveel goed doen. Er is niets veranderd in uw maatschappij. We offeren nog steeds de zwakkeren op. We zijn allemaal moordenaars. U, ik en de anderen. Maar zoals de wilden, slacht ik zelf. Ik heb gekozen tussen hypocrisie en wreedheid!"

Als Hélène Masson dan het geslachte lichaam van de Portugees Manoel (Jurandir Craveiro) ziet hangen in een koelcel, steekt ze uiteindelijk dokter Devilers dood met een scalpel. Ze belt dan ook met de politie, maar die geloven haar verhaal niet (mede door wat dokter Bernard hun gezegd heeft over haar) waardoor ze gearresteerd wordt. Daarna krijgen we te horen dat dokter Bernard het werk van dokter Devilers zal voortzetten en zien we ook een nieuwe lading jonge Portugese gastarbeiders aankomen via een busje en herhaalt zich dus het verhaal opnieuw.

De cast deed het opzicht best goed met o.a. goed spel van hoofdrolspeelster Annie Girardot en verder was er een amusante rare rol weggelegd voor de bekende Franse acteur Alain Delon. Al met al vond ik deze "Traitement de Choc" best een saaie film, waarbij wel de mix tussen een rechttoe rechtaan thriller en de maatschappijkritiek zo hier en daar leuk uitgewerkt wordt. "Traitement de choc" slaagt zeker niet op alle fronten, maar de cast probeert er wel het beste van de maken en de fans van Alain Delon kunnen hem in deze film ook even naakt zien, als hij samen met andere mensen (waaronder Annie Girardot) volledig naakt de zee in rent.

Opvallend aan deze Drama / Thriller film is, dat komiek Steve Martin het verhaal voor deze intelligente thrillerfilm heeft bedacht.

In dit verhaal draait het om de vrome moslim Samir Horn (Don Cheadle), die een voormalig Amerikaans soldaat is en de zoon is van een Amerikaanse moeder en Soedanese vader. Als devote moslim met kennis van explosieven, staat hij snel boven aan de verdachtenlijst van FBI-agent Roy Clayton (Guy Pearce), die de leiding neemt in een onderzoek naar internationale samenzweringen.

Het verhaal weet best te boeien en is zeker ook spannend en naarmate de film vordert, blijken de dingen niet altijd te zijn wat ze lijken (als kijker blijf je steeds in het ongewisse en zijn er geen makkelijke antwoorden) en dat is één van de pluspunten van deze film. Naast een spannend verhaal en de nodige actie, gaat het ook ergens over en dat is natuurlijk mooi meegenomen. Minder fijn is dat de film zo vaak van locatie wisselt, dat het zelfs met de plaatsnamen in beeld moeilijk te volgens is.

De cast doet het goed en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers in het verhaal Don Cheadle en Guy Pearce. Met name Don Cheadle speelt knap onderkoeld de rol van Samir Horn. Verder vond ik Archie Panjabi in de rol van Chandra Dawkin, wel een mooie vrouw om naar te kijken.

Al met al best een aardige en spannende spionagefilm, met een goede rol van Don Cheadle.

Toch best een aardige misdaad film met zeker ook een origineel verhaal. Het verhaal wist te boeien (met name de laatste 40 minuten) en er zaten ook enorm veel wendingen in. Dat laatste zorgt er wel voor dat je regelmatig op het verkeerde been komt te staan. Er zit overigens ook wat actie in en soms zelfs hard.

De cast deed het aardig en dan vooral de fraaie Rosario Dawson die werkelijk spatte van het scherm. Dat laatste eigenlijk letterlijk want de scene waarbij ze volledig naakt (inclusief volledig onthaarde schaamstreek, hoorde overigens bij het verhaal) in het beeld loopt was om van te Dat was voor mij eigenlijk het hoogtepunt (levert de film al een extra 0,5 punt op) van de film en ik heb het dan ook een paar keren teruggezien En zo'n scene zie je eigenlijk zelden of nooit met een bekende actrice (de schaamstreek is dan behaard).

Al met al keek deze film zich lekker weg en met name de laatste 40 minuten zijn gewoon goed, inclusief het einde.