Opinions

Heb er soms om moeten lachen, vooral om Malin Akerman. Het eerste uur is nog het leukste van de film. Geen topper maar wel aardig om eens gezien te hebben.

Ja wat moet ik hierover vertellen ? Beetje standaard allemaal.

Prima misdaadfilm die wel erg lang duurt. Wat wel triest is in deze film is dat Al Pacino en Robert De Niro nooit samen te zien zijn in 1 shot. Zelfs op het einde niet bij het duel. Verder prima gespeeld door beide heren en natuurlijk ook door Val Kilmer.

Toch wel een indrukwekkend oorlogsdrama en dan met name het gedeelte in Vietnam (dat zag er ook allemaal zeer fraai uit). Het verhaal zit goed in elkaar en weet zeker te boeien. Soms is de film zelfs aangrijpend en ontroerend. De cast deed het goed en dan met name Hiep Thi Le die prima en overtuigend speelde. De film duurt behoorlijk lang maar verveeld eigenlijk nergens. Het is overigens wel al bijna 20 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb dus het wordt tijd om deze nog eens te herzien.

Beste scene in deze film is nog de bloot scene van Teri Hatcher op het bordes. Het verhaal valt best wel mee en ik vond Alec Baldwin en Eric Roberts best redelijk spelen.

"You have just seen the component parts of a woman, a very voluptuous woman."

Door het beschamende gedoe gisteren van kwal Donald Trump en zijn stroman J.D. Vance tegen Volodymyr Zelensky, wilde ik gisteravond toch nog de dag afsluiten met een vrolijke noot en daarom heb ik deze kortdurende (duurt maar 55 minuten i.p.v. 62 minuten die hier vermeld staan) jaren 60 Komedie / Erotiek film van Russ Meyer opgezet, welke ik speciaal voor de "Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025" had gedownload. Van grote borsten fan en regisseur Russ Meyer heb ik bijna alle films van gezien, op ik meen een handjevol na, waaronder dus deze flauwe, oubollige en saaie "Heavenly Bodies!"

De vrouwen in deze film hebben inderdaad naturelle (wat hedendaags bijna een uitzondering is) Heavenly Bodies, alleen stelt de hele film (een halve of pseudo-documentaire film) geen ruk voor, want je ziet alleen verschillende vrouwen (allemaal rondborstige vrouwen) die gefotografeerd worden door fotografen en waarbij een verteller (Vic Perrin), wiens stem de enige is die je te horen krijgt in de film, steeds iets zegt over de fotograaf, de modellen, de gebruikte fotocamera (o.a. Nikon, Rollei Rolleiflex, Yashica en Kodak Brownie Hawkeye) en de gebruikte techniek. Ik vond het in ieder geval Russ Meyer ondermaats en het bevestigd ook weer dat jaren 60 (en ouder) Erotiek films niet echt voor mij zijn weggelegd, want het is allemaal vrij braafjes en je ziet alleen maar borsten (wel mooie en grote) en soms ook billen.

Al in de eerste minuut krijg je grote borsten te zien van een mooie vrouw bij een zwembad en ook krijg je close-up opnames te zien van haar lichaam (ogen, mond, oor, heup, knie, navel, tepel, bilspleet, haar, kuiten, voeten, buik, knieholte en rug), waarna de verteller mijn openingszin zegt. Daarna heeft men het over glamourtijdschriften en fotografen en gaan we even zogenaamd 30 jaar terug in de tijd en krijgen we in zwart-wit zogenaamd een komische sketch te zien met een lelijke oude vrouw (Princess Livingston) zonder tanden in een badpak die op een strand wordt gefotografeerd als een zogenaamd fotomodel. Buiten dat het totaal niet grappig was, was het ook nog eens walgelijk vanwege de lelijke oude vrouw, die we ook nog eens te zien krijgen in het laatste shot van de film.

Na circa 7 minuten krijgen we dan de eerste fotograaf te zien, te weten de zogenaamde bekende Tweede Wereldoorlog fotograaf Ken Parker, die twee mooie vrouwen, te weten Gaby Martine en Marion Milford in en rond een zwembad. Het hele gebeuren duurt ongeveer 12 minuten, waarbij we regelmatig de borsten en de billen te zien krijgen van de vrouwen, en op het einde zien we één van de vrouwen naakt touwtjespringen (en waarbij haar borsten op en neer gaan) terwijl ze gefotografeerd wordt.

Na circa 19 minuten krijgen we de "The Field Trip" te zien, waarbij "The 166th Signal Photo Company" (oftewel een groep oorlogsfotografen uit de Tweede Wereldoorlog, waaronder Russ Meyer) twee vrouwen, te weten Althea Currier en Monica Strand, in een bos fotografeert. Het hele gebeuren duurt circa 10 minuten en stelt niets voor en de vrouwen, die door de verschillende fotografen in het bos worden gefotografeerd, vond ik ook de minst mooie vrouwen in de film.

Na circa 29 minuten zien we de rondborstige vrouw Rochelle Kennedy in een woning die een douche neemt en die daarna in en rond een zwembad wordt gefotografeerd door fotograaf Charles Gilber Schelling met een kapiteinspet en dat gedurende 7 minuten. De filmpjes worden dus steeds korter.

Na circa 36 minuten zien we de dansende naakte vrouw Nance Andre in een woning, die gefotografeerd wordt door Russ Meyer gedurende 5 minuten, waarna we na circa 41 minuten in het laatste filmpje de mooie vrouw Ivana Nolte op straat (weliswaar de stoep) zien lopen en er een auto stopt en een man, te weten fotograaf Don Goodwin, uit de auto stapt die de vrouw aanspreekt en meeneemt in zijn auto naar zijn studio. Daar kleedt de vrouw zich al snel uit en zien we dus de mooie grote borsten (de mooiste in de film) van Ivana Nolte die gedurende 10 minuten gefotografeerd wordt en waarbij nog een andere man glimlachend toekijkt.

Het laatste filmpje gaat dan na circa 51 minuten over in een andere filmpje waarbij we een man op het strand zien met een camera met een flink lens en zien we een man als vrouw verkleedt in een soort van bontjas uit een kabelbaan stappen met een bezem en die benieuwd is waar de man foto's van is aan het maken. Dit wordt dan duidelijk gemaakt in het laatste shot van de film, waarbij we weer de leuke oude vrouw zonder tanden (maar wel met lippenstift) met haar mond open te zien krijgen. Het laatste filmpje moest dus weer grappig voorstellen, maar was net zoals het handelen van Trump en Vance beschamend om te zien.

"Heavenly Bodies!" duurt maar 55 minuten, maar na circa 15 minuten was ik er al eigenlijk klaar mee en ben ik vooral met 1,5x en 2,0x snelheid vooruit gaan spoelen (waarbij ik wel nog het geluid hoor) en waardoor ik de film in circa 25 a 30 minuten minuten gezien heb. Al met al is "Heavenly Bodies!" een draak van een Komedie / Erotiek film, waarbij de naakte vrouwen het enige pluspunt in de film zijn en mij beletten om de film niet 0,5* te geven.

Ondanks dat ik niet vies ben van "Heavy Metal" muziek en naaktheid heb ik deze Animatie / Avontuur film uit 1981 (toen was ik 10 jaar) nog nooit gezien en als ik hem destijds gezien had, dan zou ik zeker onder de indruk zijn geweest. Hoewel het een Animatie / Avontuur film is, gemaakt in een samenwerking van diverse animatiestudio's, regisseurs en schrijvers, is het toch vooral een Sciencefiction / Horror film, waarin van alles voorbij komt zoals seks, dood, leiderschap en oorlog.

De astronaut Grimaldi (stem van Don Francks), die met een auto vanuit de "Space Shuttle" landt op de aarde, brengt een groen bolvormig hemellichaam mee voor zijn jonge dochter (stem van Caroline Semple). De bol vermoordt de astronaut en houdt zijn dochter gevangen. Hij claimt de belichaming van het kwaad te zijn, beter bekend als de "Loc-nar", en terroriseert het kleine meisje door haar verschrikkelijke verhalen te vertellen waar hij bij betrokken is geweest.

Deze Animatie / Avontuur film is onevenwichtig, maar is best vermakelijk als je in de juiste stemming bent. We zien sexy (met rondborstige vrouwen) Sciencefiction / Horror verhaaltjes in een verscheidenheid aan stijlen en dat tegen een achtergrond van rockmuziek (o.a. van Sammy Hagar, Blue Öyster Cult, Cheap Trick, Nazareth, Black Sabbath en Devo). Wat de verschillende korte verhaaltjes, te weten "Soft Landing", "Grimaldi", "Harry Canyon", "Den", "Captain Sternn", "B-17", "So Beautiful & So Dangerous" en "Taarna", verbindt is de "Loc-Nar", oftewel een groen gloeiende bol dat met z'n negatieve uitstraling overal aanzet tot hebzucht, geweld, drugsgebruik en seks.

Het eerste verhaaltje (misschien ook wel de beste) na de opening gaat over Harry Canyon (stem van Richard Romanus), een cynische taxichauffeur in een futuristisch New York (alla "Blade Runner", welke een jaar later uitkwam). Één ding wordt gelijk duidelijk in het eerste verhaaltje, "Heavy Metal" wil provoceren. We krijgen hierin gelijk een naakte rondborstige vrouw (stem van Susan Roman) en een liefdesscène te zien. Of het wat toevoegt aan het plotje, dat is een ander verhaal.

In het volgende verhaaltje "Den" gaat de seksualiteit zelfs nog wat verder en draait het om de macho-fantasie van de jongen "Den" (stem van John Candy). Hierin redt het hoofdpersonage een rondborstige vrouw (stem van Jackie Burroughs), waarop zij meteen als dank haar lichaam aanbiedt. En naderhand doet het hoofdpersonage het ook nog met de rondborstige koningin (stem van Marilyn Lightstone), waarbij deze tegen hem zegt:

"Als u mij behaagt, laat ik je misschien leven."

Daarna volgen er nog meerdere verhaaltjes, waarin o.a. een soort van drugs gesnoven wordt, waarin een oorlogspiloot in een "B-17" bommenwerper wordt geconfronteerd met zombies en waarin we nog een tweetal rondborstige vrouwen zien en eentje daarvan, te weten Gloria (stem van Alice Playten) welke ontvoerd wordt door een ruimteschip, doet het zelfs met een robot (stem van John Candy) en daarbij wordt dan gezegd:

Gloria: Dat was fantastisch. Zo lekker heb ik me nog nooit gevoeld.
Robot: Ik ben gespecialiseerd in seks. Wil je verkering?
Gloria: Ik weet het niet. Ik heb al een vriendje.
Robot: Wat niet weet, wat niet deert.
Gloria: Ik ben bang dat je vreemdgaat met het broodrooster.

De andere rondborstige vrouw is de stoere en mooie vrouw Taarna (ze deed me denken aan de Duitse Heavy Metal zangeres Doro Pesch) gekleed in een sexy zwarte outfit (die niet veel om het lijf heeft), die in het laatste verhaaltje "Taarna" (welke tevens het langste duurt) erin slaagt het hele universum van duistere krachten te redden (oftewel ze vernietigd de groene bol) en ze vliegt daarbij ook op een vogel-achtige dinosaurus die haar helpt. Ze wordt overigens na circa 66 minuten volledig naakt geïntroduceerd, waarna ze haar zwarte sexy zwarte outfit ontvangt en aantrekt. Ze zegt overigens geen woord in het eenvoudige verhaaltje en dat is ook niet nodig.

Tussen de verhaaltje door blijft de groene bol het meisje bedreigen. Wat die bol precies is, wat de origines zijn en wat het nou eigenlijk wil, blijft in het midden. Dat is ook typerend voor deze film, "Heavy Metal" is wel vorm en stijl boven inhoud. Zo gromt de groene bol eerst dat het meisje bij hem hoort, om scènes later ineens te beweren dat zij vernietigd moet worden?

Na het laatste verhaaltje stapt het meisje overigens op de vogel-achtige dinosaurus en vliegt ze erop weg en wordt er nog gezegd:

"De geest van Taarna is door het heelal in een nieuwe Verdediger overgegaan. Het kwaad is weer voor een generatie aan banden gelegd. En een nieuwe Taarakiaan zal de volgende generatie beschermen."

Daarna is de film ook na circa 85 minuten afgelopen.

Al met al is "Heavy Metal" best een vermakelijke, coole en bonte verzameling aan krankzinnige verhalen. En net als de titel doet vermoeden staat er een goede verzameling Heavy Metal muziek op de geluidsband, al hebben de makers ook voor andere muziek (o.a. van Stevie Nicks en Don Felder, die natuurlijk bekend zijn van de bands "Fleetwood Mac" en "Eagles") gekozen per animatie. "Heavy Metal" is zeker niet geweldig, maar wel nog steeds vermakelijk om te zien en ook circa 40 jaar na dato.

"Men Behind the Sun" werd me getipt door "umbra" en is een fictief verslag van de oorlogswreedheden die door de Japanners tegen Chinese, Koreaanse en Russische mensen zijn gepleegd tijdens de Tweede Wereldoorlog via "Unit 731".

Unit 731 (wat overigens ook een goed nummer is van de thrashmetalband "Slayer") is een geheime faciliteit (wordt tijdens het begin van de film ook uitgelegd via een animatie van een kaart / plattegrond) in het door Japan bezette Mantsjoerije, die biologische en andere medische experimenten uitvoert op zowel dieren als mensen. De film concentreert zich op de ervaringen van het laatste jeugdkorps (gedurende de periode februari t/m augustus 1945) dat zich bij "Unit 731" voegde voordat het werd gesloten onmiddellijk na de overgave van Japan aan de geallieerden in 1945.

Hoewel ik de gruwelijkheden in deze film eigenlijk nog wel vond meevallen, raad ik mensen met een sterke maag aan deze film niet te bekijken en zeker als je al moeite had met de Oorlog / Drama film "Schindler's List (1993)". Want de begane gruweldaden worden hier namelijk stukken realistischer in beeld gebracht, hetgeen niet al te fijn is om naar te kijken. De meest extreme scènes die voorbijkomen zijn een jongen van het jeugdkorps die wordt geëlektrocuteerd door een stroomhek (en dat vanwege een balletje), een baby die van een Chinese vrouw wordt afgenomen en die gedood wordt in de sneeuw, een "frostbite" experiment op zowel een Chinese vrouw (de moeder van de baby) als man (die beiden daarbij hun armen verliezen) bij temperaturen van -35 graden (op de vrouw) en -196 graden (op de man), een autopsie op een levend doofstom Aziatisch jongetje (hij wordt gelukkig wel buiten bewustzijn gebracht) welke bevriend was met het jeugdkorps, een Aziatische man die volledig naakt in een decompressiekamer wordt geplaatst (waarbij de druk wordt opgevoerd) en die daarbij opzwelt en ook komt er poep en zelfs zijn darmen uit zijn anus, een Russische vrouw die samen met haar dochtertje en een duif worden vergast (eerst gaat de duif dood, dan het dochtertje en als laatste de moeder), gevangenen die worden vastgebonden op palen en waarbij men mijnen laat ontploffen (waardoor ze zwaar gewond raken) en virussen die worden geïnjecteerd in gevangenen. De lijken / restanten worden daarna na een crematorium gebracht, waarbij een oude Japanner, die continue in beschonken toestand is en zingt, de lichamen in stukken hakt met een bijl en daarna in de oven gooit.

Het meest walgelijke om te zien was overigens een witte kat (en naderhand is het meer een rode kat door het bloed) die in een ruimte vol met hongerige ratten wordt gegooid en die daar levend wordt opgegeten door de hongerige ratten, waarbij de kat probeert te overleven tot de laatste stuiptrekking. De Japanse microbioloog en het hoofd van "Unit 731", te weten Shiro Ishii (de Japanse Josef Mengele en dan nog erger), die daarbij toekijkt, zegt dan ook nog nadat de kat dood is.:

"A smart rat can beat a cat. Fleas and germs can defeat bombers and guns too !"

De kat krijgt later min of meer nog zijn wraak, want als de Japanners moeten evacueren (Rusland heeft dan inmiddels ook de oorlog verklaard aan Japan) en de faciliteit beginnen te vernietigen, wordt ook de ruimte met ratten opgeblazen, die dan in vuur raken. Volgens mij werden er in deze film gewoon echte dieren gebruikt of beter gezegd misbruikt.

De eerder genoemde Shiro Ishii zorgt eigenlijk ook onbedoeld voor twee grappige scènes, waarbij in de eerste scène de zekere Japanse luitenant-kolonel Nakatome in een pot / apparaat moet plassen die urine omzet naar water en Shiro Ishii drinkt dat dan op (via een glas) in het bijzijn van de medewerkers van de faciliteit In een latere scène waarbij hij vergezeld is met een jonge en kleine "geisha" (waarvan ook de borstjes te zien zijn), zegt deze tegen hem als hij haar begint aan te raken:

"General, it seems your sword's not rusted yet."

Er valt in ieder geval genoeg te huiveren en daarbij is het plot ook nog eens redelijk boeiend, waarbij de focus ligt op een jeugddivisie van "Unit 731". Er wordt bij hun met de harde hand, o.a. door een drilsergeant (waarop ze later ook wraak nemen door hem met stokken in elkaar te slaan), ingehamerd dat de subjecten van de experimenten geen mensen zijn, maar slechts "maruta" (blokken hout), omdat ze uiteindelijk allemaal in het crematorium zullen belanden. Bovendien zijn de Russische, Koreaanse, maar bijna altijd Chinese proefkonijnen van "inferieure" afkomst (zoals de Joden dat vooral waren bij de Duitsers). Met extreme minachting wordt dan ook slechts hun waarde uitgedrukt in de data die ze opleveren voor het grote Japanse rijk.

Als het einde van de oorlog nadert (augustus 1945) en men de feiten wilt verdoezelen (zoals de Duitsers dat ook met de concentratiekampen deden), begint men met het vernietigen van deze papieren data en de faciliteit (gevangenen worden vergast en daarna in een massagraf verbrandt en gebouwen worden opgeblazen). Daarbij is een belangrijke rol weggelegd voor Shiro Ishii (de architect van de experimenten), want hij wist een aanzienlijke hoeveelheid informatie achter te houden en deze informatie gebruikte hij naderhand als wisselgeld voor de Amerikanen, om vervolging wegens oorlogsmisdaden (de Russen wilde maar al te graag Shiro Ishii in hun handen krijgen) te voorkomen. Daarover krijg je na het einde ook het volgende te lezen:

April 10, 1947: The Americans informed the Russians that Shiro Ishii and the others responsible for 731 squadron were missing. Therefore they could not be brought to trial for war crimes.

De Verenigde Staten deden er niet veel later hun voordeel mee met hun bacteriële oorlogsvoering in Korea en daarover krijg je volgende te lezen:

1951: Shiro Ishii arrived on the Korean war front from Tokyo.
January 28 - February 17, 1952: Bacterial weapons appeared on the Korean battlefields.
October 9, 1959: Shiro Ishii died of illness in Chiba Preceture.

De hoofdrolspelers in deze film zijn allemaal Aziaten, en ze deden het best verdienstelijk, alleen weet ik niet wie hun vertolkte en ook "IMDb" weet dat niet op Shiro Ishii min of meer na dan, want die werd gespeeld door Gang Wang.

Al met al is "Men Behind The Sun" een verontrustende maar ook intrigerende kijk op de gruwel (je wordt als kijker geconfronteerd met de volledige gruwel van oorlog) die in de mensheid leeft en zeker omdat het echt heeft plaatsgevonden. vanwege de scènes van dierenmishandeling, vind ik het wel moeilijk om "Men Behind The Sun" aan te bevelen,

Na het recent zien van de Horror / Oorlog film "Hei tai Yang 731 (1988)" (oftewel "Men behind the Sun"), wilde ik ook nog dit vierde deel in de reeks zien en dat mede omdat ik vroeger (in de vorige eeuw) een aantal keren in Nanjing (welke vroeger Nanking heette) ben geweest voor mijn werk. "Men behind the Sun 4" is een schokkende Oorlog / Drama film, die gemaakt is door Tun Fei Mou, oftewel de regisseur van het eerste deel van de "Men behind the sun" reeks.

Dit verhaal beschrijft op indringende wijze (min of meer in Documentaire stijl met daarin ook echte zwart-wit beelden en foto's) de verschrikkingen die in het jaar 1937 in Nanking, de toenmalige hoofdstad van China, plaats vonden. Tijdens de aanval op de stad (op 5 december 1937 viel het Japanse Keizerlijk leger Nanking binnen en op 13 december was de overname voltooid) wordt er door het Japanse Keizerlijk leger een massaal bloedbad aangericht waarbij niet alleen duizenden soldaten maar ook talloze onschuldige vrouwen, ouderen en kinderen op gruwelijke wijze om het leven worden gebracht.

Hoewel er al de nodige films zijn gemaakt omtrent dit bloedbad in Nanking, zoals "Nanjing! Nanjing! (2009)", "John Rabe (2009)" en misschien wel de bekendste (vanwege het meespelen van Christian Bale) "Jin Ling Shi San Chai (2011)", mocht deze film er ook best wezen. Het is namelijk een compromisloze en brute weergave van de oorlogsmisdaden gepleegd door het Japanse keizerlijke leger en de film is vooral een weergave van de barbaarse wreedheid waarmee het bezettingsleger (de soldaten houden onderling moordcompetities) de verslagen bevolking vermoord (executies), verkracht (elke Chinese vrouw, ongeacht de leeftijd, is een potentieel slachtoffer van verkrachting), plunderde en terroriseerde.

Daarbij zien we vooral de Japanners in beeld, zoals o.a. Luitenant-generaal Hisao Tani (hij was betrokken bij het bloedbad in Nanking en werd geëxecuteerd door de Chinese regering), Luitenant-generaal Nakajima Kyogo (commandant van de 16e divisie van het Japanse leger en hij heeft persoonlijk zeven Chinezen onthoofd met zijn Kamagura-zwaard tijdens het bloedbad in Nanking) en Luitenant Tanaka Gunkichi (die meer dan 300 Chinezen doodde met zijn Sukehiro-zwaard), maar ook een aantal Westerlingen die protesteerde tegen de Japanners, zoals de Duitser John Rabe en de Amerikaanse vrouw Miss Bates, en verder een arme Chinese familie die in hun stad proberen te overleven.

Die Chinese familie bestaat uit een vader en moeder met hun twee jonge kinderen (rond de 10 jaar) te weten Jean en John, een oom een oma en nog een vrouwelijk familielid (waarschijnlijk de zus van de moeder of vader). De kinderen ontsnappen samen met hun oom nadat ze getuige zijn geweest van de gruwelijke moord op hun vader en moeder door Japanse soldaten. Terwijl ze op de vlucht zijn voor de Japanners, worden ze gescheiden van hun oom en moeten de kinderen voor zichzelf zorgen in de door oorlog verscheurde stad. We zien ze geregeld in beeld en daarbij zien we o.a. hoe de oma en het andere vrouwelijk familielid verkracht zijn geworden (de laatste komt daarbij ook om het leven) en hoe de oom vermoord is geworden (nadat hij de oma en de andere vrouw verkracht aantreft en de Japanners nog in de woning zijn) met een Japans zwaard.

De twee jonge kinderen komen dan op het einde van de film weer terecht bij hun oma die niet meer wilt leven en ze zegt dan ook tegen de kinderen:

"I can't live anymore. Take good care of your brother and live. Our family line must live on. Grandma is going to die"

Daarna lopen er twee Japanse soldaten langs hun woning die hun zien en zegt eentje:

"A little virgin !"

Ze pakken dan het jonge meisje Jean, leggen haar op een tafel en kleden haar uit en verkrachten haar. De oma steekt dan de woning in brand, waarbij iedereen omkomt (inclusief de twee Japanse soldaten), behalve het jongetje John (die door zijn oma uit de woning werd gezet nadat de twee Japanse soldaten zich vergrijpen aan Jean). Hem zie je daarna nog alleen door de straten van Nanking lopen (het is dan inmiddels december rond kerstmis, de Chinezen bidden dan voor een goede afloop en de Japanners vieren feest), waarna de film dan is afgelopen.

Het is eigenlijk één en al ellende (o.a. massale executies) wat je te zien krijgt in deze film en dat o.a. met destijds gemaakte foto's (daarop zie je o.a. hoe een boeddhistische monnik wordt doodgeschoten en hoe iemand wordt onthoofd). Hier en daar zijn er ook wat schokkende beelden te zien, zoals een abortus met een bajonet (zie ook de filmposter maar de scène in de film is veel schokkender), diverse onthoofdingen (o.a. tijdens het maken van een foto waarbij een jongetje moet toezien hoe zijn vader wordt onthoofd), een baby die in een rijstkoker wordt gegooid, een man die verbrand wordt omdat hij niet buigt voor het Japanse leger en een boeddhistische monnik die gedwongen / vernederd wordt om seks te hebben met een zojuist verkrachte vrouw, waarna zijn geslachtsdelen van elkaar gescheiden worden via een Japans zwaard (dat is overigens wel niet expliciet in beeld te zien). Daarbij spreekt de Japanner (die die vrouw heeft verkracht) ook tegen de monnik en zegt hij:

"It's a lustful monk. I'll let you have some fun. It's a rare chance for a monk to taste the flavor of a woman. He is not trained. I guess he doesn't know how to shoot his organ. Let's teach him. The Imperial Army will teach you how to cum."

Maar vooral zie je heel veel executies (o.a. van monniken en vaak mogen burgers vluchten voor hun "vrijheid", waarna ze worden neergeschoten door lachende Japanse soldaten) en dat o.a. langs een oever van een rivier waarbij je dan duizenden lijken ziet liggen, die daarna in brand worden gestoken en dat zag er best indrukwekkend uit. Vlammen overspoelen de massa lijken en zwarte rook vertroebelt de lucht. Daarover wordt ook in de film gezegd:

"5000 corpses and injured persons where burned at the river banks".

En als de film na circa 88 minuten is afgelopen, verschijnt nog de onderstaande tekst:

"After Nanking was occupied by the Japanese Army, massive burning, killing, raping and plundering continued for 6 weeks. Males, females, old and young, none were spared. The atrocities were even worst than shown in this film. This was not a war. It was on intentional, planned and organized massacre. According to the verdict of the war crimes tribunal in 1947, the Japanese Army was judged to have raped over 20.000 women and killed 300.000 Chinesde during the Nanking massacre. One-third of the city was destroyed. Property was plundered at unestimated losses. No family was spared."

Al met al is "Men behind the Sun 4" best een aardige Oorlog / Drama film om eens gezien te hebben en de film omvat talloze genres, zoals Drama, Horror, Documentaire (met echte zwart-wit beelden, zoals een triomftocht / parade door de stad en een executie van een aantal mensen bij een massagraf, die daarna meteen begraven worden), Uitbuiting, Oorlog en zelfs Propaganda.

Aardige misdaad film die nergens echt in uitblinkt maar zeker ook niet slecht is. Film kijkt zich lekker weg en de cast doet het ook nog eens aardig en dan met name Gene Hackman en Danny DeVito. Einde was wel een beetje flauw.

Vond het niet echt een hel maar voor een Nederlandse film was hij best te doen. Qua niveau vond ik hem vergelijkbaar met "De Storm", maar die vond ik net nog iets beter.

Sober en rauw drama maar ondanks dat viel er toch veel te genieten. Verhaal was best mooi en zat ook prima in elkaar en er werd ook goed in gespeeld door de diverse acteurs. Na het zien van de film kreeg ik overigens zin in een pintje.

Tietenlied en Pruimenlied

Deze Nederlandse Thriller / Misdaad film is gebasseerd op een boek van Jessica Durlacher over de Joodse familie Silverstein en was tevens de openingsfilm van het "Nederlands Film Festival", waar het genadeloos werd neergesabeld in de landelijke pers.

In dit verhaal draait het om Sara Silverstein (Monic Hendrickx), die is opgegroeid met geheimen. Haar vader Herman Silverstein (Hans Croiset) was kampslachtoffer, maar heeft daar nooit over willen praten. Wanneer Sara slachtoffer wordt van een gewelddadige aanranding, bagatelliseert ze het voorval aanvankelijk. Maar als er kort daarna nog meer dramatische dingen gebeuren kunnen de geheimen, van haar en van haar vader, niet langer verzwegen worden.

Als thriller vermomd familiedrama over de generaties lang doorwoekerende gevolgen van de oorlog. De acteurs doen het prima en ook zijn er enkele filmische mooie momenten. Maar het tempo van de film zakt soms in, om vervolgens ineens door te schakelen naar een te hoge versnelling, zoals de finale waarin de zaken op een bijzonder gehaaste en ongeloofwaardige wijze worden afgeraffeld.

Buiten de bekende Nederlandse actrice Monic Hendrickx (ze werkt vooral op de zenuwen, als een wat zeurderig, hysterisch slachtoffer, die de bedreigingen aan haar adres vooral blijft ontkennen in plaats van het hoofd te bieden. Bovendien doet haar te uitleggerige voice-over vaker kwaad dan goed), zien we verder nog o.a. Daan Schuurmans (als de geheimzinnige belager van het gezin), Susan Visser en Kitty Courbois, die natuurlijk ook bekend zijn. Voor de laatste was het helaas haar laatste film, want zij overleed vorig jaar op 79-jarige leeftijd.

Al met al een zeer matige Nederlandse Thriller / Misdaad film, die veel te uitleggerig is om echt te kunnen boeien. Wat meer structuur en samenhang hadden deze verfilming goed gedaan.

Mooie verfilming over de slag om "Troy". Ik vond de film boeien vanaf de eerste tot de laatste minuut. Het verhaal zat goed in elkaar en de beelden zagen er mooi uit, netzoals Sienna Guillory trouwens.

Ik vind deze film persoonlijk iets beter dan "Troy" omdat deze film meer gaat over de slag van "Troy" en de totstandkoming ervan. Bij "Troy" gaat het teveel over Achilleus. Ze hadden de film "Troy" dan ook beter kunnen hernoemen naar "Achilleus".

Net zoals "Nathalie: Escape from Hell (1978)", die ik vorige week heb gezien en welke zich ook afspeelt in en rond "Fort Stilberg", komt ook deze Thriller / Drama film uit de "Nazi Cult Collection" box (met zes films), meer vreemd genoeg draait het hier niet om nazi's maar om een andere fascistische dictatuur, die karakteristiek rood / zwarte bandjes om de armen dragen met een onbekend logo van een onbekende politieke organisatie en die een president hebben en geen Führer.

In dit verhaal draait het om Helga (Malisa Longo) die samen met haar rechterhand Hugo Lombardi (Dominique Aveline) de leiding krijgt over "Fort Stilberg", een kasteel waar politieke gevangenen (vrouwen) worden vastgehouden, nadat ze is beledigd door de president, die haar vertelt tijdens een overleg (die gaat over rebellenleider Ludovic Vogel) dat ze niets van politiek weet omdat ze een vrouw is. Dit maakt haar furieus en ze probeert zichzelf in "Fort Stilberg" te bewijzen door wreedheid, geilheid en nultolerantie. In "Fort Stilberg" heerst namelijk een routine waarbij vrouwen worden gestraft, gemarteld, misbruikt (zo slaapt Helga regelmatig met wie ze maar wil) en zelfs worden "verhuurd" aan een geile boer (Jacques Marbeuf) in de buurt in ruil voor een fles drank.

Maar de dingen veranderen wanneer Elizabeth Vogel (Patrizia Gori), die koppig en weerbarstig is en die de dochter is van de rebellenleider, arriveert in "Fort Stilberg" als nieuwe gevangene. Zij slaagt er namelijk in om de aandacht van Helga te winnen. Echter na een conflict met Helga beraamt ze uiteindelijk een plan om samen met een andere gevangene, te weten Jenny (Claude Janna), uit "Fort Stilberg" te ontsnappen, om zodoende verlost te zijn van Helga's eindeloze wreedheid en perverse seksuele verlangens. Maar Helga laat dat niet zomaar gebeuren en doet er alles aan om Elizabeth terug te krijgen en dat mag zowel dood als levend.

Deze film vertoont veel overeenkomsten met de vele andere "Nazisploitation" films van die tijd (de bekendste is waarschijnlijk "Ilsa: She Wolf of the SS (1975)" met de rondborstige Dyanne Thorne). Natuurlijk is er een aantrekkelijke en dominante vrouwelijke leider (Helga), wiens wreedheid alleen getemperd kan worden door haar onverzadigbare seksuele lust. En natuurlijk wordt de vrouwelijke gevangenisbevolking gemarteld, hoewel lang niet zo expliciet of gruwelijk als in andere films, want de vrouwen in deze film worden alleen geslagen met de zweep (door Helga) en ook wordt hun hoofd een keer eventjes (een aantal seconden maar) onder de waterkraan gehouden. En er is van begin tot eind een enorme hoeveelheid blote vrouwelijke huid (borsten en schaamstreken) te zien en dat al na circa zes minuten als Helga lekker in bad wordt gewassen door een andere gevangene en daarbij zien we dan de mooie Malisa Longo voor het eerst volledig naakt (overigens ook de andere gevangene, maar ik weet niet door wie ze gespeeld werd).

Qua verhaal en martelingen stelt het allemaal maar weinig voor, maar gelukkig compenseren de beide vrouwelijke hoofdrolspelers Malisa Longo en Patrizia Gori (die ook al te bewonderen was in "Nathalie: Escape from Hell (1978)" en in deze film is ze gelukkig wat vaker naakt te bewonderen, weliswaar alleen haar borsten) het één en ander en vooral blondine Malisa Longo die vaak uit de kleren gaat en die vrijwel continue rondloopt met een zweepje, zwarte leren laarzen en een rode blouse. Ze doet de filmtitel wel geen eer aan, want ze mag dan wel stoer doen en ze slaat ook regelmatig vrouwen met haar zweepje (ook een keer een man), maar ze komt niet overtuigend over zoals Helga Hortz (Jacqueline Laurent) dat in "Nathalie: Escape from Hell (1978)" wel was. Malisa Longo moet het vooral van haar schoonheid en geilheid (geil is ze vrijwel continue, want ze speelt regelmatig met haarzelf) hebben en dat doet ze gewoon goed.

De scene na circa 48 minuten waarbij ze in een sexy roze nachtjapon op bed ligt en met haarzelf speelt, mocht er sensueel best wezen, want na het spelen met haar borsten zien we dan een close-up van haar mond waarbij ze met een vinger haar tong en lippen aanraakt, waarna deze vinger via de kin en hals afglijdt naar een borst, waarvan ze dan de tepel aanraakt. Ze zorgt ook voor een beetje humor zoals de scène waarbij ze een buitentrap afloopt en waarop dan vijf soldaten zitten. Die krijgen dan voor de gein van haar allemaal een tikje met de zweep krijgen (bij eentje tikt ze zijn pet eraf) en eentje ziet dat echter niet aankomen (kreeg het zweepje ook in het gezicht) en dat zag er best komisch uit.

Ook de roodharige Patrizia Gori (die helaas wat preuts is, zo is er een scène te zien waarbij alle vrouwen volledig naakt op bed liggen en Patrizia Gori is dan eigenlijk de enige vrouw die wel nog kleding draagt en dus niet naakt te zien is) ) moet het vooral hebben van haar schoonheid en ze is eigenlijk ook het meest aantrekkelijke personage om naar te kijken en met name vanwege haar sensuele uitstraling. Net zoals Malisa Longo loopt ze ook rond in zwarte leren laarzen en dan continue (Malisa Longo wisselt die nog af met sexy open schoenen met hoge hakken als ze rondloopt door "Fort Stilberg" in haar nachtjapon), behalve als ze in bed ligt bij Helga. Maar helaas vindt het grote seksuele moment tussen haar en Helga onbegrijpelijk genoeg buiten beeld plaats

Ze is voor het eerst te zien in het verhaal na circa 30 minuten, als ze afgeleverd wordt in "Fort Stilberg" en daar wordt ze gelijk medisch onderzocht (net zoals een vrouw voor haar, die dan volledig naakt op een onderzoekstafel ligt) en dan zien we voor het eerst haar borsten en gelukkig zien we die dit keer vaker dan in "Nathalie: Escape from Hell (1978)" en dat o.a. tijdens de scène waarbij ze door de boer geruild wordt tegen vier flessen drank (normaal gesproken kost een vrouw de boer maar één fles drank). Zij verzet zich ook tegen hem en laat zich niet verkrachten, maar daardoor stuurt de boer wel de soldaten op haar af, die haar dan gaan betasten (o.a. de dus de borsten).

Als Elisabeth Vogel een keer hardhandig geslagen is geworden als straf door Helga (van te voren wordt Elisabeth dan ook betast door twee soldaten in opdracht van Helga, die daarbij toekijkt), maakt ze kennis met bewaker John (Richard Allan), die werkt voor de rebellenleider (de vader van Elisabeth) en die Elisabeth helpt en advies geeft. Eén van die adviezen is dat ze onderdanig moet zijn aan Helga, zodat ze niet meer wordt gemarteld en hoeft te werken. Als Elisabeth dat iets te opzicht doet (ze wordt min of meer de seksslaaf van Helga) en John haar daarop aanspreekt, zegt ze tegen hem.

"Jij wilde toch juist dat ik me onderdanig zou gedragen."

Elisabeth raakt ook verliefd op John, en als ze een keer met hem gaat neuken in een stal, worden ze betrapt door Helga die hun dan straft. John wordt opgesloten (wordt ook geslagen door Helga met de zweep) en Elisabeth krijgt dan 8 uur dwangarbeid en moet dan weer verblijven bij de andere gevangenen. Daar bedenkt ze dan samen met Jenny (Claude Janna) een plan om te ontsnappen uit "Fort Stilberg".

Buiten Malisa Longo en Patrizia Gori valt er ook nog veel naaktheid te zien van andere vrouwen zoals Joëlle Le Quément (in de rol van gevangene Sophie die als eerste vrouw in de stal van de boer wordt verkracht en waarbij Helga, die dan komt aangereden op een paard, stiekem toekijkt en met zichzelf speelt), Nicole Valin, Danielle Troger, France Lomay en de zonet genoemde Claude Janna, maar gek genoeg niet Pamela Stanford (die ik in de laatste vier films steeds zag) die soms te zien is en dat o.a. tijdens een line-up waarbij de boer een vrouw mag kiezen. De boer raakt haar soms zelfs aan, maar kiest haar uiteindelijk niet.

Het laatste gedeelte van het verhaal was opzicht best vermakelijk (daarin gebeurt ook best veel) en begint eigenlijk met Elisabeth die de boer verleidt (dat hoort namelijk bij het plan om te ontsnappen), ze zit dan ook in een uitdagende pose en zoent hem, en daarbij ook Jenny betrekt. Ze zegt dan ook tegen de boer:

"Twee voor de prijs van één."

Als de boer dan bovenop Elisabeth ligt, pakt Jenny een houten kruk en daarmee slaat ze de boer bewusteloos. Ze stelen dan zijn sleutels, waarna ze ontsnappen en achterna gezeten worden door soldaten. Jenny wordt dan uiteindelijk gepakt door de soldaten die haar terugbrengen naar "Fort Stilberg" en daar wordt ze gemarteld wordt door een woedende Helga, die haar uiteindelijk doodslaat met de zweep. Elisabeth komt terecht bij de rebellen en ziet daar voor het eerst weer haar vader. Samen met het bevrijdingsleger beginnen ze dan een revolutie (ze ziet dan ook wat oorlogsbeelden en de meeste daarvan komen uit andere films) en wordt de president gedood (die aan het stoeien was met een donkere meid en dat deed hij ook al tijdens de opening van het verhaal, waarbij hij ook haar borsten betast) en vallen ze "Fort Stilberg" aan, waarbij John wordt bevrijdt (voor Jenny komt het te laat) en Helga wordt dan gedood door een aantal woedende vrouwen die haar wurgen op bed.

Het verhaal lijkt dan goed te eindigen voor Elisabeth en John, maar in de laatste minuut van het verhaal zie je een verrassend laatste shot, waarbij Hugo Lombardi (die rouwt om de dood van Helga, met wie hij soms mocht neuken en hij heeft ook veel bewondering voor haar, en als hij haar dood aantreft op bed, kust hij haar voor het laatst) een revolver richt op Elisabeth en John en dat is dan ook gelijk het einde, want daarna is de film afgelopen.

Als je op zoek bent naar een tot nadenken stemmende film, dan moet je deze Thriller / Drama film zeker niet bekijken. Maar als simpele ziel (zoals "RuudC" dat bovenaan zegt) die het leuk vinden om te kijken naar films met seks en geweld, is "Helga, She Wolf of Spilberg" eigenlijk wel een aanrader (vooral vanwege de mooie vrouwen Malisa Longo en Patrizia Gori) ondanks het matige verhaal (het verhaal is ook niet bepaald shockerend) dat niet eens om nazi's draait, maar om een fictieve fascistische dictatuur. Misschien dat ik vanavond nog ga kijken naar de Oorlog / Drama film "Convoy of Girls (1978)" van regisseur Jesús Franco, want dan heb ik alle films uit de eerder genoemde "Nazi Cult Collection" box gezien.

In het algemeen vrij matig en ook weinig origineel (had wel iets weg van de film "The Road"). Dit soort films over een apocalyptische wereld zijn al tig keren gemaakt en ook vaak weinig succesvol (alleen Mad Max kon me altijd wel bekoren). De film begon nog wel aardig maar al snel vond ik het cliché worden en ook nauwelijks boeiend of spannend. Eigenlijk gebeurt er ook niet veel en sleept de film zich voort naar het matige einde. Visueel (sober, alles verdort en nauwelijks kleur wat de apocalyptische wereld goed weergaf) zag het er best nog aardig uit en de onbekende cast deed het ook nog niet eens zo slecht. Maar meer als simpel vermaak is deze film zeker niet.

Best een flauwe Komedie / Horror (inclusief een beetje goor), maar door de uitvoering, de cast en de duur (nog geen 90 minuten) van de film, was hij wel nog vermakelijk om naar te kijken.

Het flauwe verhaal stelt natuurlijk weinig voor, maar zat wel geinig in elkaar en daardoor heb ik ook regelmatig moeten (glim)lachen en dan vooral vanwege Robert Ben Garant (als geestelijke Sebastian) en Thomas Lennon (als geestelijke Padrigo), die vooral bekend zijn van de vroegere serie leuke politieserie "Reno 911!". Ook de rol van Keegan-Michael Key als F'resnel was wel geinig en dan vooral als het om eten draaide (Pizza-salade en broodje vlees). Het was overigens ook leuk om de inmiddels rijpe Leslie Bibb weer eens terug te zien en ze speelde haar rol als zwangere vrouw leuk. Degene die visueel echt iets toevoegde was Riki Lindhome (wel erg mager) in de rol van Marjorie, want zei was tijdens de douche scene (best geinig) van top tot teen volledig bloot te zien en dat is natuurlijk visueel altijd wel leuk om te zien.

Hier en daar is de film natuurlijk erg flauw en belachelijk (zeker het gedoe met Mrs. Nussbaum), maar toch heb ik me er aardig mee vermaakt en het einde met de duivel baby was wel geinig. Leuk om eens een keer gezien te hebben, maar meer ook niet.

P.S. de rol van bekende hoofdrolspeler Rob Corddry was overigens ook wel geinig.

Deze film heb ik destijds als kind nooit gezien en daarom was het voor mij gisteren als horrorliefhebber mijn eerste kijkbeurt. Helaas viel de film me wel behoorlijk tegen want het flauwe en saaie verhaal wist me nergens te bekoren en boeiend of spannend werd het ook nergens. Ook de uitvoering (de sfeer was inderdaad wel nog fijn), oogde nu ook allemaal oubollig en goedkoop, vond ik maar povertjes en de soort van weerwolf achtige griezel vond ik maar goedkoop. De film duurt eigenlijk ook iets te lang, waardoor het geheel best langdradig (ik heb dab ook soms zitten vooruit te spoelen) is. Het einde vond ik overigens wel verdienstelijk.

De cast is ook niet bepaald overtuigend, maar het was wel leuk om de jonge ietwat mollige rondborstige Linda Blair weer eens terug te zien, die vooral natuurlijk bekend is vanwege de goede horrorklassieker "The Exorcist (1973)". Zowel zij als ook Jenny Neumann en Suki Goodwin liepen er regelmatig uitdagend bij (met name de laatste die er ook best wezen mocht), maar bloot valt er helaas niet in te zien.

Leuk om voor één keer gezien te hebben, maar veel stelt deze film helaas niet voor. Had ik deze film 30 jaren eerder gezien, dan had ik er misschien een andere mening over.

Fraai en deprimerend (m.b.t. de werkgelegenheid in Amerika en waardoor veel plaatsen leeg staan en verlaten zijn. Ik kan me dan ook goed voorstellen dat veel personen in die plaatsen hebben gestemd op Donald Trump, met de hoop op nieuwe werkgelegenheid daar) weergegeven Drama / Misdaad film, welke zich afspeelt in de vervallen Amerikaanse staat Texas.

In dit verhaal draait het om de broers Tanner Howard (gespeeld door Ben Foster), die terugkeert naar zijn familielandgoed na dertien jaar celstraf, en Toby Howard (gespeeld door Chris Pine), die hun ouderlijk huis dreigen te verliezen. Ze besluiten daarom om kleine lokale banken (Texas Midland banken) te overvallen, en omdat ze daarbij alleen maar kleine bedragen en kleine geldbiljetten stelen, zijn ze eigenlijk niet te traceren door de politie en de FBI. Daarbij loopt alles eigenlijk gesmeerd totdat de bijna gepensioneerde FBI-agent Marcus Hamilton (gespeeld door Jeff Bridges) zich op de zaak stort en broer Tanner Howard het grote geld begint te ruiken en denkt dat ze niet te pakken zijn. Daarbij loopt een grotere bankoverval dan ook volledig mis en zit de politie, FBI en zelfs de lokale bevolking hun op de hielen.

Het verhaal is inderdaad erg traag en pas naarmate het einde van het verhaal nadert wordt het ook pas spannend (en zelfs wat hard). Maar desondanks zit het verhaal gewoon goed in elkaar, die het ook vooral moet hebben van de mooi en fraai in beeld gebrachte deprimerende sfeer, de vele deprimerende omgevingsbeelden van verlaten plaatsen en personen die het moeilijk hebben om rond te komen en de vele dialogen, waarbij de dialoog tussen FBI-agent Marcus Hamilton en een oude serveerster (waarbij je alleen maar een T-bone biefstuk mag bestellen met gebakken aardappelen en je daarbij als groente kunt alleen kunt kiezen uit suikermais of groene bonen. Als ze de bestelling komt opnemen, zegt ze in eerste instantie dan ook alleen maar "Wat wil je niet ?", waarmee ze dus bedoelt de suikermais of de groene bonen ) geweldig was. Van dat alles moet deze film het dan ook in het eerste uur van het verhaal vooral van hebben en daarna (na de mislukte bankoverval) komt er wat tempo en actie in het verhaal en wordt het laatste gedeelte van het verhaal ook best spannend en hard en was het einde ook best mooi.

Dat deze film mede genietbaar is komt ook door de cast en het was vooral genieten van Jeff Bridges in de rol van de bijna met pensioen gaande FBI-agent Marcus Hamilton. Vooral zijn vele dialogen met zijn partner Alberto Parker (gespeeld door Gil Birmingham), die op het einde door het hoofd wordt geschoten door Tanner Howard, en zijn manier van doen en omgang zijn vaak leuk. Ook Chris Pine en Ben Foster deden het verdienstelijk als de broers Tanner Howard en Toby Howard en ik genoot vooral van hun hoe ze omgingen met de irritante bestuurder van een groene sportwagen, die keihard Heavy Metal (Death Metal) aan het draaien was en die zich begon te irriteren aan Tanner Howard, die helemaal niets deed, behalve dan dat hij hem lang aankeek Katy Mixon in de rol van de sympathieke, mollige en rondborstige serveerster (niet de eerder genoemde serveerster) Jenny Ann, die vooral aardig is tegen Toby Howard en van hem ook een flinke fooi krijgt en hem daarom ook in bescherming neemt, vond ik wel een leuke verschijning. Geweldig was ook de scene waarbij Marcus Hamilton haar fooi in beslag wilt nemen voor onderzoek.

Gewoon een goede en deprimerende Drama / Misdaad film die in het eerste uur behoorlijk traag is, maar de vele fraaie beelden en dialogen compenseren dat weer.

Qua verhaal natuurlijk niet bijster origineel maar de macho karakters (die overigens wel niet sterk acteren), de vele mooie (bloten) vrouwen de mooie beelden van de motoren en landschappen en natuurlijk de muziek maakten veel goed. Je kunt duidelijk zien in deze film dat Quentin Tarantino eraan heeft meegewerkt want er zitten typische Tarantino dialogen, humor en grove actie in. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met deze film.

Vond het destijds wel een aardige film, vooral doktor Channard "I recommend an amputation ". Er zat eigenlijk wel alles een beetje in actie, geweld en spanning. Het verhaal was ook best wel in orde. Dit deel en deel 1 van de Hellraiser cyclus waren de beste. De delen die erna werden uitgebracht zijn het aanzien niet waard.

Er komt dit jaar zelfs een 2e deel van uit maar die sla ik toch over. Het eerste deel vond ik al weinig aan. Ron Perlman vind ik een schitterend acteur maar in een superhelden film vind ik hem niet echt passen. Misschien in de rol van slechterik . De film zit wel vol actie en de beelden zien er vaak mooi uit maar het verhaal kon me niet echt boeien.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, deze "Hellboy" verfilming is de matigste superheldenfilm sinds lange tijd en helaas heb ik dit misbaksel van een Actie / Avontuur film in de bioscoop moeten aanschouwen afgelopen maandag, bij gebrek aan beter op die dag (het andere alternatief was "Pet Sematary", maar omdat een vriend niet van "Horror" films houdt, viel die keuze af snel af).

Hier kan nieuwe "Hellboy" acteur David Harbour trouwens weinig aan doen, want hij speelt zijn rol als duivelse personage eigenlijk best goed (in tegenstelling tot de overige cast, met als dieptepunt Sasha Lane met haar vreselijke Britse accent), hoewel hij natuurlijk niet kan tippen aan Ron Perlman uit de vorige twee "Hellboy" films. Het dertien in een dozijn verhaal weet ook totaal niet te boeien of te vermaken ondanks het rijkelijke aanwezige geweld en ranzige momenten en die winnen het ook van de humor (die in de vorige "Hellboy" films overigens dik in orde was), welke op een enkele scène (scoren van een doelpunt met een hoofd) na ver te zoeken is.

Verder weet de kwade opperheks Nimue (gespeeld door Milla Jovovich), alias "The Blood Queen", niet te overtuigen in haar rol en de leukste tegenstander van "Hellboy" is misschien nog wel "Gruagach", welke een boertig uit de kluiten gewassen everzwijn (met een Schots accent) is met een enorme wrok. Visueel gezien zag het er allemaal best aardig uit (zeker op het einde), maar sommige special effecten vallen wat tegen door budgettaire beperkingen.

Ik raad niemand aan om deze draak van een film te gaan bekijken in de bioscoop en doe je dat toch (sterkte dan alvast), zet het verstand dan op nul en nuttig veel popcorn/ chips en frisdrank / bier erbij, want dan ga je misschien nog een beetje ervan genieten.

P.S. de vele Heavy metal / Rock (o.a. Alice Cooper en Mötley Crüe) muziek was soms best apart (o.a. de Spaanse versie van "Rock You Like a Hurricane").

Ik moet zeggen dat deze film me enorm verraste. Normaal geef ik niet veel om superhelden films maar deze vond ik toch wel een uitzondering.

Het verhaal is opzicht niet zo bijzonder en ook niet echt origineel maar de beelden waren prachtig en de speciale effecten zagen er ook zeer mooi uit. Veder vond ik de acteer prestaties van alle acteurs goed. Vooral Ron Perlman vond ik geweldig. Ik verwachte niet veel van deze film (mede omdat ik Hellboy 1 niet zo geweldig vond) maar achteraf is hij me goed bevallen.

Dit was dan mijn laatste film voor 2019 en ik ben op deze onbekende film gekomen vanwege het meespelen van de enorm rondborstige Dyanne Thorne (oftewel Ilsa, uit o.a. "Ilsa: She Wolf of the SS (1975)"). Ze is inderdaad te zien (als patiënt Crysta), maar ze is wel nagenoeg onherkenbaar (o.a. door de witte haren, waardoor ze er enigszins uitzag als Glenn Close in "101 Dalmatians (1996)") en ze is ook maar in twee korte scènes (de 74e en 76e minuut) te zien. Maar dat mag de pret zeker niet drukken want dit is een zeer leuke foute Thriller / Drama film, waar ik eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) van heb genoten en dat vanwege een aantal leuke personages, de enorme hoeveelheid bloot (en dan ook nog mooi bloot) en de vaak hilarische dialogen.

In dit verhaal draait het om de jonge Susan Walker (Judy Landers), die ziet hoe haar moeder (Lynn Borden) op wrede wijze (wordt gewurgd met een rode sjaal) vermoord wordt in hun woning door huurmoordenaar Silk (Ray Sharkey). Ze vlucht en maakt daarbij een behoorlijke val van een gebouw. Ze wordt voor dood achtergelaten, maar als ze weer bij bewustzijn komt, is ze haar geheugen verloren en bevindt ze zich in een herstellingsoord voor vrouwen, te weten "Ashland", waar vreemde experimenten worden gedaan door Dr. Evelyn Fletcher (Mary Woronov).

Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor, maar zit wel leuk in elkaar en met name de uitvoering ervan is leuk en zeker vanwege een aantal foute personages. Zo speelt Ray Sharkey (geen fijn persoon overigens, die in 1993 is gestorven aan de gevolgen van Aids, wat hij ontkende en dat met alle gevolgen van dien) de rol van zingende (best komische liedjes) huurmoordenaar Silk (een bijnaam die hij heeft vanwege zijn zijde sjaal, maar zelf noemt hij zich steeds "Daddy") op heerlijke wijze en hij loopt er regelmatig bij als een stereotype homo uit de jaren 70 / 80, namelijk in een zwart lederen outfit en hij is ook nog eens voorzien van een pornosnor. Een homo is hij zeker niet (hoewel je dat in eerste instantie wel denkt), want regelmatig geniet hij van vrouwen en dat o.a. tijdens een leuke scène in een modderbad met twee vrouwen.

Een ander heerlijk fout personage is de redelijk bekende Mary Woronov (ze leek overigens op onze bekende jaren 80 tafeltennisster Bettine Vriesekoop) als de Josef Mengele-achtige lesbische Dr. Evelyn Fletcher (draagt o.a. schoudervulling, wat typische jaren 80 was), die dodelijke experimenten met drugs (via injecties) uitvoert op vrouwen die zich misdragen (o.a. vechten of "doordraaien") in het herstellingsoord. Als zo'n vrouw sterft na een experiment, dan kust ze die vol op de mond

Ze voert deze experimenten uit in een gebouw welke ze "Hellhole" noemen (daarover wordt gezegd "Once they take you to Hellhole, you don't never come back") en de vrouwen die daar naartoe worden gebracht, worden meegesleurd door twee SS-achtige bewakers (droegen ook een zwart uniform), waaronder de beste geinige en harde Brad (Robert Z'Dar met zijn enorme kin), die het regelmatig aan de stok heeft met verzorger Ron Stevens (Richard Cox), die Susan (gaat natuurlijk op onderzoek uit en wordt daarbij gepakt) helpt.

Zowel Ray Sharkey en Mary Woronov zijn niet de hoofdrolspelers in deze film, maar ze hebben wel een groot aandeel in het verhaal en ze maken deze film ook zeer genietbaar. De hoofdrol is namelijk weggelegd voor de eveneens redelijk bekende Judy Landers, die er uit ziet als een typische jaren 80 pornoster (zoals bijvoorbeeld Nina Hartley, Ginger Lynn en Amber Lynn, de laatste twee zijn overigens geen zussen van elkaar) met lang blond krullend haar. Ondanks dat ze in het begin van het verhaal onder de douche staat (daarbij aangespoord door haar moeder), is ze niet bloot te bewonderen (loopt er na het douchen wel sexy bij met een typisch jaren 80 fitness outfit, voorzien van roze beenwarmers). Ze is er zeker niet vies van, want ze heeft regelmatig bloot gestaan in de bladen en dat o.a. met haar zus Audrey Landers.

Maar opzicht is het niet erg dat zowel Audrey Landers als ook Dyanne Thorne niet bloot te bewonderen zijn, want dit wordt namelijk ruimschoots (in een zevental scènes) gecompenseerd door vele andere mooie vrouwen, waarvan een aantal van top tot teen bloot te bewonderen zijn (o.a. tijdens een lange groepsdouche scène en een bubbelbad scène), zoals o.a. de mooie Lamya Derval, Natalie Main, Marie Lamarre en Judith Geller. Buiten de zonet genoemde groepsdouche (na 25 minuten en duurt ruim twee minuten) en bubbelbad (na 72 minuten) scène zijn de vrouwen o.a. bloot te zien tijdens het zwemmen (na 11 minuten), op bed (na 23 en 43 minuten), het nemen van een modderbad (na 63 minuten) en in een kleedruimte (na 68 minuten).

Ook zijn er wat mooie rijpe vrouwen te zien, zoals de destijds 45 jarige Edy Williams met haar mooie borsten. Ze is ook eigenlijk de eerste vrouw die topless is te bewonderen en huurmoordenaar Silk (die zich voordoet als een verzorger in het herstellingsoord en voor hem moet ze informatie zien te verkrijgen over verzorger Ron Stevens) is daarvan onder de indruk, want hij maakt blootfoto's van haar Ze speelt haar rol van verzorgster Vera best leuk en tijdens de groepsdouche scène (zeer fraai om te zien) krijgt ze het aan de stok (inclusief een topless "catfight") met de "bitchy" Ann Chatterton (die kleine borstjes heeft), waartegen ze dan zegt:

Well, why don't you go sign up for tennis, moo moo ? Maybe they can use your tits to play a set with

Dit soort hilarische dialogen zitten er best veel in en een ander leuk voorbeeld daarvan is als Dr. Dane Miles (Marjoe Gortner), die samenwerkt met Dr. Evelyn Fletcher, in discussie gaat met Dr. Evelyn Fletcher, waarbij er dan gezegd wordt:

Dr. Dane Miles: You're just using these experiments for your own sexual hang-ups.
Dr. Evelyn Fletcher: At least I have sexual hang-ups, you won't even have sex.

Ook is het wel leuk als er m.b.t. "ass" gerefereerd wordt naar Dr. Evelyn Fletcher door huurmoordenaar Silk, waarop zij dan antwoord:

My ass, as you so poetically put it, is always in deed trouble

Op het einde vindt dan uiteindelijk de ontknoping plaats en die was eigenlijk ook best leuk en actievol, want huurmoordenaar Silk (die dan weer rondloopt in zijn zwart lederen outfit) wurgt nu dan met zijn rode sjaal zijn opdrachtgever Dr Monroe (Martin Beck), die informatie / documenten wilde hebben van Susan's moeder, en Dr. Evelyn Fletcher doodt met een stuk glas Dr. Dane Miles, die de vrouwen aan het vrijlaten is die opgesloten waren in "Hellhole". Deze vrijgelaten vrouwen rekenen dan uiteindelijk af met Dr. Evelyn Fletcher, door haar ook een injectie te geven met drugs (ze gaat daarbij wel niet dood, maar is zeker ook niet meer de oude) en eentje (gespeeld door Charly Morgan) slaat dan ook met een bijl huurmoordenaar Silk dodelijk in de rug, die bezig was om af te rekenen met Susan en Ron.

Al met al heb ik me dus goed vermaakt met deze foute maar zeer leuke Thriller / Drama film (dit soort films zijn ook een kolfje naar mijn hand) waarin veel gebeurt en veel te zien is (o.a. moord, chaos, seks en drugs). En dit is eigenlijk ook de leukste film die ik tot nu toe heb gezien tijdens de Kerstvakantie en ik ben er bij toeval opgekomen. Ik was namelijk aan het kijken op 'IMDb" in welke films Dyanne Thorne allemaal te zien was.

Voor mij is dit ook de perfecte afsluiter qua film voor het jaar 2019 en deze film verdient in mijn ogen ook een veel hoger gemiddelde dan het zeer lage gemiddelde nu (voor mijn stem was dit zelfs onder de 2,00*). Tijd dus om daar wat aan te doen !

Deze Drama (de categorie "Thriller" vind ik persoonlijk nergens op slaan en is misschien alleen een beetje van toepassing op het einde in het huis van Pam Noonan) film heb ik gisteren toevallig gezien op de televisiezender "Film 1" en dat vooral uit armoede door het ontbreken van andere films (valt de laatste tijd weinig interessants meer te pindakazen en het aanbod is ook maar povertjes). Dat is ook de reden dat ik de laatste tijd nog maar weinig recensies hier heb geplaatst (ik zie nu ook hooguit maar 2 films per week en dat komt misschien ook door het EK-voetbal).

Het toch wel behoorlijke clichematige verhaal (draait om een gezin dat is uiteengevallen door het overlijden van de moeder en waarbij de vader het niet meer op de rit krijgt en de twee kinderen onder leiding van de oudste, de 13-jarige Jacob, zich uit frustratie crimineel beginnen te gedragen) wordt behoorlijk depressief en sober neergezet en er zit ook eigenlijk geen enkel sprankje vrolijkheid in het verhaal, laat staan dat je iemand vrolijk ziet kijken of lachen (de meeste personages waarin het draait in het verhaal, lopen eigenlijk continue rond met een sip gezicht) en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (de film duurt circa 90 minuten). Persoonlijk vond ik het verhaal ook behoorlijk saai, want echt veel gebeurt er eigenlijk niet in en het verhaal heeft eigenlijk ook geen einde. Op het einde wordt het wel nog een beetje spannend als het verhaal dreigt uit de hand te lopen in het huis van Pam Noonan, maar die scene loopt gelukkig al met al met een sisser af. Ook zit er niet veel diepgang in het verhaal en ook kom je niets te weten over de overleden moeder, waardoor het gezin uit elkaar is gevallen.

Wat ik vooral leuk vond in deze film was de metal muziek (leuk en mooi om de snelle nummers "Battery" en "Metal Militia" van Metallica te horen, toen die nog echt goed waren, in het verhaal en het laatste nummer tijdens de hele aftiteling ervan) en het terugzien van actrice Juliette Lewis (in de rol van de zorgzame tante Pam Noonan) die vooral succesvol was in het eerste gedeelte van de jaren 90 (o.a. "Cape Fear (1991)", "Kalifornia (1993)", "Natural Born Killers (1994)" en "From Dusk till Dawn (1996)") en toen zeker niet bekend stond om haar schoonheid. Maar nu ze inmiddels al in de 40 is, lijkt dat laatste verrassend verandert te zijn, want ik vond haar in deze film nu juist mooi uitzien en ze speelde ook nog best aardig. Dat best aardig spelen was overigens ook van toepassing op Josh Wiggins (in de rol van de 13-jarige Jacob Wilson die geobsedeerd is van motorcross en metal muziek, hij loopt o.a. rond met een "Slayer" T-shirt, waar ik zelf een groot fan van ben). De overige cast kon me eerlijk gezegd niet echt bekoren en vooral niet Aaron Paul (in de rol van de afwezige vader Hollis Wilson).

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben deze sobere en deprimerende Drama film en voor mij dan vooral vanwege de metal muziek (ik ben ook een old school metal fan) en het terugzien van Juliette Lewis.

Visueel zag het er allemaal wel fraai en zeer kleurrijk uit en ook de Halloween kostuums die de kinderen droegen zagen er fraai uit en de kinderen opzicht waren ook best eng (met name die "Raggedy Ann" en "Baghead", die laatste is wel min of meer overgenomen uit de film "Trick 'r Treat (2007)"), maar voor de rest is dit gewoon een vage en vreemde horrorfilm die eigenlijk gewoon belachelijk is.

Het hele verhaal slaat nergens op en en er zit ook totaal geen logica in en hoe verder het verhaal vordert hoe bizarder het allemaal wordt. Ondanks dat het allemaal maar vaag is, wist de film me wel nog enigszins te boeien en zitten er ook een paar creepy scenes in. Maar spannend of eng wordt het nergens. Wel hadden de kinderen soms sadistische humor zoals bij het vermoorden van dokter Henry (gespeeld door Rossif Sutherland) en vooral wat men daarna met hem deed. De cast in deze film is beperkt tot een paar acteurs en actrices waarvan Robert Patrick in de rol van sheriff Corman natuurlijk de bekendste is vanwege zijn rol in "Terminator 2". Hij deed het overigens wel povertjes en hetzelfde geldt eigenlijk voor de hoofdrolspeelster Chloe Rose in de rol van de 17 jarige zwangere tiener Dora Vogel om wie het verhaal draait. De Halloween kinderen (speelden eigenlijk nog het beste) willen namelijk om de één af andere vage reden haar baby hebben De film eindigt overigens zoals hij begint, maar het einde ontgaat me volledig en ik snap het ook totaal niet. Maar waarschijnlijk is het ook de bedoeling van regisseur Bruce McDonald om niemand iets van het verhaal te laten snappen. Deze regisseur heeft best al veel films gemaakt, maar dit was zijn eerste film die ik zag en wat mij betreft blijft het daar ook bij.

Niet meer meer dan een vage en vreemde horrorfilm (wel best apart, maar daar moet je van houden) die wel leuk is om eens gezien te hebben (hij duurt ook maar iets van 80 minuten), maar meer zeker ook niet.

Ach niet meer dan een redelijke komedie met een romantisch ondertoontje, die zich opzicht wel lekker wegkijkt door het vele vrouwelijke schoon.

Qua verhaal stelt het allemaal niet zoveel voor (ook behoorlijk cliché), maar de uitvoering ging nog enigszins en hier en daar valt er ook wat te (glim)lachen hoewel de humor zeker niet geweldig is. De film duurt met circa 75 minuten ook niet lang en dat is voor deze film zeker ook meer dan genoeg. De nerdachtige hoofdrolspeler is visueel gezien natuurlijk niet een geweldige hoofdrolspeler, maar hij deed het wel verdienstelijk. Hetzelfde geldt voor de vrouwelijke hoofdrolspeelster Christine Woods, die er ook niet onaardig uitzag. Overigens hebben Vanessa Angel en Nicole Kidman ook een klein rolletje en deze film en dat is wel opmerkelijk (zeker voor de laatste).

Al met al aardig om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

Deze Documentaire / Muziek film over de Britse rockband Status Quo, heb ik vorige week (ik meen zaterdag) toevallig gezien op "Film 1 Sundance" en het verraste me dat hij nog niet op MovieMeter stond en daarom heb ik deze Documentaire / Muziek film ook laten toevoegen (mijn eerste overigens ) en nu tevens de eerste stem en recensie erbij geschreven.

Deze zeer lang durende Documentaire / Muziek film geeft de 50 jarige geschiedenis (van ontstaan tot 2012) van Status Quo zeer mooi weer in chronologische volgorde en dat middels heel veel interviews met de bandleden (o.a. natuurlijk beide gitaristen, zangers en voormannen Francis Rossi en Rick Parfitt, maar ook oud bassist Alan Lancaster en oud drummer John Coghlan, die om verschillende redenen de band hebben verlaten). Daarbij krijg je alles te weten (hoogtepunten zoals hun grootste hits en dieptepunten zoals het vertrek van de bandleden John Coghlan en naderhand Alan Lancaster en rechtszaken m.b.t. Alan Lancaster, de BBC en hun drie akkoorden ) en te horen via hunzelf over hunzelf en de band Status Quo en ook krijg je wat beelden en foto's te zien van hun optredens (o.a. via televisieprogramma's), maar het zijn vooral interviews wat je te zien krijgt.

Naast alle bandleden sinds pakweg 1970 komen er ook allerlei bekendheden uit de Britse pop even voorbij, zoals Brian May (van natuurlijk de band "Queen"), Paul Weller (vooral bekend van de band "The Jam"), Cliff Richard (vooral solo bekend) en Jim Lea (van de band "Slade"). De film is met bijna 150 minuten behoorlijk langdradig en als je geen echte fan (zoals ik, maar ik kon hun eenvoudige rechtdoor muziek, boogiewoogiestijl, wel waarderen en een aantal liedjes vond ik ook leuk en goed, zoals "Down down", "Rockin' all over the world", "Roll over lay down", "Whatever you want" en zelfs "In the army now". Die liedjes hoor je ook nog wel eens op de radio en vooral op "Radio 2") bent van Status Quo is het best een lange zit en geregeld ook wat saai. Maar het is zeker allemaal interessant en vooral leuk om dit te horen vanuit de monden van de bandleden.

Wil je dus een kijkje nemen in de 50 jarige geschiedenis en keuken van de Britse rockband Status Quo, dan is deze Documentaire / Muziek film zeker een aanrader. Kweek wel wat eelt op je zitvlak, want het is een behoorlijk lange zit.

Mooi begin van de eerste Hellraiser film. De film is best goed gemaakt en is ook best spannend. Ik vond Clare Higgins destijds wel geil